Radio Silence

Mam mieszane uczucia co do tej książki. Na początku była przeciętna, nie porwała mnie. Od mniej więcej połowy zrobiła się trochę bardziej ciekawa i wciągająca. Warto też zwrócić uwagę na to, że porusza bardzo ważny temat - temat straty. Pokazuje jak stratę przeżywają ludzie w nastoletnim wieku.

O tym jak Miłość Od Pierwszego Wejrzenia spotkała na poczcie Przeznaczenie, a potem co i rusz potykała się o wystającą Rzeczywistość. To jest bardzo nastoletnia (pełno tu odniesień do popkultury i aktualnych młodzieżowych trendów) i podczas czytania cały czas miałam wrażenie, że też bardzo hollywoodzka historia - totalnie widzę to jako film. Jest to raczej standardowa komedia romantyczna, choć trzeba docenić, że przed bohaterami postawiono całkiem realistyczne przeszkody do pokonania. Przyjemne (choć zakończenie jest niezbyt satysfakcjonującym staniem w rozkroku i pozostawia trochę niedosytu), ale raczej do szybkiego zapomnienia.

"Wiele razy widziałam ten scenariusz: czarnoskóry zostaje zabity tylko dlatego, że jest czarnoskóry i rozpętuje się prawdziwe piekło. Sama zamieszczałam hasztagi na Twitterze, publikowałam cudze zdjęcia na Tumblr, podpisywałam wszystkie możliwe petycje. Zawsze powtarzałam, że jeśli zobaczę coś takiego, będę krzyczała najgłośniej ze wszystkich, dopilnuję, żeby świat dowiedział się, co się tak naprawdę wydarzyło. Właśnie to zobaczyłam i boję się odezwać." Starr Carter ma 16 lat i mieszka z rodziną w biednej dzielnicy Garden Height, niebezpodstawnie uważanej za getto czarnych - to miejsce, gdzie rywalizują ze sobą gangi, gdzie łatwo kupić narkotyki i łatwo znaleźć się na linii strzału. Są to powody, dla których rodzice Starr postarali się, aby zapisać swoje dzieci do prywatnej szkoły poza ich dzielnicą, do której chodzą głównie białe, bogate dzieciaki. Starr żyje w dwóch równoległych światach, które oddziela w swojej głowie grubą kreską. Nauczyła się nawet inaczej mówić i zachowywać, gdy znajduje się w otoczeniu swoich białych koleżanek szkolnych, niż robiłaby to wśród znajomych z sąsiedztwa, a przed ojcem ukrywa fakt, że chodzi z białym chłopakiem. Starr zwykle nie chodzi na imprezy urządzane w Garden Height, ale wyjątkowo pozwoliła się raz na taką wyciągnąć. Niestety, dzieje się dokładnie to, czego się mogła obawiać - w pewnym momencie padają strzały i ludzie rzucają się do ucieczki, a Starr odjeżdża z Khalilem, dawno niewidzianym przyjacielem z lat dzieciństwa, którego akurat tam spotkała. W drodze świetnie się im rozmawia, Khalil puszcza stary klasyczny rap i tłumaczy Starr, jak Tupac tłumaczył słowa "THUG LIFE" - The Hate U Give Little Infants Fucks Everybody. W pewnym momencie zatrzymuje ich policjant, choć nie ma ku temu powodu, bo jadą zgodnie z przepisami. Nagle sytuacja staje się bardzo nerwowa, bo zarówno policjant wydaje się być zdenerwowany, jak i Khalil nie kryje zbytnio swoich reakcji na fakt, że policjant zupełnie bez powodu traktuje go jak podejrzanego, każe mu wysiąść z samochodu i obszukuje go. W pewnym momencie Khalil podchodzi do auta i otwiera drzwi od strony pasażera, aby zapytać Starr, czy wszystko w porządku, wtedy rozlega się strzał, potem drugi i trzeci. Starr krzyczy głośno, wypada z samochodu i podtrzymuje Khalila, który leży na ziemi i krwawi, a oczy zachodzą mu mgłą. Potem dowiemy się, że w schowku w drzwiach samochodu znajdowała się czarna szczotka do włosów, której wystający trzonek policjant z daleka uznał za pistolet. Tak rozpoczyna się cała opowieść, która mówi także o skomplikowanych relacjach rodzinnych, o miłości, przyjaźni i walce o lepsze jutro. Tragiczne zdarzenia i trauma muszą jakoś pomieścić się obok zwykłej codzienności, bo życie nie zatrzymuje się, tylko biegnie dalej. Wydawać by się mogło, że to będzie ciężka powieść, ale wcale tak nie jest - można tu znaleźć humor i ogrom ciepła. Jeśli czegoś tu nie ma, to chyba tylko typowego romansu - Starr i Chris są parą już na wstępie, nie mamy wglądu w przebieg wydarzeń prowadzących do ich zakochania i prawdę mówiąc, autorka trochę po macoszemu potraktowała ten wątek - niby są sceny, gdzie się całują i w ogóle, ale w sumie to nie do końca czuć tę młodzieńczą, nastolatkową miłość, raczej musimy jakby uwierzyć w nią na słowo. Nie mogę się do końca zdecydować, czy to wada, czy zaleta tej powieści. Myślę, że autorka celowo nie zagłębiała się zbytnio w wątek miłosny, aby położyć nacisk na zupełnie inne aspekty i tematy, które się w tej powieści przewijają. Jeśli ktoś pomyślałby, że ta książka została napisana na fali afery medialnej związanej ze śmiercią Georga Floyda i ruchem "black lives matter", której kręgi obiły się aż o nasze, europejskie media, to od razu mogę wyprowadzić z tego błędu: George Floyd zginął w roku 2020, natomiast ta książka została wydana w 2017. Fabuła jest fikcją, ale została napisana w oparciu o prawdziwe problemy społeczne, które nie są jakimś pojedynczym incydentem.

