Jedenaście godzin

‘Amerykańskie lato’ to historia o równie szczęśliwych, jak i bolesnych powrotach do przeszłości. Niespodziewanie Pen otrzymuje list, w którym dowiaduje się że jej syn Andy zosatał jednym dziedzicem fortuny Bronsów, rodzinnego imperium finansowego. Jak do tej pory historia jego ojca jest owiana tajemnicą, Andy niewiele wie o nim wie. Pen musi zmierzyć się ze wspomnieniami burzliwego lata, pełnego przygód, jakie przeżyła z Bobbym, Kate i Sandym. Jest to również czas, w którym jej syn ma poznać prawdę, prawdę o swoim ojcu, o tym co wydarzyło się pamiętnego lata. Wszystkie te zdarzenia mają wpływ na decyzje podjęte przez jego matkę, aby chronić syna. Ma ona nadzieję, że nie zniszczą ich relacji. ‘Amerykańskie lato’ jest książką, którą szybko się czyta, a cała historia przedstawiona jest w lekki i pozytywny sposób. Jest to przyjemna lektura, idealna na wakacje.

Nawet nie wiecie, jak się cieszę, że tu jestem i trafiam na Wasze rekomendacje książek, po które w ślad za nimi sięgam. Nie zawsze są trafne, czasem nie trafiają w mój próg wrażliwości, nie zachwycają, ale ta książka, to właśnie to, czego szukam i ubolewam, że już skończyłam czytać… Wprawdzie depresyjny listopad, to nie jest najlepsza pora na lekturę takich książek, która długimi momentami przytłacza, ale historia Lucy i Mickeya, to źródło niesamowitych przeżyć, emocji, które pewnie jeszcze długo będą się we mnie odzywać. On, obciążony chorobą afektywną dwubiegunową, która przedwcześnie zakończyła także życie jego matki, wpadający często w chwile chorobliwej euforii, na przemian z głęboką depresją, zagrażającą jego życiu i powodującą chęć do samounicestwienia. Nawet nie śmiał marzyć o życiu u boku kobiety, którą pokochałcałym sobą od pierwszego wejrzenia... Ona, najpierw w bardzo młodym wieku w nieprawdopodobnych okolicznościach straciła ojca, potem jako jedna z trzech sióstr musiała patrzeć na powolną śmierć swojej matki, którą dzień po dniu zabierał jej rak... Choroba Mickeya nie była jednak dla Lucy dostateczną przeszkodą, by zrezygnować z uczucia do zagubionego w swoim życiu człowieka, bo pod powłoką jego choroby widziała jego wielkie, kryształowe serce. Zdawała sobie sprawę, że nie będzie jej w życiu łatwo, a ich wspólna droga będzie przypominać taniec na rozbitym szkle, ale wierzyła, że swoją miłością do Mickeya pokona wszelkie przeszkody. A przeszkód na swojej drodze napotykali wspólnie cały ogrom i nawzajem musieli drżeć o swoje życie, gdy okazało się, że Lucy, podobnie jak jej matka, a także starsza siostra, zmaga się z chorobą nowotworową... To niestety nie jedyna niespodzianka, jaką życie zgotowało państwu Chandlerom, którzy przez jedenaście lat, świadomi swoich ograniczeń i połączeni głębokim uczuciem starali się zbudować normalny dom, z listą zakazów i nakazów, które pozwolą im trwać przy sobie i cieszyć się życiem. Jaki scenariusz napisało dla nich życie? O tym nie napiszę, bo o tym przeczytacie sami... Przygotujcie się na jazdę bez trzymanki, bardzo emocjonującą, ale i piękną powieść

