Niebieski ptak

Krotki kryminał w stylu Ojca Chrzestnego Nigdy nie byłem fanem czy wielbicielem książek ,filmów czy różnych historii dotyczącej mafii , jednak ta książka ma w sobie jakiś czar xd czytałem z zapartym tchem i byłem ogromnie ciekaw zakończenia ! Myślę a raczej jestem pewien,że trochę się przekonałem do tego rodzaju historii

Umiera papież, obserwujemy od wewnątrz trwające miesiącami konklawe. Z jednaj strony kardynałowie pełni są dewocji, wydaje się, że nie na pokaz, że niby wierzą w to wszystko, ale z drugiej to interesowni politykierzy, pełni zawiści, pychy, egoizmu, uprzedzeń rasowych i innych, podzieleni na zwalczające się koterie. Do tego autor dorzuca surrealizm we włoskim stylu, taki trochę delikatniejszy Buzzati. Absurdalne oddziaływania nadprzyrodzonej/magicznej natury są na porządku dziennym. Często mają wymiar groteski, farsy, momentami niemal slapstickowej. Są pełnoprawną częścią rzeczywistości, w istotny sposób wpływają na bohaterów. I teraz nie wiadomo, czy autor używa ich do obśmiania (razem tym całym naturalnym bajzlem) w bardzo subtelny sposób całej tej chrześcijańskiej idei, ze szczególnym naciskiem na watykańskie gniazdo szerszeni, czy całkiem na poważnie prezentuje walkę dobrego ze złym, dziejącą się na skrzyżowanych płaszczyznach - realnej i nadprzyrodzonej. Dużo tu aspektów psychologicznych zupełnie na poważnie. Warsztatowo całkiem w porządku. Dziwna pozycja, bo do końca nie dotarło do mnie co autor miał na myśli. Z pewnością nie powiem, że poznanie tej lektury jest koniecznością, jednak jest na tyle oryginalna, że nie będę zniechęcał. Być może coś mi umknęło i inny czytelnik będzie w stanie odkryć w niej coś więcej. 7/10

„Niewidzialne Kolegium” to druga książka opowiadająca o kawalerze Riziera i jego przygodach. Fabrizio Battistelli i tym razem wprowadza w pełen intryg świat, gdzie polityka przeplata się z religią, a jak wiadomo połączenie to jest szalenie niebezpieczne. Za sprawą młodego Riziera wkraczamy na włoskie salony XVIII wieku po to, by odnaleźć wykradziony rękopis Papieża Benedykta XIV. De cultu Sanctorum, to bardzo kontrowersyjne pismo, które Ojciec Święty napisał w czasach młodości, a które to może przynieść mu obecnie niepożądany rozgłos, innymi słowy może mu zaszkodzić. Niewidzialne Kolegium to tajne stowarzyszenie, które chce wykorzystać ową słabość Papieża. Jednak na ich drodze staje kawaler Riziero. Czy i tym razem uda mu się rozwikłać tajemnicę? Bohater, który już w poprzednich częściach miewał słabość do pięknych, i najlepiej niewinnych, dam tu osiąga pełnoprawny status libertyna. Nie odpuszcza sobie cielesnych uciech nawet w sytuacjach, na pierwszy rzut oka, ku temu niesprzyjających. Jednak zamiast irytować, bawiło mnie to. Jego miłosne podboje stanowiły wesoły i rozluźniający akcent, który leciutko hamował tempo akcji. Muszę przyznać, że z początku ciężko było mi się zorientować o co chodzi w całej sytuacji, ale już w drugim rozdziale wszystko staje się jasne i klarowne. Największy problem, w pierwszych rozdziałach, stanowiło dla mnie specyficzne słownictwo, które, choć oddawało klimat czasów, to jednak było dosyć trudne. I w sumie to jedyny mankament tej powieści. Fabuła „Niewidzialnego Kolegium” podobała mi się bardziej, niż jej poprzedniczki „Konklawe”. Druga część „Przygód kawalera Riziera” jest bardziej błyskotliwa, choć trochę mniej dowcipna, jednak niewiele przez to traci. Bohaterowie również zdają się być bardziej wyraziści choć jest ich odrobinę mniej. Życzę jednak kawalerowi Riziero aby spotkał, kiedyś na swej drodze panią, która go troszkę utemperuje – należy mu się mały prztyczek w nos! (Markiza Rosaspina się nie liczy, he he). Natomiast, co się tyczy wydania, to oczywiście znowu jestem pod wielkim wrażeniem graficznej strony książki. Okładka jest piękna i świetnie oddaje treść powieści. Cieszę się, że miałam okazję przeczytać kolejną opowieść o kawalerze Riziera, i choć ta również była krótka, to może wskazuje na to, iż będziemy mieli okazję poznać inne jego przygody. I za to trzymam kciuki. Polecam tym, którzy cenią sobie autorów błyskotliwych, z ostrym językiem i pasją pisania, bo taki jest właśnie Battistelli.

