Rosja. Od rozpadu do faszystowskiej dyktatury. Scenariusze przyszłości 2026-2036

Lubię jak pewne informacje, które kiedyś czytałem łączą się w pewien sposób. Ta książka jest właśnie takim łącznikiem mniej czy też bardziej istotnych wydarzeń. Opisuje tak ostatnie 20-30 lat głównie skupiając się na Europie i szeroko pojętym handlu. Więc dobrze wiedzieć co się działo podczas "oryginalnej" zimnej wojnie. Warto też wiedzieć, o co chodzi z chipami, AI i globalnymi łańcuchami dostaw. Książka jest tak do dalszej połowy 2023 roku, więc jest wojna na Ukrainie, Biden i faktyczne realia użycia przez Rosję broni jądrowej. Są też niesnaski pomiędzy USA a Ukrainą, ta pierwsza stosowała "gotowanie żaby" wraz z patrzeniem na reakcję Putina a druga chciała wszystkiego na już. W kontekście wojny kończy się na zamarciu ukraińskiej ofensywy z czerwca 2023 roku. Z plusów można jeszcze dać cyberbezpieczeństwo w postaci rosyjskich grup ransomware przeciw USA czy Kanadzie. "Zatopienie" tego w polityce jest bardzo ważne, gdyż nadaje temu kontekst. Z minusów to książka bardzo skupia się na Bidenie, pomijając wręcz pierwszą kadencję Trumpa. Szkoda, bo byłaby obiektywna. Chociaż autor wykorzystywał swoje bezpośrednie kontakty z administracją Białego Domu, a mniej z dokumentów.

Osobom amatorsko interesującym się mediewistyką książka może wydać się ciekawa. Niestety korekta i redakcja wydawcy na niskim poziomie, wręcz niechlujna. Drugie wydanie, jeśli kiedykolwiek nastąpi, powinno ukazać się z wyeliminowanymi błędami edytorskimi i stylistycznymi. Niemniej, książkę przeczytałem z zainteresowaniem.

Jak swego czasu śpiewało Quo Vadis 'Ameryko już ponad 200 lat Budujesz nowy ład Tworzysz swoje własne prawa Tworzysz swoją wielką siłę' W sumie cały tekst idealnie w ton, o tym jak niemoralny 'naród' uczy moralności. Jak państwo powstałe na ziemii wybitej rdzennej ludności i zbudowane rękoma niewolników, mogło zostać strażnikiem demokracji i wolności na świecie? Amerykański sen! Bo jak Kali kradnie to dobrze, ale jak Kalemu kradną to już źle. Książkę przeczytałem w parę wieczorów, temat interesujący, pewnie ze względu na tematykę. Może nie przedstawia tak radykalnych poglądów jak ja przed chwilą, ale między wierszami wyczytujemy to samo, tylko pod woalem poprawności politycznej. Nigdy nie myślałem, że na 'starość' zainteresuje się polityką, a jednak ;) Zainteresowanie inwestowaniem, jakby chcąc nie chcąc skierowało mnie w stronę gospodarki, a ekonomia jest związana z polityką, a że historią interesowałem się od zawsze to jakoś tak poszło. Według mnie książka opisuje powolny upadek niegdysiejszego kolosa i imperium jakim były Stany, które za rządów Trumpa pogrążają się w nacjonalizmie i autokracji, a sam 'prezydent' kreuje się na najwyższego przywódcę, porównywalnego do samego Mesjasza. Zamieszanie, które kreuje Trump, służy chyba tylko jemu samemu i jego klakierom, robiącym dziwne interesy na giełdzie. Książka niejako opisuje proces, jak naród mógł się tak pogrążyć, i w sumie po raz drugi zaufać Trumpowi, który odszedł w niesławie za pierwszym razem. Alternatyw nie ma, a my widzimy schyłkowy okres imperium, nawiązując do innej ciekawej książki o 'Narodzinach i Upadku Mocarstw'. Stany są kolosem, który zaczyna się chwiać, Rosja jest na kolanach, a w ich cieniu powoli wyrasta nowy champion, o historii liczonej w tysiącach lat. Jeśli nic się nie zmieni, będziemy świadkami 'życia w ciekawych czasach'. Książkę polecam, tak jak i szerokie horyzonty ;) #wydawnictwo_przeswity