Mam mieszane uczucia. Fajny romans. Do końca trzyma w niepewności. Nie mogę się jednak pozbyć nieprzyjemnych opinii o Polakach. Z jednej strony w porównaniu z Rosjan zachowaniem podczas marszu ba Berlin, Polacy są opisani pozytywniej. Ale już po wojnie, autorka opisuje, że za łapówki w 2009? roku Rosjanie wykupują polskie ziemię i zamki. Pewnie jest to prawdą, na terenie Prus. Boli bardzo, kompletny brak zrozumienia przez Niemców, jaką potwornością były ich zbrodnie wobec Polaków. Widzą Żydów cierpienie, a Polacy są traktowani jak kolonia niemiecka, gdxie powinniśmy potulnie zastosować się do ich władzy na polskiej ziemii. Brak zrozumienia, że za te potworne zbrodnie na Polakach, poieranie Firera , brak wewnetrzej opozycji zostali wyrzuceni z odwiecznych polskich ziem. Tak samo nas traktowali wtedy jak i dziś. Ale dobrze się czyta.

Akcja miejscami dłużyła się, kiedy w końcu coś się wydarzy i to raczej złego, bo niczego dobrego po tym rozwoju akcji się nie spodziewałem. Książka „Pieśń o poranku” Paulliny Simons pełna emocji, temat kontrowersyjny, wiele wtrętów filozoficznych. Studium kobiety spełnionej, matki i mężatki, którą gorący romans ze sporo młodszym partnerem stawia przed trudnymi wyborami, a skutki są nieodwracalne. - „Jak to jest, gdy żyje się w oszustwie? Każdy gest, duży czy mały, każde słowo, ważne bądź nie, każda myśl, każdy oddech jest efektem manipulacji”. - Te słowa Paulliny Simons można przypisać niemal każdej osobie, która zdecydowała się nie tyle na zdradę, ile na prowadzenie podwójnego życia, Zdradzają nie tylko mężczyźni, ale i kobiety – miłość, a niekiedy wyłącznie popęd, nie wybiera swoich ofiar. O tym, jakie są konsekwencje zdrady i czy warto je ponosić – no właśnie czy warto? Za taki związek zapłacili ogromną cenę, podobnie jak ich bliscy. Szkoda tylko, że wielka miłość i potężna namiętność pozostawia za sobą same zgliszcza. Nie mnie oceniać główną bohaterkę, Larissę Stark. Polecam. Ps. Przeczytałem 7.03.2021

Historia osadzona w niezwykle ciekawych czasach - gdy sufrażystki walczyły o prawa kobiet, gdy arystokraci tracili swoją uprzywilejowaną pozycję na rzecz biznesmenów i wreszcie gdy Wielka Wojna wymazała całe pokolenie. Niestety tym razem autorka nie wykorzystała tego potencjału, a może spodziewałam się dużo więcej po "Białej wilczycy" i dlatego czuję niedosyt.

Historia tej powieści „Czerwone liście” Paulliny Simons zaczyna się w prestiżowym Dartmouth College w Hanover w Nowej Anglii. Kampus, gdzie toczy się normalne studenckie życie wypełnione nauką, imprezami, miłosnymi przygodami. Dominuje tam aura niedopowiedzenia, zazdrości, niechęci, żalu, unikania prawdy, braku szczerości, rozmów o niczym. Atmosfera jest niezwykle gęsta, zwiastująca nadciągające jak burza problemy. Najsilniej w powieści są ukazane myśli i emocje. To, co dzieje się w głowach bohaterów tej książki i to, jak to się wyraża na zewnątrz, w postawie, wyrazie twarzy, zachowaniu, gestach. Powoli jest odkrywana przeszłość i teraźniejszość, które mieszają się ze sobą, przed oczami naszymi pojawiają się kolejne wspomnienia, wyrwane z kontekstu i niewiele początkowo mówiące. Cały czas towarzyszy nam ponura, męcząca, dość klaustrofobiczna atmosfera. Zarówno klimat książki, atmosfera wydarzeń sprawiają, że mocno odczuwamy pesymizm, negatywne emocje. Brak tu jednak pewnego zrównoważenia pomysłów, zbyt duże jest nagromadzenie zbiegów okoliczności jak i ostentacyjnego tragizmu. Dla mnie jest to najsłabsza z powieści autorki. Fanom Simons polecam, bo lektura tej powieści będzie dla nich wejrzeniem w pierwsze pisarskie kroki stawiane przez autorkę. Co nie zmienia faktu, że inne książki tej autorki są podobne.