W kwietniu 1986 roku nikt jeszcze nie podejrzewał, że pojawię się na świecie. Sprawę katastrofy w Czarnobylu znam głównie z opowiadań osób, które ją pamiętają. Historie te mają pełno luk i zioną czarnymi dziurami, jak wybite okna w budynkach Prypeci. Tym, co sprawiło, że postanowiłam przygarnąć do recenzji „Upiory Czarnobyla”, autorstwa Wojciecha Wiktorowskiego, były dwie rzeczy. Pierwsza – fascynacja opuszczonymi miejscami, zrodzona pewnego dnia po obejrzeniu galerii zdjęć z serii Urban exploration i plan podróży do Czarnobyla, kiedyś. Druga – okładka! Retro design, gazetowe klimaty, na sam jej widok poczułam zapach starego papieru a wraz z nim – zapach historii. Katastrofa elektrowni jądrowej budzi powszechny popłoch, głównie wśród rządzących starających się na wszelkie sposoby ukryć prawdziwy obraz sytuacji, który, co tu dużo, mówić – jest kiepski. Pomiary radioaktywnego skażenia wielokrotnie przekraczają dopuszczalne normy. Sprawę zaczyna badać Doktor, który analizując wyniki laboratoryjnych badań odkrywa, że są sfałszowane. Media kontrolowane są przez władzę, propaganda na wszystkim kładzie swą ciężką rękę, prawda jest pojęciem względnym. Naukowiec zaczyna wygłaszać swoje prelekcje na temat zagrożenia w kościołach i idzie mu świetnie do momentu, aż któregoś dnia jego ciało zostaje znalezione pod jednym z wieżowców. Oficjalna wersja: samobójstwo, skok z okna. Jak było naprawdę? Śladami Doktora rusza młody dziennikarz, który próbuje rozwikłać zagadkę tajemniczej śmierci… Tym, co rodzi się po przeczytaniu książki są pytania. Czy po dwudziestu sześciu latach coś się zmieniło? Czy propaganda i cenzura to relikt przeszłości? Czy media mówią nam o tym, co powinniśmy wiedzieć, czy może o tym, co chcą, żebyśmy wiedzieli? Gdzie przebiega granica pomiędzy prawdą a fałszem i czym właściwie one są? Spróbujcie odpowiedzieć sobie sami. Justyna Sekuła

