Promethea. Księga pierwsza

Juz przed zakupem komiksu wiedziałem czego mogę się spodziewać po autorach, a jako fan twórczości H.P. Lovecrafta musiałem po tę pozycję sięgnąć. Nie zawiodłem się. Komiks stoi na wysokim poziomie zarówno jeżeli chodzi o rysunki jak również treść. Coś wspaniałego. Polecam.

Nie fabuła zrobiła na mnie największe wrażenie, tylko klimat – ciężki, lepki, niepokojący. Moore z Burrowsem rysują Amerykę 1919 roku tak, jakby coś się w niej już zaczęło psuć, ale nikt nie chciał tego zauważyć. Prowadzą powoli – krok po kroku – w stronę czegoś, co wygląda jak szaleństwo, ale jest... tylko próbą zrozumienia zbyt wielu rzeczy naraz 🤯 To komiks, który się nie spieszy. I przez to działa. Brrrrrrr :)

Alberto Breccia - mistrz komiksowego światłocienia, ikona komiksu artystycznego i politycznego. Jego obrazy są… No cóż, myślę że kiedy Lovecraft opisywał wizje kłębiące się w umysłach swych na wpół oszalałych bohaterów, mniej więcej to miał na myśli. Momentami jest bardzo szczegółowo, chwilę później widzimy kompletny, bezkształtny chaos, a kawałek dalej mieszankę obydwu powyższych. I trzeba przyznać, że robi to kawał dobrej roboty. Sam cenię sobie precyzję jednak przy prozie Samotnika z Providence “to co nienazwane i niepokalane” robi najlepszy klimat. Choć gdyby ktoś chciał dzięki tej pozycji zacząć przygodę z Lovecraftem - zdecydowanie odradzam. Dziesięć historii “zekranizowanych” ręka Brecci to bardzo ciekawie i zaspokajająco dobrany zbiór wizji Lovecrafta. Od klasyków po te mniej znane, wszystkie jednak niezmiennie genialne. https://www.instagram.com/velocireader_/

Jeśli rozpatrzycie i zaakceptujecie pozytywnie poniższe punkty to Doom Patrol jest komiksem w sam raz dla was: 1) To NIE superbohaterowie! - członkowie DP to surrealistyczni, poranieni przez los dziwacy rodem z freakshow, każdy ma jakieś słabe punkty ale tym samym wszyscy są niezwykle ciekawie "napisani", zgrani i ludzcy. Nie są żadną "ekipą do zadań specjalnych", ani innymi Suicide Sqadami. Są czymś co stworzyłby Dali lub Picasso gdyby byli komiksiarzami. 2) Odrealnienie i szaleństwo (w którym jest metoda) - surrealizm, oniryzm, abstrakcja to reguły rządzące na kartach DP. Nieprawdopodobne akcje to creme de la creme twórczości Morrisona i tu widać to najlepiej. Jeśli czegoś nie wymyślilibyście nawet w najbardziej odjechanych marzeniach i snach, tego właśnie możecie spodziewać się tutaj (nie piszę o konkretach żeby uniknąć spojlerów) 3) Kontekst literacki, kulturowy, popkulturowy - DP naszpikowany jest licznymi odniesieniami do znanych lub mniej znanych toposów a ich wyszukiwanie to świetna zabawa dla oczytanych i myślących czytelników lub odwrotnie świetny start i inspiracja dla tych mniej zapoznanych ze światową popkulturą. Ja daje 3xTAK i polecam.

Kilka ciekawych motywów, szczególnie tych humorystycznych, ale niektóre wątki, zwłaszcza ten wojny kosmicznej, ciągnącej się przez kilka zeszytów, są trochę nużące. Ponadto Morisson powtarza często jeden schemat: bohaterowie bądź narratorzy wypowiadają dużo dziwnych słów, pozornie niezwiązanych ze sobą, niejako strumieniując świadomość. Tylko gdy czytam ten zabieg kilkanaście razy to jest to po prostu nudne. Z drugiej strony, scenarzysta z pewnością ma multum ciekawych pomysłów, które mniej lub bardziej umiejętnie próbuje przełożyć na język komiksu, i to superbohaterskiego; ich odkrywanie na kolejnych stronach komiksu potrafi dostarczyć wiele frajdy, jeśli tylko zawierają choć trochę sensu.

