Rakietowi miliarderzy. Elon Musk, Jeff Bezos i nowy wyscig kosmiczny

× www.majuskula.blogspot.com × Prowadzenie ogromnej firmy jest trudne. Wszystko wydaje się jeszcze cięższe, gdy poprzedni szef był postacią niezwykłą — charyzmatyczną, inspirującą dla mnóstwa osób. Czy da się być dobrym liderem, który poprowadzi ku nowemu? Czy uczeń może prześcignąć mistrza? Kilka lat temu dosłowne triumfy święciła biografia Steve’a Jobsa, napisana przez Waltera Isaacsona. Nawet nie próbuję zliczyć ilości przeczytanych egzemplarzy. Tę pozycję ciągle można znaleźć na półkach prawie każdej księgarni. Imponujące. Jednak czas mija, a Jobsa w Apple zastąpił Tim Cook. I jemu postanowiono poświęcić trochę miejsca, bo to pewnego rodzaju fenomen. Czy tak przebojowy jak Steve? Wielu stwierdzi, że niekoniecznie. Właśnie tym zagadnieniem zajął się niejaki Leander Kahney. To angielski dziennikarz, który już od kilkunastu lat pisze o fenomenie firmy Apple. Na swój warsztat wziął właśnie Cooka. Myślę, iż trudno pisać biografię kogoś, kto jeszcze żyje. Niemniej jednak uważam też, że już sam pomysł jest dość ciekawy. Jak poszło z wykonaniem? Przyznam, całkiem dobrze! Początkowo spodziewałam się pewnej dawki nudy, aczkolwiek spędziłam nad książką dobry czas. Sporo się dowiedziałam. Na początku wspomnę, że książka została bardzo ładnie wydana. Dość minimalistyczna okładka (w stylu firmy!), a w środku naprawdę sporo zdjęć. W kwestii biografii zawsze zwracam uwagę na tę drugą kwestię, gdyż uważam, że fotografie potrafią lepiej nas wczuć w lekturę, pokazać bohatera na różnych etapach życia, w różnych momentach. Zazwyczaj, istotnych. Publikację czyta się naprawdę szybko, nie jest nudna, a całkiem rzeczowa. Przyznaję, na temat Jobsa wiem wiele, o Cooku nie wiedziałam do tej pory praktycznie nic. Miła odmiana, że mogłam przyswoić sporo informacji, na dodatek, w przystępny sposób. Kto lubi tylko suche fakty? Kahney napisał całkiem dużo o dzieciństwie Tima Cooka, co pozwala lepiej zrozumieć jego późniejsze idee, zachowania, reguły, którymi się kieruje. Jednak autor nie szafuje detalami, zachowuje pewną granicę prywatności. Podobnie rzecz ma się z prywatą dotyczącą już dorosłego życia szefa Apple — temu poświęcono stosunkowo mało miejsca. Oczywiście, takie grzebanie bywa mało stosowne, zahaczające o plotkarstwo, ale wydaje mi się, że można było dodać coś więcej. Specjalnie dla osób, które naprawdę mało wiedzą o Timie, a nie mają ochoty szperać w Internecie. Autor skupia swoją uwagę przede wszystkim na Apple pod wodzą Tima. Porównuje dwie ery firmy, tę z czasów Jobsa, tę z czasów Cooka. Aczkolwiek nie ocenia w kategoriach dobrej i lepszej, to kwestia różnic. Za bardzo ciekawe uznaję fragmenty dotyczące wspinania się po szczeblach kariery. To była długa droga, ciężka, ale opłacalna. Te informacje dowodzą, że Apple nadal jest w dobrych rękach, trudno martwić się o przyszłość. Dodatkowo ujęła mnie świadomość, iż Tim to osoba niezwykle etyczna, gdy chodzi o pracę, pamiętająca o swoich początkach. Determinacja, kompetencje, podejście do ludzi — wszystkie te umiejętności zaprowadziły go na sam szczyt. Całkiem inspirujące. Biografia Tima Cooka wypada całkiem interesująco. Leander Kahney nie prześcignął Waltera Isaacsona, ale też sięgnął po życiorys zupełnie innej osoby, co trzeba wziąć pod uwagę. To książka świetna przede wszystkim dla fanów marki Apple, a tych nie brakuje. Ciekawa propozycja dla osób, które doceniają wkład Tima w Apple — a trzeba przyznać, dobrze sobie radzi.

