Seryjni mordercy. Suma wszystkich lęków

Dopiero poznaję literaturę opartą na aktach sądowych, więc pewnie moja ocena nie będzie obiektywna. Jednak faktem jest, że to Andrzej Gawliński rozbudził we mnie zainteresowanie kryminologią właśnie dzięki temu, że jego książki są pełne zapisków z prawdziwych dokumentów, z protokołów przesłuchań, z aktów oskarżenia. Tak, jak większość kryminałów zazwyczaj uważałam za stratę czasu, tak historie poświęcone prawdziwym zbrodniom, połączone z analizą akt, z odniesieniami do konkretnych artykułów kodeksu karnego, z cytowanymi opiniami biegłych psychiatrów i psychologów, uważam za wartościowe pod względem prawniczym oraz psychologicznym i wzbogacające edukację w tych obszarach. W książce "Namowa, pomoc czy upozorowanie samobójstwa" Gawliński analizuje przestępstwa z artykułu 151 kk. Jak łatwo można się domyślić ciemna liczba przestępstw tego typu jest wysoka, co wynika z nadzwyczajnych trudności w samym wykryciu, ale i udowodnieniu takiego przestępstwa - czyli namowy bądź pomocy w dokonaniu samobójstwa. Każda ze spraw kończy się podsumowaniem, włącznie z określeniem jaki był sprawca - współpracujący czy bezwzględny. Bardzo ciekawie opracowany od strony prawnej temat samobójstw. Polecam.

Jak się okazuje, życie to nie "Dexter" i pozbycie się zwłok, tak by nikt ich nie znalazł a zwłaszcza nie powiązał z Tobą nie jest takie proste. Zatem tytuł powinien raczej brzmieć "jak nieumiejętnie pozbyć się zwłok" ;) Czego autor dowodzi bardzo licznymi, choć krótkimi przykładami.

"Seksualni seryjni mordercy" to niezwykle cenna monografia szczególnie,że prac tego typu jest bardzo niewiele na rodzimym rynku wydawniczym.Już sam tytuł przykuwa uwagę, lecz rzecz nie w tytule,a w treści jaką porusza autor na kartach tej książki.Odnajdziemy tutaj osiemnaście profili psychologicznych w raz z modus operandi mniej lub bardziej znanych seryjnych morderców, na tle seksualnym - co sugeruje również sam tytuł pracy.Należy także wyszczególnić jej przejrzysty koncept,gdyż autor przed omówieniem poszczególnych przypadków przedstawia czytelnikowi odrębnie pojęcie:sadyzmu, masochizmu,nekrofilii oraz kanibalizmu, w raz z kryteriami diagnostycznymi,typologią oraz etiologią dopasowując do każdej z tych perwersji, po sześć różnorodnych (mimo, że z tożsamej perwersji) przypadków sprawców.Zarówno w działaniu czy pochodzeniu (znajdziemy tu sprawców obcego pochodzenia,ale również rodzimego).Przykładowo sprawcy nekrofilni scharakteryzowani przez autora to: Jeffrey Dahmer, Edmund Kolanowski,John Gacy,Theodor Bundy, Edmund Kemper, a także Edward Gein. Warto także nadmienić,iż autor wyraża własny punkt widzenia podejmując się ciekawych interpretacji na temat sprawców oraz wplata różnorakie ciekawostki np.tworzenie się osobowości"normalnego" człowieka,a "psychopaty" czy przytacza znaczenia niecodziennej terminologii np.nekrolatria lub mysofilia. Całość pracy uzupełnia "dodatek", w którym autor pod koniec przedstawia "sprawy sporne nierozwiązane i ciekawe" gdzie opisuje trzy odmienne i zagadkowe typy zabójców m.in.klasyczny już pierwowzór mordercy,czyli Kuby Rozprówacza. Łącznie w książce autor przedstawia czytelnikowi dwadzieścia jeden przypadków morderców, które mimo iż budzą odrazę , to wciąż pozostają fascynujące i ponadczasowe.

