Sekrety

Kontynuacja „www.małpa 2.pl” od 2 października 2001 do 31 października 2002. Po „Różowych tabletkach na uspokojenie" i małpie 1, to trzecia moja lektura „miła, lekka i przyjemna”, która spełnia założenia autorki tj zacieśnienie znajomości z szeroką rzeszą czytelników. Oczywiście, znajomość jest poniekąd jednostronna, lecz to niewiele przeszkadza, bo czytelnicy w mniejszym lub większy stopniu akceptują i rozumieją poruszane tematy. Mnie ten drugi tom podobał się bardziej, bo więcej wyczytałem nowinek, ciekawostek i nieznanych dotąd anegdot. Polecam 7/10

Jestem zaskoczona i to pozytywnie. Po pierwszej części byłam zniesmaczona, a tu proszę jaka odmiana! Jakby to pisały dwie różne osoby. Tutaj tata jest naprawdę tatą, anie jojczącym, zapatrzonym w siebie egoistą. Książka to zbiór króciutkich opowiadań, już nie ma formy dziennika i bardzo dobrze. Dzieci pojawiają się w każdym z nich, głównie dominuje Tosia, starsza pociecha, w tle Franuś. Trochę brakowało czasami tego Franusia, jakby został zapomniany przez tatę. Ogólnie to nawet niezły poradnik dla rodziców, bo opisuje przełomowe chwile każdego taty i mamy, od narodzin aż do pójścia do przedszkola, no i pojawienia się w domu "konkurencji" w postaci młodszego braciszka. Ciekawe spojrzenie na świat małej Tosi, która w wielu sprawach ma już swoje zdanie. Sympatycznie i ciepło opisywana cała rodzina, widać miłość rodzicielską. Znowu raziły mnie wulgaryzmy, nadal się w tekście pojawiające, mniej niż poprzednio, ale jednak. Mimo to da się przeczytać i tę część polecam :)

Jak już kiedyś wspominałam, z rezerwą podchodzę do książek napisanych przez osoby znane (z czegoś innego niż pisanie książek). Nie inaczej było tym razem. Poza tym, wstyd się przyznać, kojarzyłam panią Krystynę Jandę z kilkoma może rolami i tym, że wielką aktorką jest. Ale nie wiedziałam wiele więcej. Lekturę "Gwiazd" ukończyłam jednak prawie jako fanka autorki. Nie znam się na aktorstwie, ale wiem, że pani Janda musi mieć magnetyczną osobowość. Książka to właściwie zbiór felietonów i wywiadów; mowa przede wszystkim o Jandzie i jej życiu, ale też o rodzimej kulturze na przestrzeni kilku dekad. Czyta się z przyjemnością, czasami śmieszy do łez. Warto się książce tak dać zaskoczyć, dlatego przyznaję hojnie i emocjonalnie siedem gwiazdek.

Mądre książki pochodzą od mądrych pisarzy. Jaka powinna być Kobieta XXI w. ? Skrajna feministka czy potulna „żona przy mężu” :-) A może jakiś złoty środek? Czy feminizm nie jest zbytnio zniekształcony i wynaturzony w swojej stereotypowej opinii. Czy kobiety które pragną zarabiać tyle ile mężczyźni aby godnie przeżyć i mieć zapewnioną godną (nie głodową) emeryturę, nie musieć odrabiać nadgodzin i pracować dwa razy ciężej aby zauważono ich wartość i nie łamano ich praw to skrajne feministki? Stereotypy, schematy, prawidła i to co wypada.... Od dziecka uczone aby być ciche, pokorne i podążać ścieżką oczekiwań innych. Czy to jest droga do szczęścia i spełnienia? A może raczej do samodestrukcji, okaleczania psychiki, wachlarza kompleksów i ukrywania swojej kobiecości czy też wrażliwości. Czy mamy prawo do szczęścia i wyboru? Szukając złotego środka kobieta powinna być po prostu sobą, słuchać swojej duszy i serca. Stawać do wyścigu tylko z same ze sobą. Książka porusza też kwestie kobiecej solidarności której tak mało. W rzeczywistości to mężczyźni częściej wykazują „siostrzane'' uczucia i solidarność względem siebie. Niestety brak szacunku i pogarda jest zauważalna szczególnie u kobiet na wyższych szczeblach kariery, gdzie często dają innym „siostrom” (a czasem i nie tylko siostrom) do zrozumienia, że nie są tak dobre jak one. To zjawisko jest szeroko opisywane i obszernie tłumaczone przez wielu psychologów. W Polsce hejt, brak szacunku, wdzięczności, zawiść, zazdrość i wiele innych mało pozytywnych uczuć to szczególny problem i myślę, że warto mówić głośno o tych sprawach. Szansa dla kobiet to spojrzenie w głąb siebie, odszukanie połączenia ze swoją siłą i mądrością życiową. „Siostrzane uczucia” równa się po prostu empatia. Bo mądra i silna kobieta wspiera a nie zwalcza. Ciekawa książka poruszająca ważny temat. Pani Małgosiu – czekamy na kolejne :-)

