Przebaczenie

Wspaniała książka. Powinna być obowiązkowym etapem w drodze ku dorosłości. Obrana z wszelkich złudzeń i iluzji. Dotyka twardych i bolesnych wątków życia codziennego oraz konsekwencji wyborów. Choroba jest momentem w życiu człowieka bardzo wstrząsającym. Szczególnie najbliższe osoby przechodzą tsunami emocjonalne i bytowe. Polecam bo ważne kwestie porusza, długo będę o niej pamiętała.

Mając w pamięci debiutancką powieść autora "Pomieszkanie", z wielką nadzieją sięgnęłam po "Lotnisko w Monachium". Książka dobra, poruszająca tematykę relacji rodzinnych (nawet szerzej - międzyludzkich) a właściwie ich totalnego rozkładu, opisująca bezmiar samotności, której nikt z nas nie chciałby doświadczyć. Czyli bardzo ponuro i depresyjnie. Stwierdzam, że źle wybrałam czas na lekturę tej pozycji. Radosny czas wakacji i "słodkiego leniuchowania" nie sprzyja i nie nastawia na tak przygnębiające historie. Jednym słowem klimat książki całkowicie siadł. Stąd pewnie nie zachwyciła mnie tak jak pierwsza. Książka jest dla czytelnika przysłowiowym "zimnym prysznicem", zmusza do refleksji. Wszystko to zapakowane w schemat powieści modernistycznej, który ku mojemu zdziwieniu okazał się łatwo przystępny.

O matko! Jeśli miałabym jednym słowem opisać tą książkę to byłoby to: "przerażająca". Czytałam z lekkimi wypiekami, nie dlatego, że mnie pochłonęła, ale dlatego, że jak? dlaczego? po co? serio? ale czemu? o co chodzi? wprost mój mózg nie umiał przetworzyć tego, że ludzie się mogą w taki sposób zachowywać, a z drugiej strony uświadamiałam sobie, że jest to zupełnie możliwe i takie przerażające.. jednocześnie koniec jakiś taki bez wyrazu.. czy specjalnie, by czytelnik pozostał w napięciu, czy autor sam nie wiedział, jak zakończyć... nie wiem.. i tak naprawdę wiele jest takich nie wiem w tej historii. Przeczytałam kilka recenzji i tak mniej więcej podobnych.. i się zastanawiam że może tu chodzi o głębszą głębie bohaterów?! Zagubieni, samotni, nie potrafiący sobie poradzić sami ze sobą.. smutne, a jednocześnie, jak bardzo prawdziwe, jeśli chodzi o większość z nas, szczególnie w kontekście, gdy pojawiają się problemy. Niemniej jednak książka pozostaje dla mnie z cyklu tych niezrozumiałych i zdecydowanie PRZERAŻA.. tak smutno ;(

„Odłamki” to debiut literacki Ismeta Prcića, bośniackiego prozaika mieszkającego od wielu lat w Stanach Zjednoczonych. Powieść, która ukazała się w 2011 roku zdobyła szereg nagród literackich i wzbudziła spore zainteresowanie czytelników. Jest to debiut niezwykły, choćby z zastosowanej przez autora dość eksperymentalnej formy narracji, poruszającej się na wielu równoległych poziomach i zapraszającej niejako czytelnika do podróży w czasie, by spróbował zrozumieć jak wygląda ta prawdziwa historia, którą chce opowiedzieć. Czy z odłamków wspomnień można poskładać swoje życie od nowa? Dwóch bohaterów, Ismet i Mustafa, których historie nawzajem się przeplatają w miejscami wręcz schizofrenicznej narracji, aż w pewnym momencie zaczynamy wątpić, czy obaj istnieją w rzeczywistości, czy jeden z nich nie jest jedynie wytworem wyobraźni drugiego. Autor tworząc skomplikowaną fabułę wydaje bawić się z czytelnikiem, tworzy pewniki tylko po to by je burzyć, zdaje się mówić, iż nawet to co jest najbardziej nieprawdopodobne jest możliwe. Jego dwaj bohaterowie wzajemnie doskonale się uzupełniają by stworzyć pewien ideał człowieka w którym miłość i nienawiść, odwaga i strach są niemal w stanie idealnej równowagi. To opowieść o dorastaniu w cieniu wojny i wojennych traumach, które pozostają w umyśle na długo, czasami na zawsze. Opowieść o samotności i izolacji człowieka, który wojenną traumę zabiera ze sobą na emigrację, dla którego chaos jest normalnością, strach codziennością a pozorny spokój szaleństwem. Opowieść o rozpadającym się świecie i narastającym szaleństwie. Ale też opowieść o marzeniach, nadziejach i poszukiwaniu swojego miejsca w świecie. Kolejna, znakomita opowieść o wojnie na Bałkanach i o konsekwencjach jakie wywołała w życiu milionów ludzi.

