Przerwane milczenie

Moja pierwsza styczność z tą autorką. "Siostra" opowiada o Beatrice i jej zamordowanej siostrze Tess. Beatrice nie wierzy w samobójstwo swojej siostry i próbuje przekonać wszystkich, że jest inaczej. Niestety nikt jej nie wierzy. Na swojej drodze spotyka wielu ludzi: ojca dziecka jej siostry, chłopaka, który ma na jej punkcie obsesję, koleżankę z którą jej siostra brała udział w badaniach oraz lekarza, któremu wpada w oko Beatrice. Na pewno prawdą jest to, że gdy wszystko jest dobrze, ludzie nie przywiązują dużej wagi do czegokolwiek, nie zastanawiają się nad swoim życiem. Dopiero tragedia sprawia, że zwalniamy i zaczynamy przewartościowywać swoje własne życie i tak się dzieje w przypadku Beatrice. Co do mordercy to akurat nie zgadłam, bo zastanawiałam się kto to mógł być. Książka jest dobra, ale pod koniec strasznie mi się dłużyła. Ogólnie miałam wrażenie, że tak naprawdę jest to książka obyczajowa, o życiu Beatrice, przeplatana z morderstwem Tess. Jednak jak na debiut to jest naprawdę dobra. Tylko czemu tak mało tej akcji? Sięgnę po inne książki autorki i przekonam się czy taki ma styl pisania czy może po prostu ta pierwsza jest jej najsłabszą.

Dobra. Wiele poszlak, dużo podejrzanych, co nadawało klimat. Lekko się czytało, kolejne fakty dawały świetny obraz do rozwikłania zagadki morderstwa. Zakończenie dobre, choć nie zaskakujące bo już pod koniec można się było domyślać kto stoi za tym wszystkim. Jak dla mnie śmierć Jimmego można było pominąć i inaczej rozwiązać końcówkę , co nie ujmuję książce dobrego zakończenia. Brakowało mi również dokończenia wątków takich jak, czy Alex związał się na dobre z Dianą i co zadziało się z Peder i jego rodziną po akcji na wyspie (ogólnikowe info w tym temacie). Możliwe, że te informqcję są zawarte w kolejnej części. Ogólnie polecam.

Pomimo tematu koszmarnego dla każdego rodzica, książka jest naprawdę dobra i szybko się ją czyta. Ktoś mógłby powiedzieć, że pisarka przeciąga ale tak naprawdę każdy element i dialog wydawał się znaczący i mający sens. Olsson skradła moje serce już drugą książką :) Do samego końca podejrzany był zagadką i to mnie się najbardziej podobało :-)

Historia dwóch morderstw, które mogą, ale nie muszą, wiązać się ze sobą. Ciekawi bohaterowie, wiele zaskakujących zwrotów akcji. Historia, która toczy się dwutorowo, ponieważ czas rzeczywisty przeplata się ze spisanymi przez jedną z bohaterek wspomnieniami. Drugi już raz w książkach Charlotte Link natrafiam na swojego rodzaju książkę w książce ("Dom sióstr ") i po raz drugi muszę przyznać, że "dodatkowa" historia bardziej przykuwa moją uwagę, niż opowieść właściwa, choć w tym wypadku obie oceniam na 8/10. Tak czy inaczej, niesamowicie trzyma w napięciu do ostatnich stron i z pewnością jest warta uwagi!

Och połknęłam ją w jeden dzień. Świetne pióro. Bohaterowie świetnie wykreowani. Tematyka warta poznania ku przestrodze i odczarowaniu momentami za nadto wyidealizowanego świata. Autorka pisze lekko ale konkretnie. Fabuła idealna na serial. Polecam bo świetnie spędzony czas.

Drugie spotkanie z autorką. Pierwsza książka - Lisia Dolina. Wciąga bez dwóch zdań. Pasjonująca historia. Zaś Echo Winy...tu czegoś mi brakowało, też ciekawa, dużo się dzieje ale postać jednej z bohaterek była tak infantylna, tak głupia, że spaliła całość 😔 Zakończenie zaskakujące,tym uratowała końcówkę książki.

