Ryżowy podarunek

Lata 60. Po śmierci ojca nastoletnia Ibby zostaje zostawiona przez matkę u babki, której nigdy nie widziała. Dziewczynka pomimo strachu przed nieznanym doskonale się zadomowiła. Mimo, że nic szczególnego się nie działo, książkę czytałam z wielką przyjemnością. Płynie w niej moc ciepła i pięknych relacji międzyludzkich. Końcówka była mega zaskoczeniem.

Wdrążałam się w tę historię powoli, niczym Amedeo Esposito w życie na prowincjonalnej włoskiej wyspie, poznając jej klimat oraz panujące tam zwyczaje. Każdy krok był ostrożny, badawczy, gdzie zaczynałam martwić się, iż ten świat nie chce przyjąć mnie w swoje skromne progi. Niepotrzebnie: powieść chwyciła mnie za ręce, wciągając bez reszty w to zamknięte, pozornie nudne społeczeństwo. Bo choć zdarzają się nieco usypiające momenty, jakby czas próbował zatrzymać swój bieg, to trochę się tutaj działo. Trochę... Całkiem sporo! Nieraz myślałam, że nie nadążę za wszelkimi konfliktami, sojuszami czy plotkami, rozpychającymi się na stronach, naznaczające upływające lata, wiszące nad kolejnymi pokoleniami. Nieraz ciężko było brnąć dalej, czekając na nieuniknione, lecz właśnie to ukazuje ta powieść: nie da się uciec przed pisanym nam losem, lecz to właśnie my decydujemy, na jakich warunkach potoczą się dzieje tuż przed wiecznym spoczynkiem. Możemy popełniać błędy lub naprawiać cudze, możemy uciekać w nieznane lub tkwić w tym, z czym mamy do czynienia od zawsze... Jesteśmy niedoskonali, ale wyjątkowi na swój sposób. Catherine Banner, w jednej książce, zmieściła cztery pokolenia familii Esposito, gdzie każde z nich miało to coś, co wyróżniało je, podkreślając jego wyjątkowość. Co więcej, połączyła codzienność, zwyczajne zmagania z elementami baśniowości, zręcznie wplecionymi w historię wyspy i pojawiających się tam ludźmi, nadając temu nowy wydźwięk, nakreślając to magią. I choć czasami mnogość bohaterów, wszelakich imion, starała się zakłócić odbiór, a wspomniana wcześniej nuda zakradała się w progi, to i tak nie da się po prostu oderwać od „Domu na Skraju Nocy”. Przypuszczam jednak, iż nie każdy zdoła odnaleźć się w tej powieści, lecz myślę, że warto dać jej szansę i odkryć, co ma do zaoferowania przesiąknięta plotkami, a zarazem dość rodzinna wysepka Castellamare!

Violeta i Diego, wnuczka i dziadek - to narratorzy tej książki. Każde z nich snuje własną historię. On szuka ukojenia na starość, pragnąc przed śmiercią uporządkować sprawy sięgające czasów II wojny światowej, a ona ucieka przed znęcającym się nad nią partnerem. Pod koniec książki ich opowieści spotkają się i zamkną historię ich życia w całość. Tytułową malarka jest zaś Elisa- ukochana Diega i babcia Violet, która choć nieobecna w życiu bohaterów, to jednak mająca wpływ na ich decyzje. Przepiękna opowieść o miłości i jej różnych obliczach.

Jedna z piękniejszych opowieści o relacjach. Bez wybielania, nie koniecznie z każdym dobrym zakończeniem. Po raz kolejny przekonałam się, że hinduscy twórcy potrafią niesamowicie ująć między wierszami emocje i zamknąć to, co ulotne. Niepostrzeżenie dowiadujemy się czegoś o swoim wnętrzu.

Bec i Kate. Dwie tak różne postaci, które połączył los. Ona jest beztroską studentką, która nie ma pomysłu na życie. Ona powoli umiera na stwardnienie zanikowe boczne i potrzebuje opieki. Opieka na tak chorą osobą, to przekraczanie wszelkich barier oraz intymności. Między Bec i Kate rodzi się przyjaźń, albo jakaś forma bliskiej więzi. Są dla siebie więcej niż opiekunka i chora. Bec staje się częścią Kate, tak jak ona wypełnia jej życie. Powiem szczerze, że książka ma kilka wad, ale generalnie czytanie jej dostarcza wielu emocji.