,,Theo [...] wierzy w światy równoległe. W którymś z nich na pewno wciąż żyje. W którymś z nich obaj nadal są szczęśliwi. Jednak nie w tym." ,,Zostawiłeś mi tylko przeszłość" autorstwa Adama Silvera, to moja pierwsza książka od tego autora ale zdecydowanie sięgnę po więcej. Ta historia to prawdziwy rollercoaster. Wspomnienia z przeszłości koją serce a teraźniejszość roztrzaskuje je na nowo. Nie zaliczę ile łez uroniłam. Pierwsza połowa jest wyciskaczem łez, tak samo jak zakończenie całej historii (tu akurat w pozytywnym sensie, moje serce zostało uleczone) a druga jest pełna plot twistów. Wspólna miłość Griffina i Jacksona do Theo była naprawdę ciężka do przeżycia, gdzie oboje byli pogrążeni w ciężkiej żałobie. Było mi szkoda jednego i drugiego, jednak to Griff zdobył całe moje serce. Jego bezpośrednie zwroty do Theo, przez które próbuje się pocieszyć i zachować zdrowy rozsądek, przebijały moje serce na wskroś. Był wspaniale wykreowanym bohaterem. Jego emocje oblewały mnie niczym kubeł zimnej wody. Cieszę się również z jego relacji z Wade'm, obaj zasłużyli na szczęśliwe zakończenie.

Jak jeszcze raz zobaczę określenie że coś było "dziko fajne" czy "dziko blisko" to się popłaczę. XD Nie miałam bardzo wysokich oczekiwań co do tej książki, spodziewałam się tego, co właśnie tam było. Dotyka trudnych tematów które myślę że najlepiej zrozumie młoda osoba, nastolatek. Fajna, trochę płytka ale nie chodziło tu o świat przedstawiony tylko o przekaz, emocje bohaterów. Ogólnie spoko 👍

"Beck o to nie prosił. Był za mały, by zrozumieć, że po udarze Maestro ma uszkodzone nerwy dłoni, że mogły na nie pomóc terapia i odpowiednie leki. Zamiast tego matka kupiła fortepian. To nie był jego wybór. To była jej decyzja." Młody chłopak, utalentowany pianista i kompozytor. Życie, którego nie wybrał. I jego matka, którą choroba zamieniła w potwora. To nie była łatwa lektura, ale piękne przeciwstawienie: beznadziei i chęci życia, okrucieństwa i miłości, depresji i nadziei na lepsze dni. Jeśli ta książka trafi w ręce rodziców, może być dobrą wskazówką, czego absolutnie NIE robić.

