Ramona, Mila, Bobo i pięćdziesiąt sześć innych zwierząt

Książka ta powstała na podstawie wywiadów udzielonych przez Osiecką w latach 1964-1997, a także cytatów z jej książek, które zawarła w swoich wypowiedziach. Jest to bogate źródło słów płynących bezpośrednio z ust samej poetki, wyjaśnień dotyczących jej życia, które niejednokrotnie mnie zaskoczyły, a przeczytałam i obejrzałam już wiele materiałów na jej temat. Szczerze mówiąc biorąc do ręki tę książkę myślałam, że nie zaskoczy mnie niczym nowym, ale się myliłam. Osiecka snuje opowieść o sobie samej i o swojej ówczesnej rzeczywistości, o swoich radościach lękach, rozczarowaniach i nadziejach. Mówi jak zawsze celnie posługując się opowiastką z własnego lub czyjegoś życia lub wyrazistą metaforą, która obrazowo przedstawia podjęte zagadnienie lub problem. Często jej wypowiedzi to szczere zwierzenia, pełne prawdy bez zbędnego patosu i niepotrzebnej wyniosłości. Ta książka to też bardzo cenny zbiór znamienitych opinii i poglądów na przeróżne tematy nie tylko dotyczących jej własnego życia, ale uniwersalnych i ponadczasowych zagadnień, które są obecne również w dzisiejszych czasach. Tematy „rozmowy” zostały wybrane tak by stwarzały wrażenie wywiadu prowadzonego współcześnie, więc czyta się to nad wyraz dobrze i autentycznie. To bardzo ciekawa pozycja czytelnicza, dla wszystkich fanów Osieckiej, bo stanowi zapis wielu cennych myśli i mądrości płynących od niej samej. To książka, w której ona sama zabiera głos, a nie inni o niej.

To chyba "Opowieść dla przyjaciela" sprawiła, że "Tylko mnie pogłaszcz" troszkę mnie rozczarowała. Może spodziewałam się wyznań bardziej wprost? Trudno powiedzieć. Z listów tchnie tęsknotą, żalem, czasem złością. Oczywiście, piękny język polski, oczywiście, piękne zdania, a trochę mniej... intymności chyba. Ta para pozostanie dla mnie nadal zagadką. Szeroką jak ocean, który ich dzielił. Czy to jest przyjaźń, czy to jest? Miałam nieco inne wyobrażenie o tej korespondencji, choć doceniam jej walor artystyczny.

Cholernie ciężko się to czytało. Chyba nie przepadam za epistolografią. Lisy Jarosława były niezwykle męczące, nudne, powtarzalne. Mimo wszystko "Wszystko jak chcesz" towarzyszyło mi przez pół roku, bo od sierpnia 2022. Podczytywanie i odkładanie sprawiało mi jakąś tam przyjemność. No i część z listami pośmiertnymi Jarosława do Błeszyńskiego... Wzruszająca i tragiczna. W tym zbiorze widać życie, radość mieszana ze smutkiem - zakochanie, pierwsze nieśmiałe spotkania, żar namiętności, chorobliwa zazdrość, zdrada, przybliżanie się i oddalanie aż po ostateczne odejście.

Prawie 10 miesięcy przerwy zrobiłam sobie po lekturze drugiego tomu pamiętników ukochanej poetki Agnieszki Osieckiej. Tom trzeci to zapiski bardziej dojrzałe - autorka zdaje maturę, choć ma dopiero 16 lat. Dalej "uwodzi" i czaruje swoich przyjaciół, intensywnie uprawia sport, baluje (wino leje się szczodrze). Aż nie chce się wierzyć, że tak żyła 70 lat temu szesnastolatka. Inne to były czasy i nieprzeciętna to była osoba. Nie widać jeszcze ogromnego talentu tekściarskiego, więc bardzo ciekawa jestem czwartego tomu, prawdziwie dorosłej Osieckiej.

Lektura dla miłośników lub ciekawych tamtej epoki i ludzi filmu i teatru, którzy rozpoczynali kariery w latach stalinowskich. Formuła wielu krótkich wspomnień powoduje, że czytamy wielokrotnie o tym samym, co prędzej czy później zaczyna nieco nużyć.Mimo tego finalnie okazuje się, że tak naprawdę nikt Zbyszka Cybulskiego nie znał...

