Przypadkowy turysta

Sięgacie czasem po przypadkowo wypatrzone książki, o których nigdy wcześniej nie słyszeliście❓ W erze Internetu i wszechobecnej reklamy z każdej strony zalewani jesteśmy rekomendacjami i poleceniami dotyczącymi poszczególnych produktów. Wśród nich również tymi dotyczącymi książek. Wydawnictwa promują nowości i podejmują współpracę z twórcami internetowymi. Lista nowości wydawniczych i popularnych książek, o których słyszeliśmy tyle dobrego, staje się tak długa, że brakuje czasu na te „przypadkowe" książki. A szkoda, bo niejednokrotnie są one niegorsze od tych głośnych i wychwalanych pozycji. Ostatnio postanowiłam spontanicznie sięgnąć po właśnie taką „przypadkową" książkę - wypatrzoną na wyprzedaży w Antykwariacie Grochowskim. „Tonąca Ruth" to bardzo oryginalna i ciekawa opowieść o losach dwóch kobiet: Amandy i jej siostrzenicy Ruth, która po śmierci matki przechodzi pod opiekę Amandy. Obie bohaterki to niezwykle ciekawe postacie wykreowane w bardzo nieszablonowy sposób. Powieści nie brakuje ciekawej fabuły. Historia jest pełna napięcia i bardzo angażująca, a autorka w pełni podołała zadaniu wytworzenia określonej atmosfery - bardzo osobliwej, nieco mrocznej i tajemniczej. „Tonąca Ruth" zachwyca również malowniczymi opisami przyrody, które stanowią istotne tło dla akcji powieści. Zarośnięta chaszczami, odludna wyspa, z każdej strony otoczona jeziorem idealnie wpasowuje się w klimat powieści. Podsumowując: książki takie jak ta przypominają mi o tym, że zapomniane i nieznane pozycje to niejednokrotnie świetne powieści, po które warto sięgać. Po więcej recenzji zapraszamy na nasz profil na Instagramie to.co.istotne https://www.instagram.com/to.co.istotne/