Książka opowiadająca prawdziwą historię Beryl Markham. Kobieta, która została pierwszą trenerka koni, latała aeroplanami i przede wszystkim była buntowniczką i przeciwstawiała się typowej roli kobiety. Nie chciała być typową żoną siedzącą w domu z dziećmi i zależną od męża. Chyba ponad wszystko kochała bardziej zwierzęta niż ludzi. Przez to, że matka zostawiła ją w wieku czterech lat w Afryce z ojcem a sama wyjechała Beryl nie potrafiła nikogo tak naprawdę kochać i nikomu zaufać. Związała się w swoim życiu z kilkoma mężczyznami ale żadnego nie kochała w stu procentach. Ciagle za czymś podążała sama chyba do końca nie wiedząc za czym. Miałam wrażenie, ze nie potrafiła znaleźć swojego miejsca na ziemi. Tylko miłość do koni pozwalała jej zaznać spokoju i w pełni się realizować. Nawet gdy zaszła w ciążę nie czuła się spełniona życiowo. Bardziej chyba jej mąż się cieszył z syna niż ona matka. Z mojego punktu widzenia Beryl była kobietą bardzo nieszczęśliwą. Nie poznała smaku szczęśliwej miłości, nie czuła się w pełni kobietą i chyba tak naprawdę nie miała swojego miejsca. Odeszła samotnie w ubóstwie i w smutku…

Akcja „Listów do Pałacu” rozgrywa się w czasie I Wojny Światowej głównie w Hiszpanii, aczkolwiek nasi bohaterowie podróżują, można powiedzieć służbowo, prawie po całej Europie. Hiszpania w czasie wojny starała się za wszelką cenę zachować neutralność. Nie dała się wciągnąć w różne polityczne zagrywki, w wyniku których musiałaby do tej wojny przystąpić. A wszystko to, można powiedzieć, Hiszpanie zawdzięczają swojemu Królowi Alfonsowi XIII. I chociaż Król nie cieszył się zbyt dobrą sławą, a nawet przeprowadzono dwa razy zamach na jego życie, udało mu się, poza nie wciągnięciem Hiszpanii do absolutnie bezsensownej wojny, dokonać jeszcze czegoś, o czym zbyt wiele informacji w sieci nie znajdziecie. Mianowicie, stworzył Urząd, który znajdywał, ratował i ściągał z powrotem do kraju jeńców wojennych różnych narodowości. I to jest nasz trzon powieści, a wokół tego trzonu, Autor „sprzedaje” nam historię młodej hiszpanki, pochodzącej z bardzo dobrego domu, która ucieka narzeczonemu sprzed ołtarza (swoją drogą i słusznie) i próbuje pokazać wszystkim dookoła, że kobieta to nie tylko ozdoba mężczyzny, ale osoba mająca dokładnie tyle samo do powiedzenia co mężczyzna i powinna mieć takie same prawa oraz możliwości co mężczyzna. Były narzeczony będzie jej oczywiście skutecznie podkładał kłody pod nogi i nie będzie miał żadnych skrupułów by skrzywdzić nawet najbliższe jej osoby. Co z tego wyniknie? Hmmm... :) Intrygi i dramaty. Morderstwa, spiski, kwestia emancypacji kobiet, homoseksualizm, prostytucja, aborcja, a przy tym świetnie zarysowana sytuacja gospodarczo-polityczna Hiszpanii, przedsmak zbliżającej się rewolucji, której pokłosiem będzie wojna domowa oraz objęcie rządów przez Generała Franco – to wszystko jest w tej książce. Multum wątków, każdy liźnięty, jeden bardziej, drugi mniej, taki pełen misz masz. Niemniej może to i dobrze. Generalnie, nie gubimy się w fabule, książka jest ciekawa, znowu dowiadujemy się bardzo interesujących rzeczy na temat Hiszpanii. Czujemy to napięcie w trakcie lektury związane z buntem środowisk wolnościowych, komunistycznych, anarchistycznych przeciw Królowi, a z drugiej strony kibicujemy mu, żeby udało mu się doprowadzić sprawę repatriacji jeńców wojennych do końca, by nikt mu nie przeszkodził. Dobrze, że ludzie przestali godzić się na życie w skrajnej nędzy i biedzie, z której praktycznie nie mieli szans się wyrwać. Wtłoczeni do najniższej klasy społecznej raz, zostawali w niej do śmierci. Ta dysproporcja klasowa, była w pewnym momencie tak rażąca i dotykała tak wielu osób, że nie dziwi bunt i rewolucje, dojście do głosu socjalistów i komunistów. Tu chodziło głównie o godne życie i równe prawa. Jak wiemy z doświadczenia, żaden ustrój nie jest idealny i czasem, jak w przypadku Hiszpanii, zmiana prowadzi do drastycznych konsekwencji. Książkę oceniam na 6,5/10. Czegoś mi w niej zabrakło, choć fabuła przyzwoita, a tło historyczne baaaardzo ciekawe. Czułam niedosyt po jej skończeniu. Z tej powieści dałoby się wycisnąć więcej, zdecydowanie. Czy warto przeczytać? Czyta się szybko, jest napisana przystępnym językiem, wątki nie są skomplikowane, więc myślę, że nie zaszkodzi gdy poświęcimy jej czas. A możemy tylko zyskać biorą pod uwagę trzon w postaci interesujących wydarzeń historycznych jakie miały miejsce w opisywanym czasie. Więc tak, warto przeczytać, do czego też gorąco zachęcam.