Opowieść prawie sensacyjna, momentami romansowa, częściej zagadkowa, niekiedy erotyczna Koniec XIX wieku, Warszawa. Miasto niespokojne, dopiero co spacyfikowane po kolejnym spisku antycarskim. Miasto wielkich interesów i ekskluzywnych hoteli, ale też dzielnic biedy i zawszonych burdeli. Miasto, w którym ktoś w okrutny sposób morduje kobiety... Estar Pawłowicz Van Houten, tajny urzędnik do zadań specjalnych, przyjechał ze stolicy Imperium, by wyjaśnić sprawę zabójstw młodych kobiet. Radził sobie już z podobnymi wyzwaniami, nie tylko w Rosji. W pracy śledczego wykorzystuje najnowsze zdobycze nauki i techniki, czym czasem wywołuje podziw, a czasem niesmak kolegów z policji. Dopiero w Warszawie Van Houten orientuje się, że sprawa ma drugie, a nawet trzecie dno. Zaczyna się rozgrywka sięgająca szczytów władzy i europejskich dworów monarszych. Szpiedzy, mordercy, zboczeńcy, piękne kobiety, spiski, zabójstwa – oto świat tajnego radcy Estara Pawłowicza. Carska roszada jest nie tylko emocjonującą, trzymającą w napięciu opowieścią kryminalno-szpiegowską. To także bogaty, soczysty i chwilami szokujący obraz dawnej Warszawy, w której krzyżowały się interesy największych ówczesnych mocarstw. Kryminał trąci myszką, czyli retro w pełnym wymiarze. Dzięki wyobraźni autora przenosimy się do XIX wiecznej Warszawy, w owym czasie znajdującej się pod nadzorem Carstwa Rosyjskiego. Dowiadujemy się jak w ówczesnych czasach wyglądało życie elit, bogatych i wpływowych, ale i tych ubogich, nękanych biedą z nędzą. Swoistym tłem jest wątek kryminalny, który jest przedstawiony w taki sposób, że nasuwa się czytelnikowi porównanie z Kubą Rozpruwaczem. Kobiety mordowane w bestialski sposób i bezradni stróże prawa. Czegóż chcieć więcej. Napisana żywym językiem, ciekawa opowieść o ciekawych czasach. Dziękuję Wydawnictwu Erica za udostępnienie mi tej pozycji.

Mój ulubiony gatunek literacki - historyczna powieść detektywistyczna. Autentyczne wydarzenia i postacie w naturalny sposób mieszają się z fikcją. Powieść idealnie osadzona w realiach Warszawy tuż przed wybuchem powstania styczniowego no i postać pierwszego znanego angielskiego detektywa, który naprawdę odwiedził Warszawę, aby pomóc zorganizować wydział detektywistyczny władzom carskim.

Jest to poniekąd ciężka lektura ze względu na język, jednak jest to celowe ponieważ autor chce wprowadzić nas w lata przedwojenne. Autor sprawił, że czytelnik naprawdę wczuwa się w ten klimat. Nie jest to książka którą czyta się w celu zrelaksowania, czytającMarionetkilepiej sięnaprawdę skupić na naszej lekturze ponieważ możemy się nieco pogubić.

Na prawdę dobry thriller. Jedyne, co mi się nie podobało, to historie z życia Kociary. Najbardziej obrzydliwe opisy to rozdział z życia potwora. I pomyśleć ile potworów kryje nie jeden kraj, nie jeden dom i z pozoru kochająca się rodzina. Jakich można użyć chwytów, by doprowadzić do ubezwłasnowolnienia i okaleczania najbliższych nam osób? Książka na pewno dla ludzi o mocnych nerwach.

Przyjemna, sentymentalna podróż do przeszłości i kaset magnetofonowych aczkolwiek momentami nudna. Dokładnie we fragmentach poświęconych analizie każdej kolejnej płyty Kombi. Tak czy owak, jeśli pamiętasz czasy TAKT-u i wiesz do czego w czasach kaset przydawał się ołówek, spędzisz przy tej książce parę fajnych chwil.