Na „Cedry pod śniegiem” natknęłam się kiedyś w księgarni i opis mnie zaciekawił. Japończycy w Stanach Zjednoczonych po ataku na Pearl Harbour? No właśnie! Do tej pory nie spotkałam chyba z żadną powieścią traktującą o tych wydarzeniach, tymbardziej pióra amerykańskiego pisarza. Chciałam przekonać się, jak przedstawi ten niechlubny epizod w najnowszej historii Stanów i tym sposobem natrafiłam na naprawdę wciągającą i dobrą lekturę. W 1954 roku, na niewielkiej wyspie San Piedro, gdzie właściwie wszyscy się znają, w dość tajemniczych okolicznościach ginie rybak, Carl Heine. Miejscowy szeryf prowadzi dochodzenie, które prowadzi go do Japończyka urodzonego już na terenie Stanów Zjednoczonych, Kabuo Miyamoto. Człowiek zostaje oskarżony i dochodzi do procesu. Wysłuchując poszczególnych świadków, czytelnik nie tylko ma okazję śledzić kryminalną intrygę, ale poznać społeczność zamieszkującą wyspę. Od wielu już lat zamieszkiwali ją Japończycy, których zachęcała możliwość zarobku przy uprawie i zbiorze truskawek, głównym zajęciem mieszkańców San Piedro, poza rybołóstwem. Obie grupy, Japończycy i Amerykanie, współistniały całkiem zgodnie i choć nie można było mówić o zbytniej integracji, panował względny szacunek i praca układała się pomyślnie. Wszystko zmieniło się w dniu ataku Japończyków na Pearl Harbour, kiedy nawet uważająca się za mieszkańców, a nawet obywateli, japońska społeczność San Piedro została obwiniona za zło tego świata i potraktowana jak zdrajcy. Choć wiele osób, jak na przykład miejscowy dziennikarz, Arthur Chambers, pozostało im życzliwych i próbowało wspierać, strach i agresja Amerykanów doprowadziła do wielu przykrych sytuacji, a ostatecznie Japończycy zostali przewiezieni do specjalnych obozów. Po wojnie wrócili do swych dawnych domów, ale niewiele spraw toczyło się jak dawniej. Przekonał się o tym także Ishmael Chambers, weteran wojny amerykańsko-japońskiej, który przed zostaniem żołnierzem zaprzyjaźnił się i zakochał w ślicznej Hatsuo. Ishmael jako dziennikarz stawia się codziennie na rozprawie o morderstwo i wspomina swój związek z Japonką, dziś żoną oskarżonego… Fabuła jest dość mocno poszatkowana i przedstawia wydarzenia z różnych okresów i z różnych perspektyw. Nie ma w niej jednak chaosu. To bardziej rozmaite obrazki, mozaika, która składa się w spójną całość. Wątek kryminalny jest interesujący, choć intryga nie należy do głównych motywów książki i jest potraktowana dość marginalnie – dużo istnotniejsze jest psychologiczne tło procesu. Choć powieść posiada także wątek miłosny oraz wojenne wspomnienia, jest to przede wszystkim książka psychologiczna, starająca się wniknąć w umysły mieszkańców San Piedro. Porusza problem tożsamości narodowej, który bardzo mnie interesuje, człowieczeństwa, umiejętności wybaczenia sobie samemu i światu, a także poszukiwaniu swojego miejsca. Przedstawia niezwykle trafną refleksję nad wyborami tego, co jest dla nas dobre, rozczarowaniami dorosłego życia. Nie ma w niej sentymentalizmu, ładnie opowiada o uczuciach, a bohaterowie są różnorodni i sprawnie nakreśleni. Najbardziej spodobała mi się sama Hatsuo, silna i odważna młoda kobieta. Guterson wspaniale tworzy klimat sennej wysepki, mroźnego portu i bujnego lasu cedrowego. Język powieści jest prosty, ale na tyle obrazowy, że opisywane miejsca po prostu pojawiają się przed oczami. Autor opisuje swoich bohaterów bez upiększeń, chwilami niemal naturalistycznie. Nie kryje swojego zdania i choć cały proces jest swojego rodzaju rozrachunkiem z całą ówczesną sytuacją, to Amerykanie nie są kreowani na bezmyślnych okrutników – zdarzają się wśród nich jednostki wybitnie dobre i złe, jak wszędzie.

„ Życie jego toczyło się wedle przypływów i odpływów morza, znał ich porę, tak jak inne ptaki znają porę wschodu i zachodu słońca. Przypływ w porze odpływu był dlań zjawiskiem równie niepojęty, jak słońce stojące nieruchomo na niebie.(…) Gąsior czekał na odpływ. Czekał chyba godzinę, aż głód i samotność napełniły go przenikliwy bólem. (…) Po upływie godziny gąsior zauważył jeszcze jedno dziwne zjawisko. Woda zakrywająca nurzaniec wcale nie odpływała, wręcz odwrotnie, jej poziom coraz bardziej się podnosił. Był teraz wyższy niż normalnie w porze przypływu”. Fred Bodsworth, Odmieniec, Przekł. R. Grzybowska, Czytelnik, Warszawa 1987,s.12. Fred Bodsworth- pisarz, reporter, od dzieciństwa pasjonował się ptakami, wiele lat spędził na północy Kanady, zaprzyjaźnił się nawet z miejscowymi Indianami. Powieść "Odmieniec" to historia bernikli białolicej - gęsi i dwojga młodych – biologa i Indianki. Jak potoczą się losy bernikli, ale też Roya i Kaniny - odmieńców w świecie natury i ludzi? Powieść ma swój rytm, ma swoje przypływy i odpływy, przyroda ani na chwilę nie znika z oczu, towarzyszy od pierwszej po ostatnią stronę pasjonującej historii miłości. 10/10

