Sensacje XX wieku. Po II wojnie światowej

Postać autora, oficera służb policyjnych III Rzeszy jest niezwykła, wystarczy wskazać, że jako jedyny z tak wysoko postawionych osób z kręgów SS uniknął poważnego wyroku i niejako suchą nogą przeszedł do świata powojennego. Służby, w których awansował na sam szczyt zajmowały się wywiadem i kontrwywiadem, konkurując w tym zakresie z wywiadem wojskowym. Same te okoliczności powinny gwarantować niezwykłość wspomnień takiej postaci. Tymczasem jestem po lekturze trochę rozczarowany. O ile, jak można się było spodziewać, autor wybiela się, pomija niewygodne aspekty, swój udział w zbrodniach III Rzeszy, skupia się często, szczególnie we wspomnieniach z końca wojny na działalności, która dała mu podstawy do łagodnego wyroku i przychylności aliantów, wysuwa na pierwszy plan zabiegi ratujące w tym czasie więźniów obozów, w tym narodowości żydowskiej, to jednak brakuje w książce tego co mogło być najciekawsze, tzn. głębszego wejrzenia w działalność wywiadowczą. Mamy ledwie parę informacji w tym zakresie, trochę o kontaktach z służbami innych krajów, kilka spostrzeżeń, a większość książki poświęcona jest relacją i dziwnym podchodom pomiędzy głównymi aktorami politycznych machin III Rzeszy. Możemy poznać relacje Himmlera z Hitlerem, Heydrichem, Ribbentropem. Ich animozje, wzajemne niechęci i gry przeciwko sobie. Sam Schellenberg przedstawia też swoje wrażenia odnośnie tych najważniejszych postaci, swoje lawirowania między nimi, walkę o względy, wypracowywanie pozycji i ścieżkę kariery. Jest to ciekawe spojrzenie na słabość systemu podporządkowanego rywalizacji osób odpowiedzialnych za decyzyjność w państwie i prowadzenie wojny. Książka wyszła jeszcze w czasach słusznie minionych i opatrzona jest irytującymi przypisami, dotyczącymi niemal wyłącznie poprawiania wizerunku ZSRR w II wojnie światowej. Ciekawiej czytałoby się te wspomnienia z solidnym opracowaniem edytorskim. Książka warta przeczytania, choć więcej obiecuje niż daje.

Bardzo zgrabnie napisana książka, pytanie tylko czy autor mało szansę zgromadzić wszystkie istotne źródła w czasach żelaznej kurtyny. Mam wrażenie, że ujął wszystkie najważniejsze wątki wojny polsko-bolszewickiej, jak również pokusił się o ciekawe pokazanie długotrwałych konsekwencji jej wyniku dla Polski i głównych aktorów dramatu.