"Spaceman: An Astronaut's Unlikely Journey to Unlock the Secrets of the Universe" Mike'a Massimino to książka, która, choć ma swoje mocne strony, może nie spełnić oczekiwań wszystkich czytelników, zwłaszcza tych, którzy mieli okazję przeczytać bardziej angażujące relacje astronautów, jak np. "Nieziemskie wyzwania" Scotta Kelly'ego. Massimino opisuje swoją drogę do zostania astronautą w sposób przystępny i osobisty, dzieląc się licznymi anegdotami z dzieciństwa, lat nauki oraz kariery w NASA. Jego styl pisania jest prosty i bezpośredni, co sprawia, że książka jest łatwa do czytania. Autor skupia się na trudnościach, z jakimi musiał się zmierzyć, podkreślając determinację i wytrwałość, które pomogły mu osiągnąć sukces. Jednakże, jeśli porównamy "Spaceman" do "Nieziemskich wyzwań" Kelly'ego, książka Massimino może wydawać się mniej dynamiczna i mniej głęboka. Kelly, mający doświadczenie z najdłuższym pobytem w przestrzeni kosmicznej, dostarcza czytelnikowi bardziej szczegółowych opisów życia na stacji kosmicznej oraz wyzwań związanych z długoterminowym przebywaniem w przestrzeni kosmicznej. Jego relacje są bogate w techniczne detale oraz emocjonalne przeżycia, co sprawia, że książka jest bardziej wciągająca. W "Spaceman" brak jest pewnej intensywności i głębi, które można znaleźć w książce Kelly'ego. Massimino skupia się na bardziej codziennych aspektach życia astronauty, co może nie dostarczać takiej samej dawki ekscytacji i nowości dla czytelników poszukujących bardziej intensywnych relacji z kosmosu. Ponadto, jego narracja momentami może wydawać się zbyt rozwlekła i skupiająca się na mniej istotnych szczegółach, co może wpływać na dynamikę książki. Podsumowując, "Spaceman" Mike'a Massimino to przyjemna i inspirująca lektura, ale może nie spełnić oczekiwań czytelników, którzy szukają bardziej angażujących i szczegółowych relacji z życia astronauty, takich jak te przedstawione w "Nieziemskich wyzwaniach" Scotta Kelly'ego. Jeśli fascynuje Cię kosmos i chcesz poznać historię jednego z astronautów, warto po nią sięgnąć, ale jeśli oczekujesz głębokich przemyśleń i szczegółowych opisów misji kosmicznych, lektura Kelly'ego może być bardziej satysfakcjonująca.

Już literacki debiut Nicka Biltona - czyli właśnie biografio-reportaż o Twitterze, jego początkach i rozwoju firmy czyta się równie świetnie jak jego największy bestseller, "Króla darknetu". Wymienić można tu chociażby tą samą skłonność do lekkiego fabularyzowania historii (i bardzo dobrze!), dbałość o każde najmniejsze detale czy rozważania na temat moralności "ojców założycieli" Twittera oraz stanów psychicznych każdego z nich. Wszystko to oparte w rzeczywistości, wszystko poprzedzone świetnym researchem i wywiadami z osobami przewijającymi się przez historię. Bogactwo, władza, przyjaźń i zdrada - wszystko znajduje w tej historii swoje uzasadnienie i każdemu z tych aspektów autor daje odpowiednią uwagę i przestrzeń na wybrzmienie. Wszystkie te aspekty składają się na opowieść nie gorszą niż powstawanie Facebooka i "The Social Network", co ostatecznie przekłada się na tak świetną lekturę. Nick Bilton w zasadzie nie kryje się z tym, kto jego zdaniem jest tutaj największym "czarnym charakterem", ale też niewiele jest osób, których opinia miałaby w tej kwestii większe znaczenie niż właśnie jego - osoby, która tak dogłębnie przestudiowała historię Twittera. A patrząc na to, kto w 2015 roku - dwa lata po wydaniu tej książki - ponownie został dyrektorem generalnym Twittera trzeba przyznać, że Bilton zdecydowanie wiedział, o czym pisał...

Jak zrobić z super ciekawego tematu książkę w dużej mierze nudną, z nielicznymi "przebłyskami" interesujących treści? No cóż, trzeba być niestety autorem "Innowatorów". Isaacson uwielbia szczegółowo opisywać swoich rozmówców, łącznie z ich dzieciństwem i zawodem rodziców, co dodaje im głębi, ale niezwykle męczy, gdy czytelnik musi się zapoznać z biografią jakichś 50 osób. Najciekawszy rozdział dotyczył założenia Microsoftu, bo autor wreszcie skupił się na jednej osobie a nie całej ciżbie postaci. Początkowe rozdziały były niezwykle nużące, bo autor z uporem maniaka przytaczał trudne zagadnienia techniczne pierwszych komputerów, nie wyjaśniając w ogóle wielu z nich. Finalnie z książki można wiele wynieść, ale nie była to przyjemna lektura.

