Raj był moim piekłem

Książka, która wpadła mi w oko (na szczęście nie bolało :>) w momencie, kiedy do bibliotecznego katalogu wpisałam autora „Wojny” Louisa-Ferdinanda Céline. Okładka mnie zmroziła, więc natychmiast wyszukałam informacje o autorce, Céline Raphaël. Ukazała mi się młoda, delikatnej budowy kobieta, z uśmiechem na twarzy, oparta o instrument, który zmienił jej życie w piekło... „W niewoli ambicji” to obraz dziecka maltretowanego przez własnego ojca, ogólnie szanowanego dyrektora, który w oczach postronnych był rodzicem idealnym. Jego rodzina mieszkała w pięknych domach, nigdy niczego im nie brakowało, uzdolniona muzycznie córka odnosiła sukcesy jako pianistka (zazwyczaj jako najmłodsza uczestniczka konkursów, w tym najbardziej wymagającego, Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina). Ta historia boli, z wielu powodów. Jest wyraźnym sygnałem, że przemoc fizyczna i psychiczna wyrządzana dzieciom nie wiąże się tylko z dysfunkcyjnymi rodzinami. Niespełnione marzenia przerzucane na potomków zazwyczaj robią więcej krzywdy niż pożytku. Instytucje społeczne, takie jak szkoły, zupełnie nie dostrzegają sygnałów, jakie wysyłają dzieci z przemocowych rodzin. Jasno i wyraźnie widać tu, jak bardzo potrzebna jest w szkole pielęgniarka, taka, która jest tam na stałe, a nie tylko z doskoku. Na studiach medycznych nie poświęca się w ogóle czasu na przerobienie materiału na temat nadużyć względem nieletnich (może teraz się zmieniło, choć mam wątpliwość). Skoro zaś już jestem przy medycynie, punkt najważniejszy, traumy z dzieciństwa, których dorośli nie przerabiają, bo wydaje im się, że jakoś z tego wyrośli, bardzo mocno oddziaływają na następne pokolenie. Krzywda wyrządzona dziecku przenosi się na kolejne... Warto sięgnąć po ten tytuł, żeby wyczulić się na sygnały, jakie dzieci wysyłają dorosłym, kiedy jest im źle... IG @angelkubrick

Juz długi czas minął od kiedy czytałam ksiazki Waris opowiadające jej historie. Teraz Waris postanowiła zawalczyć o Safe mala dziewczynkę,ktora zagrała ja w filmie w scenie obrzezania. Rodzina Safy dostaje  zapasy pożywienia oraz pieniądze od fundacji Kwiat Pustyni tylko za to żeby Safa nie została okaleczona. Co jakiś czas mala jest badana przez lekarkę współpracująca z fundacja. Jednak Waris dowiaduje się,że małej Safie grozi obrzezanie, wyrusza więc do Dżibuti aby spotkać się z małą i jej rodzina. Następnie zaprasza Safe oraz jej ojca do Europy. Zaproszenie dostaje również Inab, osiemnastoletnia dziewczyna, której brat grał w filmie Waris jej brata. Inab chce walczyć z okaleczeniem dziewcząt, ona sama została poddana temu okrucieństwu jak miala 12 lat ale dzielnie walczy o swoje dwie siostry. To jak zachowuje się ojciec Safy i ogolnie mezczyzni somalijscy w tej ksiazce jest naprawdę zenujace, na każdym kroku wyciągaja od Waris pieniądze. Niby rozumiem,że ludzie tam naprawdę są biedni i muszą kombinować jak mogą ale jednak ich zachowanie mnie odrzuca i nic na to nie poradzę. Czy Waris uda się obronić Safe przed okaleczeniem???? "... Co dziesięć sekund na świecie obrzezaniu poddaje się jakaś dziewczynkę. Po tym brutalnym zabiegu co trzecia umiera, a wiele przez całe życie cierpi z powodu jego bolesnych skutków." Naprawde niewyobrażalne jest dla mnie,że ludzie dalej robią to malym dziewczynkom! Serce mi pękało jak sobie pomyślę przez co one przechodzą.... takie bezbronne, krzywdzone za zgodą własnych matek.... koszmar 💔