Bez wątpienia jest to poważna praca naukowa a nie literatura popularnonaukowa. Zwłaszcza drogę Hitlera do władzy Bullock niezwykle drobiazgowo opisuje. Mozolnie mi się tę część czytało. Tym bardziej, że autor obficie cytuje fragmenty "Mein Kampf", co nie ułatwia lektury, chociaż dobitnie pokazuje, że Hitler miał rozdęte do granic możliwości ego, a to co miał do powiedzenia to grafomański bełkot. Sięgnąłem po tę xiążkę aby naocznie się przekonać jak bardzo Hitler i Putin są podobni w sposobie postrzegania świata. No, są i to bardzo, ale w sumie spodziewałem się tego. Dużo większym zaskoczeniem było odnalezienie pewnych podobieństw między Hitlerem a polską scena polityczną. "Miał on szczególne wyobrażenie o świecie, a każdy fakt winien był pasować do tego wyimaginowanego obrazu. Świat musiał być takim, jakim on chciał go widzieć, ale w gruncie rzeczy był to obraz całkiem innego świata" - tak Guderian napisał o "zwykłym żołnierzu" Hitlerze, ale opis ten świetnie pasuje też do "szeregowego posła" Kaczyńskiego. Otóż Kaczyński, tak samo jak Hitler, posługuje się pogardliwymi opisami oponentów, odbierając im prawo do bycia niemieckimi (Hitler) czy polskimi (Kaczyński) patriotami tylko dlatego, ze się z nim nie zgadzają. Każdy kto się z nimi nie zgadzał okazywał się, według nich, sługusem obcego żywiołu. U Hitlera byli to Żydzi i Francuzi, u Kaczyńskiego Niemcy i Unia Europejska. Łączy ich też wspólna niechęć do sądów - bo mogą wydawać wyroki inne niż by chcieli i do niezależnych mediów - bo mogą prezentować inny niż ich obraz świata. Zresztą dlatego obaj uważają, że media należy mieć pod kontrola Państwa, czyli swoją. Po przejęciu władzy Hitler ogłosił, że Niemcy "odzyskały honor" a Szydło, czyli marionetka Kaczyńskiego obwieściła, że "Polacy wstali z kolan". Hitler otaczał się miernotami intelektualnymi, bo byli to osobnicy niezagrażający mu wewnątrz partii ale wierni i gotowi do agresywnych zachowań, które były mu na rękę. Teraz rozumiem, czemu Kaczyński toleruje na przykład Bąkiewicza lub Tarczyńskiego. Po dojściu do władzy wszyscy oni dostali ciche przyzwolenie na napchanie sobie kieszeni synekurami. Dlatego Obajtek zrobił sobie zęby płacąc kartą firmową Orlenu. Dlatego program "willa+" itd. Również inni polscy politycy czerpią z doświadczeń Hitlera. Braun też koncentruje się na jednym wrogu, który odpowiada za wszystko. Mityczny "żydowski eurokołchoz" czyli worek do którego można wrzucić absolutnie wszystko. Fizyczna agresja w zachowaniach w parlamencie to kolejny wspólny mianownik Hitlera i Brauna. Obaj też, mimo pogardliwego stosunku do demokracji chętnie korzystali z jej dobrodziejstw gdy było im to na rękę. Braun pluje na Unię ale chętnie przytula unijne apanaże. Inaczej z dorobku Hitlera korzysta Mentzen. On koncentruje się na nowoczesnych sposobach dotarcia do mas. Hitler zapoczątkował latanie samolotami i nagrywanie przemówień na płyty, a Mentzen jeżdżenie hulajnogą i rolki na Instagramie czy Tik Toku. Hitler powiedział, że "zawsze trudniej jest walczyć z wiarą niż z wiedzą" oraz "siłą napędową [...] nigdy nie było jakieś naukowe poznanie [...] ale zawsze fanatyzm". Ta polska fałszywa prawica dobrze pamięta te słowa Hitlera

Podróż przez różne fronty II wojny światowej, której przewodnikiem jest jeden z najlepiej opowiadających (i piszących) o II WŚ - Bogusław Wołoszański. Ciekawa książka, w której opisano wydarzenia w różnych krajach, biorących udział w walce. Bardzo interesującym faktem jest ukazanie wpływu działań wywiadowczych na powodzenie dużych operacji wojennych.

Mi sié tez podobala. Ciekawa historycznie. Duzo interesujácych faktow z zycia elity rosyjskiej-radzieckiej. Nawet wátek polski na koniec sie pojawil. Chronologicznie wszystko opisane, bez zbédnego przynudzania i cukrzenia. Moglo tak byc. W sumie z nieludzkich ludzi, autor zrobil bardziej czlowiecze postacie. Warto sie zapoznac z tematem. Polecam.

Mistrzowsko poprowadzona narracja, wciągająca opowieść o tym co było, a niekoniecznie jest dzisiaj szeroko omawiane i znane. Wołoszański ma talent do opowiadania i tutaj wykorzystuje go doskonale. A przy tym wybrał temat, który wciągnie miłośnika historii, a szczególnie II wojny światowej.

Chciałem napisać coś mądrego na temat tej książki, ale po jej przeczytaniu ogarnął mnie po prostu smutek. Możemy się w obecnych czasach zastanawiać nad tym czy rzeczywiście Zachód Nas zdradził, czy były to błędy polityków i chęć nadinterpretacji zapisów, ale wystarczy przeczytać to dzieło, żeby widzieć jak wtedy czuł się żołnierz - oszukany.. Bardzo dobrze się to czyta, szczerze polecam.

Ta książka zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Po jej skończeniu siedziałam jak wryta przez parę minut. Poruszyła mnie do głębi, a nigdy nie byłam fanką tego typu literatury. Była dla mnie inspiracją do sięgnięcia po inne książki o polskich "lotnikach", jak i wybrania się pierwszy raz w życiu na airshow. Szczerze polecam - to jedna z tych pozycji, które niespodziewanie skradły moje serce.