Listy krążące między przyjaciółkami Marią i Elżbietą są zabawne, ciepłe i zawierają wiele mądrości życiowych . Kobiety dzielą się ze sobą wspomnieniami, a przy okazji pokazują, jak ważne są powroty do tego, co się przytrafiło im przed laty i jaki wpływ to wywarło na ich teraźniejsze życie. Nic już nie muszę... robię to, na co mam ochotę i pomimo trudności staram się być pogodna, samodzielna i niezależna- to zasady jakie realizują starsze panie. Książkę bardzo szybko się czyta, skłania ona do wielu refleksji, ale i wywołuje uśmiech . Kiedyś czytałam listy obu przyjaciółek : Żaba w papilotach. Teraz ubawił mnie -Bigos w papilotach, a trzeci tom - Romans w papilotach zostawiam sobie na później Polecam całą serię.

Treścią tej niezwykle ciekawej i wartościowej książki są pasjonujące rozmowy pomiędzy dwiema fascynującymi kobietami na szeroko pojęte tematy damsko-męskie. Przykładowe tytuły rozdziałów: Przed lustrem; Kuchnia feministki; Samotne w nienawiści; Córki Frankensteina; Kobiety i matrony; Zabić mamusię; W domu niewoli; Pruderyjna pozna bezpruderyjnego; Pułapka na własne życzenie; Sama, samotna, osamotniona; Lęki, strachy, niepokoje. W książce tej - jak w lustrze - powinna przejrzeć się każda kobieta, żeby w opisanych skrywanych pragnieniach i lękach oraz popełnianych błędach móc poznać własną prawdziwą twarz. Dzięki tej książce kobiety mają większe szanse na zrozumienie i zaakceptowanie siebie i innych kobiet.

Wywiad-rzeczka, bo objętościowo książki jest niewiele, z 1992 r., którego bardzo się obawiałem. Bo literatura początków lat 90’ XX w. bywa zdradliwa, jałowa, kiczowata i miałka. No i – pozytywne zaskoczenie. Co prawda fragmenty, w których Bożena Janicka coś opisuje, trącają schyłkowym PRL-em, za to Janda już wtedy była postacią europejskiego formatu, ze światowym rozmachem. No i na szczęście w większości Janicka oddała głos Jandzie; jej pytania i wtręty ostały się wyłącznie w ostatnim rozdziale. Krystyna Janda opowiada o rodzinie, dzieciństwie, szkole, o tym, jak i dlaczego poszła do Akademii Teatralnej. Jest trochę o środowisku aktorskim, jej pierwszych rolach i angażach. Bardzo szczere były wyznania o Andrzeju Sewerynie, ich związku, później małżeństwie, wreszcie o przyczynach rozwodu. Piękny rozdział o współpracy z Wajdą, o „Człowieku z marmuru” i „Człowieku z żelaza”. W ślad za tym – rozdziały o Zanussim, Kieślowskim, Krzystku, o filmach, w których zagrała. Jest wreszcie o Edwardzie Kłosińskim i ich dwóch synach. Jest też cała historia legendarnej „Białej bluzki” Osieckiej. Bardzo ciekawa, barwna opowieść o życiu i twórczości Jandy. Dodatkowym atutem książki są wkładki na papierze kredowym z masą wspaniałych zdjęć.