czytadło, napisane przystępnym językiem, przejrzyście ułożone, nawet wciągające i niezbyt długie, więc czyta się samo... czy warto...? niekoniecznie, bo dużo w tym wszystkim ciężaru, który pozostawia smolisty osad w duszy... ta opowiastka, może stanowić rozrywkę, ale sądzę, że nie wychodzi czytelnikowi na dobre... główni bohaterowie, to według mnie psychopatka i coś na kształt zagubionego wewnętrznie erotomana z osłabioną funkcją normalnego odczuwania - czego autorka zdaje się jakby nie dostrzegać, snując nam niby to normalną historię, poniekąd również niby to miłosną... tymczasem to wszystko jest, według mnie, dużo bardziej wykolejone, niż mogłoby się wydawać... p.s. obejrzałem fragmenty filmu nakręconego na podstawie tej książki - również nie polecam: sceny erotyczne z nieapetycznie dobraną, w moim odbiorze, parą aktorów (choć znane nazwiska)... a całość nijaka... jedyny plus filmu, jak dla mnie, to brytyjskie klimaty - ale to dla osób, które je lubią... w sumie: raczej szkoda czasu...

Jakże inna książka od tych, które zwykle czytam. Przygniatająca, choć posiadająca również pozytywne aspekty, dające się dostrzec wśród ogólnego przygnębienia i melancholii. Opowiada o Bloodach, rodzinie farmerów, których życie zaczyna ulegać zmianie po wyjeździe najstarszego syna. Loyal porzuca rodzinny dom po zamordowaniu swojej kochanki i zaczyna tułać się po świecie. Historię poznajemy z dwóch perspektyw - wspomnianego Loyala, wysyłającego pocztówki do najbliższych, jak i z perspektywy jego rodziny, która zmienia się na przestrzeni lat, nie mając możliwości powiadomienia włóczykija o tych przemianach. Pomimo smętnej atmosfery pozycję czytało mi się wyjątkowo dobrze i ciekawie. Dobrze ukazuje zmiany zachodzące w człowieku na przestrzeni lat i jego wyobrażenia o tym jak coś wygląda lub powinno wyglądać.

Przeczytałam bardzo dawno temu, wtedy miałam ogromną chęć zrobić to samo, co główna bohaterka Delia. Rozumiałam ją, ba chwilami czułam się jak ona. Minęły lata, zestarzałam się, zmądrzałam(?) i nie wiem, czy teraz zdecydowałabym się na podobną eskapadę. Do przemyśleń.

Na prawdę przyjemny zbiór opowiadań. Jak to w tego typu pozycjach - jedne opowiadania są lepsze, inne gorsze, ale całość czyta się świetnie. Indie potraktowane z czułością, nostalgią, szacunkiem. Opowiadania głównie dotyczą samotności w obcym kręgu kulturowym, o tęsknocie za „swoimi”, o próbach aklimatyzacji - udanych i nieudanych. Nie jest łatwo pisać opowiadania, zamknąć relacje i emocje wyłącznie na kilku stronach. Tu się to udało. Bardzo polecam, wartościowa lektura.

Akcja powieści toczy się od 1939 do 1993 roku. Główną bohaterką jest Sidda (odstręczająca wulgarnością), młoda reżyserka teatralna odnosząca sukcesy zawodowe. Pewnego dnia podczas wywiadu z dziennikarką, zbyt szczerze opowiedziała o swoich trudnych przeżyciach z dzieciństwa, o matce i jej problemach alkoholowych. Gdy matka Siddy (Vivi) usłyszała nagrany program, obraziła i zerwała kontakt. Po namyśle wysłała jej album zawierający największe pamiątki "Stowarzyszenia Ya-Ya", dokumentujący historię przyjaźni jej, Viviane, Necie, Teensy oraz Caro oraz ich rodzin. Album to barwny opis losów czterech zwariowanych przyjaciółek znad Zatoki Meksykańskiej, które próbują wytrwać w małżeństwie, macierzyństwie i cierpieniu, a oparcie odnajdują w przyjaźni... Sidda dzięki albumowi, poznaje bliżej swoją matkę i zaczyna ją bardziej rozumieć. W ciekawy sposób autorka przedstawiła konflikt między matką i córką, jego przyczyny i skutki, które wpłynęły na ich późniejsze decyzje, na kolejne pokolenia kobiet. Książka kipi od emocji, bardziej się nadaje dla czytelniczek niż czytelników. 20 lat temu oceniłam powieść na "6", podtrzymuję ocenę.