Jestem bliżej, niż dalej. Jestem dalej, niż bliżej. Jakiś czas wstecz Kukuczka, teraz Rolke, później może Republika. Czas pokaże, co z tego wyniknie, faktem jednak jest, że ten wywiad rzeka z mistrzem fotografii czyta się bez pośpiechu, fragmentami, ze świadomością, że przeżyć tyle, co Tadeusz Rolke to trzeba się przynajmniej dwa razy urodzić. Fotografia, określona forma twórczego przekazu nie jest dla mnie i nigdy nie będzie tak szczególnie wrażliwym medium, jakim od zawsze jest dla niego. Za trzy tygodnie, 24 maja będzie obchodził swoje 88 urodziny. Miał 10 lat, gdy wybuchła wojna, pięć lat później brał udział w Powstaniu Warszawskim, które w konsekwencji zamieniło się dla niego przez jakiś czas w wielką tułaczkę, łącznie z możliwością oglądania pięknego Gdańska zanim spalili go Rosjanie. Jednak krótki cytat, którym w tym miejscu chciałbym się podzielić to już okres późniejszy, kiedy Polska Ludowa powoli dźwigała się z gruzów. Rodzaj ludzki, ty, ja, ksiądz Twardowski. Nie umiem odpowiedzieć, kogo do kogo ciągnie. Jest porozumienie telepatyczne, jest wibracja, o której wiesz, i jest pohib, czyli seksapil. Mówimy tak w naszej brygadzie: Prażmowski, Grygiel, Niedenthal też już się tego nauczył. Piękne słowo, chyba słowackie. Taka Ania na przykład miała kolosalny pohib. Świadomość życia i tworzenia, poszukiwanie dobrych kadrów w każdym ułamku życia, otaczanie się ludźmi, w znacznej większości kobietami. To coś na dobry początek w spontanicznej materii nocy. W pełnym spojrzeniu do odkrycia w poniższym linku: https://bit.ly/1001ksiazek

Audiobook " Warto być przyzwoitym." - Władysław Bartoszewski Wspomnienia o zwyczajnym niezwyczajnym człowieku. 123 historyjki, humoreski, dykteryjki- czasem smutne, czasem żartobliwe, ale zawsze z konkluzją i morałem. Świetne na przypomnienie sobie jakim człowiekiem był Pan Władysław Bartoszewski.

W.W to barwna postać , żyjąca legenda polskiej sceny muzycznej . Wywiad czyta się lekko , płynnie snuje się cała historia a jak do tego dołączymy własne doświadczenia , koncerty i wydarzenia z życia przy których Wojtek i ferajna był obecny to pozycja obowiązkowa .

Kobieta instytucja, żywa ikona. Można ją lubić lub nie ale Jandę zna każdy. Ja uwielbiam ją pasjami. Każde spotkanie z Jandą w teatrze to dla mnie jak święto. Przyszedł czas na jej dzienniki. Dla mnie bomba. Pisane skrupulatnie, z dystansem do własnej osoby, inteligentne i z jajem. Dużo trafnych spostrzeżeń na otaczającą codzieność. Świetna aktorka i fenomenalna obserwatorka życia. W dzienniku jest wiele rzeczy pod którymi mogę się podpisać i ja. Lata 2000 ... Boże kiedy to było :)

