Prawo śmierci

Początki lektury były trudne - przyznam, że nie miałam pojęcia, czym są węże (oczywiście pomijając powszechne znaczenie tego słowa) i gubiłam się podczas pierwszych trzydziestu, czterdziestu stron. Czytając, wszystko brałam "na wiarę", a mimo to bardzo mnie książka intrygowała. Marla poznajemy jako jedenstaolatka, który zaczyna swoje szkolenie. Jego mistrz Omar kształci go w towarzystwie przybranego brata Lomara. Chłopcy na pozór nie przepadają za sobą, łączy ich specyficzna więź. Gdy Marlo usamodzielnia się i bez niczyjej pomocy wybiera zlecenia, zaczynają się schody. Wąż odkrywa, że jego zajęcia nie zawsze przynoszą pozytywny wynik, a każdy medal ma dwie strony. Jak można doczytać z tyłu okładki - powieść zawiera intrygi, wątki kryminalne, polityczne i magiczne. Z tym ostatnim jest lekki problem. Magii wiele tu nie ma, jest za to wiele przygód. Marlo podróżuje po wielu krainach, szkoli się u drugiego mistrza, który jak się potem okazuje ma związek z przeszłością naszego głównego bohatera. Poznaje niejedną kobietę, choć w większości ich relacje opierają się na fizycznych kontaktach. Mamy tu wiele obrazów nędzy i ubóstwa, różne oblicza demoralizacji - alkohol, prostytucja, złodziejstwo... Brakowało mi kontrastu. Nie było żadnego elementu, którym mogłabym się zachwycić, czy napawać. Nie ma też jednego, głównego wątku - cała książka opiera się na przygodach i zdarzeniach, jakie przytrafiają się Marlowi. Nie jest to wielka przeszkoda, jednak spodziewałam się raczej jednej, wielkiej zagadki, która będzie mnie nurtowała przez całą powieść. owszem, pewna tajemnica rozwiązuje się na ostatnich stronach powieści, ale w mojej ocenie jest to tylko zrzucanie masek - dobrzy okazują się złymi, a ci niejednoznaczni... Książkę czytałam wracając pksem z Ostrowa Wielkopolskiego. A gdy daje radę sięgać po lekturę w autobusie, w którym zwykle nie czuje się zdolna do pożerania liter, to znaczy, że książka jest dobra. Momentami Wąż Marlo bardzo mnie wciągał i nie mogłam oderwać się od mrocznego i niepokojącego klimatu, momentami czytałam fragmenty nawet niebyt dokładnie rejestrując ich w pamięci. Niemniej jednak książka jest godna polecenia i uważam, że prezentuje całkiem przyzwoity poziom. Chciałam zwrócić jeszcze uwagę na język autora - dobrze dopracowany, różnorodny i pasujący do klimatu powieści. http://poczytalna-umyslowo.blogspot.com/2013/03/waz-marlo.html

Niewielka objętościowo powieść fantasy, bez pretensji do kreowania nowego wszechświata, bez epickich zmagań decydujących o losach ludzkości, bez gwałtownych zwrotów akcji. Fabuła niczym specjalnie nie zadziwia, ale też nie zawiera żadnych dłużyzn. Opowieść sprawnie napisana, niebanalne postacie, dobre, żywe dialogi, poczucie humoru. Do tego kilka niezgorszych scen erotycznych. Warto przeczytać, chociażby dla rozrywki oraz odetchnięcia od wysokiego "c" wielu sążnistych utworów fantasy.

Sprawnie napisany zbiór opowiadań, których akcja osadzona została w tej samej scenerii Pobrzeża, fabuły zazębiają się, a te same postacie występują w różnych tekstach. Nie ma tu wielkich fajerwerków, raczej niezłe rzemiosło, ale czyta się dobrze. Kilka zaskakujących puent, kilka prób wejścia na bardziej złożony poziom egzystencji ludzkiej i boskiej (ale bez nachalności), specyficzny humor. Warte polecenia.