Znałem autora tej książki dużo dłużej niż wiedziałem o istnieniu tej książki. W mojej głowie Jason jest najważniejszym dziennikarzem świata gier komputerowych i od dawna, kiedy podaje jakieś informacje jest wyznacznikiem jakości. Jednak spodziewałem się, że przez fakt, że od dawna interesuję się tą branżą, to będę znał duży procent zapisanych w tej książce informacji. Pomyliłem się. Jest tutaj sporo szczegółów, o których nie słyszałem. Przedstawione przez autora historie są osobiste. Choć opisane tutaj gry w wielu przypadkach tworzyły dziesiątki osób, to stawały mi się one bliższe i bardziej interesujące przez ich historię. Największe wrażenie zrobiły na mnie historie "Pillars of Eternity", "Stardew Valley" oraz "Shovel Knight" - ci ludzie naprawdę chcieli stworzyć te gry i byli gotowi zrobić wiele, żeby to osiągnąć. Ta książka sprawiła, że zacząłem mmyśleć o grach, jako ważnych osobistych projektach wielu ludzi. Czytając rozdziały o studiach, które zdecydowały się na Kickstarter, czułem pewien żal, że nigdy nie wsparłem w ten sposób gry i nie miałem okazji przeżyć takiej podróży wraz z twórcami. Ta książka sprawiła, że lepiej rozumiem branżę i bardziej doceniam prawdziwych artystów, dla których gry, to rzeczywiście coś ważnego. Polecam zarówno tym, którzy interesują się tym, co się dzieje za drzwiami studiów, jak i tym, dla których gry są tylko jedną formą rozrywki. No i powinienem w końcu zagrać w Shovel Knight.

18/2026 Śmiało można powiedzieć, że o ile już chyba nie ma ludzi, którzy nie doceniają Chin o tyle niezrozumienie tego państwa, czy wręcz cywilizacji jest powszechne. A także bije się w tym aspekcie w pierś. Dla nas, czyli ludzi wychowanych w kulturze Zachodu takie zjawisko jak kopiowanie czy naśladowanie po kimś jest postrzegane bardzo źle. Abstrahując już od pojęć dobre—złe, to kopiowanie konkurencji jest czymś głęboko osadzonym w chińskim DNA. To dlatego chińscy informatycy nie mieli w okolicach 2010 roku najmniejszego problemu przed kopiowaniem zachodniej konkurencji, ale osadzania ich twórów w chińskich realiach. Bardzo znamienny jest przykład Wang Xing, który na początku swojej działalności zawodowej był wyśmiewany za bezrefleksyjne kopiowanie Facebooka, Twittera oraz Grouponu (amerykańska platforma zakupowa), ale to Wang śmiał się jako ostatni, bo po kilku latach jego klon platformy zakupowej — Meituan zdystansował jeśli chodzi o wartość rynkową swój pierwowzór. Przykłady takie można by mnożyć. Skokowy wzrost chińskich start-upów i rozwijająca się baza internetowa w Kraju Środka powoduje, że Chiny są na najlepszej drodze do prześcignięcia Stanów Zjednoczonych w kwestii sztucznej inteligencji, która w kolejnych dyscyplinach radzi sobie lepiej od konkurentów z Doliny Krzemowej. Bardzo pomocne w tym wyścigu jest państwo, które ochoczo subsydiuje rozwijanie tej technologii, co stoi często w sprzeczności z podejściem rządu Stanów Zjednoczonych w analogicznej sytuacji. Sam się przekonałem podczas swojego wyjazdu do Chin, jak bardzo technologicznie ten kraj odjeżdża szeroko pojętemu Zachodowi. Dość powiedzieć, że nie widziałem Chińczyka, który płaciłby gotówką, a płatności za pomocą AliPay czy We Chatu trwają ułamki sekund. Książka Lee jest o tyle ważna, że autor jest zaangażowany w pracę nad sztuczną inteligencją od 40 lat. Tajwańsko-amerykański badacz zwraca uwagę na szanse, ale i zagrożenia dla ludzkości niosące rozwój sztucznei inteligencji. Ludzkość stoi przed najbardziej przełomowym momentem w dziejach. Ja osobiście z jednej strony czuję sporą ekscytację odnośnie sztucznej inteligencji, ale z drugiej nie potrafię wymazać z głowy szeregu książek, gier i filmów katastroficznych, w których ludziom przychodzi się mierzyć ze swoim dziełem w postaci superzawansowanej AI, która dąży do unicestwienia człowieka. Jednak jak zauważa autor potencjalne ryzyko groźnego „wyrwania” się AI spod kontroli człowieka to pieśń zdecydowanie dalszej przyszłości. O wiele szybciej ludzkość zmierzy się z masową automatyzacją pracy, co będzie oznaczało, że ogromna część społeczeństw straci pracę. Ten fakt będzie największym wyzwaniem dla państw, które coś z mniejszym zapotrzebowaniem na zatrudnienie będą musiały zrobić. Samo przez się nasuwa się pomysł gwarantowanego dochodu podstawowego, ale czy na pewno lekiem na ten problem będzie proste zasypanie go pieniędzmi? Książka Lee to swoisty testament, bo autor w pewnym momencie swojego życia usłyszał wyrok w postaci raka chłoniaka. Na szczęście Tajwańczyk wyzdrowiał. Te wydarzenia jednak rzuciły na niego taki cień, że postanowił się trochę zdystansować od informatycznego „wyścigu szczurów” i na kwestie rozwoju AI patrzy z boku, co w połączeniu z ogromną wiedzą i przyjemnym piórem jest świetnym wprowadzeniem w tematykę sztucznej inteligencji i wyścigu technologicznego pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Chińską Republiką Ludową.