Piękna opowieść o życiu, o zaczynaniu wszystkiego od nowa i o miłości, której nie pokona mijający czas. Główna bohaterka odkrywając swoją przeszłość zaczyna zupełnie nowe życie. Jej losy dają nam nadzieję na to, że nawet kiedy wydaje nam się, że wszystko co dobre odeszło odkryjemy inne drzwi, za którymi czeka na nas szansa na lepsze jutro. Trzeba tylko mieć odwagę by przekroczyć próg…

Podobna w odbiorze do poprzedniej części, choć momentami może nawet trochę bardziej nużąca. Dużo ciekawych faktów historycznych - o wielu z nich nie miałam pojęcia i skusiło mnie to do pogłębienia wiedzy o sytuacji w powojennym Berlinie. Jeśli chodzi o bohaterów: za mało w tej części Ksenii i Maxa - w większości skupiono się na młodszym pokoleniu, co nie było złe, ale czegoś mi przez to brakowało.

Długo się zastanawialam, jak ocenić tę książkę bo temat poruszany w niej jest wyjątkowy, trudny, bolesny... jeden wielki moralny dylemat. Polecam sięgnąć i spróbować, napisana pięknie, wzrusza, dla mnie osobiście zbyt wstrząsająca ale na pewno trzeba sięgnąć po nią samemu i się przekonać.

Powieści obyczajowe to rodzaj książek, które dość łatwo zepsuć. Wystarczy temat, który zostanie poprowadzony zbyt lekko albo też naiwna akcja. Zawsze podchodzę do nich z pewną obawą – chyba, że sięgam po sprawdzonych autorów, np. Jodi Picoult lub Richard Paul Evans. Na dodatek książki z serii „Leniwa Niedziela” nie wywarły na mnie oszołamiającego wrażenia. Przed „Szczęściem w twoich oczach” Caroline Leavitt stało, więc trudne zadanie. Isabelle oraz April to dwie kobiety żyjące w jednym mieście, których drogi możliwe, że przecięły się, gdy robiły zakupy w tym samym supermarkecie lub spacerowały po plaży. Do pewnego dnia nie miały o sobie świadomości. Każda z nich prowadziła swoje życie. Isabelle żyła u boku Luka i pracowała w studiu fotograficznym. Jej życie wydawało się ułożone do momenty, gdy dowiedziała się, że mąż ma kochankę i na dodatek będzie miał z nią dziecko. Postanawia odejść od niewiernego mężczyzny i ta podróż zmienia jej życie na zawsze… April ma męża Charliego i synka Sama. Pracuje, jako kelnerka i lubi swoją pracę. Całą swoją energię koncentruje na tym, aby życie jej syna, który ma astmę było jak najłatwiejsze i najmniej odbiegało od życia rówieśników. Charlie myślał, że są szczęśliwi. Nigdy nie podejrzewał, że jedna kłótnia może doprowadzić żonę do ucieczki… Ucieczki, która zmienia życie jego oraz syna raz na zawsze. „Szczęście w twoich oczach” to książka dość specyficzna, ale jednocześnie zwyczajna. Myślę, że w pewien sposób jest również magiczna. Dwie kobiety, dwie rodziny, które żyły w jednym mieście połączył tragiczny los. Los, który pozostawił pytanie: Dlaczego ona, a nie