Na początku zaznaczę , że lubie opowiadania jako gatunek literacki, jednak trzy opowiadania pod tytułem "Lost and Found " Zadie Smith nie usatysfakcjonowały mnie. Oczywiście uznaje fakt , że pisarstwo tej autorki jest bardzo doceniane i uznawane za dobre lub wręcz znakomite. Nigdy nie zachwyciły mnie jej powieści , liczyłam więć na te opowiadania , ale i tu sie zawiodłam,bardzo sucha proza, dziwne dialogi. Sorry...I have lost but I haven't found.

Każdy, kto lubi czytać powinien sięgnąć po tę pozycję. I choć z początku może wydawać się, że to historia niezwykle trudna i bolesna, to jednak z czasem odkryjecie piękno i subtelność, które zawładnie wami. Autorka swoim bohaterom nie nadała imion, co czyni powieść niezwykle osobistą, intymną. Jest ojciec, matka, ona, on, mąż, jest dziecko… Jest też życie składające się z chwil opisanych na przestrzeni wielu lat. Miałem wrażenie, że czytam powieść autobiograficzną opowiedzianą przez główną bohaterkę, która jako dziewczynka została skrzywdzona przez własnego ojca. „Samotność unosi się i znika niczym nadmorska mgła w gorący dzień”. Dużo miejsca poświęca Wassmo właśnie samotności. Samotna żona, matka, nauczycielka, w końcu samotna pisarka u szczytu sławy. Podążamy ścieżkami jej trudnego życia z chwilami zabawnymi, smutnymi, pięknymi i okrutnymi zanurzeni w samotności. Z perspektywy przeżytych przez autorkę wielu lat i zdobytej życiowej mądrości widzimy, że sama miłość nie rozwiązuje tu żadnych problemów. Wręcz przeciwnie rodzi tęsknotę za prawdziwą wspólnotą. Czyż nie pragniemy z czasem dobrego we dwoje i czasu na rozmowy o rzeczach, które coś znaczą. „Szczęście i miłość wydają się tak ulotne, jak coś czego nie można pochwycić, a co zniewolone ulegnie zagładzie”. Długa i trudna jest ta podróż przez życie w powieści Norweżki „Te chwile”. Ciągłe zmaganie się z samą sobą, z ojcem, którego chce się zabić za to co zrobił. Ta wewnętrzna walka potrafi człowieka zahartować, uczynić mocnym w walce ze słabością. Jak już wspomniałem na wstępie w tej powieści ukryte jest piękno, ale aby je dostrzec trzeba ją trawić powolutku z wyczuciem zagłębiać się w naprawdę trudną historię. Nie czytałem poprzednich powieści Herbjørg Wassmo, ale po sposobie pisania wiem, że muszę nadrobić zaległości i przymierzyć się do tego studium trudnej psychiki dotkniętej cierpieniem.