Autor jest z pewnością miłośnikiem Tesli i wielki wielbicielem Elona Muska. Książka w ogólnym odbiorze jest raczej jednostronna, zdecydowanie więcej w niej informacji na temat sukcesów Tesli i przychylności do jej strategii rynkowej. Oczywiście wspominane są liczne kryzysy i porażki, ale są raczej tłem do ciągłego pasma sukcesów firmy. Osobiście wolałbym książkę, która by pokazywała wielkość Tesli w kontekście przeszkód na jakie ciągle natrafiała i kryzysów jakie musiała przezwyciężyć. W pewnym momencie książkę staje się ogólną opowieścią trochę na temat motoryzacji, trochę na temat wykorzystywania surowców naturalnych. Ale wszystko napisane na poziomie bardzo ogólnym. Po lekturze nie jestem w stanie się odnieść do problemu postawionego w treści tytułu; to znaczy Tesla ewidentnie wyznacza nowe standardy i stanowi rewolucję w dziedzinie motoryzacji, ale nie wiem czy i kiedy zakończy epokę motoryzacji opartą o silnik spalinowy.

To już kolejna książka z Wydawnictwa Astra, która ponownie rozbudziła moją ciekawość lotów kosmicznych. Przedstawienie lotu z perspektywy osoby, która uczesticzyła w locie Apollo 11 i nie tylko. Kwestie przygotowań ukazane trochę z innej perspektywy niż w innych książkach. Bardzo polecam :)

Dla mnie książka była ok. Nie jestem jakąś wielką pasjonatką lego, ale byłam ciekawa historii tych klocków i firmy i powieść zapewniła mi tą ciekawość. Rzeczywiście nie była jakaś ultraciekawa, nie zmieniła także mojego życia, ale doczytałam do końca i nie żałuję.