Nie sądziłem, że mnie tak wciągnie, podchodząc do niej na początku sceptycznie. Od momentu wypadku akcja się zrobiła ciekawa. Cała książka jest odkrywaniem tajemnicy, może pod koniec trochę przewidywalnej a jednak wciąż trzymającej akcje w napięciu. Świetne i zabawne metafory oraz porównania tworzą wciągający styl autora. Ciekawy język nastolatków w dialogach. Wisienką na torcie są mądre przemyślenia i refleksje przemycane w toku akcji dające większej głębi książce. Skończyłem w jeden wieczór.

📖🐲 Bardzo przyjemna według mnie. Fajnie opisuje emocje związane z pierwszą miłością i intensywność tych odczuć. Jest też sporo o rasizmie i uprzedzeniach. Bohaterka ma swoje zainteresowania poza ewidentnym zafascynowaniem pewnym chłopakiem, a to zawsze u mnie zdobywa dodatkową gwiazdkę. Ja bawiłam się bardzo dobrze i polecam.

📞😍Powieść "Kontakt alarmowy" wydaje się dla mnie bardzo obszerna, poruszająca wiele wątków. Patrząc na nią po zakończeniu wydaje mi się miła i ciekawa choć zdecydowanie nie powiem, że słodka. 📞😍Oto plusy i minusy: PLUSY: +nietypowo pokazany wątek friends to lovers. Zwykle postacie są w sobie zakochane od początku tylko wstydzą się to przyznać. W tym przypadku tylko Penny była zauroczona Samem. On przeszedł całą drogę do zakochania się w niej. + wątki radzenia sobie z alkoholizmem, uzależnieniami. Bardzo pouczające. + pokazanie, że możesz być introwertykiem i mieć przyjaciół. Otwarcie się na świat Penny. + lekki styl pisania autorki umilający według mnie raczej poważną tematykę. Pojawiały się także ciekawe środki na pokazanie myśli Penny. Oczywiście z przykładu opowiadań bohaterki dało się zobaczyć, że autorka potrafi pisać poważniej. MINUSY: - schematyczni bohaterowie. W większości dzielący się na bogatych i biednych. Lub przystojnych/seksownych i brzydkich. - więcej nie pamiętam 🤷🏼‍♀️ 📞😍PODSUMOWANIE: 💧Sad: 2/5 🌶Spicy: 2/5 😃Przyjemność z czytania: 7/10 🤐Zakończenie: 6/10 🖋Styl pisania: 8/10 👤Według mnie kategoria wiekowa: 14+ 📚Tematyka: 7/10 POLECAM! ♡♡♡♡♡♡♡♡

Książka ma naprawdę dobre momenty. Bohaterki są ciekawe. Akcja dzieje się szybko i jest jej dużo. Główna tajemnica rozwiązuje się pod koniec, jednak większość odpowiedzi dostaniemy dopiero po sięgnięciu po drugi tom. Dużo tutaj romansu i radzeniu sobie z ex. Czuć, że to książka dla nastolatek, jednak przyjemnie się ją czyta. Cały zamysł mi się podobał. Przydałoby się jeszcze więcej magii. Trochę się o niej dowiadujemy. Teraz tylko więcej jej używania potrzeba.