Komiks, którego tkanka doszczętnie jest przesiąknięta czasem jego powstania – jak rzadko w dobrym znaczeniu. To nie jest najwybitniejsza historia opowiedziana w tym medium, a odarta z meta smaczków nie jest nawet najciekawszą, ale właśnie te smaczki stanowią o jego wyjątkowości. Odkrywając kolejne mrugnięcia, których jest całe mnóstwo, człowiekowi chwilami nasuwa się na myśl "The Boys", gdyby tamten komiks napisał ktoś kompetentny, zdolny do nawiązań wymagających większej kreatywności niż "haha seks i przemoc". Nie powiedziałabym, że źle na początku wchodzi, ale jednak kilka pierwszych rozdziałów wydaje się trochę z innej parafii niż reszta (chyba w pojedynczych tomach to się rozbija na cały pierwszy zeszyt, i od drugiego istnieje bardziej spójna historia).

W trakcie odświeżania za pośrednictwem jednej z platform streamingowych serialu "Batman: The Animated Series" przypomniałem sobie, że przecież na półce od paru lat czeka na swoją kolej zbiór komiksów autorstwa twórców serialu - Paula Diniego i Bruce'a Timma. Po lekturze muszę przyznać, że to kawał dobrej publikacji. Choć oczywiście nie wszystkim przypadną do gustu ilustracje, które niemal w każdej historii są takie, jak w programie telewizyjnym, to jednak warto wszelkie antypatie odłożyć na bok. Fabuła jest znacznie dojrzalsza, ciekawa, a przy tym opowieści są dość krótkie, w związku z czym nie mają okazji choć na chwilę znudzić czytelnika. Ostatnia historia, poświęcona Two Face'owi, to moim zdaniem mocne 8/10. Polecam

Całkiem dobry komiks. Sprawne połączenie obyczajówki z superbohaterszczyzną (co ciekawe nie ma tam zbytnio bohaterowania co też jest spoko). O wiele bardziej podobał mi się niż Vision (nie rozumiem zachwytów). Widać, że King dostał tutaj trochę więcej przestrzeni niż w Visionie, trochę więcej wolnej ręki - szczególnie, że w Visionie zakończenie to była kaszana, totalnie nie pasująca do reszty opowieści, a tutaj wszystko zgrabnie zamknięte. Genialne rysunki Mitch Gerads - szkoda, że skopiowana forma od Watchmen, ale dało radę. Może trochę zbyt poszatkowana opowieść, szczególnie na początku, ale idzie się przyzwyczaić. Ze dwa numery naprawdę genialne, gdzie fajnie spaja się narracja obrazem i dialogami. Wracać nie będę, ale przeczytać warto. Ja już superbohaterów nie czytam w ogóle bo mało tam coś wartościowego, ale czasami znajdą się takie dobre jednostrzałowce.

Na pierwszy tom „Doom Patrolu” dosłownie się rzuciłam. Przy drugim też byłam nastawiona entuzjastycznie. Niestety, coś mi w nim nie do końca podpasowało, toteż lekturę trzeciego odkładałam. I choć nie żałuje spotkania z tą drużyną, nadal bardzo lubiąc koncept, to uważam, że to nie był dobry wybór na początek przygody z komiksem superbohaterskim. Zauważyłam, że lubię te zeszyty, które są bardziej „przyziemne”. Gdy twórcy gdzieś odpływali, odpływała też i moja głowa. Niezbyt lubię absurd i to po prostu w przypadku tego tomu było dla mnie naprawdę mocno zauważalne. Komiksowi jestem co prawda w stanie wybaczyć więcej, ale gdy nie do końca rozumiem, co dzieje się w konkretnym zeszycie, to po prostu czytanie go staje się niekomfortowe. Ponadto mam wrażenie, że autor nawiązuje do wielu innych komiksów, a że ja się na tym nie znam, to nawiązań po prostu nie wyłapywałam. I dlatego też raczej nie poleciłabym tej historii innej osobie, która tak jak ja, nie ma w temacie większego doświadczenia. Ponadto jak w pełni szanuje i rozumiem zakończenie wybrane przez twórców (a właściwie najpewniej Granta Morrisona), to nie jest to ten typ zakończeń, który lubię. Miałam nadzieję po prostu na historie z bardziej pozytywnym wydźwiękiem, a tu, chociaż nadzieja jest, to jednak otoczona sporą dawką smutku, żalu i innych negatywnych emocji. I to byłoby w gruncie rzeczy na tyle, ile mam do powiedzenia/napisania na temat ostatniego tomu „Doom Patrolu” – ot, trochę się w trakcie męczyłam, doceniam, ale chyba nie do końca rozumiem.