Czy w 2026 roku, lat kilkanaście po “aferze Snowdena” jest jeszcze sens, by czytać jego biografię? Okazuje się, że jak najbardziej tak! Jest oczywistą oczywistością, że władze amerykańskie będą starały się zdyskredytować i i oczernić osobę, która ujawnia ich tajemnice. Sposób zawsze się znajdzie, bo nikt nie jest krystalicznie czysty. Tak samo jak oczywiste jest, że w reakcjach na tego typu książki zawsze, ale to zawsze pojawiają się oskarżenia o to, że są one “próbą wybielenia” bohatera. Brak zaufania jest w sumie zrozumiały. Dokładnie tak jak Snowden napisał w książce: wystarczy wskazać palcem na mapę. Już sam fakt przebywania w Rosji wystarcza, by podważyć jakąkolwiek wiarygodność. Nieważne, że w tę sytuację wepchnął go jego własny kraj (i może właśnie o to chodziło). Ileż to więc osób, siedząc w kapciach przed swoim komputerem, nie zastanawiających się nawet nad zakwestionowaniem istniejącego systemu i nie odróżniających powszechnej inwigilacji od faktycznej działalności wywiadowczej, ocenia Edwarda Snowdena, dywagując czy jest on bohaterem, czy zdrajcą. Do tego dołączają sugestie graniczące z pewnością, że jest rosyjskim szpiegiem. Chciał bronić demokracji i przestrzegania prawa gwarantowanego konstytucją, w tym prawa do prywatności i wolności - i dlatego sprzedał się Rosjanom. No tak, to ma sens. Tak samo jak to, że w wyniku tego stracił wszystko: pracę, rodzinę, całe swoje dotychczasowe wygodne i dostatnie życie. Zastanówmy się też, ilu z nas byłoby skłonnych rzucić wszystko w obronie własnych ideałów i w trosce o interes społeczny - a ilu z nas jest właśnie takimi trybikami w maszynie, zgorzkniałymi cynikami, wiedzącymi, że służą złemu panu, ale “mającymi to w d…e”? No właśnie. I co byś zrobił/a, gdybyś utknął w putinowskiej Rosji? Fakt, że Snowden od lat przebywa w Rosji i uzyskał już nawet rosyjskie obywatelstwo (w 2022 roku, książkę wydano w roku 2019) - faktycznie brzmi jednak słabo. Interesujące jest czemu Rosja, niesłynąca przecież z łagodności w stosunku do tych, którzy przeciwstawiają się władzom, chroni tego amerykańskiego dysydenta. Na pewno nie jest to czarno-biała sytuacja. Tragedia Edwarda Snowdena polega nie tylko na tym, że trafił z deszczu pod rynnę. Abstrahując nawet od tego, czy obecnie Snowden ma coś wspólnego ze szpiegowaniem na rzecz Rosji, to wszystko to, co zrobił poszło jak krew w piach. Chciał przekazać coś ważnego ludziom, tymczasem my to zignorowaliśmy. Bo wszystko to, o czym Snowden pisze - o tym, jak funkcjonuje internet, jak pozyskiwane są dane i jak masowa (i celowa) jest inwigilacja nas wszystkich - to prawda i to wszystko jest cholernie aktualne. Bo czy rządy przestały nas inwigilować (w szczególności rząd USA, żeby nie wspomnieć państw niedemokratycznych)? Nie, a ta inwigilacja wznosi się na coraz to wyższy poziom dzięki AI. A większość z nas wzrusza ramionami. Czy kogokolwiek jeszcze treść tej książki szokuje? Wszystko to wyraża jedna z opinii: "Tak naprawdę nie dowiedziałam się niczego nowego. Liczyłam na jakieś tajemnice, coś szokującego... a dostałam informację, że jesteśmy inwigilowani. Wow, serio?" No właśnie. Łatwo powiedzieć w 2026, ale czy było to takie oczywiste zanim Snowden to ujawnił? Co gorsza, czy nas to niepokoi? Skoro twierdzimy, że to dla nas nic nowego, a mimo to nie przejmujemy się tym - jak to o nas świadczy? Wiemy też, że zbierają dane o nas prywatne firmy, które następnie dane te monetyzują. "ludzie, okazujecie oburzenie w przypadku działań aparatu państwowego, jednocześnie dobrowolnie oddając swoje dane Facebookowi." I to ma być argument? Tylko co jest groźniejsze: inwigilacja ze strony prywatnych firm, czy państwa? Bo ten argument mógłby być skuteczny tylko przy założeniu, że państwo jest "dobre" i działa w interesie obywatela. Niestety to nigdy nie jest pewne. Wielu z nas powie, że “nie ma nic do ukrycia” - i ten argument też Snowden rozbraja. Bo to, czy masz coś do ukrycia, czy nie, to oceni twój rzęd, a nie ty - a nie jesteś w stanie przewidzieć, kto przejmie władzę w przyszłości i jakie będą kryteria tej oceny. Nie chodzi zresztą o to, czy ma się coś do ukrycia, czy nie, ale o zasady: o to, że państwo nie ma prawa szpiegować obywateli “na wszelki wypadek”. Wszyscy powinniśmy to wiedzieć, bo "Rok 1984" jest historią powszechnie znaną. A jednak okazuje się, że dziś powszechnie o tym zapominamy. I wreszcie - czy w 2026 roku, kiedy USA oficjalnie porzuciły maskę światowego policjanta, na rzecz raczej światowego pirata - czy ktoś jeszcze wierzy w dobre intencje tego kraju??? Kraju, w którym demokracja umiera, a prezydent robi co chce, prowadząc politykę destabilizującą cały glob? W świetle tego, że władze amerykańskie od osób chcących wjechać do tego kraju, żądają dostępu do telefonu, e-maila, sprawdzają wpisy w mediach społecznościowych z ostatnich 5-ciu lat, szukając czegoś, co nie spodoba się obecnym władzom??? I w tym temacie przestrogi Snowdena brzmią przerażająco aktualnie, łącznie z uwagami na temat presji wywieranej przez USA na inne kraje, które po prostu boją się sprzeciwić temu tyranowi. Ogromnie zaskoczyło mnie, że książka jest tak ciekawa, napisana potoczystym stylem, co zapewne zawdzięcza ghostwriterowi - nie oczekuję, żeby Snowden miał zdolności literackie i nie o to tu chodzi. Zwłaszcza dotyczy to pierwszej części, w której Snowden opisuje swoje dzieciństwo i młodość, to w jaki sposób stał się pracownikiem wywiadu. Nie słuchajcie tych, którzy twierdzą, że jest to nudne, czy nieistotne. Wręcz przeciwnie - tak naprawdę w biografiach właśnie najbardziej powinno ciekawić nas dzieciństwo, jako okres formatywny dla człowieka. I tu faktycznie dowiadujemy się, jak wyglądał system wartości bohatera, w jakim środowisku dorastał, ale też jak wyglądają kulisy pracy w amerykańskich instytucjach rządowych. Bez tego naprawdę trudno wnioskować cokolwiek na temat motywów Snowdena. A przede wszystkim, przede wszystkim, jest tu mnóstwo refleksji na temat internetu - tego, jak wyglądał on na początku, a jak wygląda teraz. Bo nic się nie zmieniło przez tych kilka lat, a na pewno nie na lepsze. Dla starszych osób to w sumie nie będzie nic nowego, ale dla młodszych, urodzonych już w XXI wieku może to jednak być bardzo pouczające. Dlatego m.in. warto tę książkę przeczytać. Ja zadałam sobie w efekcie - niestety - pytanie: "czy warto poświęcać się “dla dobra ludzkości”, w sytuacji kiedy ludzkość ma to w d.....e?"