To jedna z niewielu książek, do których wróciłam. Nie każdemu przypadnie ona do gustu, bo jest wręcz utkana z emocji - ale mnie bardzo pomogła. Książka ma formę dziennika, zapisków dojrzałej kobiety (z zawodu psychologa). Czytając ją po raz pierwszy skupiłam się głównie na historii dwojga ludzi, ale już wtedy poczułam, że jest tam coś więcej, co kiedyś może mi być potrzebne, i nie myliłam się. W bardzo trudnym momencie mojego życia (nie mającego nic wspólnego z problemami autorki) sięgnęłam po tą lekturę jak po lekarstwo i czytając ją ponownie - powoli i uważnie - skupiłam się wyłącznie na emocjach, sposobie ich przeżywania, postrzeganiu świata, ludzi i siebie. Wiele z tych emocji zrozumiałam, na wiele dałam sobie zgodę, a przede wszystkim czerpałam nadzieję. Dla mnie ogromne znaczenie miało to, że nie jest to żaden "mądry" poradnik psychologiczny, którego lektura przyprawia czytelnika co najwyżej o frustrację, to głęboka analiza stanu psychicznego autorki, od euforii po tzw. "czarną dziurę" oraz próba zmierzenia się z tym. Dotarło do mnie, że w chwilach rozpaczy nie wolno wypierać emocji, choćby nie wiem jak były trudne do przeżycia, należy dać im przez siebie przepłynąć, mimo tego, że sieją zniszczenie jak tsunami, trzeba tego doświadczyć. To nas oczyszcza, porządkuje, przywraca do równowagi. Zdaję sobie sprawę, że wiele osób nie odbierze tej lektury tak jak przed chwilą to opisałam, dla wielu mogą to być nudne - przepraszam za wyrażenie - "flaki z olejem", ale ja na pewno sięgnę po kolejne pozycje p.Soni Raduńskiej. Doskonale rozumiem jej spojrzenie na życie, na otaczający świat, dzieci, relacje z innymi ludźmi. Doskonale rozumiem stany, w których się znajduje. Podobnie jak ona czerpię siłę z przyrody, potrafię dostrzegać drobiazgi, cieszyć się nimi. Lubię ciszę, spokój i swoje towarzystwo. Dobrze wiedzieć, że są jeszcze na świecie tacy ludzie, dzięki temu łatwiej dać sobie prawo do przeżywania życia na swój sposób.

To nie jest wywiad, to luźna rozmowa Artura Andrusa z dwojgiem nietuzinkowych ludzi Marią Cubaszek i Wojtkiem Karolakiem. Więcej jest Wojtka niż Marii, on opowiada o swoim życiu, ona rzuca luźne uwagi, często zupełnie niezwiązane z tematem rozmowy. A tego tematu żadne z trójki nie trzyma się ściśle. Mimo to nie ma chaosu. Wojtek mówi o swoim życiu zawodowym i związku z Marią. Całość przeplatają teksty Marii Czubaszek, rysunki i zdjęcia.

Bohaterka opisuje swoją historię walki z chorobą nowotworową.Choruje na raka piersi.Na szczęście choroba zostaje wykryta we wczesnym stadium podczas rutynowych badań kontrolnych.Mimo splotu innych negatywnych wydarzeń takich jak groźba utraty pracy i choroby nowotworowej przyjaciółki dzielnie znosi leczenie. Książka pokazuje jak ważne jest robienie badań profilaktycznych, bo za późno wykryta choroba nowotworowa grozi śmiercią.