Amerykański dziennikarz zastanawia się nad dylematem: co zrobić kiedy potrzebujemy zasobów do transformacji energetycznej, ale ich wydobycie stanowi zagrożenie dla przyrody oraz lokalnych społeczności. Na czoło wysuwają się lit i miedź, jako te metale, które są najbardziej potrzebne w transformacji. Co ciekawe, Scheyder rozpatruje głównie kwestię zakładania zakładów przemysłowych na terenie USA, aby te ostatnie mogły się w kwestii dostaw uniezależnić od innych krajów. Oznacza to jednak walkę - często długofalową - z legislacją i protestami ekologów oraz ludności rdzennej, sprzeciwiającymi się wydawaniu ich terenów na pożarcie przemysłowi. Wybór jak między dżumą a cholerą, zwłaszcza jeśli posłużymy się argumentem, że tak naprawdę niszczymy przyrodę w niektórych miejscach po to, żeby “powstrzymać zmiany klimatyczne”. Tylko czy faktycznie tak jest? Długo omawiany jest tu rozwój jakichś przedsiębiorstw i technologii, włącznie z życiorysami ich właścicieli, co średnio mnie interesowało. Niby znalazło się miejsce dla przedstawienia punktu widzenia tych, którzy są przeciwni kopalniom, ale Scheyder poświęca im mało uwagi, a gros książki zajmuje pokazanie jak to wygląda z perspektywy przemysłu, pełnego “dobrych chęci”, ale któremu ciągle rzucane są kłody pod nogi. Tymczasem aktywiści jakoś dziwnym trafem pokazywani są w pejoratywnym świetle - a to klasycznie wypomina się im hipokryzję, bo jeżdżą samochodami i korzystają z komórek, a to sugeruje, że za odpowiednią ilość kasy sprzedaliby swoją ziemię, albo przedstawia ich jako radykałów i oszołomów. Nie jest to napisane wprost, ale można wyczytać to między wierszami, w jakichś kąśliwych komentarzach, typu “(...) przekonywał X, co brzmiało jakby chciał nagiąć prawdę”. W odniesieniu natomiast do dwulicowych polityków lub przedsiębiorstw, które obiecują złote góry, a potem te obietnice łamią - jakoś nie ma wymogów bycia krystalicznie czystymi. Wręcz przeciwnie - tu zawsze rozprawia się o “niezbędnych kompromisach” i leje krokodyle łzy nad dziećmi w Kongo. W moim odczuciu "Wojna o minerały" to reportaż o ludziach, którzy przede wszystkim chcą zbić kapitał na zmianach klimatycznych, a w drugim rzędzie o ludziach, którzy chcą zjeść ciastko i mieć ciastko. Ci drudzy to politycy, obiecujący Bogu świeczkę, a diabłu ogarek - z jednej strony obietnice transformacji energetycznej, do której potrzeba inwestycji w coraz to nowe sektory gospodarki, a z drugiej obiecywanie ludziom, że przyroda nie ucierpi. A ci pierwsi to, cóż, wszyscy ci, którzy szermują frazesami o ratowaniu planety, jakich jest pełno w tej książce, tyle tylko że to, co robią generuje nowe problemy. Kluczowy jest w tej książce