Różne miałam przemyślenia w trakcie czytania i pod wieloma względami postać Scotta jako człowieka w tej książce wywoływała we mnie mieszane odczucia i ostatecznie zdecydowałam się odjąć za to trochę z mojej oceny. Niemniej, muszę też przyznać, że "Nieziemskie wyzwanie" to świetne źródło nowej wiedzy o funkcjonowaniu stacji kosmicznej ISS nie tylko z tej ludzkiej i naukowej strony, ale też bardzo technicznej i poniekąd politycznej. Polecam!!

Niewiele wiedziałam o Enricu Fermim zanim przeczytałam tę książkę, nie miałam też pojęcia o rzymskiej szkole fizyki ani o tym, jak ogromny był wkład Włochów w rozwój ten dziedziny. I choć niewiele pamiętam ze szkoły na temat fizyki i nigdy nie był to mój ulubiony przedmiot, biografię przeczytałam z ogromną przyjemnością. Główny bohater szybko zyskał moją sympatię, bo choć górował wiedzą i umiejętnościami nad innymi, był też doskonałym nauczycielem i mentorem. Nic dziwnego, że wielu jego uczniów czy doktorantów zostało laureatami Nobla, co jeszcze dobitniej podkreśla jego ogromny wkład w rozwój nauki. Enrico Fermi był jedną z osób zaangażowanych w Projekt Manhattan, niesamowicie było czytać o jego rozterkach, kiedy to pęd do wiedzy i rozwiązywania problemów doprowadził go do stworzenia najbardziej śmiercionośnej broni na świecie. Mogę sobie tylko wyobrażać co czuł - z jednej strony ogromną odpowiedzialność, a z drugiej nie mógł ani nie potrafił się zatrzymać w konstruowaniu coraz to nowych eksperymentów, które doprowadziły do rozszczepienia jądra atomu. Jedyna rzecz, która uwierała mnie podczas lektury, to mizoginia Fermiego. Możemy ją oczywiście zrzucić na karb norm społecznych obowiązujących w tamtych czasach, ale z drugiej strony podczas czytania miałam dojmujące poczucie, że to wszystko działo się tak niedawno. Nic więc dziwnego, że wciąż i na nowo kobiety muszą walczyć o swoje i upominać się o swoje miejsce w świecie, bo niestety, zostało nam ono zabrane dawno, dawno temu.

Rzecz o Afryce, piratach ale też całkowicie odmiennej mentalności ludzi dla których Zachód jest rajem kapiącym złotem. Autor porwany przez Somalijczyków opisuje lata spędzone w niewoli na afrykańskim lądzie i wybrzeżu. Dużo głębokich przemyśleń i wniosków filozoficznych, psychologicznych na tle barwnej i trzymającej w napięciu historii.