Książka mnie wciągnęła od pierwszych stron. Czy ja wiem, czy są tu jakieś tajemnice? Praktycznie wszystko podane jest na tacy i dla mnie nie było źadnego zaskoczenia. Nurtowało mnie tylko jak to się stało. Postać Beth irytowała mnie niemiłosiernie i losy bohaterek współczesnych pisane były tak jakby na kolanie. Uganiane się Erici za Dinny'm..i to dorosła kobieta- no niezrozumiałe, ale z miłości człowiek czasem głupieje. Caroline nie polubiłam, mimo, że jej postać została napisana bardzo dobrze. Jej zachowanie zarówno na farmie jak i w Stator Manor- bez empatii, władczo, jaśnie pani z wyższych sfer. To, że życie ją doświadczyło (po części sama jest sobie winna) nie ma nic wspólnego z tym jak człowiek może traktować drugiego człowieka. Dobrze napisana postać Sroki. Może to nie Kate Morton, ale czyta się bardzo dobrze.

Zbliżają się święta Bożego Narodzenia, sprzyjające rodzinnym spotkaniom, a może będzie to wyjazd do ośrodka wczasowego z rodziną. Nie zapomnijmy jednak o książce np. Camilli Läckberg „Zamieć śnieżna i woń migdałów". Zgodnie z wolą patriarchy rodu Rubena, członkowie rodziny Liljecronas zbierają się na niewielkiej wyspie Valön. W trakcie kolacji Ruben ogłasza, że postanowił, wydziedziczyć wszystkich zaraz potem ląduje martwy z twarzą w talerzu. Jest z nimi młody policjant Martin Mohlin, który zaczyna śledztwo. Charakterystyka postaci jest wybiórcza. Ich poglądy oraz motywy zachowań poznajemy dopiero w trakcie przesłuchania. „Zamieć śnieżna i woń migdałów" nie jest złą książką, ale nie wyróżnia się też niczym szczególnym. Czytanie jest szybkie, lekkie, nawet chwilami emocjonalne. Jest ona oczywistym ukłonem wobec Agathy Christie (ale tylko ukłonem). Akcja tej mikropowieści toczy się bardzo płynnie, a dzięki małej objętości książki, nie jest nadmiernie rozwleczona. Napięcie utrzymywane jest na stałym poziomie, choć autorka dozuje nam z odpowiednią precyzją i częstotliwością wiele zagadek. Sam kryminał jest o lekkim kalibrze, który będzie świetną rozrywką podczas najbliższych świąt. Jak mi wiadomo, głównym hobby pisarki jest gotowanie. Czy dałbym się zaprosić np. na kolację świąteczną??? Jest to moja pierwsza styczność z twórczością tej autorki, która z pewnością będzie kontynuacją kolejnej czytelniczej przygody.

Fabuła książki jest naprawdę interesująca i przyznam bardzo fajny zamysł połączenia tematu adopcji z seryjnym zabójcą. Mały minus, za przeciągnięcie akcji w czasie.. w pewnych momentach dłużyło mi się czytanie. Nie mniej jednak warto było dotrwać do zakończenia.

Ta książka to prawdziwy emocjonalny rollercoaster, który zostaje w głowie na długo po przewróceniu ostatniej strony. Jako czytelniczka, najbardziej uderzyło mnie to, jak autor potrafił oddać bezwzględną samotność głównej bohaterki, Christine. ​Co najbardziej zapada w pamięć? ​Motyw utraty tożsamości: Pomysł na kobietę, która każdego ranka budzi się jako „czysta karta”, jest przerażający. Czytając, podświadomie stawiasz się na jej miejscu – to uderza w nasze najbardziej podstawowe lęki o bezpieczeństwo i zaufanie do najbliższych. ​Klaustrofobiczny klimat: Akcja toczy się głównie w domu, co potęguje uczucie osaczenia. Czuć to napięcie między Christine a jej mężem, Benem. Z każdą stroną zastanawiałam się: Czy on jest bohaterem, czy potworem? Ta niepewność jest genialnie poprowadzona. ​Forma dziennika: To, że poznajemy historię poprzez zapiski Christine, sprawia, że więź z nią jest bardzo silna. Razem z nią odkrywamy kolejne kłamstwa i razem z nią czujemy ten narastający paraliżujący strach. ​Subiektywne odczucia ​Choć momentami opisy codziennego poranka i powolnego przypominania sobie faktów mogą wydawać się powtarzalne, to właśnie ten zabieg buduje autentyczność jej stanu. To nie jest typowy kryminał z pościgami – to thriller psychologiczny w najczystszej postaci, gdzie największa walka toczy się wewnątrz własnego umysłu. ​Podsumowanie: Książka jest genialna, jeśli szukasz czegoś, co sprawi, że zaczniesz kwestionować własne wspomnienia. To opowieść o tym, jak łatwo nami manipulować, gdy nie mamy przeszłości, do której moglibyśmy się odwołać. ​Moja ocena: 8/10 ⭐