Świetnie się bawiłam przy tej książce, dała mi wiele okazji do śmiechu. Momentami znajdowałam tam też kilka ważnych myśli. Jakbym była nastolatką, to bawiłabym się jeszcze lepiej. Sam początek tej książki był dla mnie mocno cringe'owy. Natomiast bardzo podobała mi się relacja głównych bohaterek z ich mamami, pokazanie rozterek i niepokojów, jakie dręczą nastolatki. Momentami nawet utożsamiałam się z Molly. Dla mnie był to doskonały odmóżdżacz, mimo lekkiego cringe'u płynęłam przez tę książkę i skończyłam ją praktycznie na jednym posiedzeniu.

Gekerella - wspaniała książka która dotyka czegoś z którymm każdy znasz się mierzy. Jest to uwielbianie jakiegoś serialu książki... Czasem to jest też jakiś zespół czy aktor... I często wydaje nam czy innym wydaję że to dziwne. Otóż nie! To jest właśnie w tobie wspaniałe i nie musisz się z tym kryć i pamiętaj - kimkolwiek jesteś masz prawo być sobą i nikt nie może ci mówićjakasz się zachowywać A takq moja ogólna opinia: super książka wspaniale zakończona i podoba mi się motyw kopciuszka ale też że nie jest to tak bardzo podobne ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐/⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐

Uwielbiam mroczne książki, pełne kobiecej siły, napakowane emocjami oraz szokujące. Znalazłam to w “Domu sióstr marnotrawnych”, “Inwokacjach” i znalazłam to też w “Toxycznych dziewczynach”. Czytając tę książkę często łapał mnie niepokój. Bardzo ciekawiły mnie losy bohaterów i opisany świat. Miałam milion pytań podczas lektury, na które prędzej czy później dostałam odpowiedzi. Mimo, że historia jest brudna, brutalna, mroczna i niepokojąca tak mega dobrze i komfortowo czytało mi się te pozycje ze sama byłam w szoku. Pomysłowość autorki mnie zachwyciła, a rozwiązanie całej historii było bardzo satysfakcjonujące. Bawiłam się wybornie i bardzo Wam polecam sięgnąć po tę książkę! Myślę, że pozytywnie Was zaskoczy i porwie równie mocno, co mnie.

Dzięki "Leah gubi rytm" ponownie przenosimy się do Creekwood, które znamy już z powieści "Simon oraz inni homo sapiens". Tym razem Becky Albertalli oddaje głos najlepszej przyjaciółce Simona, Leah, która jest perkusistką zespołu Emoji i nie stroni od sarkazmu. To ostatni rok szkoły, pełen wyzwań, przyjaźni, zauroczeń, wyboru college'u, a wielkimi krokami zbliża się bal na koniec szkoły. Leah do tej pory świetnie sobie ze wszystkim radziła, ale gdy zdaje sobie sprawę, że zaczynają się w niej budzić uczucia do osoby, której najmniej się spodziewała, zaczyna gubić rytm. Czy uda jej się wrócić na właściwą ścieżkę? Becky Albertalli ma lekki i przyjemny styl pisania, dzięki czemu pochłonęłam tę powieść w dwa dni. Przyznaję, że naprawdę wciągnęłam się w historię Leah i szczerze ją polubiłam, zresztą tak, jak innych bohaterów z Creekwood. Od pierwszego tomu miałam dość długą przerwę, jednakże to nie odbierało mi przyjemności z czytania. Na początku miałam wątpliwości, czy ta część będzie podobała mi się tak samo jak "Simon oraz inny homo sapiens", ale już po przeczytaniu kilku stron moje wahania od razu się rozwiały. Zdecydowanie polecam tę książkę, bo można miło spędzić przy niej czas i oderwać się codzienności. Nie mogę doczekać się już kolejnej części, bo jestem bardzo ciekawa, co tym razem przygotowała autorka.