Banalny temat, bardzo powszechny i wiodący w literaturze dla kobiet, ale tak podany, że w przypadku tej powieści czyni ją uniwersalną, ponadczasową i dla każdego odbiorcy, a na dodatek zdobywa prestiżową, literacką nagrodę hiszpańską Premio Planeta 2013. Jak to możliwe? Typowa powieść kobieca z popularnym wątkiem zdrady lub porzucenia rozpoczyna się najczęściej od tragicznego momentu w życiu głównej bohaterki bliskiej załamania, by w miarę rozwoju fabuły podnosić się z kolan, nabierać wiary w ludzi, zaczynać życie od nowa i zakończyć tragedię szczęśliwym zakończeniem. Czytelniczki mają okazję utożsamić się z bohaterką, przeżyć z nią po kolei etapy traumy, by przeciwstawić się niesprawiedliwemu życiu i uwierzyć w siebie na nowo. W przypadku tej powieści autorka odwróciła tę kolejność, wprowadziła zmienność rodzaju powieści i nasyciła mądrym przesłaniem. Zaczęła opowieść od pełni szczęścia głównej bohaterki. Patricia to szczęściara, która w wieku dwudziestu sześciu lat ma wszystko, o czym marzą dziewczyny – pracę jako wzięta modelka, „pieniądze ulokowane w funduszach inwestycyjnych, motorower, mercedesa, samochód terenowy i willę w jednej z najbardziej ekskluzywnych i najdroższych okolic” Madrytu oraz wspierającą ją siostrę, kochających rodziców i idealnego męża. Miała wszystko. Również poczucie pełni szczęścia. Namiastkę ziemskiego nieba, z którego patrzyła na otaczającą ją rzeczywistość z optymizmem i radością, wierząc w jego dobro i ufając ludziom. Do czasu! Do niespodziewanego spotkania z przypadkową współpasażerką w samolocie, która w tę oazę spokoju wrzuciła zdanie niczym ciężki kamień – „jest ktoś, kto pragnie, żebyś umarła”. Ta jedna informacja uruchomiła lawinę nieprzewidzianych zdarzeń i zmieniła charakter powieści – z obyczajowej o życiu modelki godzącej ją z rola żony, siostry i córki na thriller psychologiczny z elementami sensacji. Patricia z ufnej, radosnej dziewczyny, pod wpływem niebezpiecznych wypadków, przydarzających się jej w pracy i w domu, w których czuła niewidzialną siłę popychającą, przewracającą i paraliżującą ją fizycznie, zmieniła się w podejrzliwego detektywa i przestępczynię. Chciała dowiedzieć się, kto i dlaczego chce jej śmierci? Od tego momentu, razem z Patricią analizowałyśmy zachowania i osobowości wszystkich znanych jej osób z otoczenia w poszukiwaniu potencjalnego mordercy. Nie było trupa, ale był kryminał! To dochodzenie do poznania imienia jej śmiertelnego wroga było okazją do odkrycia siebie na nowo i do ujrzenia rzeczywistości z innej perspektywy. Tej rozczarowującej rodzinnej i tej zawodowej pełnej zawiści, bezwzględnej rywalizacji, zazdrości, wyzysku, dyktatury pięknego ciała, uzależnień, zdrady, niezobowiązującego seksu, wielkich pieniędzy i nazwisk. Z miejsca pełnego intryg, „w którym myśli wywołują wiatr, a spojrzenia mogą cię zniszczyć lub ocalić”. Nie zazdrościłam Patricii. Raczej jej współczułam. Te emocję wywołał kontrast między bezwzględną branżą modową a kruchością i subtelnością charakteru bohaterki. Była dobrą dziewczyną, której w wieku szesnastu lat poszczęściło się na castingu otwierającym jej drogę do środków mających uszczęśliwić ją i jej najbliższych. I kiedy wydawało się, że właśnie to osiągnęła, jej świat zaczął powoli rozpadać się. I to ten proces, zmierzający prosto ku katastrofie, odtworzyła zdanie po zdaniu autorka. Nie chciała mnie w ten sposób do życia zniechęcić, utwierdzając w przekonaniu, że życie jest niesprawiedliwe i należy być silną. Kategorycznie nie pozwoliła też na użalanie się. Poprzez destrukcję życia Patricii, jej burzenie sztucznego nieba, dokonała czegoś bardziej wartościowego. Pokazała, że życie jest i słodkie, i gorzkie, że jest w nim uzupełniające się i dobro, i zło, że jedno bez drugiego nie może istnieć, bo obecność jednego pozwala docenić drugie. Budowanie „ziemskiego nieba” czyni z nas może i szczęśliwymi ludźmi, ale życie jego pełnią, blaskami i cieniami, radością i nieszczęściem czyni nas lepszymi i bardziej odpornymi na zło. Bycie szczęśliwym niekoniecznie jest tożsame z byciem bezpiecznym i lepszym. http://naostrzuksiazki.pl/