brak zrozumienia tego, że nic nie “uratuje planety” jeśli nie zaczniemy ograniczać konsumpcji i wydatkowania energii. (Nie, wypuszczanie na rynek większej ilości samochodów NIE JEST sposobem na kryzys klimatyczny. Nieważne, czy spalinowych, czy elektrycznych. ). Poza tym walka ze zmianami klimatycznymi wymaga o wiele więcej, niż tylko zmniejszenia emisji, w tym ochrony bioróżnorodności. Co oczywiście jest pomijane w tej książce. To są klasyczne błędy popełniane w debacie o katastrofie klimatycznej. Wreszcie, nikt w tym reportażu nie potrafi przyznać, że nie chodzi tak naprawdę o “ratowanie planety” - bo planeta sobie poradzi - tylko o ratowanie naszego gatunku, którego przyszłość jest zagrożona. Myślę, że gdyby tak sformułować ten problem, wyglądałoby to inaczej, prawda? Ale ludzie wolą wycierać sobie usta “ratowaniem planety”, tak jakbyśmy nie byli jej częścią i jakby człowiek robił tym planecie jakąś przysługę… Zresztą jeśli narrację konstruuje się na zasadzie przeciwstawienia arcyważnych potrzeb człowieka, inwestycji za miliony monet, mającej “ratować klimat” - jakiejś roślince albo krajobrazowi, to odpowiedź jest oczywista, prawda? “Wojna o minerały” stanowi zbiór różnych historii i życiorysów, a nie kompleksowe omówienie kontrowersji wokół pozyskiwania litu i miedzi. Konstrukcja książki jest chaotyczna, autor przeskakuje między różnymi lokacjami i historiami nie wiadomo jakim kluczem, np. wiele razy przewija się tu Tesla, jako firma, której powinno zależeć na pozyskaniu litu, ale w końcu nie wiadomo czy się z kimś ugadali w tej sprawie. Brak tu jakiegoś pomysłu na jakieś uporządkowanie podejmowanych wątków. W epilogu spodziewałabym się jednak jakiegoś podsumowania, konkluzji wynikających z tych wszystkich historii przedstawionych w tym reportażu, ale niestety tego nie ma. Jak zwykle - dobrej odpowiedzi brak, co może jest najbardziej wymowną odpowiedzią właśnie. Pewnie to dobrze (dla reportażu), że autor unika zajęcia jasnego stanowiska, ale gorzej dla dylematu, jaki ludzkość musi rozstrzygnąć. Nie ma także odpowiedzi co wyniknęło z tych spraw opisanych w książce. Ochrona środowiska traktowana jest przez rządy jak gorący kartofel, nietrudno zauważyć, że decyzje w tych sprawach są zmienne jak chorągiewka na wietrze, bo mówiąc wprost, zależą od kaprysów tego, kto aktualnie zasiada w Białym Domu. Ogólnie za dużo w tej książce jest szczegółowego omawiania bieżących politycznych wątków i biznesowych gierek, głównie jakie miały miejsce za prezydentury Bidena i Trumpa (pierwszej). Naraża to tę pozycję na bardzo krótki żywot i dezaktualizację - czytając zastanawiałam się, jak teraz wyglądają sprawy opisywane przez Scheydera.