Gdybym miała opisać tę książkę pojedynczymi słowami to byłyby to ciepła i kojąca. Czytało mi się ja bardzo szybko i lekko, jednak mimo tego wcale lekkich tematów nie poruszała. Autor w bardzo subtelny sposób ujął trudne emocje głównego bohatera. Widzimy jego bezradność wobec tylu niewyjaśnionych sekretów świata, widzimy jego emocjonalny chaos i sprzeczność uczuć, ale także to, jak z czasem dojrzewa. Zmienia się sposób jego myślenia i tego jak opisuje świat. Urzekł mnie sposób przedstawienia wątku miłosnego (także ukazania więzi z rodzicami), dojrzewania tych uczuć u bohatera oraz poznawania siebie... a może bardziej dopuszczania do siebie pewnych rzeczy. Mimo tych zalet, ostatecznie ta pozycja nie była przeznaczona do końca dla mnie. Wiele sytuacji było dosłownie chwilowych i mi osobiście brakowało większego zgłębienia się w wątek, swego rodzaju całkowitej immersji w fabułę. Także wplatania w dialogi takie skondensowane "złote myśli", które oczywiście są cenne, to jednak nie jest to mój ulubiony sposób wyciągania wartości z utworu. Aczkolwiek jest to książka z gatunku literatury młodzieżowej, więc takie nieco wprost przekazanie wartości jest czymś nawet poprawnym.

Książkę czyta się naprawdę świetnie — wciąga od pierwszych stron i nie pozwala się oderwać aż do samego końca. To historia, która przywołuje wspomnienia z dzieciństwa, a z drugiej mocno zaskakuje. Mała Syrenka była moją ukochaną bajką, tą naj, naj z dzieciństwa — dlatego gdy tylko przeczytałam opis tej książki, wiedziałam, że muszę ją mieć. I nie zawiodłam się! Autorka wzięła znaną historię i nadała jej zupełnie nowy, mroczniejszy ton. To nie jest już słodka opowieść o miłości i poświęceniu, ale pełna emocji, krwi i refleksji historia o wolności, buncie i odkrywaniu samej siebie. Podwodny świat, choć z pozoru baśniowy, okazuje się miejscem pełnym przemocy, zaborczości i szowinizmu. Trytoni – męskie syreny są tu symbolem dominacji i władzy, a sposób, w jaki Król traktuje swoje córki, woła o pomstę do nieba. Nie ma w tym czułości ani ojcowskiej troski – jest kontrola, strach i wieczne podporządkowanie. Nic więc dziwnego, że Syrenka pragnie zobaczyć inny świat, uwolnić się od tego, co znane, ale krzywdzące. Jednak na powierzchni wcale nie jest kolorowo. Tam również rządzą uprzedzenia, stereotypy i okrucieństwo. Dopiero wtedy bohaterka zaczyna rozumieć, jak bardzo została ukształtowana przez swojego ojca i jak trudno wyrwać się z narzuconych schematów, mimo że nie mowi . Jej przemiana, jej bunt – to coś, co naprawdę robi wrażenie. Książka napisana jest lekko, a jednocześnie porusza bardzo ważne tematy – od wolności i niezależności po relacje władzy i toksyczne więzi rodzinne. Czyta się ją błyskawicznie, ale pozostaje w głowie na długo po skończeniu. Zdecydowanie polecam – zwłaszcza tym, którzy lubią znane baśnie w nowych, odważniejszych odsłonach. Warto sięgnąć, przeczytać i samemu wyrobić sobie opinię. A tak na marginesie – książkę wylosowałam z mojego „projektu słoik”. I wiecie co? To chyba najlepszy dowód na to, że czasem los wybiera za nas idealnie. Bo pewnie długo jeszcze bym po nią nie sięgnęła.

Lekka i przezabawna, a przy tym świetnie napisana historia, w której fabuła płynie szybko i wciąga od pierwszych stron. Ciekawe wątki poboczne, zwłaszcza te związane z kampanią wyborczą, dodają historii głębi i sprawiają, że całość, w tym postaci, są bardziej realistyczne. To nie tylko romans, ale też opowieść o łamaniu tradycji na rzecz nowego porządku, o odwadze bycia sobą w świecie pełnym oczekiwań i sztywnych reguł.