Książka delikatnie się ciągnęła, do tego początkowo nie mogłam zrozumieć co wspólnego ze sobą mają ci wszyscy ludzie. Historia mocno przewidywalna, schematyczna, mniej więcej od połowy było już wiadome jak historia się zakończy, więc zakończenie nie było zaskakujące. Dodatkowo cały czas podczas czytania zastanawiałam się czemu Nina szukała kogoś kto rozmawiałby w tym samym języku co chłopiec, zamiast od razu przetłumaczyć to co mówił za pomocą telefonu. Niby taki mały szczegół, a cały czas siedział mi w głowie, nie mówiąc o tym, że takich szczegółów było nieco więcej. Książka jest okej, więc jeśli kiedyś na nią wpadniecie to możecie przeczytać, ale jest dużo ciekawszych książek. Sama jednak nie skreślam serii i jeśli kiedyś natknę się na tom drugi to go przeczytam.

Didi, młoda kobieta w zaawansowanej ciąży odwiedza centrum handlowe w upalny dzień . Życie upływa jej na zakupach, dbaniu o ukochanego męża Richa i dwie córeczki, i oczekiwaniu narodzin trzeciego dziecka. Nagle to sielskie życie brutalnie zakłóca zdesperowany młody człowiek, który porywa Didi. Jakie są jego motywy? Rozpoczyna się morderczy wyścig z czasem, z udziałem policji, FBI i zrozpaczonego męża Didi, Richa. Pomysł jest prosty i teatralny w swej sile .Z góry określony, odliczany czas zamiast rozdziałów. Cała akcja toczy się przez jedenaście strasznych godzin dla Didi i jej nienarodzonego dziecka, a każda kolejna minuta potęguje napięcie. Akcja toczy się na przemian: czytamy, co przeżywa główna bohaterka i jakie są jej relacje z porywaczem, a w kolejnych partiach śledzimy postępy policji i uczucia Richa. Simons potrafi zbudować napięcie. Autorka skutecznie budowała napięcie, sprawiające, że od książki nie sposób było się oderwać. Nie bez znaczenia jest też niejednoznaczność porywacza . Historia porwanej bohaterki i jej nienarodzonego dziecka może skończyć się na różne sposoby, dlatego czyta się tę książkę z zapartym tchem. Simons wykreowała bohaterkę, która przez wzgląd na swój błogosławiony stan zdolna była do wszystkiego, byle tylko ocalić dziecko -próbowała manipulacji, rozmów, wielokrotnie podejmowała dialog o Bogu, po to jedynie, by zyskać na czasie i wykryć słabe strony porywacza. Książka ma jednak drobne słabości, których nie sposób przemilczeć. Didi jest dość jednowymiarowa. To po prostu religijna gospodyni domowa, która uwielbia zakupy; nie ma głębszej historii ani osobowości. Ogromna pobożność Didi może irytowa. Trudno uwierzyć, by tak religijnymi zwrotami i biblijnymi cytatami posługiwała się młoda kobieta Jako thriller książka sprawdza się całkiem nieźle, choć każdy, kto przeczytał lub obejrzał cokolwiek z tego gatunku, już na samym początku będzie mógł się domyślić zakończenia.

Nie miałam wysokich oczekiwań i .. zainteresował mnie ten kryminał tak, że przeczytałam szybciutko. Historia wstrząsająca i przerażająca, choć może zdarzyć się niestety wszędzie. Rozwiązanie.. domyślałam się :) Zaskoczyły mnie wątki poboczne i nieco zasmuciły, że nie wszystkie zostały do końca rozwiązane. Mam jeszcze 2 książki tej autorki .. zobaczymy co będzie dalej.

