Sekrety archiwów XX wieku

Głównym bohaterem, a zarazem autorem książki jest Piotr Wojasz, katowiczanin, który urodził się w latach 60-tych, a jego młodość przypadła na okres peerelowski. Absurdy rzeczywistości, marna egzystencja, brak pieniędzy, puste półki sklepowe i kilometrowe kolejki po bony żywnościowe, oraz wszechobecna korupcja. Początek jest dobry, później też nie jest źle. Im dalej czytamy tym ciekawsza staje się publikacja. Jest też i zabawnie. Wspomnienia cinkciarza pisane są barwnym i dowcipnym językiem, autor nie oszczędza nikogo ani niczego, często poruszając tematy tabu. Piotr Wojasz w charakterystyczny sposób opisuje swoją przeszłość i zajęcia, którymi się zajmował, nie stroniąc od opisów przygód zawodowych i towarzyskich: ostro zakrapianych alkoholem imprez, kończących się obowiązkowo seksem. Często z naszego bohatera wychodziła męska szowinistyczna świnia! "Niebieski ptak" ma formę biografii opowiedzianej w pierwszej osobie. Dobrze się czyta. Przybliża nam trochę czasy PRL-u , ciemny światek, układy, środowisko cinkciarzy, oszustów, złodziei, alfonsów i prostytutek. To zdecydowanie książka dla dorosłych, gdyż niektóre sceny opisane są bardzo dosadnie. Ze względu na kreacje głównego bohatera w połączeniu z barwnymi opisami czynią pozycję lekturą nader ciekawą i godną uwagi.

O paru osobach słyszałem i czytałem Sporo szpiegów nie znałem ale wiedza o tym jak działali jest bezcenna. USA wczoraj wróg, dzisiaj przyjaciel Świat się zmienia. I dwóch najlepszych wymiataczy czyli Czechowicz i Zacharski Dla ich historii warto przeczytać

Historia ruchu robotniczego początku XX wieku na ziemiach polskich kojarzy mi się z nudnymi opisami powstających partii, ich rozłamami i przywódcami. W czasie mojej edukacji temat traktowałam jak zło konieczne i omijałam go konsekwentnie. Książka Wojciecha Lady bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Sposób ujęcia tematu zaintrygował mnie na tyle mocno, że pochłonęłam ponad 650 stron w dwa wieczory. Wcześniej nie zdawałam sobie sprawy z tego jak prężnie działały Oddziały Bojowe PPS-u, że skala ich aktywności była tak znaczna i że na ich funkcjonowanie mieli znaczący wpływ ludzie, którzy rządzili Polską po 1918 roku. Czy byli kiedyś terrorystami? Nie do wiary, a jednak .... działalność, którą wówczas kreowali i nadzorowali, według dzisiejszych standardów, tak można by nazwać. Autor nie rozwodzi się nad doktrynami partyjnymi, skupia się na przedstawieniu walki z caratem, który był uosobieiem ucisku narodowego , ale też bezpardonowo zwalczał robotników upominających się o godziwą płacę i ludzkie traktowanie. Wojciech Lada opisuje działalność szkoły kształcącej przyszłych zamachowców, produkcję i przemyt broni oraz ładunków wybuchowych, przedstawia przebieg udanego zamachu na cara Mikołaja II, spektakularne akcje wymierzone w carskich notabli, napady na pociągi, dyliżanse pocztowe, sklepy monopolowe itp. Razem z bohaterami tych historii odwiedzamy ich domy, kryjówki na wsi, przeprawiamy się nielegalnie przez Przemszę do Galicji, ukrywamy się w Londynie, uciekamy do USA, poznajemy krętą drogę przemytu zakazanej literatury wiodącą z Londynu przez Szwecję i Finlandię do Rosji. Wszystkie te historie są doskonale udokumentowane. Wojciech Lada nie zapomina też o niebagatelnej roli kobiet w organizacji ich mrówczej pracy i brawurowych zamachach na gubernatora warszawskiego gen. Gieorgija Skałona. Bardzo zainteresowały mnie informacje nt. niezwykle prężie funkcjonującej i rozbudowanej siatki przemytniczej działającej pomiędzy Kongresówką i Galicją. W tekście pojawia się nawet nazwa miejscowości, która jest obecnie dzielnicą mojego rodzinnego miasta. Przemycano tamtędy ludzi ściganych przez aparat carski, broń, amunicję i ulotki. Przemytnicy przekupywali rosyjską straż graniczną, a austriaccy pogranicznicy przymykali oko na ten proceder. Polecam wszystkim tę książkę, jeśli interesujecie się historią, będzie to dla was fascynująca lektura. Tym bardziej, że autor wie o czym pisze, książka zaopatrzona jest w zdjęcia archiwalne, obszerną bibliografię i indeks osób.