Najmniejsze przedmioty mogą w sobie kryć stulecia sekretów… Inara Erickson przyjeżdża do położonej na wyspie posiadłości zmarłej ciotki. Znajduje tam misternie wyszyty kawałek materiału. W miarę jak kobieta zaczyna odkrywać kolejne sekrety skrywane w historii zapisanej na tajemniczym rękawie, życie Inary w magiczny sposób zaczyna się splatać z historią Mei Lien – młodej chińskiej dziewczyny, która 100 lat temu zniknęła w tajemniczych okolicznościach. Dzięki opowieści, którą Mei Lien wypisała w jedwabiu, Inara odkrywa tragiczną prawdę, która wstrząśnie całą jej rodziną do żywego – i zmusi bohaterkę do dokonania niemożliwego wyboru. Ten fenomenalny i przesiąknięty magicznym klimatem debiut Kelli Estes został zainspirowany prawdziwą historią. Zauważyliście , że często sięgam po książki, których nigdy w życiu nie widziałam, nigdy nic o nich nie słyszałam, moja wiedza na jej temat opiera się tylko na opisie, i to tyle. Jednak mój instynkt nie zawiódł mnie i teraz. Dostałam cudowną książkę, pełną emocji i energicznej fabuły, która wpływa na czytelnika. Tak naprawdę, nie wiem, kto jest główną postacią tej powieści. Książka jest podzielona na przeszłość i teraźniejszość, i w każdym czasie pojawiają się nam różne postacie, i właśnie to sprawia, że książka jest jeszcze bardziej interesująca. Może zacznijmy od teraźniejszości, a więc mamy Inare, która przybywa na wyspę, która przypomina jej te dobre i zarazem złe wspomnienia. Bo to właśnie tutaj spędziła swoje dzieciństwo, ale również jest to miejsce, gdzie zginęła jej matka. Inara ma problem aby powrócić na wyspę, jednak po śmierci ciotki, nikt nie chcę zająć się jej posiadłością i cały ten ciężar spada na kobietę. Inara miała kiedyś marzenia, aby z tej posiadłości powstał hotel, który będzie najciekawszym miejscem na wyspie, jednak po tragicznych wydarzeniach kobieta pragnie tylko sprzedać dom i nigdy więcej nie powrócić na wyspę. Wszystko się zmienia, kiedy Inara znajduję kawałek starego materiału. Kobieta jest nim bardzo oczarowana, do tego stopnia iż postanawia odkryć, co znaczą znaki , które są na materiale wyszyte. I właśnie teraz czas na ową przeszłość, dzięki kawałku materiału, odkrywamy historię Mei Lien, chinki, która razem z rodziną została zmuszona do opuszczenia miejsca zamieszkania, i powrócenia do Chin. Niestety, kobieta nigdy Chin nie zobaczyła, tak samo zresztą jak jej rodzina. Kelli Estes stworzyła historię, która mrozi krew w żyłach i to dosłownie. Kiedy zaczęłam czytać tą powieść sądziłam, że będzie to historia miłosna pomiędzy dwójką różnych osób, coś w stylu Romea i Julii, a ów skrawek materiału będzie opowiadał ich tragiczną historię. Bardzo się cieszę, że moje przypuszczenia się nie spełniły, bo autorka stworzyła niesamowicie, klimatyczną powieść, która zabiera nas w świat ludzi, którzy byli popychadłami dla innych, nie byli szanowani a co gorsza ludzie nie chcieli aby zamieszkiwali ich kraj. Książka jest pełna zagadek, razem z Inarą odkrywamy tajemnice z życia Mei Lien a ponad to odkrywamy tajemnice przodków Inary, które w jakiś sposób są powiązane z tajemniczym materiałem. Kelli Estes napisała książkę, która wciąga i mimo, że czytałam tą książkę bardzo długo to muszę powiedzieć, że książka jest bardzo dobrze napisana. Powieść jest pełna emocji, które wpływają na to jak czytelnik odbiera cała fabułę. Jedwabna opowieść jest o tym jak ludzie są okrutni, opowiada o szukaniu drogi do szczęście i o tym, że pewne rzeczy po prostu nie powinny się zdarzyć a to czy ktoś będzie o tych rzeczach wiedział zależy tylko od nas. https://in-my-different-world.blogspot.com/2016/09/musisz-byc-ostrozny-w-rozdzielaniu.html