Jeden z "trojga technologicznych wielkich" naszych czasów obok Jobsa i Gatesa. Czytając jego historię, poznajemy historię jego firm. Osoba, która miała wielkie wizje, ale przez swój charakter również problemy. Po przeczytaniu czuje jednak pewien niedosyt, jakby czegoś w niej brakowało.., którego nie odczułem po biografii Jobsa od Isaacson'a. Dla kontrastu pozostaje przeczytać wersję biografii od w/w autora.

Musiałem się nieco przyzwyczaić do nieco przydługich opisów technik, które Leonardo wymyślał i stosował. Ale po ponad 700 stronach stwierdziłem, że jest to kawał dobrej literatury. Wszechstronność bohatera, liczne przemyślenia, analizy, dociekania - za tym wszystkim będę tęsknił. Jedynej rzeczy jaki mi zabrakło, to głębszego portretu psychologicznego Leonarda.. Już wiem, że brak jest znaczących danych na ten temat, ale też autor chciał nieco zbudować pewien posąg, a być może zabrakło mu w tym kompetencji. Natomiast liczne kompetencje autora pozwalają pokazać ekspresję twórczą Leonarda, kontekst epoki i przedstawić esencję twórczego umysłu.

Feynman jest rewelacyjny. I to nie tak, że jest jakimś chodzącym ideałem, ale jego opowieści są niesamowicie naturalne i pełne życia. W tej części dużo miejsca zajmuje relacja zza kulis prac komisji powołanej do zbadania przyczyn katastrofy Challengera, w której Feynman uczestniczył (komisji, nie kstastrofie). Myślę, że z tej krótkiej, acz fascynującej opowieści możemy dowiedzieć się więcej, niż z niejednego szczegółowego opracowania.

Ten tytuł ma dwie strony medalu. Pierwsza, ta świetna, czyli dostajemy informację o tytułowej wojnie pomiędzy dwoma ówczesnymi potęgami przemysłu gier wideo, Nintendo i Segi. Informacje są oparte o wywiady, więc jest sporo szczegółów z wewnątrz, przynajmniej obozu Segi. Okres dotyczy momentu, gdy rządy w Sega of America sprawował Tom Kalinske, czyli czasy Segi Genesis/Mega Drive. Można prześledzić tok myślenia marketingowców Segi, uzasadnienie poszczególnych decyzji, wzloty i upadki. Ogólnie super sprawa. Część wydarzeń jest oczywiście znana z innych mediów. Przykładem są 4 punkty Kalinskiego, ale nadal jest sporo nowego, czego nie znajdziemy ot tak w Internecie. Ponadto tytuł napisany jest w formie fabularyzowanej, dla mnie to zaleta, ale niektórych może to zniechęcić. Ta druga strona to minusy. Po pierwsze widzimy tylko historie marketingowców, którzy bardzo lubią przechwalać się sowimi osiągnięciami, zapominając o twórcach gier, bez których nie mieli by czego reklamować. Po drugie czuć tu propagandę Segi, widać że tytuł był pisany na zasadzie Sega - ci dobrzy, Nintendo – ci źli (żeby nie było Nintendo trochę zapracowało sobie na tę łatkę chociażby „trzymając na krótkiej smyczy”, sklepy sprzedające ich produkty). Autor zresztą nie ukrywa sympatii do Kalinskiego, na końcu książki. Po trzecie trzeba być uodpornionym na indoktrynację. Wielokrotnie padają słowa o poświęceniu dla wielkiej korporacji, w tym przypadku Segi, że pracownicy tworzą jedną wielką rodzinie oraz potrzebie pracy dla dobra firmy. Co nie by nie wytykać tej książce, nadal warto po nią sięgnąć, bo świetnie opisuję rywalizację, która zmieniła rozkład sił i oblicze branży gier wideo na lata.Zdecydowanie polecam.

Książka opowiada historię korporacji Coca-Cola. Podzielona jest na segmenty, z których każdy przybliża historię konkretnego składnika napoju, pokazując, jak istotne są wszystkie aspekty – od forsowania regulacji, przez sprytne zarządzanie konkurencją, aż po mechanizmy popytu i podaży. W niektórych momentach zachwycamy się sprytem i finezją biznesową giganta, a w innych odczuwamy niesmak wobec działań nie fair, nieuczciwej konkurencji czy podejścia „po trupach do celu”. Książka jako całość jest nieco skomplikowana – autor dogłębnie analizuje poszczególne czynniki sukcesu firmy, co może miejscami nużyć czytelnika. Po ukończeniu jednak oceniam ją pozytywnie. Wnosi wiele dla osób zainteresowanych funkcjonowaniem takich korporacji oraz skalowaniem biznesu.