Proza życia w bardzo błyskotliwym wydaniu. Rzeczywistość nie jest czarno-biała i Larry McMurty doskonale przedstawia to w swojej książce. Charakterna Aurora Greenway lubi mieć rację i stawiać na swoim. To doprowadza do białej gorączki nie tylko jej licznych adoratorów ale też córkę, zięcia czy gosposię. Jej egocentryzm wzbudza złość ale jest też fascynujący. Wielbiciele starają się sprostać wymaganiom Aurory lecz często wygląda to jak próby przebicia głową muru. Pokorniejsza, córka, chciałaby trochę uwolnić się spod matczynych skrzydeł lecz utrudniają jej to poranne telefony rodzicielki. Siła tej powieści tkwi w dialogach, w zabawnych sytuacjach rodzinnych ale też w małych i większych dramatach, jakie niesie bohaterom życie. Bardzo dobra lektura, lekka a za razem chwytająca za serce.

Na tę książkę trafiłam przypadkiem... zostanie we mnie na zawsze. Słodko-gorzka opowieść o relacjach w rodzinie, która na nowo musiała się odnaleźć. Historia o dramatach z dużą dawką ciepłego humoru. Przekorna i dynamiczna. Bohaterka Viola po trzydziestu latach małżeństwa zostaje sama, gdy jej mąż postanawia przeżyć swoją drugą młodość u boku innej kobiety. Ona sama chce zacząć wszystko od nowa, ale najpierw musi się zmierzyć z problemami dorosłych już dzieci i wnuków. Nie są one bynajmniej błahe- alkoholizm, molestowanie, lekomania, zdrady. Sama zawsze wszystko trzymała twardą ręką, więc i tym razem rusza do boju by zrobić porządek w życiowych szufladach swojej rodziny. Książkę czyta się bardzo lekko, mimo nielekkich tematów. Bohaterowie są wyraziści, a ich dialogi są niby zwyczajne, a jednocześnie bardzo prawdziwe . Historia o zwykłej rodzinie, takich jakich jest wiele, a jednak rodzinie nietuzinkowej. W ekranizacji pod tym samym tytułem w rolę naszej bohaterki wcieliła się Whoopi Goldberg. Samo to wystarczy, by wyobrazić sobie, że to jest historia, która wzrusza i jednocześnie bawi do łez. .

Ethel - kobieta fatalna, czy kobieta zagubiona i nieszczęśliwa, która na swej drodze spotyka mężczyzn, którzy zbyt wiele od niej oczekują, którzy świadomie lub nie, wywierają na niej presję, formułują oczekiwania. A może właśnie ucieczka przed nimi i szukanie wsparcia czy zrozumienia z dala od nich, pcha ją w ramiona innych mężczyzn, w których próbuje widzieć ratunek, w konsekwencji prowadząc do tragedii, dramatu? Ethel Laffey, piękna dwudziestolatka, jest adoptowanym dzieckiem, nic niewiedzącym o swoich biologicznych rodzicach, a i o fakcie adopcji dowiedziała się dopiero niedawno. Zawsze była oczkiem w głowie przybranego ojca, ale teraz postanowiła się usamodzielnić i wyjść za mąż za Greka, przyszłego oficera Marynarki Wojennej USA Teddy'ego Avaliotisa. Costa - ojciec pana młodego jest zachwycony przyszłą synową, traktuje ją niemal jak bóstwo, ale oczekuje, że Ethel podporządkuje się odwiecznym greckim tradycjom, a przede wszystkim, że szybko da mu wnuka, następcę rodu. I właśnie te oczekiwania, ta presja stają się początkiem całej tragedii, przyszłego dramatu. Bo Ethel chce być dobrą synową, dobrą żoną, ale nie wszystko od niej zależy. Okazuje się bowiem, że Teddy jest bezpłodny, a nie może dowiedzieć się o tym Costa, bo przecież jego syn jest doskonały, najlepszy. Ethel próbuje wywikłać się z tej pułapki, odejść, zmienić otoczenie, pracę, ale wie, że złamie tym serce Costy, że go zawiedzie i rozczaruje, a przecież kocha go, to jest teraz jej prawdziwa rodzina... Kiedy zachodzi w ciążę ze swoim dawnym kochankiem, przyznaje się do tego mężowi, z którym i tak już dawno jej się nie układa i oboje postanawiają, że nie zdradzą tego faktu nikomu, że Costa wreszcie otrzyma swojego ukochanego wnuka, że wreszcie spełni się jego największe marzenie i oczekiwanie. Ale Ethel jest kobietą, piękną kobietą, której nie zmieniła ciąża i wciąż wzbudza pożądanie, kobietą, która mimo tego, że chce zmienić swoje życie i w pewnym sensie uciec od mężczyzn, wciąż w którymś momencie im ustępuje, bo nie chce ich ranić, bo chce być dla nich wsparciem, chce ich uszczęśliwić. Wciąż zapomina o sobie, o swoich uczuciach, swoich potrzebach. Czy rzeczywiście to Ethel jako jedyna ponosi winę za bieg wydarzeń, czy nie przyczyniły się do tego oczekiwania innych, oczekiwania, które, opuszczona w niemowlęctwie dziewczyna, chciała spełniać, aby być kochaną, akceptowaną, aby znowu nie zostać porzuconą, aby dzięki niej inni byli szczęśliwi? Książka w mojej ocenie zasługuje na wysoką ocenę, czytałam ją z ogromnym zainteresowaniem, próbując zrozumieć bohaterów - ich system wartości, zachowania, sposób myślenia. Autor wykreował bardzo realistyczne postacie, ludzi z krwi i kości, z ich wadami, słabościami, uczuciami - tymi wartościowymi i tymi wręcz psychopatycznymi, ludzi marzących i potrzebujących miłości, ludzi zagubionych i pełnych wątpliwości. A postać Costy to istny majstersztyk. To naprawdę wspaniała książka, którą szczerze polecam.