ja? Bez żadnej odpowiedzi. Isabelle oraz April to zupełnie dwie różne bohaterki. Widać to od razu po ich życiach rodzinnych. Isabelle nie ma udanego małżeństwa, problemy w kontaktach z matką. April jest żoną i matką, czyli ma wszystko, czego pragnie Isabelle. April lubi swoją pracę, a Isabelle czuje, że się dusi w małym miasteczku i nierozwojowym studiu fotograficznym, w którym pracuje. Chociaż, gdy poznamy historię lepiej i dobrniemy do jej końca jesteśmy też wstanie stwierdzić, że bohaterki miały również cechy wspólne. Na początku nie bardzo przypadła mi do gustu Isabelle, bo wydawało mi się osobą wiecznie narzekającą i z niczego niezadowoloną. Z czasem jednak, gdy poznałam bliżej April to właśnie matka Sama zaczęła być dla mnie tą bardziej irytującą. Jej zachowanie było kompletnie absurdalne. Nie rozumiałam jej zachowania, jako matki i tego, co chciała zrobić własnemu dziecku. Odniosłam wrażenie, że ona i Charlie za szybko wzięli ślub, że April była po prostu niedojrzała. Kochała syna, bo poświęcała wszystko żeby wyleczyć go z astmy, ale to, co chciała zrobić było bardzo egoistyczne. Caroline Leavitt stworzyła powieść o tym jak ludzie radzą sobie z żałobą, ale również jak wygląda życie osób, które przeżyły wypadki samochodowe. Byłam wstanie poczuć strach Isabelle po wypadku, gdy wsiadała do auta. Rozumiałam pragnienie Sama. Postać chłopca była najbardziej realistyczna. Byłam nim oczarowana. Tym jak się zachowywał i jego dziecięcą wiarą. Czasami tęsknie za tymi dziecięcymi marzeniami i wiarą, że wszystko jest możliwe. Oczywiście każdy również inaczej przechodzi żałobę, ale pokazane jest to, że rodzice nie mają czasu na zbyt długie bycie w strefie straty. Szybko muszą się ogarnąć, bo czekają na nich dzieci. Trochę pewnie Wam zdradziłam z treści, ale trudno jest przy tej książce tego nie zrobić. Zakończenie książki bardzo mnie zaskoczyło. Spodziewałam się czegoś innego. Miałam też zupełnie na coś innego nadzieję. Jednak, gdy piszę tę recenzję kilka dni po przeczytaniu „Szczęścia w twoich oczach” uważam, że jest ono dobre i pasujące do treści. Nieprzesadzone, ale realne. Moim jednym zarzutem jest to, że momentami książka jest zbyt nużąca. Ciężko się też w nią wchodzi. Osobiście polecam i jest to jedna z lepszych książek z serii „Leniwa Niedziela” jakie do tej pory przeczytałam. Warta uwagi i warta, żeby o niej mówić. Nie jest łatwa, ale porusza ważny temat. Proszę czytajcie tę książkę! "Możesz hojnie obdarowywać innych troską i miłością. Możesz przestrzegać wszystkich przykazań, które uważasz za słuszne, a świat mimo to daje ci po głowie. Nie ma przyczyny i skutku. Nie ma żadnej karmy." ~ Caroline Leavitt, Szczęście w twoich oczach, Warszawa 2013, s. 85-86.