Bardzo wartościowa powieść, i to z gatunku tych, które pomagają zrozumieć, jak żyć i czym jest szczęście. Temat w dzisiejszych czasach bardzo niemodny, trudno czytelnika zainteresować takimi fundamentalnymi pytaniami. Toteż jest, a jakże, intryga w gruncie rzeczy detektywistyczna. Pracownik wydawnictwa poszukuje autora bestselleru, który jednak do tej pory był całkowicie anonimowy, nie wiadomo, jak się nazywa, gdzie mieszka czy pisze dalszy ciąg sagi, nic. W tym celu wyjeżdża do małej woski w Pirenejach, przepytuje, szuka ludzi o sześciu palcach, podgląda przez okno, naraża się na drwiny, kopniaki, obraża się na niego żona. Wreszcie główny wątek rozwiązuje się niejako przypadkowo. Mimo wszystko uważam, że intryga tytułowa, stanowiąca oś kompozycyjną, jest w gruncie rzeczy drugoplanowa, a odnalezienie autora sagi pozostaje ważne jedynie dla właściciela wydawnictwa, bo nawet nie dla głównego bohatera, Davida. Perypetie z poszukiwaniem autora „Spirali”, ukazane są w sposób nader humorystyczny, wręcz burleskowy. Ważne jest, najważniejsze, by odnaleźć swoją ścieżkę w życiu, która doprowadzi nas do szczęścia. Ścieżkę często po spirali (może stąd taki tytuł?) Do tego służą, zdawałoby się, poboczne wątki sekretarki Elsy czy narkomana Fran. Powiązane są one jednak lekturą tytułowej sagi „Spirala”. Książka w jakimś sensie naprowadza czytelników na właściwa drogę, pozwala im pogodzić się z życiem, zerwać z tym, co nas krępuje i kieruje ku zatraceniu. Porzucona Elsa znajduje partnera, Fran zdobywa się na trudna decyzję, Juan porzuca dołującą pracę na rzecz takiej, o której podświadomie marzył, Martha radzi sobie ze swoją introwertycznością i brakiem wiary w siebie. Wreszcie David, po całym szeregu zabawnych i wzruszających wydarzeń wraca do żony, bogatszy w swego rodzaju mądrość życiową. Życie w wielkim mieście a życie w małej wiosce, gdzie wszyscy się znają i wszyscy się lubią. Życie a śmierć i pogodzenie się z nią. Życie na tle przyrody, której w mieście rozpaczliwie brakuje. Kariera a szczęście. To podstawowa tematyka powieści, która czasami wydaje się zbyt oczywista i łopatologiczna, ale w gruncie rzeczy czyta się o tym z przyjemnością, a czasem ze wzruszeniem. Mówimy „powieść”, ale ja mam dla tego tekstu bardziej trafne określenie: przypowieść. Przypowieść to przekaz pewnych prawd i mądrości życiowych, dla ułatwienia odbioru ubrany w historyjkę z zakończeniem ilustrującym te prawdy. Z morałem. A kto jest autorem sagi „Spirala”? Przeczytajcie, a w końcu się dowiecie.

Jest to moje pierwsze spotkanie z książkami Sarah Waters. Po prostu wybrałam jedną z pozycji dostępnych na Legimi. Nie wiedziałam czego mam się spodziewać ale na pewno nie tego, że romansidło osadzone w latach 20 nagle przerodzi się w kryminał. Książka trochę się dłużyła. Początek był nudnawy. Bardzo długo czekało się na jakieś ciekawsze rozwinięcie akcji. Gdy w końcu obie bohaterki nawiązują romans historia się rozkręca, aby potem znowu zwolnić. Nie powiem, druga część książki była znacznie ciekawsza ale trochę za bardzo moim zdaniem się to przeciągnęło. Za to zakończenie? Co to miało być? Tak na prawdę nic się nie rozwiązało. Czy kobiety będą ze sobą czy nie? Czy to miało oznaczać koniec ich relacji? Czy na prawdę wszystko uszło im na sucho? Za dużo pytań za mało odpowiedzi. Bardzo mnie to zakończenie rozczarowało. Więcej rozpisywać się nie będę. Książkę czytało się dobrze, historia była ciekawa aczkolwiek momentami nudna. Tak do przeczytania i zapomnienia 😂

Oryginalna powieść, nie mieszcząca się w tradycyjnych konwencjach gatunkowych, bliska postmodernistycznemu miksowi – sensacyjna, obyczajowa, trochę romansowa, epistolarna, historyczna, intertekstualna, dialogująca z czytelnikiem. Akcja osadzona na wyspie Sylt, realnie istniejącej na Morzu Północnym, robiącej jednak wrażenie miejsca trochę magicznego. Ciekawie zarysowane postacie i wciągające wątki różnych tajemnic do rozwikłania. Dużo Bergmana, morskiej ekologii, francuskich i niemieckich konfitur, północnego wiatru, zapachu kawy. Także mądrości, życiowej lub z kultury zaczerpniętej.