Przestępstwa na tle seksualnym są najprawdopodobniej jednymi z najgorszych wynaturzeń człowieka z jakimi możemy się spotkać w w środowisku społecznym. Zwłaszcza pedofilia, kazirodztwo, ale w zasadzie również gwałt i zabójstwo na tle lubieżnym świadczą o nikczemności osobnika, który je popełnia. Jak się często okazuje sprawca był niegdyś ofiarą, co oznacza, iż system zawiódł nie tylko wtedy gdy dana jednostka była w okresie dzieciństwa bądź dojrzewania, ale również teraz, że nie wychwycił tego człowieka żaden specjalista, bądź tzw. "łowca" zanim ów ten nie popełnił tego tragicznego w skutkach dla wielu osób/stron czynu. Sami współwięźniowie osadzeni za inne karalne zachowania niesłychanie potępiają osoby, które dokonały czynu z zakresu przestępczości seksualnej. Autor w owej pozycji opisał owych sprawców i przyczyny ich postępowania. Dodatkowo wskazał metody resocjalizacji, aczkolwiek brakuje mi tutaj metod polskich, a jak już wskazał zagraniczne to moim zdaniem przydałyby się przykładowe scenariusze zajęć ze sprawcami eliminujące, a w zasadzie zaleczające dane zachowania (uzależnień nie da się wyleczyć, tylko można je zaleczyć u jednych na zawsze, a u innych nie). Książka jest naukowa, napisana fachowym językiem, jednakże łatwo zrozumieć zamieszczone w niej informacje. Treści są przydatne, a zarazem ciekawe dla czytelnika związanego z pedagogiką, resocjalizacją, a również zwykły odbiorca znajdzie coś ciekawego dla siebie, chociażby opis istoty problemu i jego szczegółowych zagadnień, które mogą być przydatne w celu pełnego postrzegania owego problemu.

Wydanie drugie poprawione i poszerzone 2017 Jest to kompletnie różna książka od pierwszego wydania z 2008 roku, o czym świadczy również ilość stron -- 300 wobec 152. Chciałem ją wprowadzić na LC jako nowość, ale nie umiałem. Jan Gołębiowski (ur. 1976) jest psychologiem kryminalnym, biegłym sądowym, wykładowcą oraz autorem licznych publikacji na temat profilowania nieznanych sprawców przestępstw. Fakt, że jest moim stryjecznym bratankiem nie ma żadnego wpływu na niniejszą opinię, a ujawniam to z własnej próżności. Zacząłem oczywiście od „Prologu - Wywiadu z Wampirem”, a że autor zagrał ze mną w ciuciubabkę i wiedział, a nie powiedział, jaki „wampir” był, zajrzałem do „Epilogu” (ha! ha! - dedukcja) i dowiedziałem się, że moje zastrzeżenia były częściowo słuszne. Autor, przewyższający o epokę Sherlocka Holmesa, popadł według mnie w drobną sprzeczność. Otóż na stronie 12 wnioskuje, że „Wampir” ma „zdolności.. ..językowe.. co najmniej na poziomie skończonej szkoły średniej,,”, a na stronie 13 przytacza „...Braci arabów”. W pierwszym momencie pomyślałem, że różne nasze zapatrywania na ortografię, wynikają z różnicy pokoleniowej, czytaj obniżonych obecnie wymagań wobec maturzystów, lecz epilog usunął moje zastrzeżenia, bo Gołębiowski wyjaśnił (s. 275): „...miał pozycję inżyniera przypominającą Karwowskiego z „Czterdziestolatka”. Obecnie wykonywał częściej obowiązki typowe dla pracownika fizycznego..” Mimo, że jestem inżynierem muszę przyznać rację bratankowi, że durniów w mojej profesji nie brakuje. Koniec z fabułami i przechodzimy do teorii. A tu kiepsko, bo profesjonalista G. zamknął mnie dziób. Czuję się identycznie jak przy „Ontologii” Stróżewskiego, do której zaglądam czasem, ale nigdy nie komentuję, bo w obu przypadkach mam do czynienia z podręcznikami ., a z podręcznikami się nie dyskutuje; można sięgnąć po inne, lecz dyskutować nie przystoi. Co ja w tej sytuacji mogę powiedzieć ? Że ta praca jest ciekawa, rzetelna, solidna i wymagała dużo pracy, bo samych przypisów jest 582, a w bibliografii 148 pozycji. Ponadto wyraźnie wyczuwa się emocjonalne zaangażowanie autora w swoją pracę. O fachowości nie mówię, bo to „widać, słychać i czuć”. Temat ciekawy, wykonanie świetne, lecz przeciętny czytelnik nie czytuje podręczników i dlatego dla zachęty wynotowałem strony „sensacyjne”: 9-17; 37-38, 41-42, 67-68, 81, 87-88, przypis 218 na s. 96, przypis 220 na s.97, s.104-105, 107, 120-123, 127-128, 184-187, 195, 201, 207, 209, 217, 246, 251-264. Może i dużo tego wyszło, lecz Gołębiowski nawiązuje do wszystkich najstraszniejszych zbrodni na świecie, więc jest to również zestaw ciekawostek kryminalnych. Lektura okazała się fascynująca, skończyłem ją z wypiekami na twarzy i pytaniem: jak taki miły człowiek, jak mój bratanek godzi życie prywatne z takimi makabrami w życiu zawodowym? Żebym nie został posądzony o kumoterstwo stawiam tylko 8 gwiazdek. I gorąco polecam !