"Cytrynowy chleb z ziarnkami maku" mam w biblioteczce od kilku lat. Planowałam zostawić tę książkę na letni urlop ze względu na okładkę, która - wydawało mi się - kryje w sobie wakacyjną tematykę. Potrzebowałam jednak relaksu teraz i plany nieco zmieniłam. Cóż za niespodzianka spotkała mnie w środku! Prawie 50-letnie siostry Anna i Marina są ze sobą silnie związane emocjonalnie, choć różnią się bardzo od siebie. Starsza, Anna, wiedzie dość luksusowe życie w domu po rodzicach na Majorce. Ma słabe wykształcenie, nie pracuje zawodowo. Czas spędza na dbaniu o przemijającą urodę i wychowywaniu dorastającej córki. Marina uzyskała bardzo dobre wykształcenie medyczne w Stanach Zjednoczonych i pracuje w Etiopii w ramach programu Lekarze bez granic. Praca jest dla niej wszystkim i dlatego nie chciała mieć dzieci. Gdy pomaga przyjść na świat córeczce nastoletniej, zgwałconej dziewczyny, która wkrótce po porodzie umiera, w Marinie budzą się instynkty macierzyńskie dawno zepchnięte na dalszy plan. Musi je chwilowo znów zagłuszyć, bo właśnie przyszła wiadomość, że wspólnie z Anną odziedziczyły starą piekarnię i młyn na Majorce po nieznanej kobiecie. Książka wciągnęła mnie od pierwszej strony. Autorka porusza wielu różnych wątków, ale czyni to nienachalnie i nie na przymus. Szczególnie Marinie zależy na wiedzy, kim była kobieta, która zostawiła im swój cały majątek. W tle poszukiwań poznajemy kilka przepisów z wykorzystaniem kilku rodzajów mąk. Jest tu trochę o niezrozumieniu matki i dojrzewającej córki, o wzajemnych animozjach i niechęci. Nie brakuje epizodu o wygasającej miłości małżonków i ich problemach finansowych, ale też o przemocy psychicznej w rodzinie. Dla równowagi jest też historia dojrzałej miłości Mariny i Mathiasa wystawionej w pewnym momencie na kilka prób, m. in. związanej z rozłąką na dużą odległość. Czytelnik zostaje również zaznajomiony z tematyką międzynarodowej adopcji, która ku memu zdziwieniu okazała się szybsza niż adopcja w Polsce. Powieść jest zbudowana na tajemnicy, którą do grobu wzięło dwoje ludzi, ale jest nią związana trzecia osoba, która wciąż jeszcze żyje. Co lepsze: zachowanie tajemnicy , pozostanie wiernym przyjaciółce i złożonej przysiędze czy jednak pomoc w zrozumieniu siebie i poznaniu swojej przeszłości nowej przyjaciółce? Choć właśnie takiego zakończenia się spodziewałam, to książkę przeczytałam z wielką przyjemnością. I nie żałuję, że sięgnęłam po nią wiosną, a nie latem 😉