Czy jesteśmy w stanie wybaczyć drugiemu człowiekowi ? czy jesteśmy na tyle silni aby psychicznie znieść skutki osobistej tragedii ? jak musi być ważny powód dla którego można by żądać narażania własnego życia by ratować inne ? Jesteśmy "kolosami", czy też "olbrzymami" w rozumieniu słów Finna Alnaesa ? Wspaniała, wielka literatura, emocjonalnie łamiący każdego Czytelnika. Historia która zostaje w naszej głowie , powieść opublikowana po raz pierwszy w 1963 roku, moje tegoroczne odkrycie , ogromnie polecam. Książka przeczytana w ramach czytelniczego wyzwania na 2023 rok.

Na książkę My natrafiłam przypadkiem w bibliotece. Pierwsze kilkadziesiąt stron to była ciężka przeprawa. Narratorem jest główny bohater, więc wszystko widzimy jego oczami. A dla mnie postać ta okazała się bardzo irytująca. Ale od połowy książka nabiera szybszego tempa i nie mogłam doczekać się, aby poznać dalsze losy bohaterów. Końcówka bardzo mnie wzruszyła. Polecam.

Światło mamy z nim do czynienia od samego początku. Towarzyszy nam o każdej porze dnia i nocy występując pod różnymi postaciami np. światła słonecznego, albo sztucznego pochodzącego z lamp lub ekranów. Latem szukamy jego ciepłych promieni, by nasza skóra mogła otrzymać odpowiednią dawkę witaminy D i zmienić kolor na ciemniejszy. Gdy słońce jest zbyt mocne używamy kremów z filtrem i okularów, by chronić skórę przed oparzeniem słonecznym. Rzadko kto zastanawia się co, by było gdyby choćby najmniejszy promień szkodził jego skórze, a ciało reagowało bolesnym pieczeniem choćby na zwykły kontakt z monitorem komputera. Wtedy jedyną rozsądną rzeczą byłoby coraz mocniejsze chowanie się w mrok. Anna Lyndsey przez wiele lat pracuje w służbie publicznej, mieszka w Londynie i wiedzie poukładane samowystarczalne życie. Często spędza czas poza domem spotykając się z przyjaciółmi i jeżdżąc na wycieczki. Na jednej z nich poznaje Pete'a z którym zaczyna nawiązywać bliższą znajomość. Pewnego dnia w pracy spędzając kolejną godzinę przed komputerem zaczyna odczuwać silne pieczenie twarzy, w ciągu kolejnych kilku dni sytuacja się powtarza. Lyndsey zmuszona jest jest do wzięcia urlopu póki jej stan nie wróci do normy. Sytuacja jednak nie poprawia się, kobieta zmuszona jest do przebywania w zaciemnionych pomieszczeniach przez wiele godzin w ciągu dnia. Anna odbywa wiele konsultacji lekarskich, na jednej z nich dowiaduje się, że cierpi na łojotokowe zapalenie skóry nadwrażliwością na światło. Gdy problem dotyczy tylko twarzy Anna radzi sobie z nim zakładając okulary, kapelusze z szerokim rondem i apaszki przesłaniające twarz. To wszystko wystarcza jedynie na jakiś czas. Z każdym rokiem bowiem sytuacja się pogarsza, a nadwrażliwość na światło robi się coraz większa. Kobieta może opuszczać dom jedynie po zmroku szczelnie okrywając swoje ciało. Jej dom przesłania ciemność szczególnie pokój w którym zmuszona jest spędzać coraz więcej czasu, bowiem nadwrażliwość z twarzy przenosi się na resztę ciała. Anna chodząc po domu w ciemności ma na sobie po kilka warstw ubrań, ponieważ nawet najdrobniejsze promienie słońca powodują u niej bolesne pieczenie ciała. Lyndsey opisuje swoją codzienną walkę o powrót do normalnego życia. Na własną rękę testuje na sobie wiele terapii, gdyż lekarze nie umieją zlikwidować objawów choroby, a jedynie czasami chwilowo łagodzą jej przebieg. Bywa, że kobieta przez całe dnie nie opuszcza pokoju, ma to miejsce szczególnie w okresie letnim. Musi sobie wtedy wynajdywać różne zajęcia najczęściej słucha audiobooków. Zdarza jej się myśleć o samobójstwie. Przez lata walki z chorobą Anna Lyndsey miewa również... https://naticzyta.blogspot.com/2019/08/dziewczyna-w-ciemnosci.html

Zaczyna się interesująco, opisy, klimat epoki nieco podobny do Pachnidła. Ostatnie strony książki - jakby pisane na sile. Końcówka mnie znudziła zamiast urzec. Wiele wątków zupełnie niezrozumiałych. Sam pomysł na fabule znakomity, dobry warsztat językowy, konstrukcja i wątki w opowieści - trochę słabo.