Retellingi, a raczej, wymyślanie św. Mikołaja na nowo (i innych podobnych postaci) często obracają się wokół tych samych motywów. Raz mamy Robin Hooda i jego wariacje (tutaj), innym razem trzeba go uratować razem ze świętami (wszystkie filmy o ratowaniu świąt) albo potrzeba wyboru następcy (seria "Śnięty Mikołaj"). Pod te kategorie podpada nawet „Wiedźmikołaj” ze Świata Dysku i nie ma w tym nic złego. Po prostu trzeba pamiętać o schematach. Mnie osobiście bardzo skojarzył się komiks Morrisona z filmem „Król Artur. Legenda miecza” z 2017. Sam komiks jest starszy, ale widać, że takie przaśne retellingi wszystkiego zawsze będą wracać. Czasem lepsze, czasem gorsze, a „Klaus” raczej pasuje do tej pierwszej kategorii. Jeśli ktoś chce przeczytać komiks, opowiadający o średniowiecznym szamanie Clausie, który niczym superbohater walczy ze smutnym władcą – to komiks dla was. Poza nieco strasznymi elementa i ładnymi rysunkami mamy też bardzo pozytywny przekaz, który niektórzy nazwaliby hopecore. A czego oczekiwać od świątecznego komiksu, niż nieco pozytywności?

Z cyklu: nadrabianie klasyki. Mimo ponad 45 lat na karku części pierwszej - to wciąż kawał niezłej lektury, nadal świeżej, pomysłowej, bezkompromisowej, niepokojąco aktualnej, momentami poprzetykanej absurdalnym humorem. Sporo tu chaosu, jednak autor wynagradza cierpliwość czytelnika, w kluczowych momentach splatając - pozornie nieprzystające do siebie - wątki w całkiem błyskotliwe puenty. Trochę się boję, że z tego nadmiaru bodźców i zwyczajnego przesytu fabuła szybko uleci mi z głowy, ale w sumie to komiks do wielokrotnego wracania i odnajdywania kolejnych smaczków. Więc - niepamięci, przybywaj, a my z Nikopolem pewnie jeszcze kiedyś się spotkamy. https://www.instagram.com/polishpopkulture/

W tomie trzecim Saga o Potworze z Bagien zmienia nieco dynamikę historii. Artyści jeszcze bardziej wykorzystują potencjał innych postaci, dzięki którym historia Aleca przemienionego w żywiołaka nabiera znacznie większej głębi. Ta część zaczyna się intensywnie. Do tej pory pokojowo nastawiony i spokojny Potwór wpada w szał po aresztowaniu jego ukochanej Abby. Wątek kobiety oskarżanej o niemoralne zachowanie, wgl jest tutaj ciekawy i pogłębiony. Znów Moore zdaje się odnosić do problemów społecznych związanych z emancypacją kobiet. 🪐 Potwór w Gotham W każdym razie, po aresztowaniu Abby Gotham wpada w prawdziwe tarapaty. Batman próbuje z Potworem najpierw rozmawiać, a później walczyć. Swamp Thing okazuje się jednak potężniejszy. Niestety i na niego wynaleziono kryptonit. Choć Abby zostaje uwolniona od zarzutów, to ciało Potwora zostaje zniszczone, a jego przeprogramowana istota zaczyna wędrować po wszechświecie w poszukiwaniu miejsca, gdzie mógłby się odrodzić. Alec trafia w przedziwne miejsca, fabuła jest poprowadzona równie dość …oryginalnie. Takie podejście może się nie do końca podobać, bo autorom totalnie odjeżdża peron. Ale nie można im odmówić odwagi w prowadzeniu wątku. 🪐 Forma dająca wiele możliwości Niektóre z tych przygód po drodze są naprawdę dziwaczne. Jeden z najbardziej oryginalnych epizodów dotyczy jego przypadkowego przechwycenia przez inteligentną planetę – maszynę, częściowo biologiczną. Jak to jest narysowane i jak wymyślone! W latach osiemdziesiątych, gdy Saga o Potworze z Bagien powstawała, komiks ten musiał być prawdziwym objawieniem. Jak pojemna jest to forma i jakie treści potrafi nieść! Fascynujące jest to, ze ten komiks operuje wieloma różnymi gatunkami, przechodzi z fantasy, w horror, a czasami nawet w sci-fi. Szczególnie w drugiej części, w której Moore i inni odpływają totalnie w abstrakcyjne wyobrażenia o podróży kosmicznej Potwora. Świetne są też te epizody, w których obrazowane są psylocybinowe odloty bohaterów. Saga o Potworze z Bagien to klasyka komiksu, która nadal zachwyca podejściem do opowiadanej historii i złożonością charakterów postaci. Zazdroszczę wszystkim, którzy jeszcze tej historii nie znają i będą ją dopiero czytać. Alan Moore wraz z rysownikami zapewnili parę ładnych godzin fantastycznej przygody w świecie inteligentnego i życzliwego potwora, niebezpiecznego żywiołaka.