Ciekawa, choć nierówna książka. Troche faktycznej historii szkoły a raczej jej powstania. Troche wywiadów, ale nie zawsze wnoszą one coś ciekawego (np. Zacharski, który do tej szkoły nie uczęszczał, opowiada głównie o rzeczach, które już opisał w swojej pierwszej książce). Na koniec jakby fabularyzowane opowiadanie mające przedstawić działalność nielegała. Nie ma w nim nic złego, ale gdy ktoś sięga po książkę o szkole w Starych Kiejkutach, to raczej ma już pojęcie o działaniu wywiadu, w tym o nielegałach. W końcu nie wiadomo o czym ma być ta książka i dla kogo. Ani historia szkoły, ani polskiego wywiadu ani książka sensacyjna o życiu szpiegów.

Umiera papież, obserwujemy od wewnątrz trwające miesiącami konklawe. Z jednaj strony kardynałowie pełni są dewocji, wydaje się, że nie na pokaz, że niby wierzą w to wszystko, ale z drugiej to interesowni politykierzy, pełni zawiści, pychy, egoizmu, uprzedzeń rasowych i innych, podzieleni na zwalczające się koterie. Do tego autor dorzuca surrealizm we włoskim stylu, taki trochę delikatniejszy Buzzati. Absurdalne oddziaływania nadprzyrodzonej/magicznej natury są na porządku dziennym. Często mają wymiar groteski, farsy, momentami niemal slapstickowej. Są pełnoprawną częścią rzeczywistości, w istotny sposób wpływają na bohaterów. I teraz nie wiadomo, czy autor używa ich do obśmiania (razem tym całym naturalnym bajzlem) w bardzo subtelny sposób całej tej chrześcijańskiej idei, ze szczególnym naciskiem na watykańskie gniazdo szerszeni, czy całkiem na poważnie prezentuje walkę dobrego ze złym, dziejącą się na skrzyżowanych płaszczyznach - realnej i nadprzyrodzonej. Dużo tu aspektów psychologicznych zupełnie na poważnie. Warsztatowo całkiem w porządku. Dziwna pozycja, bo do końca nie dotarło do mnie co autor miał na myśli. Z pewnością nie powiem, że poznanie tej lektury jest koniecznością, jednak jest na tyle oryginalna, że nie będę zniechęcał. Być może coś mi umknęło i inny czytelnik będzie w stanie odkryć w niej coś więcej. 7/10

Długo szukałam drugiej powieści Sebastiana Koperskiego ale udało się. Kryminał retro, który "ląduje" na półce moich ulubionych. Poznań, zima 1914 roku. Wracają moi ulubieni bohaterowie z pierwszej części "Doktora Jeremiasa" i rozpoczynają kolejne śledztwo, ujawniając międzynarodową aferę szpiegowską a przy okazji wraca wątek zbrodni z pierwszej części książek autora. Świetna powieść, wielowątkowa. Czyta się bardzo szybko. Serdecznie polecam :)

To moja druga książka, w której autor opisuje wojnę z perspektywy żołnierza JTAC (żołnierza precyzyjnie naprawadzajcego samoloty na cele naziemne). Paul "Bommer" Grahame przez 6 miesięcy koordynował ataki myśliwców, śmigłowców oraz bombowców na cele naziemne w Afganistanie zaliczając ponad 200 potwierdzonych zlikwidowanych jednostek wroga. "COMBAT AND SURVIVAL MAGAZINE" określił tą pozycję mianem najlepszej książki o Afganistanie i faktycznie jest to jedna z najlepszych pozycji o tematyce wojskowej, jaką miałem przyjemność czytać. Książka ma wszystko czego potrzebuje dobra lektura, wartką akcję, masę wojskowych określeń i technicznych zwrotów okraszonych wojskowym żargonem oraz drobinę humoru. Zabraklo mi słownika podsumowującego tą techniczną terminologię. Autor dodał też kilka zdjęć z Afganistanu ale nie dodał zdjęć sprzętu (takich jak samoloty, śmigłowce i różnego rodzaju bomby). A szkoda bo wtedy pewnie dałbym 10. Rewelacyjna książka.