Mankamentem "Nie odchodź" jest fakt, iż cały czas Autorka przesadnie gra na uczuciach odbiorcy. Scottoline tym razem obrała sobie za cel naszpikowanie powieści przeróżnymi tragediami. Bohaterowie nie mają zza wiele czasu na przemyślenie swojego postępowania, bo wciąż coś się dzieje, z każdej strony padają ciosy. Dr Scanlon nie ma możliwości na odbycie żałoby, bo wmawia mu się, jakie są jego powinności, a to względem kraju, pełnionych obowiązków, a to odnośnie rodziny. Przeżywając traumy za równo na polu prywatnym, jak i w pracy, gdzie dosłownie traci wszystko, Autorka wplątuje go jeszcze w wyjaśnianie spraw kryminalnych. To już lekka przesada, treść na tym traci, w pewnych momentach autentyczność wydarzeń na tym cierpi. Natomiast uważam, że plusem jest wprowadzenie momentów wahania ze strony głównego bohatera. Tym samym zyskuje on cechy zwykłego człowieka, który ma prawo do błędów, a nietrafione decyzje, czasem niezdecydowanie jest naturalną konsekwencją wynikającą ze stresu, przeżywanego bólu, również tego fizycznego. Niestety w przypadku "Nie odchodź" wątek kryminalny zaciera interesującą, złożoną problematykę, jaką są traumy człowieka, który jako wdowiec, okaleczony na misji lekarz, wraca do kraju pragnąć wyleczyć swoje psychiczne i fizyczne rany, a jednocześnie wyjaśnić tajemnice zmarłej żony i w końcu zaistnieć w świecie kilkunastomiesięcznej córeczki. Gdyby skupić się tylko na tych elementach powieść byłaby w pełni akceptowalna. Rozdziały mówiące o sytuacji w Afganistanie, relacjach z kolegami, były na tyle ciekawie przedstawione, że czytało się je z uwagą, natomiast elementy, ktore miały głównie za zadanie podkręcać akcję i skutecznie obciążać barki człowieka już i tak mocno pokiereszowanego przez życie, stają się przesadnie rozbudowane. Mike jako domorosły detektyw pasowałby idealnie do scenariusza filmowego, czy powieści kryminalnej albo jeszcze lepiej, thrillera psychologicznego, ale nie jako któryś tam już motyw powieści "Nie odchodź". Czy jest taka konieczność, by w jednej książce znalazły się tak różnorodne elementy składowe, na pozór łączące się z sobą, a jednocześnie niedograne i zaledwie liźnięte? Autorka marginalizując problemy stresu pourazowego, należytego opłakania śmierci bliskiej osoby oraz odbierania przez rodzinę prawa do bycia pełnoprawnym ojcem robi z dramatu ludzkiego plan rozgrywek dla wielu swoich pomysłów tworząc niepotrzebny miszmasz.I to mnie już po raz drugi rozczarowuje w książkach Lisy Scottoline. Szkoda, bo jest w miarę dobrze, a mogłaby wyjść z tego świetna lektura, do której wracałoby się chętnie nawet po latach.