Po pierwszych stu stronach w życiu nie powiedziałabym, że wystawię tej powieści tak wysoką ocenę - dawno nie spotkałam się z tak antypatycznymi głównymi bohaterami, irytowała mnie zwięzłość poszczególnych rozdziałów, a nawet sam rozwój wydarzeń. Po zakończeniu czuję jednak ogromny niedosyt i jak najszybciej zamawiam kontynuację. Na plus bohaterowie drugoplanowi, którzy, im dalej w las, zyskują coraz bardziej znaczącą rolę i zdecydowanie dodają całej historii, a także zakończenie, które mnie osobiście usatysfakcjonowało.

O tym, że prawda nas wyzwoli. Evan Hansen w ramach terapii pisze listy do samego siebie. Splotem przypadków jeden z tych listów zostaje znaleziony przy ciele kolegi, który popełnił samobójstwo, w związku z czym Evan zostaje uznany przez rodzinę zmarłego za jego najlepszego przyjaciela, choć nie miał z tym chłopakiem nic wspólnego. Książka opiera się na musicalu o tym samym tytule. Nie pamiętam kiedy przy czytaniu młodzieżówki towarzyszyło mi takie napięcie. Fabuła książki niemal w całości opiera się na tym, że Evan brnie w kolejne kłamstwa i czytając, czeka się aż wszystko w końcu wybuchnie mu w twarz. Choć Evan zdaje sobie sprawę z tego, że jego postępowanie jest niewłaściwe, nie potrafi się już z tego wycofać, zwłaszcza że dzięki tej mistyfikacji udaje mu się zdobyć nowych przyjaciół i poczuć zauważonym, a jego działania przynoszą pogrążonej w żalu rodzinie realną ulgę. Nie pomaga też jego osobowość - Evan jest chłopakiem bardzo zalęknionym, ze skłonnością do nadmiernego analizowania i ma wyraźne trudności z nawiązywaniem kontaktów. Książka dotyka problemu samobójstw wśród młodych ludzi i ich poczucia wyobcowania, a także krytykuje powierzchowne akty solidarności, wynikające bardziej z chęci pokazania się z dobrej strony niż z realnego żalu spowodowanego czyjąś śmiercią. Pokazuje także, że warto swój ból przekuć w coś pozytywnego, co przyniesie korzyść innym. Jednym z istotnych wątków jest to, że Evan jest dzieckiem rozwiedzionych rodziców i bardzo przeżywa to, że ma z ojcem bardzo sporadyczny kontakt i nie jest dla niego równie ważny co nowa rodzina. Zważywszy na to ile miejsca poświęcono tej kwestii, fakt, że doczekuje się ona raczej wątłej konkluzji jest nieco rozczarowujący. Ogólnie jest to jednak całkiem niezła książka w swoim gatunku.

Mam ambiwalentne odczucia. Z jednej strony nic specjalnego, a z drugiej strony super książka. Dziewczyna z zaburzeniami. Książka depresyjna, bo nie da się pomóc takiej osobie. Żal mi było rodziców, bo ewidentnie ich ta sytuacja przerosła i ja rozumiałem ich ból, niemoc, próby matki by młodsza siostra nie przyjęła narracji siostry, obawę, że zarazi się tym spaczonym myśleniem. Nie podobał mi się wątek feministyczny, choć w pewnym stopniu poruszane problemy były zaskakująco celne. Główna bohaterka była nastawiona bardzo pesymistycznie do znajomych, ale to chyba oddawało realizm, bo jak sama wspominała była dziwadłem. Rozbawiła mnie jedna sytuacja w której myje jednocześnie kilka razy ręce, a później suszy je suszarką, zamiast wytrzeć mokre ręce papierem. Tyle wiedziała o bakteriach, a nikt jej nie wytłumaczył, że na suszarce gromadzi się właśnie od groma bakterii, przez co jej mycie rąk poszło na marne. Smutna historia, przykre, że istnieją tacy ludzie, którzy zamiast czerpać frajdę z życia zafiksowują się i podporządkowują swoje życie jakimś błędnym kodom we własnej głowie. Na plus, że się dobrze kończy.