Ciekawa fabuła, zwroty akcji, ale... Czegoś zabrakło... Mam takie wrażenie, że pierwsze 3/4 książki jest dość rozwlekłe, później następuje zwrot akcji, większość sekretów wychodzi na jaw, bohaterowie przyznają się nagle do winy i znowu akcja zaczyna się wlec by nagle na końcu obrócić się o 180 stopni na korzyść głównego bohatera... No nie, niestety to do mnie nie przemawia. Ale mimo tego 6 gwiazdek za pomysłowość.

Książkę przyjemnie się czytało. Książka nieco przewidywalna, ale do poduszki się nadawała. Autorka dobrze rozpisała społeczne relacje i opowiedziała o tym, jak funkcjonuje kuratelą i opieka społeczna w Szwecji. Jak dla mnie największym rozczarowaniem byl sposób napisania zakończenia.

Sama nie wiem co napisać. Wlecze się ta akcja bardzo . Przez większość książki nie dzieje się nic, trochę to przydługie. Naczytasz sie człowieku ponad 300 stron, a wszystko się wyjaśni na kilku ostatnich. Ogólnie książkę czyta się bardzo szybko. Główna bohaterka - przesympatyczna,trochę samotna i tęskniąca,przez co budzi dobre emocje. Często robi wiele rzeczy na własną rękę. Wątek stopy mało rozwinięty i właściwie tak do końca nie wyjaśniony, czułam niedosyt jeśli chodzi o tą sprawę. Inne wątki wyjaśnione do końca,w całkiem interesujacy ale i przerażający sposób, jaki los człowiek człowiekowi jest zdolny zgotować

Jak na skandynawski kryminał, to muszę powiedzieć, że się troszeczkę zawiodłem. Spodziewałem się czegoś mocniejszego, czegoś, co mnie wbije w fotel i będzie pragnęło wziąć kolejną książkę - no cóż, nie spełniła aż tak moich oczekiwań, ale w pochmurny dzień, można sięgnąć po nią w ostateczności. Sceny, które utkną Ci w pamięci - nieliczne, emocji brakuje, a końcówka - jak dla mnie taka sobie.

Na początku strasznie mnie irytował układ książki - długie rozdzialy, brak przerw w tekście - takie szczegóły techniczne, które psuły mi przyjemność czytania. Kiedy już wciągnęła mnie historia, długo nią żyłam. Jest w tej książce to, co lubię - tajemnice przeszłości, powoli odsłaniane elementy układanki, rzucane czytelnikowi przynęty, żeby się domyślał - i mimo wszystko sporo zaskoczeń. Wątek współczesny taki sobie, ale przeszły bardzo dobry.

Druga powieść od Rosamund Lupton za mną. Po “Siostrze”, która mnie zmęczyła miałam obawy, że kolejna książka od autorki mi nie podejdzie. Czy faktycznie? I tak i nie. “Potem” prezentuje w mojej ocenie bardziej interesującą historię niż “Siostra”. W szkole wybucha pożar, a Grace - główna bohaterka i matka wbiega do płonącego budynku, aby uratować znajdującą się w środku córkę Jenny. Z biegiem czasu okazuje się, że było to podpalenie i Grace wszczyna śledztwo. Książka wciąga i chce się dowiedzieć kto jest sprawcą tragicznych wydarzeń. Jest faktor tajemniczości i zagadki. Autorka całkiem sprawnie żongluje emocjami, bohaterami i całą akcją. Historia jest naprawdę ciekawa jednak zawiera dwa istotne elementy, za którymi mocno nie przepadam w literaturze, a które dla mnie jako czytelnika mają wpływ na ogólny odbiór książki. Podobnie jak w “Siostrze” jest tu narracja w pierwszej osobie, a dodatkowo główna bohaterka jest jakby duchem - wychodzi ze swojego ciała i towarzyszy swoim bliskim w rozwikłaniu zagadki razem z duchem swojej córki Jenny. Podobny motyw “ducha” jest też u Kristin Hannah w “Pozwól odejść “ i “Wyśnione szczęście”. Dla mnie to jest too much - nie lubię i raczej się do tego nie przekonam. Gdyby autorka napisała “Potem” w trzeciej osobie, moim zdaniem książka byłaby bardziej przystępna. Oczywiście to moja subiektywna opinia bo tak jak wspomniałam wcześniej, historia sama w sobie jest naprawdę dobra. Jeśli kiedyś na nią traficie to z pewnością polecam bardziej niż “Siostrę”.