Temat ciekawy, zastanawiające tezy i wnioski, ale bardzo przegadana, taki ekonomiczno-polityczny misz masz, chociaż trudno wyobrazić sobie oddzielenie polityki od gospodarki. Na duży plus należy zaliczyć autorowi wplecenie kontekstu historycznego włącznie z okresem początkowym i późniejszym Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali. Niesamowicie słucha się o związkach konkretnych polityków z biznesem, czego kwintesencją, wypaczeniem i twarzą dla mnie jest Gerhard Schroeder.

Bardzo nietypowy esej łączący międzynarodową geopolitykę oraz klasyczną literaturę. Kaplan pokazuje, że polityka rzadko bywa domeną czystych wyborów moralnych, a częściej stanowi wybór pomiędzy "złem" i "gorszym". Autor odwołuje się do grecki tragików i takich postaci jak Dostojewski, Szekspir, aby pokazać, że władza zawsze wiąże się z odpowiedzialnością za skutki nieidealnych decyzji, podkreślając przy tym znaczenie realizmu politycznego. . Książka nie jest łatwa w odbiorze i nie skupia się na analizie bieżącej polityki, jest raczej refleksją nad trudnościami, z jakimi muszą się mierzyć rządzący.

Książka różnych 'prędkości', ale to pewnie ze względu na zainteresowania i odbiór treści. O ile pierwsze rozdziały, były dla mnie ciekawe bo opisywały historię regionu od starożytności po współczesność, jak i kulturę mieszkańców, wiecznie kolonizowanych przez różne siły, tak im dalej, tym więcej przemyśleń autora, a z tymi, bywało różnie. Chyba nie specjalnie jestem zaznajomiony z problemami migracyjnymi i sposobami na ich rozwiązanie, odwrotnie do autora, o czym nie zawahał się napisać. Miał czas będąc na miejscu poznać różne niuanse obyczajowości mieszkańców regionu, i nie powstrzymuje się od ich oceniania i wartościowania zachowań. Ma też swoje pomysły na rozwiązanie problemów migracyjnych, nie mnie je oceniać. Odniosłem wrażenie, że religia to jedno, ale gdy Allach nie patrzy, to można wszystko. Czyli fanatyzm i zakłamanie, jest wszędzie takie samo, i może to jest klucz do porozumienia ;) W każdym razie jeśli ktoś interesuje się geopolityką, i problemami migracyjnymi, to może zagłębić się w lekturze. Dla 'przeciętnego' czytelnika może tylko pierwsze rozdziały. Jeśli kogoś nie interesuje region i temat, to pewnie nic nie straci. #wydawnictwoprzeswity

Interesująca książka na temat historii rozwoju jednej z najważniejszych firm technologicznych naszych czasów oraz sylwetkę jej założyciela. Autor pokazuje, jak z niewielkiego startupu Nvidia stała się kluczowym graczem w branży GPU i sztucznej inteligencji. Największym plusem książki jest przystępne przedstawienie skomplikowanego świata technologii i biznesu – nawet osoby niezwiązane z IT mogą zrozumieć, na czym polega fenomen firmy. Ciekawie ukazano też styl zarządzania Huanga oraz jego determinację w podejmowaniu ryzyka i wyznaczaniu długoterminowej wizji. Na pewno nie jest to książka dla każdego i osoby niezainteresowane technologiami/biznesem, mogą się podczas czytania wynudzić. Jednak jeśli Nvidia nie jest dla Ciebie anonimową firmą, to książka na pewno Cię zaciekawi.

Zaintrygowała mnie ta książka. Autor Peter Turchin zajął się, wraz ze swoim zespołem, zagadnieniem kliodynamiki. Doszli do wniosku, że "Na przestrzeni ostatnich 10 000 lat historii ludzkości, można zaobserwować istotne powtarzające się wzorce". W badaniach, szczególnie poświęcili się cyklom integracji i dezintegracji, zwłaszcza na tworzeniu i rozpadzie państw. Historycy i filozofowie definitywnie określali że: "Historii nie można uprawiać jako nauki ścisłej". Wszystko wokół nas się zmienia, świat, a nawet ludzie. Postęp naukowy, kultura także ulegają ewolucji. Autor w swojej książce skupił się szczególnie na elitach, antyelitach i ogromie bogactwa. Wyjaśnia, co to takiego jest pompa bogactwa? Znajdziemy tutaj wzmianki o ogólnoświatowych procesach, które tworzą współczesną rzeczywistość. Dowiadujemy się także o przyczynach destabilizacji, wpływie posiadaczy władzy, korelacji między bogactwem, a rządzącymi. Przykładem może być Ameryka oraz prezydenci Tramp i Lincoln. A także chiński wódz powstania tajpingów Hong Xiuquan. Autor pisze o niestabilności, min. w średniowiecznej Francji oraz w innych krajach Na podsumowanie. Peter Turchin, tłumaczy, dlaczego tak bardzo skupił swoją uwagę na przykładach historycznych. Tylko tak mógł zobrazować, w jaki sposób działają różne części kliodynamicznej teorii załamania społecznego i odnowy społecznej. Lektura interesująca, dokładnie opracowana tematycznie. Ponadto zawiera obszerną bibliografię. Polecam! Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwom Prześwity i Mt Biznes💝