Reportaż o kowbojach, którzy polecieli w kosmos, to historia w której człowiekowi nie wystarczyła ziemia i woda. To opowieść o ludziach, którzy chcieli wzbić się w przestworza, być pierwszymi ludźmi, którzy dotrą poza granicę możliwości i ją przesuną - tym samym torując drogę dla przyszłych powietrznych wędrowców. Książka skupia się na pierwszym amerykańskim programie kosmicznym Mercury, której celem było umieszczenie człowieka na orbicie okołoziemskiej i sprowadzenie go bez szwanku z powrotem na Ziemię. Zanim jednak dochodzi do samych misji poznajemy ludzi, którzy mają w nich uczestniczyć. Poznajemy też ich rodziny, codzienność, emocje towarzyszące im podczas kolejnych zmagań, gorycz porażki i błędy, które niektórych kosztowały życie. 🌍 Nie można zarzucić książce, że jest nudna. Choć momentami się dłuży i wydawałoby się, że niektóre fragmenty można byłoby pominąć, nie wytracając jednocześnie przyjemności z historii. 🌍 Styl pisania autora bardziej przypomina prelekcje na które ktoś się załapał i postanowił spisać wszystko, co usłyszał. Nie ma tutaj suchego języka faktów, a pełną emocji przygodę. ☁ Przez tak emocjonalny język, trudno dopatrzeć się tutaj literatury faktu/reportażu. Czy można powiedzieć, że autor delikatnie odleciał? ☁ Brak jakiejkolwiek bibliografii utrudnia spojrzenie na tytuł jako coś rzetelnego. Najlepiej by było, gdyby potraktować całość jak temat, którym Tom Wolfe jest na tyle zainteresowany, że potrafił z uzyskanych informacji i wtrąceń emocjonalnych, stworzyć zgrabną powieść. Nasi kowboje ukazani są jak ludzie z krwi i kości, którym nie brak ambicji do tego aby sięgać po to, co na pierwszy rzut oka wydaje się nieosiągalne. Z drugiej strony pojawiają się obawy rodziny i strachem przed nieznanym, co jest zdecydowanie bliższe czytelnikowi. Jest to też niecodzienna lekcja w czasach, gdzie świat wstawał z kolan po drugiej wojnie światowej. Z jednej strony zupełnie nowa rzeczywistość, z drugiej Zimna Wojna, które cechowały się przede wszystkim wyścigiem zbrojeń, ale również o palmę pierwszeństwa w dominacji eksplorowania kosmosu. Mimo początkowych obaw, tytuł okazał się wciągający. Natomiast momentami materiał mógłby zostać ucięty dla dobra czytelników, którzy bawiliby się równie dobrze (a nawet lepiej!) gdyby podarowano sobie przynajmniej pięćdziesiąt niewiele wnoszących stron.

Od daty wydania tej książki minęło raptem sześć lat, a tyle się zmieniło w świecie informatyki. Świetnie to widać na przykładzie poruszanych tu tematów. Zbieranie danych o użytkownikach internetu. Niby zostało uporządkowane, niby są przepisy a firmy, które takie dane gromadzą nadal o nas dużo wiedzą. Magiczne słowo algorytm. Autorka w przystępny sposób wytłumaczy do czego służy, jak jest tworzony i wykorzystywany. Za każdym algorytmem stoi człowiek. A może nawet kilku. Twórca i ci, którzy z algorytmu korzystają. A następnie ci, którzy interpretują pozyskane w ten sposób informacje. Lub wpływają na opinie innych korzystając z danych albo algorytmów. Kolejnym poruszonym tematem są sieci neuronowe. Laicy dowiedzą się wreszcie co to jest. Jak powstało. I do czego taką sieć można wykorzystać. Czy rzeczywiście nadaje się do interpretowania wyników badań radiologicznych? Czy może zastąpić człowieka? Czy naprawdę doskonale rozpoznaje twarze? A może powinna wydawać niezawisłe i obiektywne wyroki zamiast sędziego lub sędziny? Autorka porusza wiele różnych aspektów. Nie feruje werdyktów, pokazuje plusy i minusy technologii. Jej mocne strony i ułomności. Zachęcam do lektury, jeśli chcecie poszerzyć swoją wiedzę lub podyskutować z autorką.