Zaskakująco ciekawa książka. Choć wydana przez wydawnictwo stricte akademickie to ma w sobie coś znacznie więcej niż suchy wykład teoretyczny. Książka skupia się głównie na morderstwach seryjnych i traktuje przeważnie o profilowaniu, motywach i technikach wykrywania, w szczególności tych związanych z narzędziami psychologicznymi. Pozycja nie tylko dla studentów prawa ale dla każdego komu bliska ludzka psychika z jej złożonością i tajemniczością.

Zaburzenie osobowości typu borderline z nieco innej strony, tej mniej demonicznej. Opowieść zainspirowana doświadczeniami autorki o zaburzeniu osobowości z pogranicza. Depresja to choroba śmiertelna. Jej częstym skutkiem jest niestety samobójstwo, jeśli chory nie podejmie odpowiedniego leczenia Elizabeth trafia do szpitala po nieudanej próbie samobójczej. Jej relacje są niestabilne i burzliwe, a każdy związek kończy się cierpieniem. Teraz musi zmierzyć się z demonami swojej przeszłości, aby móc nauczyć się żyć od nowa. Czy terapia będzie skuteczna? Przed samą sobą może uratować się tylko ona. Bo tak naprawdę nie ma ludzi “zdrowych”, są tylko ci “niezdiagnozowani”. Z zaburzeniami osobowości naprawdę można żyć, nie sprawiając problemów sobie ani innym. Wystarczy, że będziemy chcieli nad sobą pracować. Ważnym dodatkiem do opowieści jest bibliograficzna lista przydatnych pozycji książkowych, filmowych, a także numerów, pod które można dzwonić w sytuacjach kryzysowych.

Lubię tematykę książki z zakresu tej tematyki. Przeczytałam ich sporo. Jest to moja ulubiona pozycja. Mam w niej podkreślonych wiele fragmentów, zdarza się, że do niej wracam ( niestety- bo to świadczy o niekoniecznie pozytywnych osobach pojawiających się w życiu). Dobra książka, którą można traktować trochę jako poradnik, jak ustrzec się przez działaniem socjopaty

Książkę przeczytałem z "ciekawości", chciałem otrzymać odpowiedź na pytanie: "Co trzeba mieć w głowie, by zabijać dzieci, czasami własne?". Książka napisana bardzo sprawnie, ogromny ciężar tematyczny został zbalansowany przez analizy psychologa policyjnego, który tworzy profile psychologiczne morderców, dzięki czemu możemy częściowo zrozumieć impuls do zabójstwa. Książka przeznaczona dla czytelników silnych emocjonalnie, bo opis niektórych zbrodni potrafi poruszyć nawet głaz emocjonalny. Warto przed przeczytaniem mieć świadomość jak trudna to pozycja.

Zdecydowanie większość rozdziałów jest nudna i faktycznie były takie, na których zaczynałam przysypiać. Można więc stwierdzić, że książka spełnia swoje zadanie. Aczkolwiek o dziwo były też rozdziały, które mnie zainteresowały, np. o śniadaniu starożytnych. Ogólnie polecam, nietypowa pozycja na rynku.