Bardzo ciekawe zestawienie autorów i ich opowiadań. Szczególnie godny polecenia Robert E. Howard i "Dolina Czerwia" oraz George MacDonald i "Złoty Klucz". Zaskoczeniem była historia "Mur wokół świata" Theodore'a Cogswell'a, opublikowana po raz pierwszy w magazynie "Beyond Fantasy Fiction" w 1953 roku, o trzynastoletnim sierocie, wychowywanym przez ciotkę i wuja Veryla. Chłopiec latał na miotle do szkoły, gdzie m.in. przyzywali żywioły piątego rzędu (poza tym dużo magii i lewitacja). Nauczyciel ostrzega go przed nadejściem Czarnego Człowieka, którego "przyjście będzie straszliwe. W jego oczach zapłonie ogień i żadne zaklęcie cię przed nim nie obroni". Powstaje pytanie, czy Joanne Rowling inspirowała się tym opowiadaniem przy pisaniu serii o Harrym Potterze.

Patykiewicz to autor o niesamowitej wyobraźni jeśli chodzi o tworzenie swoistego rodzaju bestiariusza. Praca w sklepie zoologicznym zebrała swoje żniwo. Uwielbiam Patykiewicz. Jego proza jest lekka i ciężka jednocześnie. Nie umiem inaczej tego wyrazić. Tu nie wszystko idzie według konwencji gatunku. Czasami dopada taka proza życia, że człowiek wybucha gromkim śmiechem, lecz bardzo nerwowym jednocześnie. Pisałam to już przy innej książce - tam, gdzie inne książki się kończą, u tego autora wszystko dopiero się zaczyna. Samo to wprawia w osłupienie i niedowierzanie.