Od czasu do czasu trafiam w literaturze na takie kawałki, które zwalają mnie z nóg, choć na pierwszy rzut oka wydają się zupełnie nieefektowne. Prawdę mówiąc, efekt podskórnej efektowności czegoś na pozór zupełnie nieefektownego jest właśnie tym, co jako czytelnik cenię sobie w sposób szczególny. Być efekciarskim jest w dzisiejszych czasach nadspodziewanie łatwo, prawdziwie efektownym zdarza się tylko nielicznym – i to tylko, jak podejrzewam, w oczach innych nielicznych. Takiego wyjątkowego efektu zaznałem ostatnio podczas lektury króciutkiej prozy Węgiel, fragmentu niewiele większej całości pt. Raz węgiel i dwa razy żużel z tomu Życiorysta dwa Janusza Rudnickiego. Jest Życiorysta dwa, musiał być jakiś Życiorysta numer jeden. I rzeczywiście – był, w roku 2014, ale go nie czytałem. Zerknąłem za to do recenzji. Choć były raczej pochlebne, nie zachęciły mnie wtedy do czytania. Coś tam pisano o tym, że Rudnicki „debiutował brawurowo”, potem o mało się nie skończył –też brawurowo – aż w końcu wymyślona przez niego „zabawna formuła opowiadania o życiu innego człowieka uratowała go jako pisarza” (Leszek Bugajski w „Twórczości”). Cóż, czytanie książki autora, któremu życie uratowało pisanie subiektywnych biograficznych wariacji na temat biografii napisanych przez innych biografistów, wydawało mi się wtedy… jak by to ująć? Uprawianiem seksu z kobietą za pośrednictwem innych facetów? Tak czy inaczej, chyba się jednak myliłem. Nie czytałem, więc nie dam głowy, ale po lekturze Życiorysty dwa mam przeczucie graniczące z pewnością, że i ta pierwsza książka sprawiłaby mi sporo czytelniczej przyjemności. I pewnie sprawi, bo mam zamiar ją przy pierwszej okazji przeczytać. Życiorysta drugi, podobnie jak pierwszy, podzielony jest na trzy części. Dwie pierwsze nazywają się nawet tak samo jak poprzednio: W stronę biografii i W stronę recenzji. Tytuł trzeciej wygląda na ukłon w stronę spójności: W stronę prozy zastąpiły wcześniejsze Miejsca. Ktoś obdarzony złą wolą mógłby wysunąć zarzut, że autor próbuje na siłę skleić w jedną całość tudzież wrzucić do jednego pojemnego worka teksty z definicji heterogeniczne, osobne, niemające zbyt wiele ze sobą wspólnego – ani treściwo ani formalnie. Z jednej strony zatem: dla każdego coś miłego (ale nie wszystko). Z drugiej: nie stać mnie na prawdziwą, pełnowymiarową książkę, daję więc to, co mam akurat pod ręką, bo inaczej przepadnie. Ja jednak z braku złej woli odniosłem zupełnie inne wrażenie. Mówiąc szczerze – tu obnażę swoją krytyczną amatorszczyznę – podczas lektury nie zwracałem specjalnej uwagi na to, czy czytam właśnie piętrową biografię, parterowe omówienie czy piwniczną prozę. W moim odczuciu teksty te łączy coś o wiele ważniejszego niż (przeceniana) gatunkowa jednorodność. Tym czymś jest specyficzny – i zasadniczo taki sam we wszystkich trzech częściach – język i ściśle z nim związana metoda twórcza, czyli „myślotok”. Metoda ryzykowna, przynosząca efekty miejscami naprawdę znakomite (częściej), innym razem nieco słabsze (rzadziej). Rudnicki daje się świadomie ponieść żywiołowi opowiadania – właściwemu tyleż literaturze, co ludzkiemu myśleniu i codziennemu życiu – sterując z grubsza swoją papierową łódką przy pomocy literackiej i nieliterackiej intuicji. Cała recenzja na InneLektury.pl 👇 https://innelektury.pl/rudnicki-zyciorysta-dwa/

Żeby nie było, że "Wajda wielkim reżyserem był" warto oglądać jego filmy by się samemu przekonać. A pomocna może być właśnie ta książka, niezwykle wciągająca, od której trudno się oderwać. A zasługa tego, że składa się z wypowiedzi aktorów i współpracowników reżysera, którzy pracowali z nim na kolejnych planach filmowych. Jedyne zastrzeżenie, że pierwsze filmy są opisane bardzo szczegółowo, a później akcja zdecydowanie przyspiesza.

To że z tej książki dowiedzieć można się wiele o Barbarze Krafftównie jest oczywiste. Podobnie jak oczywiste jest to, że jest to lektura ciekawa i intelektualnie wartościowa, bo Barbara Krafftówna jest aktorką wybitną, a do tego pięknym i mądrym człowiekiem. Niemniej w tej książce jest coś więcej... jest to niezwykle czułe, ciepłe, pełne emocji świadectwo spotkania dwóch ludzi: Barbary Krafftówny i Remigiusza Grzeli. To to spotkanie i wynikającą z niego wymianę myśli zapamiętam z tej książki najbardziej.

Biografie mnie przeważnie (umiarkowanie, ale jednak) nudzą. A tę pochłonęłam w dwa dni z niekłamaną przyjemnością. Duża w tym zasługa Krzysztofa Tomasika, który zręcznie operuje językiem i pisze tak, że w zasadzie płynie się przez tekst. Ale również bohaterki - Grażyny Hase, która jest ze wszech miar fascynującą kobietą - modelką, projektantką, artystką, kreatorką kultury... W tej książce podoba mi się właściwie wszystko - selekcja treści, sposób przedstawiania faktów, łączenie narracji pierwszo- i trzecioosobowej, ogrom fotografii, profesjonalna edycja (bibliografia, kalendarium, indeks), a wreszcie solidność wydania. Polecam zarówno tym, którzy wiedzą sporo na temat polskiej mody okresu PRL, jak i tym, którzy dopiero zaczynają się interesować tym tematem. Urok i charyzma Grażyny Hase uwiodą każdego.