Wspólne zasiadanie do obiadu to element życia rodzinnego, który sprzyja wymianie poglądów, pozwala pobyć razem i daje poczucie jedności. Rodzina opisana przez Anne Tyler z różnych okazji spotyka się w Restauracji dla samotnych, której właścicielem jest młodszy z synów Pearl Tull, aby razem zjeść obiad i każde takie spotkanie kończy się kłótnią. Żaden z zaplanowanych obiadów nie dotrwał do deseru, a najczęstszym powodem klęski spotkania była wspomniana Pearl, czyli despotyczna, obdarzona trudnym charakterem matka. To kobieta zgorzkniała i głośno wyrażająca swoje ciągłe rozczarowania wobec dorastających pociech. Powodem jej zachowania jest fakt, że mąż nagle ją opuścił i zostawił z trójką dzieci, kredytem i codziennymi troskami. Pearl boryka się więc z samotnym macierzyństwem, kłopotami finansowymi i obserwuje, jak dorastają jej dzieci. Każde z nich jest inne i każde zdobywa się na bunt wobec matki, wybierając drogę życiową nie całkiem zgodną z jej oczekiwaniami. Opowieść o rodzinie Tull rozpisana została na wiele głosów. Każdy członek tej familii przedstawia swoją wersję wydarzeń, obarczając winą za swoje niepowodzenia, czy błędy innych i wybielając samego siebie. Dowiemy się, dlaczego ojciec opuścił swoje dzieci, co kierowało Codym, najstarszym synem, że ożenił się z Ruth, dlaczego Ezra, najmłodszy, został kawalerem i nie poszedł do college'u i co kierowało jedyną córką Jenny że kilkukrotnie wychodziła za mąż. Wszyscy bohaterowie to postaci tragiczne i niepogodzone z życiem. Nawet jeśli odnoszą sukcesy to tego nie widzą. Autorka nie osądza i nie ocenia swoich bohaterów. Pozostawia to w gestii czytelnika. I nawet jeśli chcemy potępić postępowanie matki czy ojca to w rezultacie okaże się to wcale nie takie jednoznaczne i oczywiste. Świetna opowieść o życiu w zwykłej rodzinie, gdzie buzują emocje, toczą się dramaty, przytrafiają radości. I gdzie miłość do brata, siostry, czy rodziców nie jest sprawą prostą i bezdyskusyjną. Jeśli lubicie powieści psychologiczno- obyczajowe to polecam zjeść "Obiad w restauracji dla samotnych".