Jedna z tych książek, które otwierają oczy. Po przeczytaniu książki na pewno zastanowusz się, czy rzeczywiście potrzebujesz nowego telefonu i czy na prawdę potrzebujesz kolejnych ubrań. Najprawdopodobniej znajdujemy się w miejscu, w którym rządzący będą musieli wykazać się odwagą w projektowaniu legislacji, która z jednej strony nie zdusi gospodarki a z drugiej sprawi, że będziemy mniej konsumować i produkować mniej odpadów. To co istotne również - nie ma czegoś takiego jak czysta energia odnawialna a recykling niesie wiele zagrożeń. Dlaczego? Przeczytaj.

Książka niezła, choć spodziewałem się po niej więcej treści dot. przyszłości, w tym postulatów dot. tego, jak my jako Polska powinniśmy podchodzić do relacji z naszymi strategicznymi wschodnimi sąsiadami, jakimi niewątpliwie są Ukraina i Białoruś. Ale po kolei: Książka podzielona jest na 6 głównych rozdziałów: 1. Polityka Polski wobec wschodnich sąsiadów po upadku komuny w '89 roku. 2. Historia najnowsza Ukrainy (również po '89). 3. Historia najnowsza Białorusi (również po '89). 4. Opis relacji polsko-ukraińskich w kontekście wojny rozpoczętej w 2022 (oczywiście z preludium 2014) 5. Opis relacji polsko-ukraińsko-białoruskich w przeszłości - wzloty i upadki (Rzeczpospolita Obojga Narodów, relacje z kozakami, rzeź wołyńska itp.). 6. Przedstawienie potencjału omawianych 3 krajów w kontekście Międzymorza - w skrócie: możemy śmiało stawić czoła Rosji i powinniśmy być gotowi na to, by w sytuacji zaistnienia korzystnych okoliczności do budowy takiego trwałego bloku dążyć (oraz poszerzać go o inne państwa: Rumunię, kraje skandynawskie, bałtyckie itp.). Z rozdziałów 1-5 wiele nowego się nie dowiedziałem - jest to fajna synteza podstawowych informacji i dobry punkt startowy dla wgryzienia się w temat, ale dla kogoś interesującego się polityką i historią to raczej nic nowego. Jeśli ktoś jest zielony w tym temacie, to śmiało może dodać do oceny książki 1 oczko (7/10). Od rozdziału 6 poza oczywistymi postulatami oraz diagnozą obecnego stanu polskiej debaty publicznej w zakresie polityki wschodniej oczekiwałbym jednak czegoś więcej - np. przedstawienia jakiejś roadmapy w relacji do naszych wschodnich sąsiadów albo też zwrócenia uwagi na to, jakimi kartami powinniśmy grać -autorzy dzielą się w książce opiniami ekspertów z Ukrainy i Białorusi, więc aż się prosi o to, by wykonać we współpracy z nimi taką analizę, która mogłaby służyć wszystkim naszym państwom. Odbiór książki nieco psują dość częste błędy interpunkcyjne oraz sporadycznie ortograficzne - szkoda, że nie udało się ich uniknąć, ale generalnie nie wpływają w dużym stopniu na odbiór książki, Czyta się ją dobrze. #Książka trafiła do mnie z Wydawnictwa Prześwity, za co bardzo dziękuję. Wydawnictwo nie miało żadnego wpływu na treść przedstawionej opinii.