Opowieść powoli zbiera czytelnika w dziwaczny świat osobliwej religii. Nie jest to powieść, a prawdziwa historia podłości i zła, z jakim zetknęły się autorki. Relacje sióstr, z początku odrębne i oddalone, z czasem zaczynają się zazębiać i nawzajem uzupełniać. Wyłania się z tego okropny obraz zaburzonego i wynaturzonego systemu osaczania i gnębienia w imię wiary. To opis kolejnej religijnej utopi krzywdzącej zwykłych, potulnych i szczerych ludzi – struktury dewastującej życie wielu poszukiwaczy prawdy. Lektura niezmiernie dobrze skrojona pozwala na wniknięcie w mechanizmy charakteryzujące opresyjne systemy zastraszania oparte na interpretacji Biblii i samej osobie BOGA. Maszyneria psychologicznego imadła opisana w książce jest tożsama z tym, co bywa stosowane pośród wyznawców ruchu Hare Kryszna i Aleph, czy pośród Scjentologów, Świadków Jehowy, Adwentystów, Mormonów itd. Wszędzie bywają stosowane te same sposoby usidlania i podobne strategie więzienia. Wyznawcy są ogłupiani i mamieni. Kierownictwo kościołów i sekt degraduje umiejętność krytycznego myślenia, upośledza samodzielność i gani logikę. Wyrwanie się z tej pułapki jest bardzo trudne i często niesie za sobą wiele ofiar (warto sięgnąć w kontekście do np. WIĘŹNIÓW PRADY- https://lubimyczytac.pl/ksiazka/5036929/wiezniowie-prawdy ...lub do PUŁAPEK WIARY - Lawrencea Wrighta - https://lubimyczytac.pl/ksiazka/240971/droga-do-wyzwolenia-scjentologia-hollywood-i-pulapki-wiary). Tekst nie pozbawiony pewnych ułomności np. liczne literówki (przynajmniej w moim wydaniu) jest mimo wszystko bardzo wnikliwym studium zła. Lektura warta jest zachodu (mimo pewnego zawirowania w rozdziałach: 21-23). Oto jedna z ważniejszych pozycji dotyczących problemu religijnego szaleństwa. Książkę powinno się mimo wszystko przeczytać przed maturą. To powinien być element wychowania młodzieży – w celu jej ochrony. Dla mnie wybitne… (9 gwiazdek za problemy rozdziałów: 21-23 oraz literówki i inne drobne błędy - gdyby nie to byłoby 10).

Wstrząsająca historia Rachel, dziewczyny z Kongo, która jako dziecko została oskarżona o to, że jest czarownicą. Oskarżenie to przyniosło na nią wiele złego, od momentu oskarżenia o czary była "odpowiedzialna" za wszystkie problemy i nieszczęścia, które spotykały jej rodzinę... Mimo bólu i cierpienia, którego doznała, Rachel nie poddała się i walczyła o lepsze życie dla siebie i swojego rodzeństwa. http://poranekzksiazka.blogspot.com/2016/12/maa-czarownica-nominowana-do-oscara.html

Niezwykła książka opowiadająca nie tylko o patologicznym rodzicu,o których historii pełno w literaturze niestety.To co najbardziej mnie w niej urzekło to braterska i siostrzana miłość silniejsza niż wszystko inne, postawy rodzeństwa, które zrobi wszystko byle tylko go nie rozdzielać i uniknąć cierpienia swoich braci i sióstr. Dzieci będące bohaterami tej książki przeżyły wiele zła i cierpienia ze strony swojej matki i co gorsze, nieraz ze strony rodzin zastępczych, które powinny były okazać im miłość i wsparcie. Jednak pomimo tych wszystkich cierpień i negatywów miały i nadal mają siebie nawzajem. I to uważam za najcenniejsze w tej książce, bo nie często się zdarza nawet w rodzinach niedysfunkcyjnych by rodzeństwo darzyło się taką ogromną miłością.