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Książka ma charakter gęstego historycznego dzieła, które napisane jest jednak w bardzo przystępny sposób. Ryan podzielił publikację na czytelne i ułożone chronologicznie części. Takie uporządkowanie ułatwia czytelnikowi śledzenie wydarzeń i przyswajanie dużej liczby informacji. Cornelius Ryan, przygotowując się do napisania O jeden most za daleko, przeprowadził ponad 600 wywiadów z uczestnikami. Rozmawiał z żołnierzami oraz cywilami z różnych stron konfliktu. Wśród jego rozmówców byli Holendrzy, Polacy, Amerykanie, Anglicy i Niemcy. Traktował on jednak ustne relacje z rygorem zawodowego historyka. Każdy taki wywiad musiał mieć więc potwierdzenie w dokumentach. Wykluczył on więc wszelkiego rodzaju plotki czy pogłoski, których nie dało się potwierdzić. Ryan nie tylko relacjonuje tu całą operację z perspektywy ludzi, ale również jasno demaskuje liczne wady planowania. Autor bardzo celnie podkreśla tu zbyt optymistyczne założenia dowództwa oraz przeszacowanie własnych możliwości. Operacja Market Garden była większa niż lądowanie w Normandii. Jednak faza planowania trwała tylko tydzień. Praktycznie wszyscy uczestnicy mieli co do tej operacji jakieś zastrzeżenia, a wiara w osiągnięcie pełnego sukcesu była minimalna. Montgomery parł jednak do ataku, kierowany przez własne ambicje. Chciał on przyćmić sławę Pattona, nawet kosztem życia żołnierzy. Do mocnych stron tytułu na pewno trzeba tu zaliczyć skrupulatną i szczegółową rekonstrukcję przebiegu operacji. Autor prowadzi czytelnika krok po kroku przez działania. Opisuje on walki, problemy logistyczne czy nieprzemyślane rozkazy z dowództwa. Do tego skupia się on na ludziach i dramatycznych wyborach, które musieli podejmować w chaosie walk. Obok samych żołnierzy opisuje on tu również postawę Holendrów, którzy udzielali wsparcia i schronienia żołnierzom.... https://popkulturowykociolek.pl/o-jeden-most-za-daleko-recenzja-ksiazki

Pierwszy audiobook w kolekcji, nie mogłem się doczekać gdy usłyszę filmowego Dolasa czytającego swoje przygody... niestety audiobook nagrany gdy Pan Marian był już starszym człowiekiem więc jego głos nijak miał się do filmowego - lekki zawód był, ale to w niczym nie przeszkadzało. Co do samej książki, wydaje mi się, że czytając ją na pewno doceniłbym ją bardziej, była cała masa "filmowych momentów" oraz jeszcze większa ilość przygód kanoniera. Jeśli dorwę książkę na pewno ją przeczytam i podejrzewam, że ocenę podniosę. Za audiobook 6.

Niesamowita książka, przed zakupem nie znałem formy jaką obrał autor. Autor opisuje przygotowania do bitwy z obu stron, a następnie przebieg samego D-Day - od godziny H aż do późnego wieczora. Wszystko zostało zapisane w stylu dziennikarskim. Dodatkowym plusem są zdjęcia obrażające to wydarzenie. Ośmielę się twierdzić że w kontekście D-dag nie ma dzieła bardziej wartościowego.

Gorzka chwała to fascynująca pozycja historyczna, którą czyta się z dużą przyjemnością, zwłaszcza zważywszy na fakt, że autorem jest osoba spoza Polski, niezaangażowana emocjonalnie w opisywane wydarzenia. To podejście sprawia, że lektura zyskuje obiektywizm i świeżość spojrzenia, rzadko spotykaną w polskiej literaturze historycznej. Autor prezentuje wyważoną analizę, dostrzegając zarówno ponadprzeciętne sukcesy dyplomatyczne Polski, jak i krytyczne spojrzenie międzynarodowej opinii politycznej, która często postrzegała nasz kraj jako awanturniczego gracza na scenie międzynarodowej. Ta dwustronność nadaje książce głębi i wielowymiarowości, zachęcając do refleksji. Szczególnie interesująca jest hipoteza postawiona przez autora, sugerująca, że wybuch II wojny światowej mógłby zostać zapobiegnięty, gdyby Polska przed szczytem monachijskim zawarła ścisły sojusz z Czechosłowacją i zdecydowanie, być może nawet z użyciem siły, przeciwstawiła się Niemcom. Ta sugestia dodaje nową perspektywę do znanych wydarzeń i skłania do ponownego rozważenia historycznych decyzji.

Monumentalna bestsellerowa monograficzna analiza Powstania Warszawskiego !!! Książka przywracająca pamięć o bohaterach, pełna emocji, uważana za jeden z najważniejszych tekstów kształtujących współczesną pamięć o Powstaniu !!! Zyskała międzynarodowe uznanie i została nominowana do wielu prestiżowych nagród. Czy ktoś potrafi zrozumieć, że opisuje to Anglik, a polskojęzyczny pisarczyk niejaki Zychowicz wylewa na papier pomyje ( Obłęd ' 44 ) zmieszane z propagandowymi kłamstwami sowieckich, zachodnich i polskich komunistów ??? Dla Polaków... LEKTURA OBOWIĄZKOWA !!!