Do czasu przeczytania tego wywiadu odnosiłem wrażenie, że bohater jest rozsądniejszym, dojrzalszym człowiekiem, a tu wychodzi na osobę popędliwą, niestabilną, nie do końca "usystematyzowaną". Sam się nazywa "kurwą, która nie potrafi dochować wierności", człowiekiem bez kręgosłupa. Już nie mówiąc o tym, że nie czytałem, by ktoś tak ochoczo nazywał się "pedałem". Nie wyczuwam tu dystansu do własnych skłonności tylko raczej brak szacunku wobec siebie. Na mój gust zbyt wiele własnych wad postrzega zerojedynkowo jako efekt homoseksualizmu, co wydaje się tyleż wygodnym, co nieprawdziwym wytłumaczeniem. Nie rozumiem też z lekka lekceważącego tonu, gdy mówi o związkach dwóch mężczyzn jak o z definicji z czymś mniej poważnym od heteryckiego małżeństwa. Tak jakby sam uprawiał autosabotaż; jakby osobiście pragnął się pozbawić szczęścia. Dlaczego? Na to pytanie raczej nie uzyskamy odpowiedzi. Przynajmniej nie wprost. Zastanawia też fragment, gdy mówił o przelotnej fascynacji kobietą w dorosłym życiu, już po licznych "homodoświadczeniach", że gdyby sobie wtedy rzeczy w głowie inaczej poukładał, to pewnie wiązałby później z kobietami... Czyli prowadziłby podwójne życie jak jego liczni znajomi w tym tajemniczy Mężczyzna Jego Życia (którym - notabene - musiał dzielić się z jego żoną przez 18 lat), tak należy to rozumieć? Jak to zatem jest z tym Jackiem Poniedziałkiem? Niby cała książka miała dotyczyć rzekomego pogodzenia się z homoseksualizmem, a niemal na każdym kroku wyziera żal, że bohater nie jest heterykiem, "ale jakoś z tym żyje". Książka nie ukazuje zbyt dobrego portretu społeczności gejowskiej, więc ta raczej nie widziałaby w nim swego rzecznika (czy to obraz prawdziwy - nie mnie oceniać). Aczkolwiek to dobrze, że wypowiada we własnym imieniu rzeczy nie zawsze popularne. Z w/w względów to trochę przykra lektura, gdyż nieco współczuje się bohaterowi.

Zawarte w książce historie są nie tylko zabawne, ale stanowią też ciekawe skrawki historii. Trudno wskazać mi nawet ulubione, bo większość wywołuje szeroki uśmiech na mojej twarzy. Regularnie do niej wracam, dlatego mój egzemplarz jest już mocno sfatygowany :)

Interesująca, napisana prostym językiem, łatwym do zrozumienia. Bardzo intymna i odważna. Momentami nie była chronologiczna, autorka wracała do już wspomnianych momentów z życia. Jest to autobiografia, dzięki czemu można lepiej poznać osobę o której mowa. Z jej własnej perspektywy. Warto przeczytać, zwłaszcza, że jest zwięzła, konkretna.

Podobnie jak "Białe zeszyty" jest to książka do której na pewno będę wracać. Ma ona cudowną moc wyciszania, "zatrzymania w byciu", daje mnóstwo siły, cała jest pozytywną energią. To afirmacja życia w czystej postaci. Jak strasznie się cieszę, że dane mi było trafić na książki p.Soni Raduńskiej! W świecie pełnym pośpiechu, gonitwy za pieniądzem, dobrami materialnymi, wiecznym porównywaniem się z innymi, w dobie facebooka, instagrama i innych profili społecznościowych umiejętność dostrzegania rzeczy najprostszych (ale wcale nie banalnych) wydaje się wręcz niedorzeczna. Czasami tak właśnie się czułam - jak relikt zeszłej epoki- kiedy największą przyjemność sprawiało mi bycie sam na sam, z dobrą książką, na tarasie wśród kwiatów. Kiedy obserwowałam chmury i zachwycona wołałam męża - popatrz jakie piękne! (reakcja męża - ale że co?) Kiedy w czasie spaceru zamiast analizować i obmyślać plany na kolejne dni ja wypatrywałam ptaków i cieszyłam się każdym napotkanym kwiatkiem... Okazuje się, że to wielka i cenna umiejętność:) Zapiski autorki są przepełnione szczerością, ale oprócz bardzo osobistych przemyśleń znajdziemy tam również mnóstwo odniesień do wartościowych pozycji literackich, filmów i artykułów. Całość jest piękna, wysmakowana, melancholijna a jednocześnie energetyzująca. Byłoby cudownie móc przyjaźnić się z p.Sonią, ale póki co muszą wystarczyć mi jej książki:)