Książka non-fiction, którą czyta się tak dobrze, jak niejedne kryminały, czy powieście z historiami owianymi tajemnicą. Bardzo dobrze sprawdziły się w niej także kody QR, dzięki którym na urządzeniach mobilnych możemy poszerzyć wiedzę o czytanych historiach.

Jedno w życiu jest pewne - śmierć. Nawet Ci w swoim mniemaniu najwięksi, najbrutalniejsi i najokrutniejsi schodzą z ziemskiego padołu i o tym jest ta książka. Jak sam tytuł wskazuje, autorzy skupiają się na ostatnich dniach wybranych bohaterów, a jest ich sporo. Raczej znani, jednakże dla czytelnika nie znającego bohatera, po przeczytaniu rozdziału o nim, anonimem pozostanie. Książkę czyta się dobrze, jest z cyklu lekkich nie wymagających wyjątkowego uruchamiania szarych komórek.

Moja ocena książki w skali 1-10 to 20!!! Świetna. Pokazuje kulisy świata w którym żyjemy. Wojna to nie walka dobra ze złem - to pieniądze i władza, o które walczą wszyscy. Począwszy od największych, przodujących narodów świata a skończywszy na bandach i rebeliantach w objętych wojną krajach.

Pierwszy audiobook w kolekcji, nie mogłem się doczekać gdy usłyszę filmowego Dolasa czytającego swoje przygody... niestety audiobook nagrany gdy Pan Marian był już starszym człowiekiem więc jego głos nijak miał się do filmowego - lekki zawód był, ale to w niczym nie przeszkadzało. Co do samej książki, wydaje mi się, że czytając ją na pewno doceniłbym ją bardziej, była cała masa "filmowych momentów" oraz jeszcze większa ilość przygód kanoniera. Jeśli dorwę książkę na pewno ją przeczytam i podejrzewam, że ocenę podniosę. Za audiobook 6.

Swego czasu sprawa kreta Al-Kaidy które spenetrował szerego CIA była głośna i nawet pamiętam jak była nagłośniona przez media, w czasie kiedy wyszła na jaw. Może nie będę spojlował w jakich okolicznościach sprawa tego kreta wypłynęła na światło dzienne, bo mogę zepsuć lekturę tej książki, ale konsekwencje dla USA oraz dla samej CIA były tragiczne. Joby Warick, nagrodzony dziennikarz, autor wielu książek dokumentalnych podjął się tematu kreta Al-Kaidy i według mnie w dobry sposób opisał całą sprawę. Kretem Al-Kaidy był jordański lekarz wykształcony w Turcji. Ten przypadek poraz kolejny pokazuje iż ludzie dobrze wykształoceni, którzy widzieli kawał świata, odwiedzili kilka krajów, mający dobry zawód, perspektywy rozwoju kariery zawodowej w dodatku posiadający rodzinę, małe dzieci są zdolni do prowadzenia podwójnego, potrójnego czy nawet poczwornego życia. Jedno z tych żyć wiązało się z prowadzenie działaności terrorystycznej w efekcie które ginęło mnóstwo ludzi. Dla ciekawostki podam, iż swego czasu w Pakistanie zginął polski naukowiec (Piotr Stańczak) z rąk terrorystów związanych z Al-Kaidą. Kret, bohater tej książki był również zaangżowany w śmierć Polaka. Ale to tylko jeden z wielu innych przykładów działalności terrorystycznej głównego bohatera. Mimo terrorystycznej działalności ów kret dał się zrekrutować na agenta CIA. W dodatku CIA aktywpnie prowadziła go jako swojego agenta. Kret był potrójnym kretem, bo oprócz współpracy z CIA, współpracował z jordańskimi tajnymi służbami no i oczywiście z Al-Kaidą. Równocześnie oczywiście prowadził życie rodzinne i zawodowe w Jordanie. Ciekawym fragmentem książki była analiza przeprowadzona przez autora, dotycząca błędów popełnionych przez pracowników CIA, wszystkich szczebli, od oficera prowadzącego aż po szefów którzy na bierząco informowali prezydenta Obamę. Okazuje się, iż sporo błędów popełniono w tej sprawie i spenetrowanie struktur CIA przez kreta Al-Kaidy można wytłumaczyć błędami jakie popełniano. To ciekawy aspekt książki. Bardzo zainteresowała mnie ta książka.