Nie wiem czemu, ale ta książka trafiła do mnie totalnie. Przeglądałam ją, czytałam wielokrotnie, przepisywałam opracowywane w tekście wiersze. Jest zabawna, przewrotna, daje do myślenia, a zakończenie? Tak mnie poruszyło, oburzyło i zaskoczyło jednocześnie, że aż rzuciłam powieścią w ścianę. Zagwarantowała mi emocjonalną przejażdżkę bez trzymanki, to na pewno.

Czasami tak bywa. Czasami napotykamy na swojej drodze istotę wyjątkową, tak piękną, że aż stajemy w miejscu i odwracamy za nią głowę. Kompletnie nam w niej zawróciła. Ale później, kiedy zaczynamy ją lepiej poznawać, okazuje się, że poza atrakcyjną powłoką ma też wady. I to takie, które sprawiają, że przestaje nam się tak bardzo podobać. Choć wizualnie wciąż jest piękna, zwyczajnie już nas nie interesuje. Czasami tak bywa. Tak właśnie stało się z tą książką. Skusiła mnie tytułem, opisem z przodu („Opowieść o kobietach obdarzonych szczyptą szaleństwa”) oraz treścią na tylnej okładce. Być może moje rozczarowanie jest tak duże, bo nastawiałam się na historię odważnych, niezależnych kobiet, które nie boją się sięgać po swoje mimo trudności, kłód rzucanych pod nogi przez czasy, patriarchat etc. A wyszło... No, nie do końca tak, jak sobie wyobrażałam. Fabuła „Wariatek” jest prowadzona niespiesznie. Czuć dystans, jakby była pokryta kurzem. Trochę mi się przez to kojarzy z japońskimi dziełami, z którymi miałam kontakt, ale nie chciałabym nikogo wprowadzać w błąd tą sugestią. Po prostu... tak mi się kojarzy. Ale nie dziwne, wszak to opowieść o życiu kilku kobiet z jednej rodziny. Zaczyna się w czasach okołowojennych, od prababki. A nawet praprababki, gdyby się uprzeć. Na początku byłam zachwycona. Urzekła mnie postać Julii, która powoli, spokojnie, w bardzo przemyślany sposób wydzierała swoje życie z ram ustalonych przez rodzinę. Robiła to skutecznie, na tyle, na ile mogła. Nawet w dojrzałym wieku musiała pogodzić się z tym, że jako (tylko) kobieta ciągle jest na gorszej pozycji. Przykład? Nie mogła dostać rodzinnego obrazu w ramach spadku, bo tego typu pamiątki dziedziczą wyłącznie mężczyźni. A ona, pomimo upływu lat, wciąż była na cenzurowanym za to, że odważyła się kiedyś żyć inaczej. Początek poświęcony Julii mnie oczarował (i zasmucił, ale takie były czasy). Za to kolejne bohaterki budziły coraz większy grymas na mojej twarzy. Albo ustępowały miejsca mniej zdolnym i bardzo zakompleksionym przez to mężom, albo zwracały uwagę na osobniki, które powinny mieć nad głową wielki czerwony neon „Uciekaj od niego!” Najbardziej drażniły mnie chyba te, którym nie zależało. Na swoim szczęściu, na swoim talencie, na niczym. Kompletnie ich nie rozumiałam. Męscy bohaterowie, którzy przewinęli się przez „Wariatki”, byli za mało albo za bardzo. Wpisani (wręcz wdrukowani) w konwenanse, żywcem wyjęci z szablonu albo rozedrgani, uciekający przed życiem, niedostosowani. Nawet jeśli kochali, to z daleka – bo proza życia zabija namiętność. Zaczynałam urzeczona, a kończyłam, żeby doczytać. Jednocześnie chcę podkreślić, że cały czas uważam dzieło Chantal Delsol za kawał dobrej literatury. Jest pięknie pisane, choć trochę niedzisiejszo, więc nie każdemu będzie odpowiadać. Po prostu... to przystojny mężczyzna, który zawrócił mi w głowie, a później zniechęcił charakterem.