W momencie gdy przeczytałam krótki opis książki, na stronie wydawnictwa Muza wiedziałam, że muszę tą książkę przeczytać. Zaintrygowała mnie autentyczna historia amerykańskiej policjantki, która zaangażowała się w walkę o prawa kobiet w wyniszczonej wojną Bośni. Kathryn Bolkovac prawie 40- letnia policjantka z Lincoln w Nebrasce, na tablicy ogłoszeń w komisariacie dostrzegła, że jest prowadzony nabór do Międzynarodowych Policyjnych Sił Zadaniowych ogłoszony przez firmę DynCorp. Zdecydowała się podpisać roczny kontrakt i po niedługim czasie znalazła się w Sarajewie. Jej zadanie polegało na szkoleniu miejscowych policjantów oraz zajmowała się sprawami dotyczącymi przestępstw wobec kobiet. Kate to silna kobieta, przykład policjantki z powołania, kochającą swoją pracę, przestrzegającą prawa i zasad moralnych. Jest uczciwa, bezkompromisowa, profesjonalna i zaangażowana w walkę o prawa kobiet. Chcę pomagać ofiarą przestępstw oraz wyciągnąć je z trudnej sytuacji w jakiej się znaleźli. Kate dość szybko zauważa, że w kraju dzieją się bardzo złe rzeczy, nie chodzi tu nawet o skutki wojny w tradycyjnie rozumiany sposób. Odkrywa, że handel ludźmi w Bośni rozwinięty jest niewyobrażalną skalę, szeregi młodych dziewczyn z krajów Europy Wschodniej, często nieletnich , są zmuszane do prostytucji, władzę są skorumpowane i nieskore do przestrzegania prawa. Bolkovac zebrała materiały obciążające ( głownie zarzutami korupcji, handlu ludźmi, korzystania z usług prostytutek które były ofiarami handlu) miejscową policje, najwyższych urzędników w Bośni, pracowników ONZ oraz zwykłych policjantów i wojskowych będących na kontraktach. Skrupulatnie badała sprawę, zbierała dowody( nagrania z kamer, zdjęcia, zeznania świadków) , pisała raporty jednak wszystkie te sprawy były zamiatane pod dywan, dokumentacja i dowody ginęła a Kate zaczęła być szykanowana. Swoim zaangażowaniem, zadawanie niewygodnych pytań, bezkompromisowością przysporzyła sobie wielu wrogów, zarówno wśród kolegów z pracy jak i przełożonych. Po częściowym ujawnieniu nieprawidłowości i przestępstw została niesłusznie zwolniona dyscyplinarnie. Rozpoczęła długą i wyczerpującą sądową batalię, chciała oczyścić swoje dobre imię ale również wskazać opinii publicznej problemy, łamanie praw człowieka oraz przestępstwa popełniane w Bośni . ,,Demaskatorkę” świetnie się czyta, napisana jest dobrze przyswajalnym językiem, rozdziały ułożone są chronologicznie, opatrzone datą. Autorki dokładnie, szczegółowo opisują wydarzenia które miały miejsce . Przybliżają pracę policjantów, urzędników pracujących w ONZ, realia powojennej Bośni oraz wszechobecne układy i powiązania. Wiele przytoczonych historii, budzi w człowieku żal, smutek oraz współczucie, że osoby reprezentujące prawo go nie przestrzegają. Upokarzają, krzywdzą, popełniają przestępstwa wobec osób słabszych, biednych, zagubionych. W książce szokuje ogrom zobojętnienia ludzi wobec krzywd dziejących się obok nich. Skandaliczne jest również to, że osoby o dużej władzy czują się bezkarne, wykorzystują swoje stanowiska i znajomości jakie mają do ,,wybielenia” swojej osoby. Dziwi również, że ONZ symbolizujące pokój i pomoc potrzebujących zatrudnia/ współpracuje z osobami o wątpliwym życiorysie i zasadach moralnych. Autorki ujawnia szereg nieprawidłowości oraz zwyrodniałych zachowań jakich była świadkiem podczas pobytu w Bośni. Książka wywołuje duże emocje, Bolkovac opisuje wiele brutalnych zachowań którymi były poddawane kobiety- ofiary handlu ludźmi. Pokazuję, że sprawcy tych dramatycznych wydarzeń są bezkarni, nie ponoszą żadnej odpowiedzialności. ,,Demaskatorka” jest książką która opisuje historie kobiety która nie bała się walczyć z łamaniem praw człowieka, która chciała pomagać ludziom, walczyła o sprawiedliwość i równe traktowanie, a sama przez te działania została ukarana. Książka ta pokazuje historie kobiety która niejednokrotnie narażała własne życie walczyć z silniejszymi od siebie, broniąc przestrzegania obowiązującego prawa. Historia kobiety która podjęła się walki z wielką, współpracującą z rządem USA, korporacji oraz ukazała jak pod płaszczykiem pomocy międzynarodowej popełniane są przestępstwa. Polecam ,,Demaskatorkę” każdemu kto lubi historie oparte na prawdziwych wydarzeniach, walkę o prawa człowieka oraz bezwzględne polityczne rozgrywki.