1937 rok przedwojenna Warszawa. Głowny bohater to francuski attache wojskowy,arystokrata Jean-Francois Mercier. Autor opisuje życie osób powiązanych zawodowo z różnymi ambasadami. Przyjęcia, wykwintne kolacje gdzie zawsze trzeba wiedzieć co się mówi i do kogo, równocześnie dokładnie słuchać co mówią inni. Umiejętność wychwytywania ważnych rzeczy z półsłówek czy czytanie między wierszami,to ważne umiejętności wsród szpiegów. Wszystko bowiem może okazać się bardzo ważne. Właśnie na terenie Warszawy pracują szpiedzy rosyjscy,niemieccy, francuscy i angielscy. Każdy robi co może by dowiedzieć się jak najwięcej o poczynaniach swych wrogów. Przełożonych Jeana-Francoisa interesuje przede wszystkim co się dzieje w Sztabie Generalnym Wermachtu. Jean-Francois podczas swej pracy poznaje francuskę polskiego pochodzenia Annę Szarbek, która pracuje dla Ligi Narodów i zakochuje się w niej... Z tyłu na okładce było napisane między innymi, że jest to"..pełna napięcia,namiętna i zmysłowa historia miłosna ,ukazana w kontraście do odgłosów nadchodzącej wojny...." Więc, niestety ale nie jest. Zadnej wybuchowej akcji nie ma. Ksiażkę się całkiem fajnie czyta, ale zakończenie dziwne.Może to jakaś część większej seri miała być.

Autor mknie po faktach niczym karabin maszynowy. Fabuła jest inna niż można się spodziewać po okładce. Miło mnie to zaskoczyło. Natomiast ilość literówek i powtórzeń, które powinny zostać wyłapane przed wydrukiem, a nie zostały, jest przytłaczająca. Mam ochotę złapać za czerwony długopis.