Jako że dawno nie czytałam literatury zagranicznej, to w wakacje zajrzałam do książki dawno temu sprawdzonej już autorki Vanessy Diffenbaugh. Pisarka ta urzekła mnie swoją pierwszą powieścią czyli Sekretnym Językiem kwiatów i użytym w niej stylem opowiadania o trudnych społecznie tematach. Nie prosiliśmy o skrzydła to także powieść poruszająca poważny problem, jakim jest wczesne macierzyństwo i dojrzewanie do niego z jako takim wsparciem rodziców. Letty główna bohaterka to już dorosła kobieta, która po nagłym wyjeździe matki do Meksyku , stara się w końcu być prawdziwą mamą dla dwójki swoich dzieci. Wszystko dlatego, ze po urodzeniu syna a potem córki we wszystkim pomagała jej rodzicielka, a ona miała skończyć szkole oraz zarabiać pieniądze na całą rodzinę. Aż tu nagle zostaje z nastoletnim potomstwem sama, co powoduje wiele niespodziewanych problemów. A do tego wszystkiego na horyzoncie pojawia się ojciec Aleksa oraz przyjaciel, który w wielu kwestiach jej pomaga. Czy dawne swoje marzenia oraz ambicje można przekazać dzieciom? Do czego jest zdolna matka, aby zwiększyć szansę na lepsze jutro swoim dzieciom? Czy dobrze jest samemu decydować za kogoś o przyszłości? Czy kobiety muszą brać na swoje barki ważne decyzje? I w imię czego? Nietuzinkowa historia napisana pięknym językiem plus dobrze zarysowane postacie nie daje o sobie zapomnieć. Książka Vanessy Diffenbaugh przenikliwie opisuje rozterki w miarę młodej matki , a także jej nastoletniego syna. Widać w jej powieści, ze ten temat jest jej bardzo bliski. Sama autorka prowadzi różnego rodzaju akcje charytatywne, które są głównym celem jej życia. W książkach chciała przekazać problemy głównie dzieci jak i samotnych matek z wyboru. Powieść Nie prosiliśmy o skrzydła daje do myślenia i nie da się przejść obok niej obojętnie bo ma naprawdę mocny przekaz do ludzi. Mimo, że przeczytałam ja ponad miesiąc temu, nadal jest w mojej pamięci. A nie jest to łatwe …. Gorąco polecam

Tylko ten kto nie pamięta, może cieszyć się życiem :) Inni muszą pokonywać/znaleźć równowagę/zaakceptować ból, nieodwzajemnioną miłość, utraconą młodość, samotność, stratę. Przeszłość. Takie spojrzenie "w duszę" może zmienić życie. Zakończyć, a może rozpocząć na nowo. A w tle zatłoczone indyjskie miasto, którym włada jednocześnie pieniądz i świętość, które jest pełne biedy i wspaniałych świątyń, hoteli i zaśmieconych plaż. A jedyną potęgą, nieubłaganą i obojętną jest morze.

Babka opowiada historię swojego życia swojej wnuczce. Niemal w telegraficznym skrócie przedstawia wydarzenia z życia i osoby, które ją ukształtowały. Gdzieś w tle trochę historii, emigracja, epidemia, dwie wojny, wielki kryzys. Lekko napisana, dobrze się czyta, ale trochę jej za mało i za lekko.