Drugi Tom komiksu pt. Saga o Potworze z Bagien to kontynuacja historii Aleca Hollanda z tomu pierwszego i zaczyna się z grubej rury. Na pierwszy ogień idzie Nuklearny Pysk i wyrażone przez niego lęki przed zabiciem natury za pomocą radioaktywnych odpadów. Nawet potężny żywiołak im ulega. Jednak jego symboliczna śmierć, przynosi także wiedzę. Okazuje się, że ciało Potwora można zniszczyć, ale nie można zabić jego istoty. 🌳 Potwór i Constantine W tym tomie zaczyna się także znajomość Potwora z Jonem Constantinem (wgl ta postać po raz pierwszy pojawia się właśnie tu). Constantine zwodzi Aleca obietnicą wiedzy na temat jego istoty. To jest też początek głównego wątku będącego bazą dla wielu kolejnych epizodów. Skuszony obietnicą Potwór będzie walczył z podwodnymi wampirami, obserwował śmierć wilkołaka, czy też pomagał zdjąć klątwę z pewnego kolonialnego domu. Constantine pokaże Alecowi także Parlament Drzew, posiadający prawdę, której Potwór tak poszukuje. Niestety okazuje się, że żywiołak nie jest jeszcze na nią gotowy. W tym tomie zaczyna się także poszerzenie wątku psychodelicznych owoców, które Potwór potrafi na sobie wyhodować. Dla jednych są trutką, a dla innych karmą, jak śpiewa klasyk. Zresztą wgl motywy psychodeliczne przewijają się w komiksie Saga o Potworze z Bagien dość często. I są naprawdę dobrze przedstawione. To jest też tom, w którym Moore wprowadza Potwora z Bagien w uniwersum świata DC pełnego innych superbohaterów. 🌳 Wspaniała rozrywka O ile epizody w tomie pierwszym przedstawiają świat i postaci, o tyle w drugim tomie zaczyna się jatka. Momentami jest nawet strasznie. Wielka bitwa w ostatnim epizodzie tego tomu rozwiązuje wątek Constantine’a i prawdy poszukiwanej przez Potwora. Tutaj rozpoczyna się też wyraźniejszy wątek Abby i jej relacji zarówno ze swoim ukochanym żywiołakiem, jak i z otoczeniem, które tę miłość potępia. Holland może się nie interesować światem, ale świat zaczyna się interesować nim. Wszystkie historie dotykają różnych problemów społecznych, emancypacji kobiet, rasizmu, niewolnictwa, zanieczyszczenia środowiska, czy seksizmu. To naprawdę niezwykłe jak autorzy osadzili te nieoczywiste historie, na takich drażliwych wątkach i zdołali uniknąć przesady, patosu czy sztuczności. 🌳 Dobry a świetny komiks Zasadnicza różnica pomiędzy dobrymi komiksami a bardzo dobrymi jest taka, że w tych bardzo dobrych autorzy nie boją się nieco odejść od głównego bohatera. Moore się tego nie obawia. Często buduje fabułę wokół czegoś innego, np. historii o nawiedzonym domu, przypominającej nieco Lśnienie Kinga. Przypadkiem ten dom stoi niedaleko bagien Potwora i zielona istota, chcąc nie chcąc, angażuje się w oczyszczenie go ze złych duchów. Każdy epizod ma w sobie tyle treści, że trzeba sobie dawkować czytanie żeby na dłużej starczyło. Ale też żeby właściwie docenić każdy smaczek tych historii, a jest ich dużo. Z dwóch przedmów do każdej części, wynika, że Alan Moore czerpał z pojedynczych pomysłów współpracowników. Sklejał je w całość, dodawał coś od siebie i w ten sposób właśnie powstawała Saga o Potworze z Bagien. Niewątpliwie jest to dzieło wyjątkowe.