Powieści Lesley Lokko, pisarki o szkocko- ghańskich korzeniach, są przeznaczone dla kobiet, bo to właśnie one są bohaterkami jej książek. Autorka w każdej powieści porusza inne problemy, z jakimi stykają się kobiety, na pierwszym planie stawiając te, które wynikają z odmienności kulturowej, rasowej, z pochodzenia. Jej książki nie są lekką lekturą dla znudzonych pań domu, chcących poczytać o pięknych ludziach, romansach i koniecznie znaleźć na końcu pokrzepiający happy end. Lokko pokazuje swoje bohaterki w sytuacjach trudnych, wręcz dramatycznych, co wynika najczęściej z sytuacji politycznej w tym regionie świata, w jakim osadzona jest akcja. „Prywatna sprawa” to powieść o życiu kobiet związanych z oficerami brytyjskiej armii stacjonującymi w różnych częściach świata. Autorka pokazuje, z czym muszą mierzyć się żony i narzeczone zawodowych żołnierzy i jak bardzo życie polegające na ciągłym przenoszeniu się z miejsca na miejsce, strach o życie mężczyzny wysłanego w regiony objęte wojną wpływają na psychikę kobiet i jak sobie z tym radzą. Abby, Meaghan, Sam i Dani różni bardzo wiele, ale łączy to, że wszystkie podporządkowały swoje życie, lub jego część związkowi z żołnierzem. Towarzyszy im samotność, niepokój, brak stałości i konieczność łagodzenia stresów, na jakie narażony jest ich mąż, kochanek, czy narzeczony. Ich życie to zmieniające się mieszkania w bazach wojskowych, niewiedza na temat miejsca pobytu ukochanego mężczyzny, lęk przed słuchaniem wiadomości w telewizji i konieczność rezygnacji z własnych planów, ambicji, czy pracy zawodowej. Wsparcie mogą znaleźć jedynie w kobietach takich jak one same, bo tylko one rozumieją. Podobało mi się to, że Lesley Lokko skupia się nie tylko na kobietach, ale wnikliwie przygląda się także ich partnerom. Służba wojskowa, której stałym elementem są długie okresy oddalenia od domu zostawia ślad w psychice, często ją niszczy. Kiedy wojskowi trafiają do ogarniętych wojną regionów, takich jak Irak, Sierra Leone, Belize, wychodzą z nich demony. Daleko od domów zaczynają zachowywać się jak zwierzęta, ich morale znika i wtedy na jaw wychodzą najbrudniejsze cechy ich charakterów. Najgorsze jest jednak to, że armia kamufluje ich zbrodnie, albo szuka kozłów ofiarnych, których poświęca w imię troski o pozytywny wizerunek wojska. Powieść Lokko opowiada też o kobietach rozpaczliwie szukających miłości i szansy dla siebie w okrutnym świecie. Jednakowo zagubiona jest tu młoda Dani gotowa sprzedać swoje ciało angielskiemu żołnierzowi za posiłek i kilka monet, co dobrze wykształcona prawniczka z Anglii, która na samotnych wakacjach w Maroku poznaje oficera i obdarza go bezwarunkowym uczuciem, albo australijska manikiurzystka, która uciekła z domu na farmie przed ojcem alkoholikiem i bezwolną matką. Każda z nich właśnie w związku z oficerem znajduje odrobinę uczucia i namiastkę poczucia bezpieczeństwa, co nie zawsze prowadzi do szczęśliwego zakończenia. Zauważyłam, że niektórzy czytelnicy zarzucają tej powieści, że bardzo powoli się rozkręca, że kolejne wątki plączą się i wymagają dużego skupienia. To prawda, ale mnie właśnie to się podobało. Większa część to powolne i wnikliwe przyglądanie się poszczególnym bohaterkom, ich młodości, temu, jak to się stało, że związały się z wojskowymi, na jakie problemy natrafiły jako żony oficerów. Z kolei na okładce obiecuje się sensacyjną historię o mordach na młodych dziewczynach. To nieprawda- ten wątek pojawia się tylko w finale i jest jedynie zwieńczeniem całej opowieści. „Prywatna sprawa” to raczej powieść obyczajowa z wątkiem kryminalnym. Polecam tym, którzy cenią książki skupione na budowaniu portretów bohaterów, a nie szybkiej akcji.