Kilka książek Johna Mearsheimera przeczytałam, ale muszę powiedzieć, że nad tą namęczyłam się najbardziej. Pisana jest językiem dość trudnym, akademickim zapewne, więc dla zwykłego czytelnika, który po prostu interesuje się tą dziedziną - ciężka do strawienia. Po “Wielkim złudzeniu”, “Lobby izraelskim a polityce zagranicznej Stanów Zjednoczonych” czy “Tragizmie polityki mocarstw” spodziewałam się czegoś zdecydowanie prostszego w odbiorze. Tymczasem, w przeciwieństwie do tamtych, “pochłoniętych” wręcz błyskawicznie, z tą mordowałam się najpierw przez wiele wieczorów, potem poranków (bo myślałam, że może zmęczenie powoduje trudności, a rano, wiadomo, umysł świeży) by wreszcie stwierdzić, że naprawdę jest po prostu trudna w czytaniu. Oczywiście fragmenty poświęcone konkretnym przykładom racjonalności czy też nieracjonalności w polityce różnych państw są bardzo ciekawe, pomagają w rozumieniu wielu mechanizmów i są potężną dawką przypominającą kilka ważnych zdarzeń historycznych, reszta jednak – to droga przez mękę. Wstawię ją na półkę pomiędzy inne pozycje tego autora – a nuż za kilka lat wyda mi się bardziej przyjazna?

Dla tych, którzy mieli problem z wgryzieniem się w Quo Vaidis profesora Dragana, ta książka może być świetnym pierwszym krokiem w tajemniczy świat sztucznej inteligencji. Praktycznie nie ma tutaj ciężkich, technicznych tematów, wszystko przedstawione jest w sposób bardzo przystępny. Fei-Fei Li znalazła się w niezwykle ciekawym miejscu (Uniwersytet Stanford) w niezwykle ciekawym czasie (pierwsze przełomy w AI). W tej książce dowiemy się, nad czym pracowała i jaki klimat temu towarzyszył. To wartościowy rzut oka za nieprzeniknioną (obecnie) kotarę oddzielającą prace nad AI w Big Techach od nas, zwykłych ludzi - potencjalnych użytkowników.

Tytułowe "wojny handlowe" to wbrew temu, co może podpowiadać nam intuicja, nie tylko stosowanie wysokich ceł przez najpotężniejsze państwa świata oraz ograniczenia w eksporcie czy imporcie. To także (a może przede wszystkim) ciągłe przepływy gotówki od biedniejszych do bogatszych społeczeństw powodowane wieloma czynnikami o charakterze ekonomicznym, politycznym, a także historycznym. Autorzy książki - M. Klein i M. Pettis próbują przedstawić nam obraz globalnej gospodarki bez pudru - jako areny, w której najwięksi gracze w imię dominacji w konkretnych sektorach zaniedbują interesy często własnych obywateli. A tymi "największymi graczami" są USA, Europa i Chiny, które nieustannie rywalizują zarówno w obszarze swoich rynków wewnętrznych, jak i zagranicznych. Czy ta rywalizacja o pozycję nr 1 na świecie jest warta rosnących nierówności, pogłębiania deficytu i frustracji społecznej? Ocenicie sami po lekturze tej jakże interesującej książki wydawnictwa "Prześwity".

Warto docenić research jaki wykonała autorka nad książką, o czym świadczy obszerna bibliografia na końcu książki. Autorka wybrała kilka obszarów, gdzie wpływ koncernów technologicznych jest przeogromny zarówno na nasze życie jak i funkcjonowanie całych państw. „Bógtechy” uwrażliwiają na czytelnika na procesy jakie zaszły, zachodzą i jakie będą nadal zachodzić, w naszym bezpośrednim otoczeniu. Jak koncerny technologiczne i ich produkty przeobraziły nasz styl życia i światopogląd. Ukazuje obszar nowych technologii jako domenę o nie do końca nieuregulowanym statusie prawnym. Niczym na Dzikim Zachodzie korporacje IT poszerzają swoje wpływy nie mając na nad sobą dostatecznej kontroli. Książkę zdecydowanie warto przeczytać, choć brakowało mi w niej mocniejszego zaakcentowania toksycznego wpływu social mediów na życie dzieci i młodzieży – ten temat wydawał mi się jedynie muśnięty. To co zasługuje na bardzo dużą uwagę, to wybitny epilog, w której autorka konstatuje, iż zmiany jakie nastąpiły są nieuniknione. I to od nas i naszej świadomości będzie zależeć na ile w życiu damy się zdominować wytworom tytułowych Bógtechów.