Świadomość siebie, swojego życia, miejsca, w którym się jest i korzeni, z których się wyrosło dają szansę na uchronienie się przed życiowymi mieliznami. Przed chorobowymi dołami, w które wpadamy. A wpadamy im bardziej staramy się je omijać, jakby nas przyciągały swą pustką i beznadzieją. Jest jednak zasadnicza różnica w ludziach, których te doły pochłaniają. Spotyka to zdrowych i chorych. Zdrowych rzekomo doświadczonych i świadomych życia, ale i chorych „w głowach” i „duszach”. Każdy w dole spędzi jakiś czas, zdrowi bardziej odpoczywają od codzienności, chorzy niestety mają problem z wyjściem. Pazurami wspinają się po stromiźnie, wspomagają się lekami i gdy są blisko sukcesu, nagle opadają na dno. W czarną otchłań. W niemoc. W nicość i zagubienie. Chorzy muszą nauczyć się żyć na mieliznach. Nauczyć się żyć. Jak Karol, świadomy swej dwubiegunowej choroby afektywnej 30-letni mężczyzna. Okres manii bełta się z czasem depresyjnym i biernym. Karol nienawidzi matki i Kaśki, dziewczyny z którą nie-jest, a jest. Całe jego życie tak wygląda. Jest, ale połowiczne. Jest, a jakby nie było. Jest, ale nie takie, jak powinno być. Często wybucha agresją, nie kontroluje się. Cierpi na bezsenność. „Nie mogę zasnąć – to po pierwsze. Jak zasnę, to budzę się w środku nocy – to po drugie. A jak się obudzę – to po trzecie – nachodzą mnie majaki i niewidzialna ręka włącza myśli samobójcze”. Najlepiej zabić się i skończyć to piekło. Bo życie boli Karola od środka. Rani oczy zbytnim blaskiem. To życie niewyspane, na pół-umarłe. To życie jest wstrętne. Długie noce czekania, dni pełne nienawiści do siebie i ludzi, dni pełne oczekiwania na sen. Karol chodzi na terapię dzienną. W domu nie sprząta, sam się nie kąpie. Życie, choć w pełni świadome, przecieka mu przez palce, ucieka, jak i setki możliwości, które niewykorzystane mijają go każdego dnia. Karol nie może uchwycić swego życia w dłoń, zamknąć ją i uformować według wzoru na zdrowego człowieka. Wszystko ucieka. Rozmywa się. Traci kontury, traci sens. Złość. Żal. Drżenie rąk. Palpitacja serca. Pot. Samotność w tłumie. Duszność w pomieszczeniach. Jak mam żyć? – pyta Karol Neubauer. Jak grać w grę zwaną „życiem”? Czy drogę wyznaczają pigułki leżące u stóp? Nieudolne sesje z psychologami? Co to jest zdrowie tak w ogóle? Bo jeśli istnieje, to zadzwonię do niego i zaproszę do siebie. Nawet posprzątam w mieszkaniu i wykąpię się przed wizytą. Zadzwonię. Jutro.... Teraz nie mam sił... Ta książka boli. Boli czytelnika, bo wnika w niego. Nieświadomie stajesz się bohaterem, wrażliwcem, bezradnym i zmęczonym życiem wrakiem człowieka, który nigdzie nie widzi dla siebie ratunku. Jesteś kimś, kto ma z sobą problemy, kto się kiedyś ciął, kto już woli nie żyć, niż żyć. Słowa, jakie autor zamieścił w tekście, traumy, stany, to wszystko odżywa w czytającym „Życie pozapsychotropowe”. Ta książka zmienia myślenie czytelnika. Tekst lepi się do skóry i tak zostaje. Przylega. Stajesz się marionetką, bezwolnym czytelnikiem, który cierpi, współczuje autorowi i sobie samemu też. Nie możesz odłożyć książki, która jest sprawcą bólu, bo to magnes. Przyciąga cię do siebie. Zapuszcza w tobie korzenie. Osadza się gdzieś w podbrzuszu i zostaje. A na końcu nie ma nic. Cisza kłuje w uszy. Siedzisz z receptą w dłoni i szufladą pełną leków, których masz dość. Niesamowita. Prawdziwa, autentyczna, bardzo dobra.

Jedno z najtrudniejszych, a jednocześnie bardzo ważnych doświadczeń w życiu lekarza stanowi próba przeprowadzenia Pacjenta od życia ku śmierci, gdy wszelkie możliwe ścieżki terapeutyczne zostały już wyczerpane, a podejmowane dodatkowe zabiegi lecznicze mogłyby oznaczać terapię daremną. Wymaga to odpowiedniego nastawienia, wiedzy, prawidłowego osądu sytuacji - co nie zawsze przychodzi z łatwością oraz albo przede wszystkim wrażliwości i delikatności w obejściu z drugą osobą. Podejrzewam, że moje pierwsze doświadczenia tego typu pozostaną ze mną w pamięci do końca życia. I powiem więcej - jestem za nie wdzięczny. Treści zwarte w tej książce pomagają zrozumieć różne aspekty umierania - aktu, który okazuje się tak samo naturalny jak narodziny. Jednak w przestrzeni publicznej śmierć postrzegana jest jak porażka - porażka systemu ochrony zdrowia, lekarzy, osób najbliższych, samego umierającego. Wciąż mało się niej mówi, wypiera się z rozmów, nawet wtedy, gdy wszelkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że droga biegnie tylko w jednym kierunek i jest nim koniec życia. Patrząc na to sformułowanie szerzej - życie każdego z nas kiedyś się zakończy. I mała uwaga z mojej strony: W rozdziale "Igiełki"koncentraty krwinkowe zostały określone jako preparaty krwiopochodne. Nie jest to prawda. Koncentraty krwinkowe to preparaty krwi, po prostu. Natomiast preparaty krwiopochodne otrzymywane są na drodze obróbki składników krwi z wykorzystaniem procesu technologicznego. W ten sposób otrzymuje się m.in. albuminy, immunoglobuliny czy czynniki krzepnięcia, które następnie można wykorzystać jako leki.