Kto z nas ,,popkulturowiczów” nie zna chociażby za sprawą mediów, różnych filmów, seriali i szeroko pojętych ,,internetowych” wieści co nieco z historii epoki kulturowo-społecznej USA, tak zwanej ,,ery jazzu" – lat 20-tych i 30-tych XX wieku, czasu blichtru, wytworności, zadymionych od papierośnic i cygar klubów jazzowych z nielegalnie podawanym alkoholem, okresu gangsterskich porachunków i czasu pojawienia się pierwocin organizacji przestępczych, z których wyrośnie m.in. amerykańska mafia? Tak, nawet jeśli nie do końca ,,siedzi się” w tym temacie, to i tak z perspektywy zwłaszcza filmów Hollywoodu (plus nieco z historii nowożytnej, której uczono nas w szkołach) musiało nam otrzeć się o uszy wiadomości, danych kulturowych, obyczajowych etc., dotyczących tych dekad; choćbyśmy nie widzieli żadnego z klasyków kina gangsterskiego i akcji skupionych na pierwszych 30 latach ubiegłego wieku – co w dobie transmisji danych i dostępności do treści jest raczej niemożliwe – to i tak siłą rzeczy musieliśmy usłyszeć o Alu Capone, o ,,Scarface”, o ,,Don Vito”, o mafii, ,,panach w szerokich garniturach, kapeluszach i karabinach maszynowych w rękach”, o ,,praniu brudnych pieniędzy”, ,,przekupstwie politycznym” i nielegalności rozrywek, które zaspokajały głód rozwijającego się amerykańskiego społeczeństwa, gdzie szczególne swoje miejsce zajęła prohibicja. Z okresem prohibicji przez ,,wielkie p” – o tak, to nadzwyczaj dziwne lata, wokół których krąży sporo nietuzinkowych treści zapętlonych wokół mitu i legendy niżeli prawdy – wiąże się wiele historii, od drobnych charakterystyk aż do dziejów pojedynczych postaci, grup, czy nawet i całych miast, których egzystencję pisały głównie gangsterskie knowania i przekupstwa, mające w sidłach władze metropolii plus, co najważniejsze, życie obywateli często nie zdających sobie do końca sprawy z tego, co się wokół nich dzieje. Jedną z ostatnich pozycji literackich, których doświadczyłem w związku z tak słynnymi dekadami XX wieku, to publikacja autorstwa Jonathana Eiga pt. "Al Capone. Gangster wszech czasów". Jeśli jesteś osobą lubującą się w wiedzy z tego okresu, i jeśli nadarzy się ku temu okazja mieć takową lekturę pod ręką, to książka Eiga o panu Capone jest cząstką świetnie nakreślonej wiedzy, smaganej ciekawym stylem pisarskim, która na pewno będzie w tej dziedzinie dla ciebie odpowiednia. Oprócz tego, że jest to dobrze usystematyzowana i napisana książka, która jest dość wystarczającą objętościowo i informacyjnie biografią ,,Człowieka z blizną”, to znajdziemy w niej masę bogatej i szerokiej wieloaspektowej treści o specyfice ,,tamtych czasów” na budzącym się do życia Zachodzie, czyli w USA. Bardzo dobre wrażenia z tej pracy, plus ostateczna wysoka jej ewaluacja przyczyniły się do tego, iż postanowiłem pozostać na dłużej w temacie, co proponuję każdemu kto interesuje się tą tematyką, tymi lekturami, poprzez ciekawe wyzwanie: skupianie się na oglądaniu serialu kryminalno-gangsterskiego live-action od HBO: "Zakazane Imperium" oraz na czytaniu książek, które dotyczą od biografii, przez reportaż aż po powieści fabularne ,,ery jazzu i gangsterskich porachunków” w historii USA. Nie dodając niczego zbędnego w tym temacie, nakreślę jedynie jedno: doświadczanie "Zakazanego Imperium" to niebywale dobrze spędzony czas; jestem na drugiej części sezonu 2, przede mną dalsze trzy serie. Z każdym kolejnym odcinkiem coraz bardziej wsiąkam w tą epokę, w te postacie, w ten elegancki, pełny subtelnego i wyrachowanego grzechu, od łamania społecznego tabu, klimat, w te postaci i ich relacje. Mało tego, jestem zdania, że to na tyle udana produkcja, że z perspektywy miłośnika pierwszych 2, góra 3 dekad przemian historycznych i społecznych XX wieku na Zachodzie, czy też w ujęciu globalnym, wymaga to sięgnięcia jeszcze po jakąś literaturę uzupełniającą. Przykładem takiej literatury, bardzo, ale to bardzo bliskiej serialowi HBO będzie książka na podstawie której tak naprawdę stacja ta wyprodukowała aż pięć sezonów omawianej produkcji. Tak, nie inaczej, tytuł takowej lektury, która sprawi radość niejednemu fanowi tematu, to... "Zakazane Imperium. Atlantic City: narodziny, rozkwit, korupcja". Miałem do czynienia, czy to z "Wrogowie publiczni" Bryana Burrougha, czy z wspomnianym wyżej "Al Capone" Jonathana Eiga, która to pozycja była czymś więcej niż życiorysem typowy gangstera, który z czasem stał się ikoną popkultury. Teraz minione kilkanaście dni dość ciekawie i bardzo miło pod względem czytelniczym upłynęło mi z niniejszą lekturą Nelsona Johnsona, która stanowi według mnie wzorzec historyczny i archetyp treści dla serialu, o którym w tych deliberacjach mowa. "Boardwalk Empire", bo tak brzmi jego oryginalna nazwa tudzież oryginalny tytuł tejże książki, jest na pewno interesującym wyzwaniem dla wielu głodnych wrażeń i czegoś innego czytelników. Jak wiemy lata 1900-1930 i okolice tej ery, miały wszystko: wątek moralności, władzy, sukcesu i porażki, bardzo specyficzną dla swych