Trochę bałam się tej lektury, bo nie lubię czytać o krzywdzonych dzieciach i kobietach w świecie, gdzie nie mają żadnych praw, ale jak mi ją zachwalając pożyczyła koleżanka, postanowiłam spróbować. I nie żałuję. Wspaniała lektura, choć temat bardzo trudny. Autorka nie koloryzuje, ale i nie epatuje okrucieństwem. Pisze bardzo naturalnie. Dramat i ogrom krzywd jakich doznała Sam jest niewyobrażalny, a jednak wyszła z tego zwycięsko. I nie chodzi tylko o wyrwanie się z tego piekła, jakim był jej dom rodzinny, ale przede wszystkim o to, że doznała oczyszczającej mocy przebaczenia i pojednania, dzięki czemu mogła naprawdę poczuć się wolna i szczęśliwa. Postać Sam wzbudza mój ogromny szacunek i podziw.

"Napiętnowana" Anny Marii Scarfo to wstrząsająca, autobiograficzna opowieść o dziewczynie z Kalabrii, która jako trzynastolatka padła ofiarą przemocy seksualnej i zmowy milczenia swojej społeczności. Książka ukazuje nie tylko dramat jednostki, ale też brutalną rzeczywistość społeczną, w której ofiara staje się napiętnowana za prawdę. To historia odwagi, walki o godność i odzyskania głosu mimo odrzucenia. Trudna emocjonalnie, ale głęboko poruszająca i potrzebna lektura.

Książka wciąga. Ma niektóre momenty, które można by było pominąć, według mnie za dużo jej dzieciństwa a troszkę za mało jej życia małżeńskiego, dostaliśmy zaledwie skrawek tego, niemniej jednak bardzo emocjonalnego. Momentami też irytowałam się na postawę autorki, ale pewnie dlatego, że nie jestem w stanie usprawiedliwić przemocowca.

Książka na pewno ciekawa.Nie urzekła mnie tak samo jak "Niewierna" ale też jest ok. Na pewno widać tutaj temat tragizmu religii jaką jest islam. Islam i przeżycia autorki są po prostu ciężkie.Somalia z której pochodzi Ayann jest strikte muzułmańska i jeszcze te klany,tradycje, obrzezanie modlitwy 5 razy dziennie typowy islam przerażający.Duzo tutaj powtórzeń z Niewiernej ale ogólnie jak kogoś interesuje życie w krajach Afrykańskich się nie zawiedzie. Myślę,że najlepszy ostatni rozdział "List do mojej nienarodzonej córki" bardzo wzruszający i smutny. Ogólnie polecam książkę.

Książka napisana w sposób zapierający dech w piersiach. Potrafię się łączyć w bólu z autorką, która opisuje swoje zmagania z chorobą autoimmunologiczną. Całkiem niedawno przeszedłem chorobę o tym samym podłożu więc coś niecoś wiem na te tematy. Dzięki książce mogłem pogłębić wiedzę, jednocześnie winszuję bohaterce wytrwałości w dochodzeniu do powrotu do zdrowia. Ta historia wiele uczy oraz pozwala spojrzeć w sposób odmienny na schorzenia, które nie zawsze zostały odpowiednio zdiagnozowane lub zdiagnozowano je zbyt późno.