"Listy pachnące tymiankiem" - już sam tytuł pachnie i zachęca do zagłębienia się w ten świat pełen kolorów, zapachów i smaków. Eve Makis to brytyjska pisarka cypryjskiego pochodzenia i na Cyprze właśnie umiejscawia akcję swojej książki. To wzruszająca powieść pełna bolesnych rodzinnych tajemnic. Ciekawa, ale też tragiczna historia ormiańskiej rodziny z początku XX wieku. Katerina - młoda Angielka, po śmierci ukochanej babci Miriam wyrusza na Cypr aby poznać tajemnicę listów ukrytych przez nią w starej drewnianej skrzynce na przyprawy. Powieść przesiąknięta jest klimatem, tradycjami, historią i kulturą Ormian, smakami i zapachami tej krainy. Pojawia się też wątek miłosny Kateriny i poznanego na Cyprze Gabriela. Na szczęście nie jest on ani dominujący ani przesłodzony. Rodzinne sekrety oraz bogate opisy kuchni i tradycji Ormian to największe atuty tej historii. Autorka pięknie odmalowała ten świat kolorami, smakami i zapachami. Podkreśliła jak ważną wartością jest miłość i rodzina, jak wiele bólu, tęsknoty i żalu doświadczył ormiański naród. Ta opowieść świadczy też o szukaniu korzeni, o trosce o zachowanie kultury, języka i tradycji i o tym, że ma znaczenie, skąd jesteśmy. Zaskakująco ciekawa i przyjemna lektura.

Uderzając w metaforę lub waląc prosto z mostu, jakkolwiek ujmując rzecz oczywistą Melanżeria pióra Anny Klary Majewskiej to mocna ósemka, to książka, z której bez cienia wątpliwości może być dumna. Kiedy docierałem do ostatnich stron tego emocjonalnego dramatu, choć napisanego lekkim, barwnym słowem, społeczeństwo reprezentowane przez Izę, Anitę i Tomasza (jakże pozbawione charakteru to imię) zawieszone jest w świecie melanżu, który bez względu na konsekwencje wciąż trwa i nigdy się nie kończy. Choć zdarzają się określone wyjątki od tej reguły we wspomnianej osobie Tomasza. Ludzie, dla których świat zaczyna się na tym, aby być i mieć. Znacznie częściej być na evencie, otwarciu tego lub owego i koniecznie MIEĆ zdjęcie na ściance. Bez tego można nigdy nie zaistnieć. Lekko przejaskrawiam fakty, może odrobinę naciągam, jednak, jeśli spojrzeć na to z boku sytuacja staje się bardzo klarowna. (...) Pełny tekst recenzji książki dostępny w poniższym linku: https://internetowacela.blogspot.com/2019/01/anna-klara-majewska-melanzeria.html

Autorka podjęła ciekawy temat dotyczący tragicznego wydarzenia, jakim była rzeź Ormian w państwie Osmańskim w czasie I wojny światowej. Ludobójstwo popełnione na ludności osmańskiej jest drugim po Holokauście ludobójstwem popełnionym przez państwo na grupie etnicznej. Bohaterowie tej książki przeżywają dramat tamtych czasów, a ich zawikłane losy pokazują, że skutki są odczuwalne nawet w czasach współczesnych.. Akcja książki rozgrywa się w dwóch różnych okresach czasowych, podczas tamtych makabrycznych wydarzeń w 1915 roku, jak i współcześnie w 1990 r. Bohaterowie powieści to zarówno pokrzywdzeni Ormianie, jak i druga strona tych fatalnych dziejów, czyli Turcy, żołnierze oraz zwykli mieszkańcy. Bohaterowie powieści to postacie fikcyjne, a fabuła książki to wyobraźnia autorki, ale Aline Ohanesian pisząc tę książkę oparła się na faktach, tym bardziej, że jest związana z tematem osobiście, jej prababcia należała do prześladowanych, i była jedną z ocalonych z tego pogromu. „Dziedzictwo Orchana” to książka, która wywołuje silne emocje u czytelnika.