Oryginalna, nietuzinkowa powieść graficzna, traktująca o ludzkiej niemocy nagle zmieniającej się w niemalże boską moc. Cierpiący na chorobę Alzheimera wdowiec, dzięki trzymetrowemu mieczowi odzyskuję siły witalne i pełnię władz umysłowych. Teraz musi odzyskać zaufanie najbliższych oraz zawalczyć o losy wszechświata. Za scenariusz - owacje na stojąco, za rysunki - czapki z głów i głębokie ukłony. Obok tego albumu nie można przejść obojętnie, a choć to debiut, jest to debiut niezwykle udany. Polecam gorąco!!

Pierwszy tom Sagi o Potworze z Bagien w wydaniu Alana Moore’a, zatytułowany po prostu Tom 1, to początek jednej z najważniejszych transformacji w historii amerykańskiego komiksu. To nie tylko rewolucja w sposobie opowiadania historii obrazkowych, ale również głęboka, egzystencjalna podróż, która redefiniuje pojęcie bohatera i horroru w popkulturze. Gdy Moore przejął serię po wcześniejszych autorach (konkretnie po Marty’m Pasko i Danie Mishkinie), zamiast kontynuować ich wątki, postanowił... je zakończyć. Już pierwszy zeszyt jego autorstwa, „Lekcja anatomii” (The Anatomy Lesson), uważany jest za jedno z arcydzieł komiksu. To nie tylko mistrzowsko skonstruowana opowieść grozy, ale i głęboko filozoficzne dzieło, które zmienia fundamenty całej historii. Moore burzy dotychczasową mitologię Potwora z Bagien. Alec Holland nie jest już człowiekiem uwięzionym w roślinnym ciele – zamiast tego okazuje się, że to sama roślinność, która wchłonęła jego wspomnienia i stworzyła z siebie coś „podobnego do człowieka”. Ta reinterpretacja to więcej niż zwrot fabularny – to głęboki komentarz na temat tożsamości, świadomości i tego, co czyni nas ludźmi. Stephen Bissette i John Totleben tworzą niezwykle sugestywną, gęstą atmosferę. Ich rysunki przypominają senne koszmary – bagna zdają się żyć własnym życiem, granice między ciałem a naturą się zacierają, a Potwór z Bagien staje się nie tyle postacią, co samą istotą otoczenia. Każda plansza jest przesycona mrokiem, detalem i biologicznym niepokojem. Wizualnie komiks jest pełen gnijących kształtów, dziwacznych form życia i deformacji, które potęgują wrażenie obcowania z czymś pierwotnym, tajemniczym, a czasem odrażającym. Choć Saga o Potworze z Bagien to komiks zakorzeniony w estetyce horroru, nie poprzestaje na tanich straszakach. Moore sięga po grozę Lovecrafta, po mistykę natury, po osobiste lęki egzystencjalne. Nie brakuje tu brutalności (sceny śmierci, dezintegracji ciała), ale jej celem nie jest szokowanie, lecz zbudowanie poczucia nieuchronności, dekadencji, rozpadu. Tom 1 to nie tylko historia o przemianie głównego bohatera, ale i wstęp do szeroko zakrojonej refleksji nad światem. Wątki ekologiczne, antymilitarne, społeczne – to wszystko Moore powoli, lecz konsekwentnie zaczyna wprowadzać. Komiks czyta się niemal jak poezję – narracja jest gęsta, pełna metafor, rytmiczna. To literatura, która oddycha własnym tempem. W czasach, gdy superbohaterowie byli najczęściej jednoznaczni moralnie i silnie osadzeni w schematach walki dobra ze złem, Potwór z Bagien jawił się jako istota samotna, tragiczna i niesklasyfikowana. Nie walczy o sprawiedliwość, nie ma peleryny, nie ściga złoczyńców. Jego walka to walka o zrozumienie, o pogodzenie się z własną nieludzkością. To bohater bardziej przypominający ducha natury niż człowieka – i właśnie dlatego tak przejmujący. Pierwszy tom Sagi o Potworze z Bagien to punkt zwrotny – nie tylko dla tej konkretnej serii, ale i dla całego medium komiksowego. Alan Moore otworzył nowe drzwi – do komiksu jako literatury, jako sztuki, jako głębokiego, refleksyjnego przeżycia. To historia o potworze, który okazuje się bardziej ludzki niż niejeden człowiek – i o człowieku, który zostaje zapomniany przez swoje własne wspomnienia. To pozycja obowiązkowa nie tylko dla fanów horroru czy fantastyki, ale dla każdego, kto szuka w komiksie czegoś więcej niż rozrywki. To opowieść o tym, co dzieje się, gdy natura mówi ludzkim głosem – i nie mówi rzeczy pocieszających.