Autor ma świetną rękę do pisania żywym językiem. Podobne wrażenie miałem podczas lektury "Szachownicy flamandzkiej". Czasem czytałem całą stronę jeszcze raz - tu tak samo. I tak samo końcówki opowiadań. Nie były rzeczywiście specjalnie przemyślane, ale może autorowi nie do końca o to chodziło. Kreatywny styl pisania, naprawdę zabawne momenty w niejednym opowiadaniu, nadały wielką wartość tej książce. Zdecydowanie polecam!

Polski kryminał z wojną na Bałkanach w tle. Trzyma mocno w napięciu do ostatniej strony. Świat policjantów, prokuratorów i patologów przeplata się z życiem wilka stepowego przemierzajacego Europę w ramach ucieczki emocjonalnej przed wspomnieniem domu rodzinnego.

Jak na debiut naprawdę bardzo dobra ! Sprawnie poprowadzona opowieść, w której znaleźć możemy nawiązania zarówno do "Jądra Ciemności" J.Conrada, jak i "Maga" J.Fowlesa. Autor sprytnie wodzi czytelnika za nos, zaskakuje zwrotami akcji i do samego końca trzyma w niepewności. Zakończenie po prostu szokuje. "Rzeka..." jest wielowątkowym dziełem, które niejeden raz skłania do refleksji. Polecam i czekam na kolejne książki tego autora.

Do zakupienia tej książki zainspirowała mnie pewna para która wybierała dla siebie książkę, dziewczyna upierała się żeby wziął "Wodospad", lecz on wybrał inną książkę. Pomyślałem że skoro ona tak bardzo upierała się przy tej książce to może być dobra. Wziąłem książkę, przeczytałem opis z tyłu - biorę. Naprawdę nie żałuję każdej złotówki wydanej na tę książkę, bardzo polecam. Autor świetnie opisuje emocje jakie targają głównym bohaterem, wspaniały barwny świat, dobra akcja choć troszkę mało rozwinięta w etapach "bitwy".

Hotel Pekin to jedna z tych książek, które warte są Waszego czasu i pieniędzy. Zdecydowanie. Już objaśniam... Wydarzenia opowiadane są przez narratora. Książka rozpoczyna się przedstawieniem głównego bohatera lecącego właśnie z kapitalistycznego świata Stanów Zjednoczonych, w celach służbowych, do jakże odległych, nieznanych przez niego, z silnie zakorzenioną tradycją, Chin. W samolocie nasz główny bohater - Frank Michalski, szkoleniowiec - zapoznaje się z europejskim dziennikarzem, mającym, jak się później okazuje, niemałe znaczenie w powieści. W drugim rozdziale narrator przedstawia nam kolejną istotną postać - pana Li Quang'a(czyt. li kana) - będącego jednym z trzech najważniejszych osób biorących udział w szkoleniu prowadzonym przez głównego bohatera (w dodatku okazuje się być "czynnikiem opornym"!). Coś co bez wątpienia rzuca się w oczy podczas tej książki to KONTRAST. Tak jak w Romantyzmie widać było wyraźny spór między młodym pokoleniem romantyków, a starym pokoleniem klasyków, tak w tej książce uwidacznia się spór między nowoczesnym stylem życia obecnym w Stanach Zjednoczonych, reprezentowanym przez Franka, a silnie tradycyjnymi Chinami, reprezentowanymi przez Li Quan'a. Z początku wydaje się, że główny bohater w związku z "czynnikiem opornym" będzie miał sporo nieprzyjemności, jednak z czasem czytelnik doznaje zdziwienia, wszystko wywraca się do góry nogami. Okazuje się, że "czynnik oporny" staje się najbardziej wartościową osobą, z jaką było dane się zmierzyć w Pekinie naszemu bohaterowi. Frank Michalski odnajduje siebie, odnajduje swoje wartości, zaczyna zauważać to, co naprawdę ważne. Bez wątpienia jest postacią dynamiczną, zaskakujące są zmiany, które w nim zachodzą. Wieczorami spotyka się z dziennikarzem w hotelowym barze, by wszystko przedyskutować, wówczas układa sobie pewne sprawy w głowie. Książka jest wartościowa - uczy wartości takich jak rodzina, przyjaźń, ojczyzna, przede wszystkim poczucie przynależności i świadomość kulturalna. To wszystko o czym MY, jako "ludzie z Zachodu", często zapominamy w pogoni za pieniędzmi, sukcesem, karierą czy sławą. Tymczasem historia pokazuje, że te ulotne chwile, jak kaligrafia wykonywana pędzlem zamoczonym w wodzie, są najpiękniejsze. Z tym krótkim wstępem zostawiam Cię, Drogi Czytelniku i zachęcam do czytania! :D