Bardzo dobra, wręcz obezwładniająca w swojej treści książka. To szczegółowy opis procesu rodzenia się faszyzmu w Rosji, coraz większej autokracji i drogi całego kraju oraz społeczeństwa, która może zakończyć się totalitaryzmem. Przyznam, że sięgając po tą książkę nie byłem świadom jak daleko posunięta jest indoktrynacja Rosjan, poczynając od dzieci, przez młodzież i na dorosłych ludziach kończąc. Cały czas jestem pod wrażeniem tego co przeczytałem, aż ciężko uwierzyć, że gdzieś 100km od nas (Królewiec) żyją ludzie z tak "doskonale" wyprutym umysłem. Cały rosyjski system propagandy, szkolnictwa, mediów etc jest tak skonstruowany, by od małego lepić Rosjanina, który myśli tak jak chce Wódz. To straszne i niebezpieczne dla sąsiadów Rosji ale i dla innych krajów. Walczy we mnie współczucie dla tych ludzi z brakiem wyrozumiałości, że świadomie godzą się na bycie przedmiotem tak tępej propagandy. Nie wiem jak to wszystko się skończy, ale raczej nie wyjdzie z tego nic dobrego... :( . Pytanie tylko czy zapłacą za to tylko Rosjanie czy też również obywatele innych krajów??!!

Sięgając po książkę „Człowiek, który zniszczył kapitalizm”, spodziewałem się czegoś zbliżonego do klasycznej biografii. Tymczasem mamy tu do czynienia raczej z analizą idei zapoczątkowanej przez „Neutronowego Jacka” i kontynuowanej przez jego licznych naśladowców. W tekście przewija się wiele postaci, które mogą być mniej znane współczesnemu czytelnikowi, a które miały ogromny wpływ na gospodarkę amerykańską lat 80., 90. i przełomu wieków. Autor stopniowo przechodzi od tych postaci do bardziej rozpoznawalnych dziś gigantów technologicznych, cały czas poruszając się w kręgu największych korporacji, takich jak Boeing, General Electric czy Chrysler. To bardzo dobra lektura, by zrozumieć, jak działa bezwzględny – a wręcz skrajny – kapitalizm z perspektywy ludzi na najwyższych stanowiskach oraz jakie niesie on skutki dla zwykłych pracowników. Choć Jack Welch bez wątpienia był opanowany żądzą zysków dla inwestorów, odniosłem wrażenie, że autor staje jednostronnie po drugiej stronie barykady. Sugestie dotyczące narzucania wyższych podatków dla najbogatszych czy redystrybucji zysków na pracowników brzmią dobrze, ale można się zastanawiać, czy nie są to jedynie chwytliwe hasła. Warto pamiętać, że postacie mające tak potężny wpływ na globalną gospodarkę rzadko są jednowymiarowe. Moim zdaniem książka jest zdecydowanie warta przeczytania. Pozwala zrozumieć, jak USA ze słynnego „amerykańskiego snu” stopniowo przechodzi w „amerykański sen tylko dla wybranych”... a może już dawno w nim tkwi?