“Znajdź mnie” autorstwa Michelle Knight to książka, która wstrząsnęła mną do głębi. Trafiłam na nią przypadkiem, gdy zaczęłam zgłębiać temat filmu “Potwór z Cleveland”, który był popularny na Netflixie. Zaintrygowana prawdziwą historią, postanowiłam sięgnąć po reportaż napisany przez jedną z ofiar tego brutalnego porwania. Michelle Knight przez ponad 10 lat była więziona przez swojego oprawcę, a ta książka jest jej osobistą opowieścią o tych piekielnych przeżyciach, ale także o jej trudnym dzieciństwie. Pisząc tę książkę, Michelle dzieli się z czytelnikami nie tylko szczegółami tego, co działo się za zamkniętymi drzwiami, ale również swoimi emocjami, bólem, nadzieją i walką o przetrwanie. Jako osoba niezwykle empatyczna, wiem, że takie historie mogą być bardzo trudne do przyswojenia, ale nie da się ich zignorować. To, przez co przeszła Michelle, jest niepojęte, a jej siła, by przetrwać i odbudować życie po tak traumatycznych doświadczeniach, jest dla mnie ogromnym źródłem inspiracji. Czytając tę książkę, miałam mieszane uczucia – z jednej strony byłam pełna podziwu dla odwagi autorki, a z drugiej przerażona brutalnością jej przeżyć. Michelle była w tym piekle najdłużej, a choć w domu przetrzymywane były także inne kobiety, to jej opowieść pokazuje, jak niezwykłą siłę musiała w sobie znaleźć, by nie poddać się całkowicie. Jeśli lubicie historie oparte na faktach, pełne emocji i trudnych doświadczeń, “Znajdź mnie” to lektura, której nie możecie przejść obojętnie. To książka, która zasługuje na większą uwagę i na pewno zostanie w mojej pamięci na długo. To druzgocąca opowieść, która jednak daje nadzieję na to, że nawet po najciemniejszych chwilach można znaleźć siłę, by zacząć od nowa.

Książka nie dla wszystkich. Niektórzy już po przeczytaniu wstępu zapragną powiedzieć autorce ,, Jak jesteś głupia i pozwalasz się bić to twój problem i szkoda tu mojego czasu" Jednak są tacy, którzy chętnie pochylą się nad tematem, spróbują dociec jak to możliwe, aby w dzisiejszych czasach, w rozwiniętym kraju działo się bezkarnie takie okrucieństwo. Jak działają służby? Wiem, że ta autobiografia wywołała burzę dyskusji na ten temat we Francji. I dobrze! Należy takie książki pisać, należy je czytać i należy analizować, aby takie historie się nie powtarzały. Gorąco polecam, ale tylko tym o mocnych nerwach.

Jak zwykle w przypadku autentycznych wydarzeń - historie takie są niezbędne, ofiary muszą dostać głos i móc powiedzieć, co przeżyły. Dla mnie nie podlega dyskusji, że jest to wartościowe i potrzebne. Jednak nie do końca podobał mi się sposób pisania autorki. Wydawało mi się, że czasami autorka próbował podkręcić dramatyzm historii, a było ta naprawdę niepotrzebne, wszak ta historia jest przesiąknięta ludzkimi dramatami i cierpieniami.

To prawdziwa historia transseksualnego mężczyzny, który już od przedszkola wiedział, że ciało jakie ma niej nie pasuje do jego mózgu, zostało pomylone i należy do innej płci. Od zawsze chciała być chłopcem, bo to inny lepszy świat. W wieku 13 lat w jednej z gazet czyta pewien artykuł o kobiecie, która stała się mężczyzną i to był prawdziwy przełom. W międzyczasie jego najlepsza koleżanka Maja wiedząc o całej sprawie zaczyna nazywać go Maćkiem. Pierwsza operacja okazała się też milowym krokiem do szczęścia, bo nigdy nie czuł się jak dziewczyna i nie rozumiał kobiecego punktu widzenia. Miał przy tym wspaniałych rodziców, którzy pomogli mu w czasie, kiedy machina badań i zmian w końcu ruszyła z kopyta, jego mama walczyła jak lwica i miał też akceptacje innych członków rodziny. Dla Maćka zmiana płci była kwestią wyboru między koszmarem, a życiem. Pełen determinacji walczył o swoje marzenia i samego siebie i jako siedemnastolatek był pewien, że mu się nigdy nie odwidzi, a ujawnienie się, wyjście z szafy, zmiana płci była dla Maćka największym cudem. To bardzo ciekawa książka, bardzo osobista i pełna emocji.