W sam raz dla początkujących. Książka zapewnia podstawowe informacje na temat tytułowych morderców. Natomiast zdjęcia zamieszczone w publikacji są niekiedy drastyczne, co tylko podkreśla dramat tych, którzy stanęli na drodze zbrodniczego Niemieckiego reżimu. Zapraszam na mój Podcast Wojenne Recenzje na YouTube.

Hasło: „zimna wojna” generuje nieciekawe skojarzenia. Część z Nas żyła w czasach permanentnego stanu zagrożenia wojną i wie, czym była żelazna kurtyna, ale dla pokoleń urodzonych po 1989 roku bipolarny podział świata bywa równie enigmatyczny, co geneza wielkiej rewolucji francuskiej. I tu z pomocą przychodzi John Lewis Gaddis i jego „Zimna wojna” z oferty Wydawnictwa RM, czyli kompendium wiedzy o zimnej wojnie, stworzone z myślą o młodych czytelnikach. Gaddis, jak na wykładowcę akademickiego przystało, prowadzi swego czytelnika przez kolejne dekady tytułowego konfliktu, począwszy od jego powojennej genezy, aż do symbolicznego dla świata roku 1989. Dba przy tym o chronologię i logikę swej narracji, dzięki czemu odbiorca nie błądzi w gąszczu dat i wydarzeń, a raczej ma poczucie stopniowego odkrywania mechanizmów rządzących światem drugiej połowy XX wieku. Nie ma tu nadmiaru szczegółów, jest za to umiejętna selekcja faktów i skoncentrowanie na kluczowych punktach zwrotnych: doktrynach politycznych, kryzysach międzynarodowych, wyścigu zbrojeń czy rywalizacji ideologicznej między Wschodem a Zachodem. Na uwagę zasługuje także szeroka perspektywa (brawa za polskie akcenty) prezentowanych wydarzeń. Zimna wojna nie jest tu wyłącznie konfliktem USA–ZSRR, lecz globalnym zjawiskiem wpływającym na losy Europy i pozostałych kontynentów. Dzięki temu, czytelnik zyskuje świadomość, że napięcia między supermocarstwami przenikały niemal każdy aspekt życia politycznego i społecznego, a ich skutki odczuwalne są do dziś. Autor pokazuje również paradoks świata balansującego na krawędzi nuklearnej zagłady, który jednocześnie potrafił zachować względną stabilność. „Zimna wojna” skutecznie oswaja trudny i obciążony emocjonalnie temat. Dla starszych czytelników może być uporządkowaniem własnych wspomnień i doświadczeń, dla młodszych pierwszym rzetelnym wprowadzeniem do epoki, o której słyszeli jedynie z opowieści. To lektura, która pomaga zrozumieć współczesny świat i jego geopolityczne napięcia.

Książka jest wydana w 1987 roku; ubogaca ją sześć interesujących aneksów. Autor cieszy się sukcesem "Akwarium" z 1985 roku. Teraz przedstawia wojskowe oddziały do zadań specjalnych, tzw. Specnaz. W kilku fragmentach ciekawie pisze o zachowaniu wilków – stosuje porównanie do żołnierzy Specnazu. Przybliża czytelnikowi formowanie rekruta, jego początek w wojskowym stopniu szeregowego. Kultywowana jest tak zwana "fala". Instruktorom zależy na upodleniu się żołnierzy. Rekruci demoralizują się. Widać "zbydlęcenie" ludzi-żołnierzy, zwłaszcza w oddziałach karnych. Do tej pory zwyczaje w wojsku pozostają bez zmian; owszem, ludzie personalnie są wymienieni, ze starszych na młodszych, ale mentalnie wszystko zajmuje pozycję "status quo". Widać tutaj podatny grunt do tworzenia się mafijnej struktury. Żołnierze nie są uczeni szacunku do umów międzynarodowych, więc m. in. strzelają do pojazdów z emblematami Międzynarodowego Ruchu Czerwonego Krzyża. Nie respektują traktatów czy konwencji. Żołnierze wierzą w swoją, militarną siłę – takie podejście ukazuje rozdział pt. "Szkolenie bojowe". Przed rozpoczęciem działań wojennych Specnaz przez kilka tygodni lub nawet miesięcy (w zależności od zapotrzebowania i przede wszystkim precyzyjnego planu operacyjnego) przeprowadza akcje dywersyjne, a wojskowa służba wywiadowcza (GRU) często posługuje się osobami niepowiązanymi ze Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich (albo nieświadomymi współpracy z komunistami) poprzez zachodnioeuropejskie organizacje czy stowarzyszenia najczęściej o charakterze pacyfistycznym publicznie dopominające się pokoju, przerywania ćwiczeń wojskowych, wstrzymania dozbrajania armii, krytykujące polityczno-wojskową Organizację Traktatu Północnoatlantyckiego (NATO), szkalujące straż graniczną, broniące uciekinierów-migrantów itp.