ram czasowych kwestię walki dobra ze złem; miały również poczciwego odpowiednika i poprzednika zarazem ikonicznego Ala Capone: osobę Nucky’ego Thompsona w wersji serialu tego Uniwersum i Nucky’ego Johnsona w wersji oryginalnej, archetypowej, przedstawionej w książce. Obie wersje to ,,żelazne wersje” postaci, do których pasuje słynne powiedzenia ,,Scarface’a”: ,,Z uśmiechem i spluwą można zajść dużo dalej niż z samym uśmiechem”. W literackiej opcji tejże specyficznej opowieści o Atlantic City najważniejsze jest to, że stanowi ona bardzo mocny, stabilny, mający jedno zadanie, jedną rolę: filtr i bufor pomiędzy tym, co wydarzyło się w Atlantic City i miastach książki i serialu naprawdę, a tym co jest fikcją, zarówno fikcją społeczną, polityczną, rządową. I takie podejście pana Nicolasa jest wręcz nadrzędnie istotne: pozwala zrozumieć bez ogródek, kłamstw i fałszowania popkulturowymi upiększeniami specyfikę kultury, wydarzeń, obycia ludzi i konwenansów z pierwszych trzech dekad XX wieku w dziejach USA, które to dzięki treściom podawanym w publikacji jawią się jako nader niepowtarzalne, jakby czytelnik pierwszy raz stykał się z tym nie co wydarzyło się, ale ,,co w tych dekadach, w tych a tych lokacjach i z tymi osobami wydarzyło się naprawdę!”. A to rzutuje na nasz stosunek do samego serialu. Ambitna, encyklopedycznie prowadzona praca, rzekłbym: dla bardzo ambitnej osoby, która poza wiadomą atmosferą epoki, klimatem narzuconym przez gangsterskie pojedynki, erę prohibicji w USA, nie pragnie od autora żadnych okoliczności ,,łagodzących”, a jedynie ponad wszystko prawdy: rzetelnych, prawdziwych informacji i faktów, które tej epoki, tych czasów dotyczą. I tak też niniejszym jest, to czytelnik otrzymuje, choć czasami można odnieść wrażenie, że jest tego wszystkiego za dużo, zbyt ,,akademicko"; to tylko lekki drobiazg, delikatnie obniżający wartość książki. A jeśli chodzi o jej aparycję, cóż, stronie zewnętrznej książkowego "Zakazanego Imperium" mogę przypisać następujące zdanie: wygląda ona zarówno prosto, surowo, jak i elegancko, z zachowaną ostrożnością, z którą można skojarzyć działania serialowego Nucky’ego, bodaj najważniejszej z racji większości fanów postaci tejże produkcji. Okładka: przód, grzbiet i tył prezentują się mniej więcej z odrobiną łagodnego stylu, który podkreśla, niczym plakatowa promocja jakiegoś dzieła, logo serialu HBO z Nucky’ym i najważniejszymi ,,graczami” wielosezonowej małoekranowej produkcji. Na plus idzie tu dostateczna ilość stron, bo jest ich około 300, wraz z umiarkowaną wielkością całości książki – w ten sposób kształtuje się nam idealna ,,fizyczność” pracy Nelsona Thompsona i Terence’a Wintera, oddająca (jak na mój gust) w 80% charakter serialu i realiów, na których serial bazuje. "Zakazane Imperium", choć to bardziej subiektywna uwaga, z perspektywy autora powinno zachować w swym historyczno-reportażowym pisarstwie choć o odrobinę więcej zdrowego rozsądku, zwiększając ilość informacji, które dla fanów serialowej adaptacji byłyby nader istotne - a jest ona mała, a praktycznie znikoma! ilość porównań w tym względzie np. zestawienie Nucky'ego Thompsona z serii odcinkowej HBO do tego Nucky'ego z tak oddanej, bardzo wiernie opracowanej książki. Sam tytuł publikacji jest zbyt kuszący i nie oddający tak jak powinien atmosfery, klimatu i wiedzy płynącej z serialu. Ale... i tu pojawia się haczyk: czytelnik myślę, bardziej niż w serialu poczuje to, co stoi tak naprawdę za piękną linią politycznych wątków i relacji w takowej produkcji HBO - to polityka, korupcja, władza absolutna, która miała ,,pod sobą” solidne plecy (rzecz jasna kupione) w postaci Sądów każdej instancji i poziomu, Senatorów, Burmistrzów, Prezydentów i potężnych biznesmenów – to te elementy, te cechy ,,tamtych lat” ery Jazzu i nieco późniejszych w USA, one ukształtowały Atlantic City, a w dużej mierze lata dość daleko, daleko po Nuckym Johnsonie; istotne w tej rozwojowej dla hazardowego i rozpustnego Atlantic City grze (choć góra do lat 70-tych XX wieku) było wystarczająco długie utrzymywanie się przy władzy Republikanów - autor poświęcił im dużo czasu, z tego powinno się być zadowolony, bo tego w serialu aż tak ,,gęsto" i dokładnie nie uświadczymy. Najlepsze jednak w lekturze Nelsona Johnsona jest to, że sporo, oj… całkiem sporo pod względem wydarzeń, relacji, rozwoju społecznego i politycznego Atlantic City, okolic, ba!, rzekłbym: nawet całego USA, działo się wtedy gdy sam serial, o którym mowa zakończył swój bieg i gdy prawdziwy Nucky został skazany za, nazwijmy to, ,,przestępstwa około-podatkowe” i gdy po odsiedzeniu krótkiego wyroku wyszedł on na wolność, ale do szerokiej polityki nie wracał. Johnson przedstawił nam również - a to tej pracy i fanom tytułu od HBO było bardzo, bardzo potrzebne - polityków takich jak Francis Sherman "Hap" Farley, którzy podtrzymali to, co wytworzył prawdziwi: Nucky a przed nim Louis Kuehnle, ale... do pewnego czasu, bo przecież nic nie trwa wiecznie.