Roddy Doyle, irlandzki pisarz, dramaturg i scenarzysta, za wydaną w 1993 roku powieść „Paddy Clark Ha! Ha! Ha!” otrzymał Nagrodę Bookera. Był już wówczas pisarzem znanym i rozpoznawalnym, jego debiutancki cykl The Commitments, wszystkie jego trzy tomy, zostały sfilmowane i cieszyły się sporą popularnością, zdobywając wiele nagród filmowych a nawet nominację do Oskara. Roddy Doyle opowiada w niej historię rodziny Rabbittów z robotniczej dzielnicy Dublina, o ich wzlotach i upadkach, lepszych i gorszych dniach. Pełna ciepła i humoru sytuacyjnego opowieść a jednocześnie bardzo realistyczna. „Paddy Clark Ha! Ha! Ha!” to historia opowiadana przez dziesięcioletniego Patricka, mieszkającego z rodzicami, młodszym bratem i całkiem małymi siostrami na przedmieściach Dublina, w roku 1968. Miejscami naiwna, miejscami okrutna opowieść z dzieciństwa wypełnionego walkami, przyjaźniami, które do końca nigdy nie były szczere, a raczej stanowiły potrzebę akceptacji. Dzieciństwo łączące niewinność, okrucieństwo, ukrytą przemoc i ból, czyli biorąc pod uwagę czas dorastania Paddy’ego – całkiem szczęśliwe. Tylko gdzieś czasami wkrada się nerwowość, gdy nie rozumiejąc w pełni świata dorosłych, odgadując gesty czy intonację głosu rodziców, budzi się w nim lęk przed porzuceniem. Wzruszająca i zabawna opowieść o dzieciństwie, które możemy obserwować niemal dzień po dniu. Życie dziesięciolatka, które czasami jest zupełnie nonsensowne. Czasami pełen przemocy wobec rówieśników a czasami czuły, ujmujący i błyskotliwy. Język jaki zaproponował Roddy Doyle idealnie odpowiada klimatowi powieści. Miejscami jest po prostu urzekający. Dziecięca radość i zachwyt z odkrycia słowa, którego jak wie, nie powinien używać a mimo wszystko go używa to przecież najlepsza zabawa. Smutna i genialna. Ciekawe i zabawne przedstawienie dziecięcych doświadczeń w literaturze, pytanie tylko jak wiele swoich doświadczeń wykorzystał Roddy Doyle do jej napisania, bo w roku 1968 autor miał właśnie 10 lat. Zdecydowanie warto.

Dwaj przyjaciele z dzieciństwa końcówki lat 60-tych 20 wieku są bardzo różni. Wrażliwy fantasta Jonathann i zamknięty w sobie Bobby poszukują i próbują – jak wszyscy nastolatkowie - co im w życiu może pasować, również w sferze seksualnej. Kilka lat później spotykamy Jonathanna mieszkającego ze współlokatorką Clare, wyzwoloną dziewczyną, która nie może się zdobyć na stały związek z mężczyzną, ale jednocześnie marzy o macierzyństwie. Gdy Bobbyemu i Clare, których połączyło gorące uczucie, przychodzi na świat dziecko, trójka przyjaciół opuszcza Nowy Jork i osiedla się na prowincji, tworząc niekonwencjonalną rodzinę, rodzaj komuny, tytułowy dom na krańcu świata. Czy taki układ ma szanse na przetrwanie? Jeżeli tak, to jak to wpłynie na każdego bohatera? Jeżeli nie, to czy będą mogli żyć osobno ale szczęśliwie? Dobry film z wątkiem LGBT pokazanym z dużym wyczuciem.

Podobno jest to historia o wielkiej miłości, która czasem rodzi się spontanicznie, niezależnie od nas i od momentu życia w jakim się znajdujemy. No i dobrze, zgadzam się, coś takiego istnieje. Ale czy aby na pewno w tym przypadku tak jest? Mamy tutaj piękny język, piękne mosty, piękne wschody i zachody słońca. Piękna też jest wiejska Iowa. Piękna kobieta, która ma w sobie pasję i pragnienie życia. Przystojny jest mężczyzna, który nie potrafi się ustatkować i podróżuje po całym świecie. I co... pewnego upalnego dnia, on szuka mostu, którego znaleźć nie może, i o drogę pyta ją, piękną nieznajomą. I tak zaczyna się ich 4-dniowe zauroczenie, bo miłością, to bym tego nie nazwał. Fajnie, że komuś ta książka przypadła do gustu, bo mnie tak raczej średnio (choć czytało mi się ją bardzo przyjemnie), gdyż nie rozumiem, dlaczego ta dwójka nie zakończyła swojego życia razem. No dobrze, może nie od razu, ale później, kiedy ona zobaczyła, że ​​on o niej nie zapomniał, że ona wiąż za nim tęskniła, kiedy jej dzieci już dorosły i wreszcie mogła rozwieść się ze swoim nudnym mężem? Odpowiedź jest prosta: bo to nie była prawdziwa miłość, to było tylko zauroczenie.