Książka rozbudziła moją wyobraźnię, zafrapowała mnie i zainspirowała przy wybieraniu wakacyjnego kierunku. Pozwoliła określić się w kontrowersyjnym temacie: czyją stronę trzymać - byka, torreadora, czy widza, który od lat co niedzielę zasiada z rodziną na przykład w madryckiej arenie Las Ventas i traktuje ten dzień jak święto. Albo na południu Francji, tylko tam podczas corridy nie zabija się byka. Rzeź, niegroźne widowisko czy tradycja? Ból i cierpienie, czy piękno łączące w sobie choreografię, muzykę i kostium? Jak to jest uwarunkowane historycznie? Hiszpania, Francja, Portugalia, Ameryka Południowa, czy wszędzie tam bezkarnie i bezlitośnie zabija się zwierzęta? Dlaczego? Jak? Gdzie? Od kiedy? Przed przypadkowym natknięciem się na książkę nie zastanawiałam się nad tym. Ale przeczytałam, dużo się dowiedziałam, rozszerzyłam horyzonty i wyrobiłam sobie zdanie. Książka nie jest żadną petardą ani arcydziełem, ale wchłonęłam ją z przyjemnością, zaciekawieniem i poczuciem, że czytam coś wartościowego. O kawałku rzeczywistości, o której nie miałam pojęcia. PS. W kwietniu wybieram się na „Carmen”, już kupiłam bilety.

Fault Line (ebook) Alex Treven jest prawnikiem. Przygotowuje wniosek patentowy dla zaawansowanego algorytmu komputerowego o nazwie Obsidian. Tymczasem w podejrzanych okolicznościach ginie zarówno uczony, autor nowej technologii, jak i ekspert pracujący nad wnioskiem w urzędzie patentowym. Znikają też pliki i backupy programu, zachowały się jedynie na laptopie Alexa notatki programisty. Prawdopodobnie dlatego do domu prawnika następuje włamanie, a on sam czuje się zagrożony. Prosi o pomoc starszego brata, Bena, agenta wojskowych służb specjalnych. Czyni to niechętnie, ponieważ od czasu serii rodzinnych tragedii stosunki między braćmi bardzo się pogorszyły. Tytułowa Fault Line, w wersji polskiej Linia uskoku, to nie tylko i nie przede wszystkim nawiązanie do struktury geologicznej i zagrożeń sejsmicznych na terenach, gdzie toczy się akcja powieści, w Dolinie Krzemowej i innych okolicach San Francisco. Choć do najgorszych tąpnięć w rodzinie Trevenów doszło przed laty, wstrząsy wtórne trwają do dziś i mocno rzutują na sytuację w trzyosobowej ekipie usiłującej rozwiązać zagadkę Obsidiana i spisku, który ludziom z nim związanym nadal zagraża. Jest ich troje, ponieważ do ekipy dołącza Sarah Hosseini, asystentka Alexa, która zresztą stanowi kolejny wstrząsotwórczy element całej rozgrywki. Nie tylko dlatego, że obydwaj bracia są pod wpływem jej wdzięków. Bena który, nie ma co ukrywać, działa jako zawodowy zabójca terrorystów, mocno niepokoi jej irańskie pochodzenie. Bo przecież szybko staje się oczywiste, że za zainteresowaniem Obsidianem przez złych facetów kryją się prawdopodobnie jakieś cyberprzestępcze zamysły, mogące godzić w bezpieczeństwo państwa. A z tym wiąże się najważniejszy dylemat bohaterów powieści, którego rozwiązanie może zburzyć świat każdego z nich: czy misja zawsze jest ważniejsza od ludzi? The mission comes before the man - według takiej maksymy zawsze postępuje Ben Treven, główna postać dwutomowego cyklu Barry’ego Eislera. W porównaniu z najbardziej znanym serialem autora o Johnie Rainie, mniej jest w Linii uskoku spektakularnych zwrotów akcji, więcej refleksji i inteligentnie wplecionych w bieżące wydarzenia retrospekcji, jednak bez zbędnego przegadania. Dalekie od sztampowości postaci reprezentują, jak zwykle u Eislera, inny typ wrażliwości niż typowi amerykańscy twardziele z thrillerów szpiegowskich à la Tom Clancy czy Vince Flynn, nawet jeśli są zawodowymi killerami. Przy czym, nie ma co ukrywać, amerykańskim pisarzom uprawiającym ten gatunek taka „lewicowa” wrażliwość na ogół słabo wychodzi. Barry Eisler jest pod tym względem, moim zdaniem, chwalebnym wyjątkiem. Chyba po prostu jest to kwestia talentu!