https://my-opinion-of-books.blogspot.com/2020/11/przenikajace-sie-swiaty.html "Nicolas Eymerich, inkwizytor" jest dość skomplikowaną książką, choć liczy ok. 250 stron. Zresztą jest skomplikowana nie tylko w fabule, ale też w polskim wydaniu. O co chodzi? Cóż, tak naprawdę sama tego nie rozumiem. Na tym tomie jest napisane, że to druga część i od razu zastrzegam, że tak nie jest. Według włoskiej kolejności zarazem wydania, jak i ustawienia chronologicznego tomów ten tom jest zawsze pierwszy. Jeśli ktoś wie o co chodzi to proszę o wytłumaczenie. Dalej jest chyba jeszcze dziwniej. Nasz drugi tom to w rzeczywistości jakoś ósmy tom, zależy na który spis patrzymy. Wolę nie wgłębiać się w dalszą numerację. Ta wzmianka wystarczająco mówi. Przejdę lepiej do opisu fabuły, która sama w sobie jest trudna do opisania. Przynajmniej, jeśli chcę uniknąć spoilerów. W książce mamy do czynienia z trzema liniami czasowymi, które w pewien sposób łączą się ze sobą, przenikają się. Linie czasowe i przestrzenne. Na potrzeby recenzji będę nazywać je przeszłością, teraźniejszością i przyszłością, chociaż to nie do końca właściwe określenia, bo tak naprawdę... poniekąd te światy istnieją równocześnie. Wiem, to trudne trochę do zrozumienia, ale tu już wkracza astrofizyka, a w tym nie jestem dobra. Przeszłość. Nicolas Eymerich zostaje głównym inkwizytorem i z tego, co zrozumiałam ma pod sobą Królestwo Aragonii, Kastylii i Sycylii. Tzn. jest władcą religijnym, ogólnie tymi królestwami rządzi Piotr IV razem ze szlachtą. To trochę skomplikowane. W każdym razie jest głową inkwizycji. Wraz z otrzymaniem tego stanowiska otrzymuje dziwną sprawę do wyjaśnienia, a mianowicie pojawienie się niemowlaków z dwoma twarzami (coś jak słowiański Światowid, ale dwie twarze, a nie cztery). Teraźniejszość. Pewien uczony o nazwisku Frullifer wpada na teorię, właściwie to po prostu odkrywa pewne cząsteczki, które umożliwiają przemieszczanie się i czegoś między światami. To tak wielki skrót. On to wszystko wyjaśnia, co prawda w bardziej naukowy sposób, ale po przeczytaniu książki, co nie co się układa, bo on sam mówi, że to nie jest, takie o podróżowanie między światami. W każdym razie, jak to bywa nikt mu nie wierzy, ale do czasu... Ten świat jest jednocześnie, taki sam jak nasz, ale jednocześnie ma chyba pokazać alternatywną przyszłość malującą się w ciemnych barwach, aczkolwiek... niewiele trzeba, żeby to wszystko się spełniło. Część rzeczy już się dzieje. A książka jest z 94. I nie piszę o odkryciach naukowych... Przyszłość. Tu ludzie już normalnie mogą podróżować między planetami, czy księżycami. Jest to sprawozdanie jednej z podróży jednego statku kosmicznego, którego załoga ma do wykonania dziwną misję... Jeśli chodzi o bohaterów to najbardziej wyróżniają się dwaj - Eymerich i Frullifer. Mam wrażenie, że to głównie do nich przyłożył się autor. Pozostali nie są najgorsi, zwłaszcza drugoplanowi mają swój ciekawy charakter, jednak no wyróżniają się ci dwaj. Frullifer to taki niedoceniony naukowiec. Stereotypowy trochę mogłabym napisać. Zrobi wszystko, by go doceniono. Nie ma partnerki. I tu jest to, co jednocześnie w nim bawi i wzbudza żenadę. To taki typ, który narzeka, że żadna go nie chcą, ale sam zachowuje się trochę wieśniacko, że tak się wyrażę. No, trochę powagi. Zachowuje się czasem jak gimnazjalista, ale nie jest szczególnie irytujący. Nicolas Eymerich... Myślałam, że go nie polubię, bo haha, jest inkwizytorem. No i okej mówi o religii i wszędzie widzi zło, a kobiety to już w ogóle zło wcielone dla niego, ale to serio interesująca postać! Jego lęki, a zarazem też pogarda do ludzi, dystans. Jego sarkazm, chociaż to może szczerość? Co chce to osiągnie i nie cyka się, że ma do czynienia np. z królem. Jest dość ludzki, ciekawa postać. Kwestia tego przenikania jest złożona, ale wciągająca (przynajmniej dla mnie). To nie byle jakie science fiction, zresztą to nie pasuje... Czasem to jest po prostu, takie puuff, co ten autor wymyślił. Musiał nieźle nad tym pracować, bo jakby ta teoria nie jest chyba, taka oczywista... Chociaż ja tam się nie znam na fizyce i astrofizyce, więc może dlatego dla mnie to jest takie wow. Lubię trochę skomplikowane książki.