Mieszane odczucia... minęło dopiero parę dni od zakończenia lektury, a już mi treść wylatuje z głowy. Zaczęło się ciekawie i obiecująco, a z czasem jakoś popsuła się ta opowieść... takie mam wrażenie. Historia sama w sobie niezła, ale trochę... niedorobiona. Rozterki głównej bohaterki momentami naciągane, niezrozumiałe. No i, na litość bogów, nie mogłam pojąć, dlaczego nie zdecydowała się wyciągnąć konsekwencji wobec dziadków dziewczynki (rodziców Adele), którzy ją maltretowali! Mogła chociaż spróbować, albo zaszantażować ich. Zdobyłaby pieniądze, których tak bardzo jej brakowało :) Oto temat na kolejny wątek i zmarnowany potencjał ;) Ogólnie może być - ot, kobieca literatura nie bardzo wysokich lotów, ale w miarę trzymająca poziom.

Powieści Lesley Lokko, pisarki o szkocko- ghańskich korzeniach, są przeznaczone dla kobiet, bo to właśnie one są bohaterkami jej książek. Autorka w każdej powieści porusza inne problemy, z jakimi stykają się kobiety, na pierwszym planie stawiając te, które wynikają z odmienności kulturowej, rasowej, z pochodzenia. Jej książki nie są lekką lekturą dla znudzonych pań domu, chcących poczytać o pięknych ludziach, romansach i koniecznie znaleźć na końcu pokrzepiający happy end. Lokko pokazuje swoje bohaterki w sytuacjach trudnych, wręcz dramatycznych, co wynika najczęściej z sytuacji politycznej w tym regionie świata, w jakim osadzona jest akcja. „Prywatna sprawa” to powieść o życiu kobiet związanych z oficerami brytyjskiej armii stacjonującymi w różnych częściach świata. Autorka pokazuje, z czym muszą mierzyć się żony i narzeczone zawodowych żołnierzy i jak bardzo życie polegające na ciągłym przenoszeniu się z miejsca na miejsce, strach o życie mężczyzny wysłanego w regiony objęte wojną wpływają na psychikę kobiet i jak sobie z tym radzą. Abby, Meaghan, Sam i Dani różni bardzo wiele, ale łączy to, że wszystkie podporządkowały swoje życie, lub jego część związkowi z żołnierzem. Towarzyszy im samotność, niepokój, brak stałości i konieczność łagodzenia stresów, na jakie narażony jest ich mąż, kochanek, czy narzeczony. Ich życie to zmieniające się mieszkania w bazach wojskowych, niewiedza na temat miejsca pobytu ukochanego mężczyzny, lęk przed słuchaniem wiadomości w telewizji i konieczność rezygnacji z własnych planów, ambicji, czy pracy zawodowej. Wsparcie mogą znaleźć jedynie w kobietach takich jak one same, bo tylko one rozumieją. Podobało mi się to, że Lesley Lokko skupia się nie tylko na kobietach, ale wnikliwie przygląda się także ich partnerom. Służba wojskowa, której stałym elementem są długie okresy oddalenia od domu zostawia ślad w psychice, często ją niszczy. Kiedy wojskowi trafiają do ogarniętych wojną regionów, takich jak Irak, Sierra Leone, Belize, wychodzą z nich demony. Daleko od domów zaczynają zachowywać się jak zwierzęta, ich morale znika i wtedy na jaw wychodzą najbrudniejsze cechy ich charakterów. Najgorsze jest jednak to, że armia kamufluje ich zbrodnie, albo szuka kozłów ofiarnych, których poświęca w imię troski o pozytywny wizerunek wojska. Powieść Lokko opowiada też o kobietach rozpaczliwie szukających miłości i szansy dla siebie w okrutnym świecie. Jednakowo zagubiona jest tu młoda Dani gotowa sprzedać swoje ciało angielskiemu żołnierzowi za posiłek i kilka monet, co dobrze wykształcona prawniczka z Anglii, która na samotnych wakacjach w Maroku poznaje oficera i obdarza go bezwarunkowym uczuciem, albo australijska manikiurzystka, która uciekła z domu na farmie przed ojcem alkoholikiem i bezwolną matką. Każda z nich właśnie w związku z oficerem znajduje odrobinę uczucia i namiastkę poczucia bezpieczeństwa, co nie zawsze prowadzi do szczęśliwego zakończenia. Zauważyłam, że niektórzy czytelnicy zarzucają tej powieści, że bardzo powoli się rozkręca, że kolejne wątki plączą się i wymagają dużego skupienia. To prawda, ale mnie właśnie to się podobało. Większa część to powolne i wnikliwe przyglądanie się poszczególnym bohaterkom, ich młodości, temu, jak to się stało, że związały się z wojskowymi, na jakie problemy natrafiły jako żony oficerów. Z kolei na okładce obiecuje się sensacyjną historię o mordach na młodych dziewczynach. To nieprawda- ten wątek pojawia się tylko w finale i jest jedynie zwieńczeniem całej opowieści. „Prywatna sprawa” to raczej powieść obyczajowa z wątkiem kryminalnym. Polecam tym, którzy cenią książki skupione na budowaniu portretów bohaterów, a nie szybkiej akcji.

Ta książka jest o dorosłych ludziach, którzy zarazem są tchórzami i nimi nie są, ale przede wszystkim mają dziwne pojęcie miłości. Opieka nad kimś to jedno, szczęście z kimś to drugie. Bo lepiej żyć z czystym sumieniem ale nieszczęśliwym? Ta książka pokazuje, że będąc nieszczęśliwym nie masz czystego sumienia.

Cudowna książka która pokazuje życie dwóch ludzi którzy wcześniej byli małżeństwem a odnajdują się po 60 latach,rozdzieliła ich wojna,Józef wyjeżdża z Czech do Ameryki a Lena nie chce zostawić rodziców i siostry,w drodze do USA statek ulega awarii,całą rodzina Józefa ginie a on w cudowny sposób ocaleje choć komunikat podaje , że i on znajduje się na liście umarłych,W książce mamy dwóch narratorów,Jozef ukazuje nam swoje życie w Ameryce a Lenka swoje życie w obozach koncentracyjnych po resztę szczegółów zapraszam do książki