Smakowanie tych rozmów, wypowiedzi wielkiego aktora, ale i jakże wielkiego kalibru człowieka, intelektualisty było dla mnie prawdziwą ucztą. To lektura, którą rozpocząłem w leniwe, niedzielne przedpołudnie, a skończyłem dzień później. Piękna odskocznia od bezmyślnej, pochłanianej zwłaszcza za pomocą mediów społecznościowych codzienności, której (zwłaszcza po takiej dozie po prostu mądrości) jest za dużo. Dużo za dużo.

W jakimś stopniu postać tragiczna. W jakimś emanująca tajemnicą, którą znał prawdopodobnie jedynie on sam. Amant i ogromny talent, choć i przywar tych mniej pięknych też mu nie brakło. Pani Karaś dużo mówi nam o Cybulskim, jego otoczeniu, życiowych rozdrożach i wiecznej podróży, bo za taki cel obrał sobie chyba poniekąd swe życie. Szczególnie ciekawe są fragmenty dotyczące jego działalności teatralnej, tej studenckiej, amatorskiej, ale i zawodowej. Niekiedy z trudem się czyta o jego potknięciach. Częściej jednak, ten wybitnie utalentowany i ciekawy człowiek budzi naszą sympatię. Był symbolem epoki jednej lub wielu, a słowa Holoubka z pierwszych stron tej biografii, chyba najpiękniej oddają jego rolę w kulturze polskiej i sercach tysięcy fanów.

Autorka w sposób bardzo lekki przedstawia wielkich sztuki, kultury i polityki, którym nie obcne były ludzkie dolegliwości. Może to być glośny przekaz, że ludziom sukcesu,nie jest obca dysfunkcja. Że to są ludzie z krwi i kości,ze swoimi "ułomnościami" dzieląc życie na Swoje i dla Innych.Trudno mi ocenić co sama autorka miała na myśli,ale Mój odbiór był jednoznaczny. Z ❤️ polecam,bo uważam, że warto przeczytać. Wyrazy szacunku 🕊️

Absolutnie urocza i urzekająca książka. Połączenie dwojga ludzi, wielkiej literatury z prozą codzienności - naprawdę autentyczny portret związku dwojga twórców. Wczytując się dociera do nas, że życie składa się z prostych momentów (ceny jajek czy cielęciny), ale w tej prostocie jest prawdziwa intymność.

"Maria Czubaszek. Ostatni dymek" Sergiusza Pinkwarta to wyjątkowa książka, która pozwala nam spojrzeć na kultową satyryczkę z innej perspektywy. Pinkwart, współpracując z Marią Czubaszek przy jej ostatniej książce, postanowił po jej śmierci zebrać wspomnienia osób, które ją dobrze znały. To nie jest typowa biografia. To raczej zbiór osobistych relacji, anegdot i refleksji na temat Marii Czubaszek, opowiadanych przez jej przyjaciół, współpracowników i znajomych. Dzięki temu poznajemy nie tylko publiczny wizerunek ciętej i dowcipnej satyryczki, ale także jej prywatną stronę, pełną wrażliwości, ciepła i skomplikowanych emocji. Książka będzie interesująca zarówno dla fanów twórczości Marii Czubaszek, jak i dla osób zainteresowanych biografiami i reportażami. To lektura, która dostarczy zarówno rozrywki, jak i wzruszenia. "Maria Czubaszek. Ostatni dymek" to wyjątkowa książka, która pozwala odkryć nowe oblicze jednej z najbarwniejszych postaci polskiego show-biznesu. Jeśli chcesz poznać Marię Czubaszek nie tylko jako satyryczkę, ale także jako człowieka, to ta książka jest właśnie dla Ciebie.