Ciekawa książka, prosta w swoim przekazie, niezagmatwana. Z początku mamy trzy odrębnie idące wątki, jeden dotyczy zabójstwa staruszki w jej własnym domu, drugi to obraz rodziny po śmierci seniora, który skrywał tajemnicę jeszcze za czasów wojny, a trzeci to wątek z przeszłości - obraz francuskich Żydów i początki ich wysiedlania. Z każdą kolejną stroną powieści, oba teraźniejsze wątki zbliżają się ku sobie torem wyznaczonym przed laty przez Trzecią Rzeszę, która w każdym zakątku Europy szerzyła wyższość swojej rasy, nie tylko w słowach jak się okazuje ale również w programach na porodówkach. Polecam.

Przeczytałam ją ciągiem. Ciepła, wciągająca, urokliwa i chwilami emocjonująca. Jest to historia o tym, że warto o siebie zawalczyć nawet wtedy, kiedy okoliczności nie sprzyjają, a traumy się nawarstwiają. To historia dzielnej kobiety, która po ciężkich przejściach trafia do domu, w którym odnajduje przyjaźń, dobro, bezpieczeństwo, poczucie własnej wartości i wreszcie miłość. Lektura tej książki zrobiła mi dużą przyjemność.

Pomimo tego, że książka ta była momentami nieco infantylna (ale może to kwestia czasów i pewnych obyczajów damsko-męskich), czytało mi się ją bardzo dobrze. Jak się weźmie pod uwagę, że opowieść, którą poznajemy, jest prawdziwa, robi się z tego całkiem niezła lektura. Krzepiąca. Optymistyczna. Autor opisał historię poznania swoich rodziców, ocalałych z obozów koncentracyjnych Węgrów, którzy poznali się listownie w Szwecji, kiedy to oboje trafili tam na leczenie. Pisali do siebie sześć miesięcy, pobrali się i chyba, kurka wodna, żyli długo i szczęśliwie. Jeśli potrzebujecie czegoś miłego po ciężkim dniu, to ta powieść będzie całkiem jak znalazł.

Książka przedstawia obrazy: Szkocji, Francji (głównie Paryża i budowy wieży Eiffla) i Gambi oraz opis problemów zwiazanych z budową Kanału Panamskiego. Wszystko dzieje się w XIX wieku. Główni bohaterowie: Emil Nouguier (inżynier pracujący m.in. przy budowie wieży Eiffla, spoczywa na nim ciężar rodzinnej spuścizny, z której z chęcią by zrezygnował i poszedł własną drogą, gdyby nie matka) i Cait Wallace (młoda kobieta po przejściach, wdowa, skrzywdzona przez męża, pragnąca zaznać trochę szczęścia i miłości, zostaje zatrudniona, jako dama do towarzystwa, podróżuje po Europie z rodzeństwem Arrol, którzy przysporzą jej wielu zmartwień). Od pierwszego spotkania iskrzy między nimi. Powoli rodzi się uczucie, choć dzieli ich zbyt wiele... XIX-wieczne konwenanse, poszukiwania dobrej partii na męża lub żonę, skrywane tajemnice, kochanki i rozpustne życie w Paryżu... Książka skłania do rozmyślań... Ile można poświęcić dla miłości? Czy warto o nią walczyć? Do czego mogą posunąć się "niby przyjaciele"? Jak blisko jest od miłości do nienawiści? Do czego mogą posunąć się ludzie dla pieniędzy i zemsty? Przedstawia brutalny obraz ludzi, konwenansów i ówczesnych czasów... Ukazuje prawdziwe obrazy małżeństw: tych szczęśliwych i tych nieszczęśliwych, w których dominuje przemoc, strach i zdrada. Myślę, że warto ją przeczytać...

Gabby od 20 lat jest szczęśliwą mężatką . Niestety chwila zapomnienia rujnuje jej szczęśliwe małżeństwo i wystawia na próbę przyjaźń. Przyznam szczerze że na początku trocę żal mi było Gabby gdy jej mąż nie licząc się z jej zdaniem, poddał sìę zabiegowi wazektomii. Ale po tym co wydarzyło się potem , zachowywała się trochę egoistycznie. Jeśli chcecie wiedzieć więcej, polecam sięgnąć po książkę 😊📚. Pamiętajmy że nawet bardzo w udanym związku może pojawić się rysa......