Na powieść "Dom na plaży" miałam ochotę już od jakiegoś czasu. Piękna historia,która toczy się w czasach II wojny światowej na słonecznej wyspie Bora Bora. Młoda pielęgniarka Anne poznaje tam młodego i przystojnego żołnierza o imieniu Westry. Tam nawiązuje się między nimi więź. Książkę czytałam z ogromnym zainteresowaniem. Narracja jest z perspektywy Anne. Autorka porusza tu także temat oblicza przyjaźni,zbrodni i tajemnicy. Co wydarzyło się na wyspie Bora Bora tego oczywiście nie zdradzę. Zakończenie mnie zaskoczyło i poruszyło. Jest to powieść o miłości, zdradzie,ale też o wierze w lepsze jutro, że nadejdzie lepszy czas. Autorka potrafi pisać pięknie i wzruszająco. Jej książki zostawiają w sercu trwały ślad. Sama bym chciała się znaleźć na wyspie Bora Bora i Tahiti.Polecam i czekam na kolejne książki Sarah Jio.

Polubiłam książki Diane Chmaberlain. Śmierć bliskiej osoby, w tym wypadku siedemnastoletniej siostry to ogromne przeżycie. Na dodatek to nie była zwykła śmierć, ale być może zabójstwo. Julie przez 41 lat odsuwa myśl o tym co działa się latem 1962 roku. Nie rozmawia o tym ani z drugą siostrą Lucy, ani z matką. Dopiero niespodziewana wizyta nieznajomej i jej list zmienia nastawienie do tego tematu. Zaczyna się dochodzenie i odkrywanie prawdy. Mamy tu też kilka wątków pobocznych: tajemnica Marie, ciąża w młodym wieku, miłość po 50-ce. Akcja ciekawa i wciągająca. Wydarzenia przedstawione są z perspektywy trzech kobiet. Przeszłość przeplata się z teraźniejszością.

Są książki, które czyta się jednym tchem, i takie, które czytają nas, obnażając nasze lęki, uprzedzenia i pamięć. The Storyteller aspiruje do tej drugiej kategorii. To powieść o winie i przebaczeniu, o pamięci, która nie pozwala przeszłości umrzeć, oraz o opowieści jako ostatnim schronieniu dla prawdy. A jednak im dłużej pozostawałam pod jej wpływem, tym bardziej moje odczucia stawały się niejednoznaczne. Picoult prowadzi narrację z precyzją charakterystyczną dla swojej twórczości. Przeplata teraźniejszość dramatem minionych dekad i buduje napięcie wokół moralnego dylematu, który ma zaniepokoić czytelnika i zmusić go do zadania sobie trudnego pytania: czy zło może prosić o przebaczenie? Konstrukcja jest sprawna, niemal bezbłędna warsztatowo. Jednak historia podąża drogą boleśnie przewidywalną. Każde kolejne odkrycie pojawia się dokładnie tam, gdzie się go spodziewamy. Emocjonalne kulminacje rozwijają się z wyliczoną precyzją. Brakuje elementu zaskoczenia, iskry, która pozwoliłaby uwierzyć, że los bohaterów może wymknąć się schematowi. Jednego jednak nie można autorce odmówić. Fragmenty obozowe są poruszające i niezwykle sugestywne. Opisy rzeczywistości obozowej pulsują grozą oraz ciszą, która brzmi głośniej niż krzyk. W tych partiach Picoult osiąga prawdziwą siłę wyrazu. Surowość detalu i chłód faktów zestawione z kruchością ludzkiego życia tworzą momenty autentyczne i głęboko przejmujące. To tutaj powieść oddycha najpełniej. To tutaj przestaje być konstrukcją, a staje się doświadczeniem. Te rozdziały bez wątpienia zasługują na uwagę i pozostają w pamięci. Jeśli jednym z zamierzeń autorki było pokazanie, że ludzie rzadko są jednoznaczni i że najczęściej istnieją gdzieś pomiędzy dobrem a złem, w szerokim spektrum szarości, trudno nie dostrzec pewnej niekonsekwencji. Poszczególni bohaterowie otrzymują wielowymiarowość. Ich moralne pęknięcia są starannie ukazane. Tymczasem Polacy w partiach rozgrywających się w okupowanej Polsce przedstawieni są niemal wyłącznie w jednym świetle. Brakuje tu tej samej subtelności i gotowości do uznania złożoności postaw. To uproszczenie jest szczególnie dotkliwe, zważywszy na fakt, że część akcji toczy się w Polsce, kraju o niezwykle skomplikowanej historii wojennej. Co więcej, babcia, będąca kluczową postacią opowieści o przeszłości, nigdy wprost nie mówi o poczuciu polskiej tożsamości. Podział tożsamościowy oparty głównie na religii, przy jednoczesnym subtelnym oddzieleniu od przynależności państwowej, sprawia wrażenie konstrukcji nieco sztucznej. Jakby narodowość została zredukowana do tła, a religia stała się jedynym wyznacznikiem tożsamości. W realiach wojennej Europy Środkowo Wschodniej granice te były boleśnie splecione. Ich uproszczenie osłabia wiarygodność historii. Z tych powodów nie mogę powiedzieć, że The Storyteller jest powieścią w pełni dobrą. Jest sprawna, momentami głęboko poruszająca, w niektórych fragmentach niemal wybitna. Jednak jako całość pozostawia poczucie niedosytu. Zbyt wiele elementów wydaje się wymuszonych. Zbyt wiele emocji zostaje wypowiedzianych wprost, jakby autorka nie do końca ufała czytelnikowi, że odnajdzie sens w ciszy między słowami. A jednak tej powieści nie da się zbyć obojętnością. Nawet gdy irytuje, nawet gdy budzi sprzeciw, skłania do refleksji. Być może w tym tkwi jej paradoksalna siła. Nie w doskonałości, lecz w zdolności do wzniecania rozmowy o pamięci, winie i odpowiedzialności. Moja ocena pozostaje zawieszona między uznaniem a rozczarowaniem. Jedno jest pewne. Opowieści dotykające najciemniejszych kart historii nigdy nie są łatwe ani dla pisarza, ani dla czytelnika.