Relacja zmagań i upadków Dla każdego, kto wcześniej zetknął się z biografią Zdzisława Beksińskiego, a tematu nie zgłębił, postać Piotra Dmochowskiego może wydawać się w najlepszym wypadku kontrowersyjna. Dobrze znamy wersję zdarzeń opowiedzianą przez artystę, a później wielokrotnie powielaną. Należy jednak pamiętać o tym, że medal ma dwie strony, a i trzecią na upartego da się znaleźć. "Zmagania o Beksińskiego" są historią popularyzowania malarstwa Zdzisława we Francji oraz innych zachodnich państwach. Choć geniusz Beksińskiego wydawał się oczywisty, zadanie rozpowszechnienia jego sztuki poza granicami Polski okazało się przedsięwzięciem żmudnym, karkołomnym, frustrującym, a w początkowej fazie najczęściej bezowocnym. Zapiski rozpoczynają się w momencie, gdy pierwsza bardzo kosztowa wystawa malarstwa Beksińskiego odniosła sukces wśród zwiedzających, jednak żaden z przedstawicieli kultury, dziennikarzy, czy kolekcjonerów nie wyraził swojego entuzjazmu (delikatnie powiedziawszy) na jej temat. W związku z tym od pierwszych stron otrzymujemy obraz Piotra Dmochowskiego – autora i narratora jednocześnie – złamanego, przytłoczonego długami oraz przerażonego wizją przyszłości. Osią całej historii jest nie tylko heroiczna próba promocji obrazów Beksińskiego, ale również walka o odbicie się od finansowego dna. Książce można zarzucić, że niewiele jest w niej Beksińskiego, ale prawda jest taka, że jest go równie wiele, co za mało. Są rozdziały poświęcone tylko jemu, ale zdecydowana większość książki opowiada historię jej autora, jego starania, wspomnienia i przemyślenia. Autor nikogo nie oszczędza, tak jak nikogo zwykle nie oszczędza się w pamiętnikach, które z zasady zawierają najintymniejsze i najszczersze (choć niekoniecznie pozytywne) opinie i sądy. To nieprawdopodobne jak wiele spostrzeżeń zapisanych w latach osiemdziesiątych, dzisiaj ciągle wydaje się aktualna: kontrolowany pluralizm społeczeństwa demokratycznego, duchowy upadek zachodniej cywilizacji, absurdalne wyroki sądowe, układy wśród dziennikarzy, terroryzm. "Zmagania o Beksińskiego" są niezwykle ciekawym przewodnikiem po Francji lat osiemdziesiątych z punktu widzenia emigranta, który do wszystkiego musiał dojść własną ciężką pracą. Wspomnienia Piotra Dmochowskiego spisane są bardzo przyjemnym, żywym i gawędziarskim stylem. Niektóre anegdoty są zabawne, inne wstrząsające. Bardzo wnikliwe analizy rzeczywistości, przeplatają się z humorystycznymi opowiastkami z dzieciństwa i młodości autora. Oczywiście słowne okrucieństwo i bezlitosne obnażanie wad i słabości nie każdemu przypadnie do gustu, dla mnie jednak ten nieidealny obraz człowieka jest po prostu ludzki i takim właśnie chciałam go zobaczyć. Jeżeli miałabym mieć jakiś zarzut, to według mnie książka kończy się nagle i bez ostrzeżenia. Oczywiście całość jest spójna i zamknięta klamrą, na którą składają się zorganizowane wystawy, ale żal mi było kończyć tę lekturę i pomimo jej niemałej objętości czuję, że skończyła się zdecydowanie zbyt szybko. Podsumowując, "Zmagania o Beksińskiego" nie są biografią malarza (to zadziwiające, ale w negatywnych opiniach na temat książki przewijał się taki zarzut). Jeśli ktoś chce poznać życiorys artysty, polecam zajrzeć do innych pozycji (np. "Beksińscy. Portret podwójny"). W książce Piotra Dmochowskiego Beksiński i jego twórczość stanowią tylko tło (choć bardzo wyraziste) i motyw do opisania działalności promotorskiej autora, jego rozważań i wspomnień. Książkę polecam przede wszystkim tym, których interesuje tematyka malarstwa sanockiego Mistrza. Warto by zajrzeli do niej również Ci, którzy uważają, że doskonale orientują się w skomplikowanych relacjach między Beksińskim i Dmochowskim, a które przez samego malarza oraz opinię publiczną były przekazywane jednostronnie. W moim odczuciu: zbyt jednostronnie. "Zmagania o Beksińskiego" przedstawiają relację obu panów, ale z zupełnie innej, niepopularnej strony, dopełniając znacznie bardziej rozpowszechnioną wersję Beksińskiego.

Czytałam, a raczej słuchałam w formie audiobooka, jak świetnie czytana! Na role, ale niebanalnie. Gdyby wypowiedzi Capote brać na poważnie to tak, owszem, rozumiem skąd ta niechęć, którą widzę w komentarzach, ale on specjalnie mówi tak żebyśmy nie wiedzieli kiedy żartuje, a kiedy mówi serio. To trochę wygłup, trochę autokreacja, czy jest irytujaca? Bywa. Jest też za to po prostu zabawna.