Bardzo dobra książka, chociaż zgadzam się z wcześniejszymi opiniami - korekta zdecydowanie szwankuje. No i nie najlepiej wygląda powoływanie się na książkę "Zbrodnia niedoskonała", bo, jakkolwiek interesująca, jednak nie jest to książka naukowa. Jeszcze gorzej wygląda wyraźna sugestia, że homoseksualność to zaburzenie (s. 231). Trzeba jednak przyznać, że autor powołuje się na wiele ciekawych badań, z którymi warto się zapoznać, jak np. badania nad przydatnością profilowania prowadzone w IES. No i plusem jest też rozdział o podpalaczach, bo to chyba rzadko poruszany temat w polskojęzycznej literaturze. A przede wszystkim - bardzo wartościowym elementem są przykłady opinii stworzonych przez autora, co sprawia, że książka jest bardzo przydatna dla osób zainteresowanych psychologią sądową i śledczą.

Jest to książka o tym jak rozmawiać z ludźmi, żeby przekonać ich do swoich racji. Taka jest teoria, a w rzeczywistości w książce jest sporo metod rozmowy przydatnych jedynie w sprzedaży lub akwizytorom. Same metody są omawiane krótko i jest ich bardzo dużo tak więc aby wynieść coś z książki praktycznego trzeba by ją przeczytać parę razy inaczej nic się nie zapamięta. Czy polecam - niekoniecznie. Ale pochwalę się , że jedna z metod przypadła mi do gustu - mówi ona, że jeśli o coś prosisz musisz uzasadnić to choćby w najgorszy sposób. Przetestujmy więc w praktyce: Proszę dajcie tej recenzji plusika ponieważ jest ona bardzo wartościowa.

Jestem bardzo miło zaskoczona tą książką. Myślałam, że będzie kolejnym klasycznym poradnikiem i co prawda jest poradnikiem ;) ale bardzo fajnie, lekko napisanym. Czasami humorystycznie, czasami poważnie. Jest trochę testów do rozwiązania i trochę historii do przeczytania. Polecam!