Autorka miała zaledwie 22 lat w chwili napisania tej książki i z jednej strony trochę to czuć, a z drugiej budzi to zdumienie. Czuć to w konstrukcji powieści, która bywa chaotyczna i czasami kręci sie wokół własnej osi. Zdumiewa natomiast łatwość posługiwania się językiem i oryginalny styl. "Próba" porusza temat autokreacji bohatera, młodego człowieka wchodzącego w dorosłość, ale jednocześnie bawi się konwencją teatru i kreacji postaci scenicznej. Autorka opisuje role w jakie wpisujemy się sami oraz te, w jakie wpisuje nas społeczeństwo i rodzice. Czy tylko ja tu widzę Gombrowiczowskie upupianie bohaterów? 🤔 "Próba" stanowi pewnego rodzaju grę z czytelnikiem, w której granica między rzeczywistością a sztuką zaciera się. Przez niejasną akcję i konstrukcję, tajemniczych bohaterów, o których nie wiadomo zbyt wiele, książka może być trudna w odbiorze. Z pewnością intryguje i budzi zaciekawienie co do dalszych dzieł Eleanor Catton.

Trudna, ale wartościowa książka o chłopcu z autyzmem. Pokazana w nietypowy sposób, ciekawie napisana. Na początku dostajemy rozwiązanie historii, ale właściwie nie wiadomo o co chodzi i co się stało. Ukazuje bezradność ludzi, rodziców, zaniedbania systemu i to, że niektórzy naprawdę myślą w zupełnie inny sposób.

Taka książka do poduszki. Ciekawy pomysł na fabułę. Dosyć dobrze rozpisane postacie, jednak podczas czytania cały czas mi czegoś brakowało. Opowieść była niepełna, trochę płytka? No i widać, że autor ma duży problem z opisem walk lub zdarzeń, które dzieją się dynamicznie. Nie wiadomo wtedy o co chodzi. Nie wiem czy jest to wina tłumaczenia czy samego oryginału. Jednak końcówka była świetna. W mojej ocenie dosyć nietypowa. Jestem ciekawy czy autor postawił tym samym sobie furtkę do napisania kolejnej części?

Opisy miejsc i zimowych krajobrazów zasługują na uznanie, jednak niekiedy są zbyt rozwlekłe. Rozterki głównego bohatera pod koniec opowieści też dłużyły się niemiłosiernie. Książka autentyczna, z dbałością o szczegóły, jednak momentami zbyt mało wciągająca. Zachęcam jednak do przeczytania.

Cóż za fenomenalna powieść : niby autobiografia nader witalnego bohatera, opowiedziana jednak tak niekonwencjonalnie i tak pomysłowo, że czytelnik zastyga w niemym podziwie i rozbawieniu. Bo to książka kpiarska, ironiczna, napisana z szelmowską swadą i błyskotliwym stylem, którym nietuzinkowa postać, jaką jest Oscar Progresso opowiada o swym równie nietuzinkowym i pełnym niecodziennych wydarzeń życiu. Szczegółów wszakże nie wymienię, niech nikt nie pomawia mnie znów o spoiler, bo spoilerów z zasady nie piszę. Życiorys głównego bohatera i zarazem narratora jest tak paradoksalnie bogaty, że powoli z jego zarysów wyłania się jakaś głęboka mądrość. Wnioski, jakie przedstawia Oscar na ostatnich stronach pozwalają wierzyć, że to burzliwe życie nauczyło go jednej pięknej i głębokiej cechy : pokory. A poza tym i przede wszystkim, jak to się wspaniale czyta! Spróbujcie a nie pożałujecie.

Niektóre historie zakotwiczą w mojej głowie na dłużej. Nauczycielka przeleżała u mnie na półce kilka lat, zanim po nią sięgnęłam. Jest to książka z tych na jeden wieczór i gdybym miała ją opisać jednym słowem, to jest to opowieść o przebaczeniu. Zakończenie trochę rozczaruwujące i melancholijne, ale tak chciała autorka, więc to uszanuję. Jest to książka o nauczycielce i pisarzu i ich nieszczęśliwej miłości spisanej w formie rozmów, e-mail i listów.