Pierwsze trzydzieści stron lektury, było dosyć ciężkie, jakieś akademickie rozważania na temat teorii ekonomii i je wpływu na rozwój państw. Nie mam wykształcenia w tym kierunku, więc podejrzewałem, że lektura będzie 'uciążliwa'. Na szczęście myliłem się. Drugi rozdział przeczytałem jednym tchem, dotyczył mojego ulubionego okresu w historii Polski, czyli Polski szlacheckiej. Jako fan RPG, prowadziłem kiedyś system 'Dzikie Pola' więc uważałem, że jakąś wiedzę na temat tego okresu posiadam. Po lekturze moje wyobrażenie legło w gruzach. Był to chyba najgorszy okres w naszych dziejach, gdzie krótkowzroczność, niekompetencja i głupota wymazały nas z map świata, ale jak można wyczytać między wierszami, wyszło nam to na plus, bo kraj został zreformowany, gdzie bez 'pomocy' z zewnątrz, sami byśmy tego nie ogarnęli. Jeszcze gorzej wypadliśmy chyba w okresie międzywojennym, wracając do wszystkich 'złych nawyków', które nie pozwalały nam się rozwijać. Zmianę na lepsze przyniosło dopiero nadejście komunizmu, które na zawsze (chyba?) wymazało wszelkie złe historyczne naleciałości i stworzyło podwaliny nowego państwa, które ruszyło z kopyta po upadku reżimu. Co by złego nie powiedzieć o tym okresie, koniec końców okazał się on pozytywny dla Polski. Przynajmniej do takich wniosków przekonał mnie autor, rysując jednocześnie alternatywną wizję Polski po '45 roku, jako kraju kapitalistycznego, któremu jednak się nie powiodło, przez zaszłości historyczne i mentalność elit. Taka Adamczycha 2.0. Lekturę traktowałem bardziej jako fan historii i powiązania tego z gospodarką, niż czystej ekonomii, ale pewnie każdy znajdzie tu coś dla siebie. Polska jaka jest każdy widzi sam.

Kulisy władzy i działania administracji do spraw międzynarodowych za prezydentury Bidena. Książka napisana jest w formie zmieszanych krótkich rozmów (z autorem lub między sobą) i relacji uczestników wydarzeń, uporządkowanych w narrację autora. Czyta się to płynnie, tym bardziej, że w treści jest to de facto thriller polityczny. Napięcie stale rośnie i opada, eskalacja ściga się z chęcią stabilizacji. Osią książki jest chronologiczne przedstawienie wydarzeń w polityce zagranicznej USA za kadencji Biedna. Afganistan, Ukraina, Bliski Wschód i Izrael. Pomiędzy te wątki wplecione są sprawy wewnętrzne USA - powiązane z wyborami (byłymi i przyszłymi), Trumpem (jego niechlubnym odejściem i wielkim powrotem), imigracją i Bidenem (w tym wątek syna Huntera, który tak mocno osobiście prezydenta dotknął) Dobrze widać tu kulisy władzy, sposób działania administracji, jak wygląda podejmowanie decyzji i ich dynamika, jak zmienna jest rzeczywistość i jak bardzo oparta jest na strachu i niepewności, pozorowaniu i asekuracyjności. Widać jak dużą rolę odegrały USA na Ukrainie i jak bardzo stały się zakładnikiem polityki Izraela na Bliskim Wchodzie. Szczególnie ciekawym fragmentem książki jest opis rozgrywek dyplomatycznych na Bliskim Wschodzie, z udziałem lokalnych arystokratycznych, wykszatłconych na zachodzie, jedynowładców. Jeśli szukać wad, to należałoby wskazać na nieukrywany brak obiektywizmu autora w kontekście Trumpa (Trump jest tutaj jednoznacznym oszołomem) z jednej strony, a z drugiej w kontekście Bidena (mało tu słów krytyki autora). Ale ostatecznie Woodward skupia się głównie na faktach i opisowym przedstawieniu rzeczywistości. Stosunek do niej autora jest drugorzędny. Polecam, dobry reportaż. 7+

Nie mam wątpliwości, że Morawiecki wiedział co się dzieje w RARS, nie mam też wątpliwości, że premier nie czerpał z tego finansowych korzyści, jedynie zapewniał sobie lojalnych ludzi. Niestety książka pokazuje, że Polska nie jest poważnym krajem. Książka lekko przeciągana, żeby nie była zbyt krótka, co czyni ją fragmentami nudną