Uwielbiam Grodzieńską, a jej niesamowity życiorys to gotowy scenariusz na film, więc cieszy mnie, że ta książka pogłębia wiele wątków, które pojawiły się we wcześniejszych pozycjach autobiograficznych autorki (trochę to wygląda tak, jakby autorka przed śmiercią chciała jeszcze kilka rzeczy przed czytelnikami odkryć i ocalić od zapomnienia). Nie wszystko jednak zdecydowała się wyjawić - nie wspomina nic o swoim (po matce) i męża (po rodzicach) żydowskim pochodzeniu ani o tym, że przez 2 lata przebywali w getcie, gdzie organizowali przedstawienia w teatrze Femina. Pragnęła jednak, żeby po śmierci te informacje zostały ujawnione - przekazała do druku materiały, które zostały wydane w 2014 w książce "Miasto skazanych" (zapiski męża i jej wiersze). Same wiersze były już wydane zaraz po wojnie pod pseudonimem Stefania Ney (nazwisko panieńskie matki). Bardzo zaciekawiła mnie postać siostry męża Jerzego Jurandota - Zochy, która brała czynny w konspiracji i zginęła w powstaniu. Okazuje się, że napisała 3 książki pod pseudonimem Zofia Bardówna. Naprawdę nazywała się Zofia Gleichgewicht i udało mi się odnaleźć w necie kopię jej podania do ASP, łącznie ze zdjęciem, na którym widać przepiękną młodą kobietę. Wysłałam nowo zdobyte informacje do twórców biogramów powstańczych, mam nadzieję, że uzupełnią. Idąc tym tropem okazuje się, że teściowe p. Stefanii nie nazywali się Tadeusz i Sabina, lecz Dawid i Szajndla. Ich syn Jerzy zmienił nazwisko Gleichgewicht na Jurandot, przy czym wygląda na to, że je wymyślił, ponieważ jedyne osoby o tym nazwisku to on, żona (jako drugie), córka i wnuk Michał (jest pilotem), który nosi nazwisko po matce. W ogóle w książce ukrytych jest kilka zagadek, np. czemu matka Stefanii była bezpaństwowcem? I skoro Stefania idąc do szkoły b. słabo znała polski - to w jakim języku rozmawiały z nią mama i babcia? Wiele wskazuje, że mógł to być rosyjski. A może jidysz? Jest też wiele niedopowiedzeń, np. autorka pisze, że śpiewaczkę Helenę Ostrowską poznała w domu konspiracyjnym w Gołąbkach, a tymczasem wcześniej występowały razem w getcie w przedstawieniu "Księżniczka czardasza". Te niejasności i niedopowiedzenia są głównie konsekwencją przemilczania pochodzenia i pobytu w getcie. Ciekawy jest też wątek Jurandota - kobieciarza. Żona i córka zgodnie piszą, że im to nie przeszkadzało, a jego kobiety były zawsze w dobrym guście. Na sam koniec p. Stefania nadmienia, że mąż nie miał żadnych wad. Ciekawe. PS. Słowa p. Joanny Jurandot-Nawrockiej (zm. 2016): "Rodzice nigdy nie mówili publicznie – i prawie nigdy w domu – o spędzonym w getcie okresie. Był to okres, którego nie chcieli pamiętać, choć zatrzeć go w pamięci oczywiście nie zdołali. Dodatkowo mama, jako autorka i wykonawczyni tekstów satyrycznych, chciała kojarzyć się z artystką ,,do śmichu”, a nie z tak niewyobrażalną tragedią. Mogli spokojnie się ukryć, ale poszli do getta dobrowolnie, ze względu na uwielbianych rodziców ojca, którzy tej szansy nie mieli. Wyszli, kiedy „akcje” tak się nasiliły że nie było szans na uratowanie moich dziadków. O wstydzie nie było mowy, natomiast przyznaję że rodzice – jak wszyscy albo prawie wszyscy ludzie którzy przeżyli tamten koszmar – bali się jego powrotu. Bali się nie o siebie, tylko o nas, o następne pokolenia." PS. Jerzy Jurandot napisał w getcie sztukę: komedię (!) osadzoną w realiach getta pt. "Miłość szuka mieszkania". Była tam wystawiana. Można wysłuchać świetnego słuchowiska na niej opartego - wpisać na YouTubie: słuchowisko miłość szuka mieszkania.