Jaka to jest dobra książka! Taka jakie najbardziej lubię! Czyli dużo mądrej psychologii, a do tego wyjątkowo ciekawy temat. Czyta/słucha się tak, że się o całym świecie zapomina, no a przynajmniej ja tak mam ;) I zostaje też w głowie, i się myśli o niej, a to też dla mnie znak, że warto było przeczytać. Najlepiej będzie jak przytoczę trochę cytatów i do niektórych może coś dopowiem: "Kiedy chcemy sobie pozwolić na zbyt wiele, w mózgu uaktywnia się układ kary, który wywołuje strach i hamuje EUO (endogenny układ opioidowy), ostrzega nas, gdy szukając zaspokojenia popędu, możemy się narazić, ograniczając prawa innych ludzi. Dzięki temu, dążąc do osiągnięcia pełni szczęścia, nie naruszamy zasad, praw i tabu. Rozsądek, umiejscowiony prawdopodobnie w płacie czołowym (neuroanatomowie nie zajęli jednoznacznego stanowiska), umożliwia nam zastanawianie się nad bardzo złożonymi procesami. Tutaj rozstrzyga się na przykład to, czy mężczyzna podda się potrzebom zgłaszanym przez układ nagrody i będzie uprawiał seks z ładną sąsiadką, czy też posłucha układu kary, by uniknąć ewentualnych kłopotów z własną żoną i mężem sąsiadki." (pdf.str.43) - a jak tu coś nie działa tak jak powinno (a może być wadliwe na kilka sposobów), to niekiedy człowiek nie jest zdolny do "posłuchania układu kary"... Niektórzy ludzie nie mordują, gwałcą czy torturują, bo tak sobie wymyślili, że mogą, a raczej dlatego, że nie są zdolni do takiego procesu myślowego, który by im podsunął wniosek, że tak nie przejdzie... (lub ten układ kary jest znacznie słabszy niż układ nagrody). Np.: "Dla EUO charakterystyczne jest to, że dąży on nieustannie do bezpośredniego zaspokojenia. Nie toleruje zwłoki. Dlatego osobowości dyssocjalne chcą zawsze obejmować wszystko w posiadanie natychmiast i bez zbędnych ceregieli. Zamiast pracować latami na motocykl BMW, kradną go z parkingu przy stadionie. Zamiast zadawać sobie trud zabiegania o dziewczynę listami miłosnymi, głębokimi rozmowami albo zaproszeniami do kina, gwałcą ją za szopą. Jeżeli biorą narkotyki, to najchętniej o błyskawicznym działaniu euforycznym – heroinę albo kokainę. Wszystko to przemawia za tym, że o podstawowej symptomatyce antyspołecznego zaburzenia osobowości decyduje pociąg do szybkiego zaspokojenia EUO." (pdf.str.49-50) Dlaczego niektórzy ludzie się tną (okaleczają) - jak u kogoś EUO działa poprawnie, to będzie głównie odczuwał ból, ale jak nie działa, to może głównie odczuwać naturalną morfinę (endorfiny). Ma to sens, przyznaję, bo przecież kto chciałby czuć ból (u każdego ból może się wyłączyć w momencie poważnego wypadku, tak to powinno działać żeby człowiek był w stanie to w ogóle znieść i zdołać poszukać ratunku, ale u niektórych ten układ aktywuje już mniejsze zranienie jak np. to cięcie się żyletką). Naturalnie można mieć też uszkodzony jakiś ośrodek w mózgu... "Zleciłem przeprowadzenie tomografii komputerowej. Kiedy spojrzałem na obraz, przeraziłem się: w rejonie czołowym brakowało części mózgu wielkości jabłka. Zadałem sobie pytanie, jak ten mężczyzna w ogóle mógł żyć, jak mógł wykonywać zawód mechanika samochodowego. Wszystko stało się dla mnie jasne: w czaszce szesnastoletniego Reinholda K. utworzył się rozległy krwiak. Ponieważ w tamtych czasach nie było jeszcze tomografii komputerowej, krwiaka nie rozpoznano, w przeciwnym razie otwarto by czaszkę i odessano krew. W większości przypadków tak potężny uraz oznacza śmierć. Dlatego że krwotok wyparł część mózgu, która nie była ważna dla przeżycia, pacjent cudem przetrwał. W dodatku nie zaobserwowano żadnych porażeń ani nie stwierdzono wyraźnej utraty zdolności umysłowych, co lekarze natychmiast rozpoznaliby jako konsekwencje wypadku – sprawiał wrażenie zupełnie normalnego. Jednak krew zgniotła olbrzymią część mózgu odpowiedzialną za moralność. Najwyraźniej brakowało mu obszarów mózgu mówiących, iż nie zabija się żony, bo nie zakręciła tubki z pastą do zębów." (pdf.str.58-59) Opisana jest też ciekawie w ogóle psychiatria sądowa i kwestia zagadnień kiedy ktoś trafia do więzienia, a kiedy uznany za niepoczytalnego do zakładu psychiatrycznego (i co to tak naprawdę oznacza), ale za dużo by cytować (to po prostu dobra książka - czytać całą! ;) ). "Pewien młody asystent w klinice psychiatrii sądowej sporządził opinię o oskarżonym, który spowodował uszkodzenia ciała. Rozpoznał ograniczoną poczytalność z powodu zaburzenia osobowości. – Gdyby to zależało od pana – wybuchnął sędzia – należałoby wszystkich przestępców uznać za chorych i kierować do zamkniętego zakładu psychiatrycznego. – Słusznie – odparł lekarz – wśród groźnych przestępców trudno znaleźć choć jednego zdrowego psychicznie." (pdf.str.63) Natomiast u osób z fobią społeczną układ kary jest zbyt wrażliwy... No to przynajmniej taki plus - raczej nie zostanę przestępcą, bo u mnie raczej w przeciwnym kierunku :D (choć z drugiej strony każdemu może się przytrafić uszkodzenie mózgu...). "Spośród wszystkich działań przestępczych uwagę opinii publicznej skupiają na sobie przeważnie przestępstwa seksualne, zwłaszcza zakończone śmiercią dzieci. Na podstawie doniesień prasowych można by przypuszczać, że takie zdarzenia są coraz częstsze, ale na szczęście te odrażające zbrodnie zdarzają się naprawdę rzadko. Chociaż ostatnimi laty w środkach masowego przekazu liczba informacji o wykorzystywaniu seksualnym uległa potrojeniu, liczba przypadków w rzeczywistości zmalała – w Niemczech w latach 1993–2010 zanotowano spadek na poziomie dwudziestu jeden procent. (pdf.str.72) - zawsze lubię sobie podkreślić, że liczba drastycznych przestępstw spada (a nie że "kiedyś to tego nie było"). Albo, że kara nie odstrasza: "Nie bierze się pod uwagę, że zwiększenie wymiaru kary – postulowane zwłaszcza przez polityków niemających rozeznania w uwarunkowaniach ekonomicznych – w żaden sposób nie odstrasza przestępcy seksualnego od popełniania kolejnych występków. Pewien seryjny gwałciciel, którym opiekowałem się jako psychoterapeuta, powiedział: – Kiedy gwałciłem swoje ofiary, nie myślałem o karach. Nawet gdyby mi zagrożono torturami albo kastracją, odcinaniem palca po palcu nożycami do cięcia drutu albo amputacją ramion piłą łańcuchową – kiedy widzę dziewczynę, wszystko się wyłącza, pragnę jednego. Dopiero następnego dnia mam świadomość, na co się zdecydowałem. (...) Oczekiwanie, że gwałciciel rozważaniami moralnymi pohamuje popęd seksualny w chwili pokusy, to jak oczekiwanie, że ogień przed rozprzestrzenieniem się zechce włączyć alarm przeciwpożarowy." (pdf.str.72-73) Tak samo wyjaśnienie syndromu sztokholmskiego jest ciekawe: bije, gwałci i torturuje? Ale przynosi jedzenie! i mógł przecież zabić...: "(...) odbierane przez nas jako nielogiczne określone zachowania zakładników można lepiej wyjaśnić, odwołując się do animalistycznych obszarów mózgu. Zakładnik podejmuje podróż w czasie do bardzo wczesnego stadium życia: do wieku niemowlęcego, w którym dziecko było całkowicie zależne od żywiącej go matki i znajdowało się pod jej pełną kontrolą. Organizm przestawia się na „tryb przeżycia”. Całkowitą utratę samostanowienia dziecko akceptuje lepiej lub gorzej, aby w zamian być odżywianym, ponieważ dotyczy to elementarnej potrzeby człowieka. Wygląda to na stworzony przez naturę program włączony w plan życia. Mówi on: „Kochaj istotę żywiącą cię, niezależnie od tego, jak jest brutalna”. Podobnie jak pasażerowie samolotu rozbitego w leśnej dziczy odrzucają wszelkie normy etyczne i, aby przeżyć, pożerają swoich współtowarzyszy, tak i u ofiar syndromu sztokholmskiego zostają wyeliminowane wyższe, społeczne i etyczne, funkcje mózgu. Wszystkie systemy dostosowują się do „mózgu gadów”, co powoduje bezwarunkowe oddanie się żywicielowi. Kiedy dwoje ludzi jest zakochanych albo małe dziecko ubóstwia matkę, w mózgu aktywizują się takie hormony jak beta-endorfina, dopamina, oksytocyna i wazopresyna. Gdy wszechmocna chemia miłości zdominuje mózg, aspekty krytyczne zostają wyeliminowane. Wydaje się, że podobny stan występuje u zakładnika, który po uwolnieniu nadal odczuwa niezrozumiałą sympatię i życzliwość dla porywacza." (pdf.str.128-129) I jeszcze: "Wydaje się więc możliwe, że zjawisko syndromu sztokholmskiego stanowi efekt uboczny ciągłego i przemożnego strachu przed śmiercią, aktywizującego u zakładników tryb przeżycia i przez wydzielające się przy tym endorfiny wyzwalającego u nich niewyjaśnioną sympatię do sprawców. Jednocześnie więź emocjonalna ze sprawcą łagodzi cierpienie zadawane dzieciom przez ich gwałcenie i bicie – ponieważ endorfiny są naturalnymi środkami przeciwbólowymi organizmu. (…) Człowiek posiada pewną hierarchię potrzeb. Najważniejsze są potrzeby najbardziej podstawowe (niższego rzędu) – pożywienie, napoje, sen i ciepło. Aby je zaspokoić, rezygnuje się często z zaspokajania potrzeb dotyczących bezpieczeństwa, przynależności czy szacunku (wyższego rzędu), takich jak wolność, wolność seksualna, sprawiedliwość i moralność. A to wykorzystują bezlitośnie porywacze." (pdf.str.130) A teraz dlaczego ludzie idą za guru sekt: "Stymulacja EUO poprzez silną wiarę może pozytywnie oddziaływać na stan zdrowia. Jak wykazali naukowcy, osoby religijne rzadziej cierpią z powodu chorób fizycznych i psychicznych. Szybciej regenerują się po operacjach oraz chemioterapii i zasadniczo żyją dłużej. Wynikający z działania endorfiny efekt placebo pod postacią wpływu wierzeń religijnych na wzmocnienie regeneracyjnych możliwości ciała nie jest żadną niespodzianką. System immunologiczny może zdziałać cuda, jeśli wspiera go optymalnie stymulowany układ nagrody." (pdf.str.156) Oczywiście jest tam szerzej to opisane, ale nie będę cytować, bo i tak mi już długi opis wyszedł :D Jeszcze coś o terrorystach: "Badania wykazały, że zamachowcy samobójcy są stanu wolnego, często mają niewiele ponad dwadzieścia lat. Z reguły nie są mniej intelektualnie rozwinięci i wysyłani na misję, mamieni przez pozbawionych skrupułów szefów grup terrorystycznych pobytem w raju w otoczeniu siedemdziesięciu dwóch dziewic – ale nawet ponadprzeciętnie inteligentni. Większość to nie osoby ubogie, bez pracy, pogrążone w depresji, niemające nic do stracenia. Ideologia, kultura i religia odgrywają często podrzędną rolę. Wielu zostaje terrorystami z powodu ciężkich zaburzeń osobowości." (pdf.str.176-177) Tylko książka skłoniła mnie do takich przemyśleń, że jeśli wszystko to tylko kwestia chemii w mózgu, to ile tak naprawdę jest człowieka w człowieku? Czy jest nas w ogóle coś więcej? (czytana/słuchana: 4-5.12.2024) 5/5 [9/10]