Ksiazka calkiem niezla. Poprowadzona jednak od pewnego momentu dwuwatkowo. Z jednej strony podobalo mi sie to, gdyz pozwalalo utrzymac napiecie i zmusic czytelnika do przeczytania kolejnych stron. Z drugiej jednak, cale wydarzenia szybko sie urywaly i przechodzono do kolejnych. Wydaje mi sie jednak, ze calosciowo dobrze sie ta ksiazke czyta. Lekka i calkiem latwa, nie wymaga zbyt duzo myslenia.

Sięgnęłam po ten kryminał, by się rozgrzać w chłodny, deszczowy dzień - i dostałam dużą dawkę gorąca, bo i atmosfera jest pełna napięcia, i przez cały utwór przewijają się sugestywne opisy skwaru, jaki leje się z nieba na małą toskańską wioskę. Spodobał mi się klimat tej opowieści, w której - oprócz kryminalnej intrygi - ważne jest tło obyczajowe. Interesujące okazały się codzienne kłopoty mieszkańców i ich wzajemne relacje, pełne zadawnionych konfliktów i nieporozumień. Przy okazji nietypowego śledztwa, jakie prowadzą sami mieszkańcy, na jaw wychodzą różne tajemnice, co jeszcze bardziej podgrzewa atmosferę. Zakończenie zaskakuje nie tylko rozwiązaniem zagadki, ale i nietypowym jak dla powieści kryminalnej finałem. Przy okazji utwierdzamy się w przekonaniu, że Montesecco to intrygująca, zamknięta społeczność, która rządzi się własnymi prawami. Czyta się szybko i z emocjami. Można przy okazji zabawić się w detektywa. Ja tak zrobiłam, ale zostałam wystrychnięta na dudka - podejrzewałam wszystkich, tylko nie tego, co trzeba:). I dlatego też uważam tę lekturę za udaną, bo odgadnąć szybko, kto jest sprawcą, to zepsuć sobie przyjemność czytania. Polecam zwłaszcza miłośnikom tzw. prowincjonalnych kryminałów i tym, którzy lubią europejskie Południe - tutaj jego atmosfera jest bardzo namacalna.

Nie odnalazłem zdania, które swego czasu zwróciło moją uwagę. Jednego wyjątkowo mądrego zdania z tej wielkiej słowem i siłą emocjonalną, książki. Czym jest to jedno zdanie w morzu bogactwa emocjonalnego, które niosą ze sobą 3 płatki kamelii? Z całą pewnością czymś ważnym, gdyż nadal o nim myślę, jednak znając już ostatnie słowo tej książki i wkład pracy, jaki poświęciła autorka, aby efekt był właśnie taki, a nie inny, jestem zaskoczony, urzeczony i przyznam się również, poruszony, tym wszystkim, co podarowały mi Klara i Veronica. Niezwykła i piękna muza utalentowanej malarki, jednak nie bez znaczenia jest też obecność tuż obok byłej narkomanki Kathy Kalwin i marynarza Thomasa Cadavre. Każda z tych postaci wywiera na inne szczególne piętno. Jest między nimi więź mocniejsza, niż marynarski węzeł, więź miłości, oddania, braterstwa i przyjaźni. Na dobre i na złe, dopóki śmierć nas nie rozłączy. (...) W pełnym spojrzeniu do odkrycia w poniższym linku: https://bit.ly/1001ksiazek