Znany pewnie wszystkim aktor Jerzy Stuhr przedstawia historię swojej rodziny począwszy od połowy XIX wieku aż do współczesności. Książka jest dobrze napisana, okraszona wieloma zdjęciami. Dowiedziałam się z niej wielu ciekawych rzeczy - skąd wzięła się rodzina Jerzego Stuhra w Krakowie, jakie były losy członków jego rodziny w czasie wojny, a także kilka ciekawostek z życia samego aktora. Polecam

Maria Czubaszek to postać wyjątkowa - znana z ciętego języka, ironii i bezbłędnego poczucia humoru. Dziennikarka, satyryczka, autorka tekstów piosenek, felietonistka, a przede wszystkim kobieta, która przez lata potrafiła mówić to, o czym inni tylko myśleli. Jej „Blog niecodzienny” to książka, która idealnie oddaje ten charakter - pełna błyskotliwych spostrzeżeń, niecodziennych refleksji i inteligentnego żartu. „Blog niecodzienny” to esencja zabawnych wpisów z popularnego bloga, który autorka prowadziła od 2006 roku. Nie przypomina klasycznej biografii - bliżej jej do formy autobiograficznego pamiętnika - lekkiego, refleksyjnego i pełnego humorystycznych komentarzy. Muszę przyznać, że nie sięgnęłabym po tę książkę z własnej inicjatywy - po prostu ją dostałam. I choć z początku podeszłam do niej z dystansem, szybko okazało się, że to zaskakująco przyjemna lektura. Nie jest to jednak typ literatury, po który zazwyczaj sięgam. Zdecydowanie bliższe są mi tradycyjne biografie. Mimo to „Blog niecodzienny” ma w sobie coś, co przyciąga - szczerość, lekkość i świetne poczucie humoru. Największą siłą książki jest język i sposób obserwacji świata. Czubaszek z niezwykłą precyzją wychwytuje absurdy codzienności i przekłada je na błyskotliwe, pełne ironii komentarze. Potrafi śmiać się z siebie, z innych i z rzeczywistości - ale zawsze z klasą. Jej spostrzeżenia, choć nierzadko kąśliwe, są celne i wciąż aktualne. Czyta się to bardzo dobrze - to lektura lekka, ale inteligentna, idealna na wieczór, gdy potrzebujemy czegoś, co poprawi humor i pozwoli spojrzeć na świat z przymrużeniem oka. Reasumując „Blog niecodzienny” Marii Czubaszek to zbiór błyskotliwych wpisów, które oddają esencję jej stylu - ironicznego, nieco przekornego, ale niezwykle ludzkiego. To książka, po którą warto sięgnąć nie po to, by poznać autorkę od A do Z, lecz by przypomnieć sobie, jak ważny jest dystans - do siebie, innych i całego tego naszego codziennego absurdu. Choć niekoniecznie wpisuje się w moje czytelnicze upodobania, trudno odmówić jej uroku i lekkości, które sprawiają, że zostaje w pamięci na dłużej.