Niewątpliwie Pan Gryguć jest zdolnym analitykiem i stara się nam ukazać drugie dno, prawdziwy obraz wydarzeń, nawet tych z pozoru błahych, abyśmy wyciągali właściwe wnioski. Dlatego tak sobie ceniłem poprzednią książkę "Aion". Z książką "Popioły" mam jednak poważny problem. Z jednej strony nadal otrzymujemy solidną analizę aktualnych [2016] wydarzeń, ale z drugiej strony sedno przekazu ginie w "żółci" jaką wylewa autor na "bohaterów" opisywanych spraw. W pewnym momencie miałem już naprawdę dość przedzierania się przez ciągłe poniżanie, wyzywanie i obrażanie polityków. Rozumiem, że to zdrajcy niegodni sprawowania swoich urzędów, ale ile można pluć jadem? W połowie książki byłem tak już tym wymęczony, że musiałem książkę odstawić na bok i kończyć ją na raty w późniejszym terminie. Niestety język jakim operuje autor wypacza treść, sprawia, że istota ginie i trzeba co rusz ją wyławiać z toni gniewu, goryczy i frustracji. Mimo, że książka jest ogólnie męcząca, to polecam dla wyostrzenia zmysłów w tym drapieżnym świecie polityki, byśmy zachowywali czujność.