Sięgnąłem po nią z powodu 20-stej rocznicy Tsunami, które uśmierciło w ciągu jednego dnia 227 tysięcy ludzi. To jak dotąd największa katastrofa naturalna w wieku XXI. Rocznica przeszła w naszym kraju bez większego echa. Całkiem dobrze pamiętam spowodowany przez katastrofę zamęt i ta cisza jest dla mnie trochę przykra. Przyznaję iż spodziewałem się czegoś innego. To pierwsza pozycja, którą google mi wskazała gdy poszukiwałem jakiejś literatury w języku polskim, która omawiałaby zagadnienie Tsunami 2004. Trochę też dziwi mnie ta polska ocena ale chyba ją rozumiem. Sonali i jej rodzina byli przedstawicielami wyższej klasy średniej. Studia i etaty w Cambridge, dwa domy, służba. Sonali była córką prominentnego adwokata i urzędnika państwowego (Sri Lanka). Steve, czego dowiadujemy się pod koniec książki, wywodził się z klasy robotniczej... tylko też nie byle jakiej. Rodzina holenderska, która przez 2 wieku robiła karierę w Birma i po II wojnie wyemigrowała do Wlk. Brytanii. Generalnie czuć tą zamożność, która pozwalała im na notoryczne wyjazdy całą rodziną na wakacje i przebywanie na Sri Lance w hotelu dla Europejczyków (a nie w ich domu). Trudno z kimś takim się utożsamiać. Książka nie jest za bardzo uporządkowana więc co jakiś czas człowiek obrywa informacją o służącej-kucharce czy też ochroniarzu strzegącym ich domu. Przestaje w kobiecie widzieć matkę, żonę i córkę, która straciła najbliższą rodzinę w tej katastrofie. Tak działa ludzka psychika. Sam z podobnych powodów nie lubię czytać o np. himalaistach-turystach. Tylko tamci giną z powodu zaspokajania swej próżności, idąc w miejsce nie przeznaczone do relaksacji. Sytuacja Sonali jest diametralnie inna i o tym należy pamiętać. Czym jest ta książka? To dobre pytanie. Większość wspomnień, które czytałem, dotyczyła rozmaitych żołnierzy w różnych rangach. Wspomnienia to coś wyjątkowo subiektywnego. Pisane z nieobiektywnej ludzkiej perspektywy, często nie tworzone na bieżąco (pamiętniki) lecz po latach przez co ludzka pamięć jest już wypaczona. Czasami przyświecają owym wspomnieniom jakieś ukryte motywy (z reguły wyolbrzymianie swych zasług i umniejszanie win). W "Tsunami" wszystko zaczyna się w momencie katastrofy, którą zajmuje ok. 20% książki. Tak, człowiek z pewnością odczuje wszystkie te emocje i stan zagrożenia. Dramat i rozpacz z powodu utraty bliskich w jednej chwili. Stan otępienia i urazy do wszystkich otaczających ją ludzi. Do samej siebie - bo przeżyli, a jej najbliżsi nie. Sonali dręczyło poczucie niesprawiedliwości i straty. Potem, przez kolejne 20% książki czytamy o przeżywaniu tej straty i pomocy ze strony innych krewnych Sonali. Ta ma myśli samobójcze, które ciągną się przez lata. Uzależnia się od leków uspokajających i jest bliska uzależnienia się od alkoholu (czy się ostatecznie uzależniła - nie wiemy). Nadal czuje urazę do świata, a nawet do ludzi którzy wprowadzili się do jej domu na Sri Lance (trzeba go było sprzedać). Trzecia faza jest najdłuższa i to prawdopodobnie najważniejsza część jej terapii. Sonali szuka ukojenia we wspomnieniach o krewnych. Wszystkich pozytywnych chwilach z nimi związanych, a także rozmaitych drobnych życiowych trudnościach. Książka z mroków niewysłowionej tragedii wychodzi ku światłu ukojenia. Sonali nauczyła się żyć ze świadomością i choć nadal popada w okresową melancholię to "pozytywne wspomnienia" pomagają jej z niej wychodzić. Całość napisana językiem potocznym jako relacja, która nie jest (jak wspomniałem wcześniej) jakoś szczególnie uporządkowana. Chronologię zachowana ale widać iż spisywanie relacji było częścią terapii mającej pomóc uporządkować myśli i je gdzieś rozładować. O ile nie mogę mieć absolutnie żadnych pretensji do Sonali Deraniyagali to do wydawcy (głównie oryginału) już tak. Powinniśmy otrzymać informacje o terapii, jej celach i przebiegu, w dodatku do książki. Sporządzoną przez specjalistę. Wówczas lepiej moglibyśmy zrozumieć ową książkę. Dzięki temu odbiór i ocena byłaby lepsza.