Zbiór klasycznych opowieści, w których Spider-Manowi przyjdzie zmierzyć się z Jaszczurem, Hobgoblinem, Ghost Riderem, no i jeszcze z… bezdomnymi. Przekrój opowieści jest spory, bo dotyczy również prywatnego życia Parkera. 🕸️ Komiksowe lata 90. Dla niektórych brzmi to pewnie jak starożytność i to czasy bliższe budowy piramidy w Gizie. Dla mnie to jednak chyba jeden z najlepszych okresów komiksowych (pod względem wizualnym) z naprawdę dużą ilością ciekawych opowieści - nie tylko w klimacie superhero. I ten Spider-Man spod ręki Todda jest właśnie przykładem takiej historii. 🕸️ Fabularnie nie ma się prawie do czego przyczepić. Różnorodność jest chyba największym pozytywem tego zbioru. Oprócz typowej walki, są tu przemycone również mocniejsze tematy, których - szczerze mówiąc - nie spodziewałem się. Najlepszym przykładem jest historia, w której Peter wraz z Wolverinem muszą rozwiązać zagadkę Wendigo. Zmowa milczenia, tajemnicze zniknięcia i sprawca, który okazał się być… sami sprawdźcie. 🕸️Jednak żeby nie było superaśnie - trzeba przeżyć udrękę, czytając historię o tym samym tytule. Że tak powiem… Todd nigdy nie będzie Tolkienem. Owa „Udręka” jest okrutnie przeciągnięta i ma się wrażenie, że utknęło się w tym samym momencie. 🕸️ Jeśli chodzi o ilustracje McFarlane’a, to jestem fanem. Wszystko wygląda o wiele lepiej niż większość współczesnych komiksów z Marvela. Jest dynamicznie i mrocznie, a uchwycenie postaci w kadrze to sztosik. Widać w tym pasję i pomysł. Todd nie szedł na kompromisy i przerobił nawet sieć Pająka na tyle, że nabrała lepkiej i organicznej tekstury. Sama postać Spider-Mana również znacząco różniła się od tych z poprzednich lat. Niektóre pozy to niemal typowy pajęczak - nisko przy ziemi, z szeroko rozstawionymi nogami. Co więcej, oczy na masce są również znacznie większe. 🕸️ Komiks, nawet jeśli nie dla fabuły, warto kupić dla samych rysunków. I naprawdę nie dziwię się, że pierwszy zeszyt sprzedał się w nakładzie ponad 2 milionów egzemplarzy. ig: multiverse_hunter

Drugi tom sagi osadzonej w Królestwie Traw już tak nie wciąga, nie zachwyca, nie zaskakuje. Poznajemy coraz więcej postaci, i wydaje się, że każdy może być podejrzany. Intryga nadal jest gdzieś w tle, zatacza kręgi i poznajemy coraz więcej faktów i relacji. Słabszy nieco tom, choć nie można odmówić - dzieje się sporo.

Sięgając po ten komiks nie wiedziałem, że potraktuje o zombi. Myślałem też, że więcej będzie tutaj też wkładu zielonej latarni, ale ten korpus nie gra tu pierwszych skrzypiec. Za to mamy tutaj wszystkie korpusy, o przeróżnych kolorach oraz wielu znanych i tych drugoplanowych bohaterów uniwersum DC. Czarne latarnie powstają, wzbudzają wszystkich zmarłych, zarówno tych złych jak i dobrych, a ich sektor to oczywiście 666, a główny zły to nekromanta. Rozmach i epickość bitwy aż wylewa się z kart komiksu, a jego waga jest równa innym znanym kryzysom tego wszechświata. W dodatku kreska i kolory naprawdę wszystko ubogacają i aż chce się to czytać, do samego końca.

Zakończenie historii przynosi sporo rozwiązań i kulminację akcji w postaci otwartego konfliktu pomiędzy miastem a wyrzutkami, natomiast: nie można powiedzieć, że rozwiązanie kryminalnej zagadki zaskakuje. Spodziewałem się nieco więcej po tej serii, ale była to ciekawa przygoda.

Niesamowity. Komiks-legenda. Choć to nie moja estetyka ani nie moja konwencja, to doceniam sposób przekazania i pokazania tej historii. Z pewnością na mój odbiór wpłynęła też historia kryjąca się za powstaniem komiksu oraz tragedia podczas kręcenia ekranizacji. Robi wrażenie nagromadzeniem przemocy, bólu i cierpienia.