"Rozważania psa Mafa i jego przyjaciółki Marilyn Monroe" wypatrzyłam chyba w sierpniu ubiegłego roku w kiosku, w centrum handlowym. Tytuł mnie zaintrygował, bo akurat zaczęłam wtedy czytać "Blondynkę" Oates a zachęciła mnie nie tylko niska cena książki i jej okładka, ale przede wszystkim fakt, że Autor zastosował w niej ciekawy zabieg narracyjny ukazując Marilyn Monroe a także jej znajomych i przyjaciół z perspektywy postrzegania jej przez maleńkiego maltańczyka, którego dostała w prezencie od nie byle kogo, bo od swego przyjaciela, samego Franka Sinatry. Maf, skrót od Mafiozo, bo tak nazwała go jego nowa pani - ze względu na ofiarodawcę, który niestety miał powiązania z mafią - został przywieziony z Charleston w Anglii przez matkę Nathalie Wood, która sprowadzała stamtąd pieski dla swoich znajomych i znajomych swej córki. Ten śliczny biały, bardzo żywy i inteligentny piesek, którego rodowód poznajemy dzięki jego opowieści, specjalnie tym razem był przywieziony własnie na prezent dla Marilyn. Marilyn w tym czasie ulegała już coraz większej frustracji starając sobie i innym udowodnić, że jest dobrą aktorką. Była w nie najlepszej kondycji psychicznej, zażywała sporo leków i korzystała z porad terapeutów. Maf, który lubił filozofować a obrożę miał po słynnym psie samej Wirginii Woolf towarzyszył jej w ostatnich latach życia wszędzie : w seansach terapeutycznych, spotkaniach towarzyskich, na przyjęciach dla filmowców i literatów, na planie filmowym i w lekcjach gry aktorskiej. I chętnie włączył by się do prowadzonych tam rozmów prezentując swoje przemyślenia i opinie, ale niestety nikt nie czytał w jego myślach a gdy szczekał nikt go nie rozumiał, nawet jego ukochana pani. Jedyne co mógł zrobić w sytuacji, gdy ktoś bardzo mu się nie podobał, to ugryźć go w kostkę i tak robił, gdy uważał, że ten ktoś swym zachowaniem na to zasłużył. Przed czytaniem książki lubię kuknąć na lubimyczytać.pl, by sprawdzić co też inni o niej sądzą i tym razem też tak zrobiłam. I muszę przyznać, że zostałam zaskoczona tym jak się "Rozważania psa Mafa i jego przyjaciółki Marilyn Monroe" nie podobały tym co je czytali, i jak na nie wybrzydzali. Nie jest to oczywiście biografia Monroe, której się co niektórzy spodziewali. Chociaż sporo można się dowiedzieć o niej samej i jej życiu na przełomie lat 50 i 60-tych, gdy rozwodziła się ze swym mężem Arthurem Millerem i poznała prezydenta USA Johna Kennedy'ego. Uczyła się wówczas sztuki aktorskiej u Lee Strasberga w Nowym Jorku. Później przeniosła się do Kaliforni, gdzie grała w swym ostatnim, niedokończonym, filmie Georga Cukora p.t. Słodki kompromis". Zgadzam się z tymi co uważają, że zbyt dużo w niej mało strawnego filozofowania, ale to nic w porównaniu z tym jaką przyjemność odczuwałam w trakcie jej czytania przypominając sobie znane postaci związane z artystycznym i intelektualnym życiem Ameryki lat 60-tych ubiegłego stulecia. Pisarki i pisarze aktorki i aktorzy, reżyserzy i krytycy literaccy. Cała plejada znakomitości świata literackiego i filmowego. A poza tym sporo ciekawostek z ich życia. A wśród nich ta, że Marilyn Monroe interesowała się Freudem, że czytała Dostojewskiego. A za przyjaciółkę miała autorkę książki "Serce to samotny myśliwy" Carson Mc Cullers, o której to książce od dawna myślę. Rozmowy o książkach, o filmach i pisarzach, poetach. A więc może nie polecam tej książki wszystkim, ale gorąco polecam tę książkę tym, którym nazwiska osób jakie w niej się pojawiają nie są obce tak samo jak mnie. A także miłośnikom psów i kotów, bo te pojawiają się na stronach książki bardzo często. Filozofowanie można sobie pominąć a reszta sprawia prawdziwą intelektualną frajdę, która sprawia, że książkę Szkota, Andrew O'Hagana, czyta się z prawdziwą przyjemnością.

Miałam kilka podejść do tej książki i każde kończyło się na 3-4 stronach. Za którymś razem udało mi się przeczytać prawie cały rozdział, ale na tym po przestałam. W końcu postanowiłam, że nie wymięknę i przez 3/4 książki przechodziłam tortury. Warto było. Ta końcowa 1/4 część sprawiła, że pokochałam tą opowieść. Nauczyłam się też, że nie warto oceniać książki, nie tyle po okładce, co po 99% treści. To zawsze musi być 100%, bo nigdy nie wiadomo, czy ten 1% nie zmieni naszej opinii o 180*. Książka jest na pewno dla osób, które kochają wyzwania. Warto, polecam.

Fascynująca biografia kobiety żywiołu. Zaskakujące wybory życiowe, niespodziewane zwroty akcji, spotkania z intelektualnymi elitami Warszawy i najlepsi mężczyźni. W opowieści nie brakuje też tej gorszej strony życia: porażek, przemocy, trudności. Jak dla mnie za bardzo rozbudowana była część dotycząca dzieciństwa, za mało było dorosłości. Odtwarzanie dialogów z dzieciństwa było nieco grafomańskie, ale Mazurówna wybroniła się z tego pisząc, że ona właśnie ten kicz i grafomanię lubi.