Wbiła mnie w fotel. Nie dlatego, że opowiadała o wydarzeniach dziejących się współcześnie, o których nie miałem pojęcia, albo dotknęła mnie skala opisanego tam okrucieństwa albo opowiadana historia była na wskroś wyjątkowa. To wszystko prawda, ale to co mnie zadziwiło to niesamowita wolna w młodej kobiecie ochronienia swojej niewinności i zachowania tożsamości. Ponad wszystko i wbrew okolicznościom w jakich się znalazła. W zasadzie już od pierwszych stron opowieść jest dynamiczna, kiedy bojownicy ISIS zajmują jazydzką wioskę, w której żyła z rodziną. Więcej nie chcę opowiadać, aby nie zabierać radość z lektury. Książka napisana niezwykle prosto, językiem potocznym; bez ulepszeń i upiększeń. Dzięki temu porażała realizmem i czuło się grozę tamtych chwil. Przeczytałem i wiem, że gdyby mężczyźni mieli tyle woli i siły ile ta kobieta, to walki z bojownikami ISIS wyglądałyby zupełnie inaczej.

Yyyyyy.... Ja nie wiem co napisać... książka mnie rozwaliła, więc będzie krótko. 20 letnia Saubin na malezyjskim lotnisku zostaje aresztowana za posiadanie narkotyków. Oczywiście pojęcia nie miała, że je ma. Szybkie aresztowanie, szybki sąd i wyrok - kara śmierci przez powieszenie. Apelacja, wyścig z czasem, Francja zaczyna walczyć o swoją rodaczke, dociera francuski adwokat, kolejne rozprawy i zamiana wyroku na dożywocie. Przesiedziała w malezyjskim więzieniu 10 strasznych lat nim została uwolniona. Bardzo, bardzo polecam.

Wstrząsająca historia Sally, która w dzieciństwie była wykorzystywana seksualnie przez swojego ojca. Dziewczynka zawsze miała pod górkę w życiu, do tego mama chorująca na depresję. Jednak wraz z jej śmiercią zaczęło się piekło. Wiele razy musiałam odkładać książkę,bo opisy gwałtów były po prostu przerażające. Zastanawiałam się jak ten człowiek mógł zostać bezkarny, przerażająca była też obojętność otoczenia. Przejmująca historia dorosłej kobiety, której dzieciństwo i dorosłe życie zostały brutalnie zniszczone. Czy Sally będzie w stanie funkcjonować po tym co zrobił jej ojciec? Książkę czyta się szybko, jednak pod koniec było nieco nużąco. Czuję trochę niedosyt, bo autorka nie wyjaśniła do końca jak potoczyło się dalsze życie jej braci. Mimo to polecam osobom o mocnych nerwach.

Opowieść bardzo smutna,wstrząsnęła mną mocno,autorka opowiedziała o swym smutnym dzieciństwie żyła z psychopatycznymi,nie czułymi swoimi rodzicami ojciec to tyran,psychol stosował przemoc wobec swojej córki,a natomiast matka to alkoholiczką uzależniona od alkoholu. Została zamknięta w rezydencji Saint Omer za kratami,gdzie było jej więzienie. Nikt dziewczynki nie przytulał,nie kochał i nie dał miłości. Czułam złość,smutek,gdy czytałam tę książkę ile bólu,cierpienia,krzywd zaznała Maude i bólu ze strony rodziców. Historia wstrząsająca,poruszająca za serce głęboko oparta na faktach porywająca,mnie rozdarła serce na milion kawałków,zasmuciła i wzruszyła mnie. To emocjonująca,bardzo dobra książka.

Na pewno nie jest to przyjemna lektura. Przerażające obrazowe opisy, dużo przemocy - jednak to wszystko prawdziwe wydarzenia, które miały miejsce w Darfurze. Historia rozdziera serce i nie da się jej wymazać z pamięci. Książka jest również źródłem wielu informacji o tamtejszej kulturze. Uważam, że to bardzo trudna, ale wartościowa lektura.