Po przeczytaniu książki „Kramer kontra Kramer” Avery Corman uważam, że jest to powieść głęboko osadzona w codziennym życiu, bliska ludziom i ich realnym zwykłym "szarym" problemom. Sięgając po książkę, znałam jej treść, ponieważ oglądałam film „Sprawa Kramerów”, doceniony między innymi za wybitne kreacje Meryl Streep i Dustina Hoffmana. Jednak po lekturze „Kramerów” czuję potrzebę zajęcia jednoznacznego stanowiska i stanowczego opowiedzenia się wyłącznie po stronie Teda, ojca Billy'ego. Faktycznie, zarówno w powieści jak i w filmie, jest on wyłącznie pochłonięty swoją karierą oraz twardym obowiązkiem utrzymania rodziny. W tym nieustannym pędzie nie dostrzega potrzeb swojej żony ani nie docenia jej uczuć, drastycznie ignorując fakt, że Joanna coraz częściej i coraz wyraźniej mówi mu o swoich piętrzących się frustracjach oraz narastającym niezadowoleniu z bycia matką i „rodzinnej” codzienności. Co więcej, nie zauważa również swojego jedynego syna, jego emocji, potrzeb oraz bolesnego braku bliskości, miłości i prawdziwej więzi z ojcem. Dlaczego więc opowiadam się po stronie Teda? Między filmem a książką pojawia się wyraźna rozbieżność. W ekranizacji, po odejściu Joanny Ted kompletnie nie radzi sobie z życiem. Wszystko rozpada się wokół niego na kawałki, a on sam musi od podstaw pozbierać i poukładać swoją codzienność na nowo, a właściwie dwa życia, bo u jego boku stoi zdezorientowany i zagubiony syn. Przez długi czas jest nieporadnym ojcem, który nie potrafi odnaleźć się w zwykłych, codziennych sytuacjach, obowiązkach i narastających problemach w życiu zawodowym. W powieści natomiast Ted bardzo szybko bierze się w garść, niemalże natychmiast po uświadomieniu sobie w jak trudnej i traumatycznej sytuacji znalazł się jego syn i on. Nie ma w jego sercu miejsca na depresję, na wahanie, ani na roztrząsanie, czy będąc samotnym tatą zdoła sprostać przeciwnościom losu i to z takim zasobem sił, by jednocześnie zmierzyć się z ciężarem przeszłości oraz wyzwaniami teraźniejszości. Ted nie rozpacza, nie załamuje się i nie pogrąża w bezsilności. Z dnia na dzień tak po prostu staje się kochającym OJCEM, w pełni obecnym i odpowiedzialnym za życie, funkcjonowanie i uczucia swojego ukochanego syna. Swoją postawą Ted obala mity nieporadnych, zagubionych w życiu ojców, nie radzących sobie w codzienności. I właśnie przy tej silnej postawie Teda z powieści wiernie będę trwać, trzymając kciuki za pozytywną, świetlaną przyszłość Billy'ego i jego taty, która na pewno nadejdzie.

Cudowna, skrząca się dowcipem opowieść, która, jak głosi okładka, jest rodzinną kroniką. Na pierwszy plan jednak w tej rodzinnej historii wysuwają się kobiety, z główną bohaterką - Ruby na czele. W historii tej, jak to zwykle w życiu bywa, przeplatają się wydarzenia komiczne, smutne, a także tragiczne. Wszystko jednak opisane jest tonem lekkim, pełnym humoru i autoironii.