Jak książka trafiła w moje ręce i zobaczyłam opinię to nie wiedziałam czy chcę czytać... Często ktoś zarzuca jej ilość badań. Dla mnie to ulubiony element książek! Tutaj wyniki badań były dla mnie zaskakujące. Zastanawiałam się jak ja bym wypadła w takich badaniach. Czy ktoś mógłby wmówić mi coś czego nie było? Kiedyś powiedziałabym nie. Teraz? Nie wiem.

Świetnie napisana i skomponowana książka zawierająca mnóstwo interesujących faktów podanych w przystępnej formie. Tematyka przypomina nieco książki Kahnemana i Cialdiniego - mechanizmy wywierania wpływu na ludzi czy "pułapki" myślenia. Natomiast podstawową różnicą pomiędzy tamtymi książkami a tą jest dużo bardziej strawna forma, bardziej dostosowana do przeciętnego czytelnika z ulicy niż studentów kierunków psychologiczno-socjologicznych. Czyta się niesamowicie szybko a podane przykłady i paralele są zarówno proste do zrozumienie jak i dostosowane do bieżących wydarzeń - np. debata wyborcza D. Trumpa zawierająca treści antyszczepionkowe zamiast doświadczeń z domokrążcami z lat 60-tych opisywanych w przytoczonych przeze mnie wyżej autorów. Bardzo polecam!

Przeczytałam tą książkę kilka dni temu, ale niestety nie pamiętam kompletnie o czym była. Czytało się dobrze, gdyby była straszna pod różnymi wzgledami to bym to zapamiętała. Tytuł mówi sam za siebie. Wszystko co byęscie chcieli wiedzieć o psychopatologii seryjnego mordercy.