W tej tematyce książkę uważam jako przeciętną. Taki galimatias w niej. Historia rodziny wstrząsająca. Twardy orzech do zgryzienia. Tym bardziej ,że uzyskanie kompetentnej pomocy niełatwe. Realia w naszym Kościele z egzorcystami zasmucają. Niemniej przeczytać warto. Polecam!

"Fryzjer Stalina" to książka, którą czyta się jednym tchem. Podczas lektury jest i śmieszno, i straszno, gdyż autor pokazał czas wielkich czystek w sposób groteskowy, nie stroniąc od czarnego humoru i absurdu. Drugie dno tej powieści odsłania jednak przerażający obraz stalinowskiego terroru. W państwie bezprawia nikt nie może czuć się bezpiecznym, o czym przekonują się na własnej skórze i historyczni, i fikcyjni bohaterowie. Tytułowy fryzjer to postać od początku budząca sympatię czytelnika. Jego burzliwe i zawiłe losy śledzi się niezmiennie z zapartym tchem. Przy okazji tych perypetii poznajemy mechanizmy sprawowania władzy przez Stalina, jego czerwony dwór oraz życie przeciętnych ludzi, skazanych na ciągły strach, poniżenie i skrajną biedę. Autorowi udało się połączyć tragizm z poczuciem humoru, co nie jest łatwe, zwłaszcza, gdy pisze się o tak przerażających wydarzeniach jak Wielki Głód na Ukrainie. To zderzenie potworności z komizmem robi ogromne, niezapomniane wrażenie. Całość napisana jest gawędziarskim, barwnym stylem, co również podnosi wartość książki, podobnie jak literackie konteksty (np. nawiązania do prozy Bułhakowa czy Czechowa).

Połączenie ciekawej historii, wyzwania które rzucili sobie studenci z gliwickiego klubu Watra. Podziwiam ich za nieustępliwość i rozwagę w kryzysowych sytuacjach. Za to, że potrafili uczyć się na błędach i rok później osiągnąć to co sobie założyli i dokończyli to co kilkanaście lat temu rozpoczęli polscy kajakarze. Czytając tą książkę nabiera się ochoty na poznawanie nieznanych terenów. Na wyjście poza swoją strefę komfortu. Tylko dzięki temu można zobaczyć naprawdę piękne miejsca i poczuć, co naprawdę jest ważne. Zdjęcia oddają tą co w treści brak oraz potrafią uzmysłowić jak trudną rzeką jest Colca.

Sięgnęłam po Polską historię wszystkiego z polecenia innych i przyznam, że na podstawie wcześniejszych recenzji dowiem się jakiś i poszerzę wiedzę o zaskakujące fakty z naszej historii. Niestety książka, która miała zaskoczyć okazała się zbiorem hipotez i spekukacji, które autor sam określa jako spekulacje i orzypuszczenia , a nie dowody . Zaletą tej pizycji jest przystepny język oraz przedstawienie wydarzeń historycznych w ciekawy sposób. Książkę dobrze się czyta i może poszerza nasze horyzonty, ale niestety brak zaskoczenia i ukazania, że rzeczywiście Polskość jest wszędzie.