"Wrześniowe dziewczynki" to Cara Caffrey i Sybil Allerdyce. Obie przyszły na świat w tym samym domu w Liverpoolu prawie jednocześnie. Ich rodziny teoretycznie nie miały prawa się spotkać jednak nieprzewidywalny los splata ich ścieżki życia. Książka Maureen Lee opowiada zawiłe koleje życia rodziny Caffreyów, irlandzkich imigrantów, którzy w pogoni za lepszym życiem trafiają do Liverpoolu. Druga rodzina to zamożny przedsiębiorca, jego żona i dzieci, którzy żyją dostatnie ale daleko od siebie. Niespodziewanie, w zimny, deszczowy wieczór, zaraz po przyjeździe do Anglii, Brenna zaczyna rodzić Carę. Na ulicy... Nancy, gospodyni i dobra dusza Allerdyców, przygarnia ją do siebie, już na zawsze pozostając aniołem stróżem obu rodzin. W tle lata międzywojnia i druga wojna światowa, która zmienia życie dookoła, niesie ze sobą strach, bombardowania, kalectwo i śmierć. Poplątane historie rodzinne tu opisane nie zawsze wydają się prawdopodobne i wiarygodne, choć życie czasami płata nam niezłe figle... "Wrześniowe dziewczynki" to dobrze napisana powieść obyczajowa, która wciąga czytelnika już od pierwszych stron. Trudno się od niej oderwać. Czytałam trzeci raz 🙂 Zapraszam na www.swiatymiedzykartkami.pl

„Ocal mnie” Lisy Scottoline to poruszająca opowieść o trudnych wyborach, przed jakimi stają rodzice, i o granicach matczynej miłości. Historia Rose, która z pozoru niewinną decyzją o pomocy w szkolnej stołówce zmienia bieg wydarzeń, uświadamia, jak skomplikowane bywają relacje między dziećmi i dorosłymi. Obserwując losy Melly, która musi mierzyć się z okrutnymi docinkami rówieśników, nie mogłam pozostać obojętna wobec dylematu, który dotyczy tak wielu rodziców: reagować, ryzykując, czy pozwolić dziecku radzić sobie samemu? To książka, która zmusza do refleksji i pozostaje w sercu na długo.