Książka ma charakter naukowy i jest edycją źródłową z komentarzem. Jest to dzieło o dużym stopniu doskonałości, w którym ważnym są zarówno wstęp, treść zasadnicza jak zakończenie z suplementami. Z publikacji dowiadujemy się tylko o Hitlerze i Trzeciej Rzeszy ale także o sposobie zbierania redagowania informacji w służbach radzieckich okresu stalinowskiego. Warto jednak zastrzec, że czytając o kulisach sprawowania władzy przez Hitlera jak i o jego degeneracji jako przywódcy, nie zapoznajemy się w rzeczą kompleksową, a strumieniem świadomości naocznych świadków - dwóch oficerów, którzy nie należeli do najbliższego kręgu dyktatora, lecz stali tuż za nim. Książkę warto przeczytać.

Już dłuższy czas myślałem o postaci Ryszarda Kuklińskiego. Kim był? Bohaterem czy zdrajcą? Ze względu na niedoskonałości polskiej edukacji szkolnej, na każdym etapie mojej historycznej edukacji brakowało czasu na analizę czasów po II wojnie światowej. Nie nauczono mnie kto jest swój, a kto nie. Dzięki tej książce dowiedziałem się choć trochę o sytuacji narodu Polskiego pod sowiecką okupacją. Głównym bohaterem książki jest pułkownik Kukliński, ale autor tworzy tło polityczne i socjologiczne, aby można było dobrze zrozumieć w jakich okolicznościach toczyła się akcja. Brakowało mi trochę krytycznej oceny wprowadzenia w Polsce stanu wojennego. Gdyby opierać się tylko na informacjach, które przedstawia Weiser, Jaruzelski nie miał wyboru i musiał go ogłosić. W przeciwnym wypadku to wojska ZSRS weszły by do Polski i zawładnęły Polakami oraz naszymi siłami zbrojnymi. Wiem skądinąd, że nie taka jest prawda. Pomimo wszystko, polecam przeczytanie tej książki. Postać pułkownika Kuklińskiego powinna być znana i musi gościć w naszych umysłach, jako wzór bohatera walczącego o wolność Polski.

Ogromną wartością felietonów jest odniesienie do potwierdzonych dokumentów, pozwalających zgłębić wydarzenia związane z początkiem, rozwojem i końcem III Rzeszy. Mocno jednak można wyczuć stronniczość autora, a także niekiedy nachalne oceny i wtrącenia własnych opinii. Nie można jednak odmówić, że książka jest ciekawa.

„Bardzo dobra książka” Matthew Parker wykonał kawał dobrej roboty, przygotowując się do opisu zmagań o „Monte Cassino”. Książka w przystępny sposób opowiada jak doszło do tej bitwy. Całość skupia się na działaniach wokół klasztoru, ale ważniejsze inne „fronty” (np. przyczółek pod Anzio – operacja Shingle) też zostały opisane. Oczywiście ich opis jest zaledwie zarysem i telegraficznym skrótem w stosunku do Monte Cassino. Książka wypełniona jest wspomnieniami świadków tamtych zdarzeń. Większość stanowią wspomnienia żołnierzy alianckich, ale sporo miejsca poświęcono Niemcom. Dość wymownym jest zakończenie książki, gdzie autor podaje przykłady wpływu koszmaru wojny, na cywilne życie żołnierzy. W publikacji jest obalonych wiele mitów, jednocześnie autor nie stroni od prawdziwych drastycznych opisów pola walki. Jeśli chodzi o wkład Żołnierzy Polskich – został on przedstawiony w zadowalający sposób. Znalazło się też miejsce na opis dość trudnej sytuacji całej Armii Generała Andersa. Tekstowi głównemu towarzyszą liczne, dobrze wykonane mapy, jest też kilkadziesiąt wkładek ze zdjęciami. Wydanie staranne w twardej szytej oprawie, na ekonomicznym papierze. O całość zadbało wydawnictwo Rebis. Polecam książkę każdemu, kto chciałby poznać prawdę o tamtych czasach.