https://my-opinion-of-books.blogspot.com/2021/01/anioy-demony-i-kabaa.html Chyba znalazłam następną serię fantasy godną uwagi, wciągającą. Szkoda tylko, że, tak trudno znaleźć egzemplarze tej książki. Zresztą nie tylko po polsku. "Zamek Eymericha" wg. polskiego wydania jest pierwszą częścią przygód inkwizytora Nicolasa Eymericha. W praktyce to nie jest pierwsza część, nawet w fabule jest nawiązanie do innej części... Według włoskiego wydania to ósma część, a wg chronologii fabuły dziesiąta. Dużo to mówi. Nie wiem na jakiej podstawie były numerowane te książki. Zwłaszcza, że ta nawiązuje do części, która jest nazwana w Polsce drugą. W każdym razie fabuła książki w dużym stopniu opiera się o wiarę żydowską i kabałę, co jest bardzo ciekawe. Myślę, że mało ludzi zna zagadnienia z judaizmu lub z kabały. Zwłaszcza chyba z kabały, która jest bardzo skomplikowana. Oprócz tego drugim ważnym, jeśli nie ważniejszym jest prześladowanie żydów. Pojawia się tu oczywiście linia czasowa dotycząca XX wieku i obozu koncentracyjnego, ale czytamy też o prześladowaniach w XIV wieku. Tak jak w przypadku "Nicolasa Eymericha, inkwizytora" są tu trzy linie czasowe, jednak nie wyróżniające się, tak dokładnie na przeszłość, teraźniejszość i przyszłość, ponieważ dwie z nich dzieli piętnaście lat różnicy. Obie dzieją się w XIV wieku. Trzecia to właśnie XX wiek, koniec II Wojny Światowej. I zacznę od tej ostatniej. Akcja dzieje się w jednym z obozów koncentracyjnych na terenie Niemiec. Dowódca obozu pragnie ożywić człowieka idealnego, chce udowodnić, że można tego dokonać za pomocą elektryczności. Ten wątek trochę przypomina motyw Frankensteina, tylko jest poniekąd brutalniejszy. Za pomocą tej linii czasowej autor nie tylko nawiązuje do zbrodni jaką dokonywali naziści w obozach, łączy to z prześladowaniami z przeszłości; ale ukazuje ideę, filozofię "czystości rasy", którą wyznawała część Niemców. Od opisania teorii jednego włoskiego filozofa na temat rasizmu do projektu T4, który jest nieznacznie wspomniany, ale wystarczą kilka zdań, wypowiedzeń, język jakiego używają bohaterowie, żeby sobie to zoobrazować, jak to wyglądało i co mogło siedzieć w głowie tych ludzi. Nienawiść jest stałym elementem w tej książce. Do żydów i kobiet. I autor nie próbuje nawet jakoś odczarować tej nienawiści, bo kiedy myśli czytelnik, że w końcu coś się ułożyło to bohater robi coś złego, więc jest znienawidzony. Jest podkreślone, że no żydzi są tacy i tacy, więc wiadomo, że on to zrobił. Tak samo jest z kobietami. Samo to że istnieje jest już złe. Tzn. niedokońca jej istnienie jest złe, ale bardzo często są podkreślone te nieciekawe cechy. A jeśli kobieta jest silna to coś musi się za tym kryć. Najlepiej demonica. Znana zresztą bardzo dobrze wszystkim, którzy choć trochę znają się na mitologii, Biblii itp. Rozumiem, jaka konwencja jest książki. Naziści nagle nie będą grzecznie traktować żydówki, czy mężczyźni ze średniowiecza nie będą traktować kobiety na równi sobie. Do języka nic nie mam, bo jednak pasuje do bohaterów i do czasów. Chodzi bardziej o takie rozplanowanie zachowań bohaterów, żeby jednak ta grupa osób wyszła na gorszą. Drugą linią czasową, która jest tą główną to czasy Eymericha i wojna pomiędzy Piotrem Okrutnym, a jego bratem Henrykiem Trastamarą (niestety nie mogę dodać litery z akcentem hiszpańskim). Tajemnice zamku Montiel w którym podobno straszy. Okazuje się, że żeby rozwiązać sekrety, Eymerich będzie musiał zaczerpnąć wiedzy z mitologii i symboliki żydowskiej, co nie nie jest mu w smak. W ostatniej linii dowiadujemy się jak i dlaczego straszy w Montiel. Trochę to dziwnie to brzmi, ale gdy się czyta książkę to to jest bardziej zrozumiałe. Przy tych ostatnich liniach czasowych jest bardzo dużo symboliki, co bardzo mi się spodobało. Trochę jak w książkach Dana Browna, tylko że Eymerich jest bardzo religijny. Co czasem przeszkadza. Ale dużo można się dowiedzieć, aczkolwiek... Przy dwóch stwierdzeniach tłumaczenie nie do końca mi się zgadza, ale można stwierdzić, że specjalnie wytłumaczenie jest przekręcone, ponieważ mówi to osoba, która nie zna się na judaizmie i gardzi nim. Jest też literówka przy imieniu jednego z aniołów i tutaj nwm, czy to po prostu literówka przypadkowa, czy rzeczywiście, tak jest w oryginale. Jeśli chodzi o bohaterów to na ich tle wybija się oczywiście Eymerich, który jest chyba najlepiej skonstruowany. W pierwszej części dało się go jeszcze nawet lubić, to tutaj... Nie ma tam już nic. Jasne, wcześniej też się wywyższał, był religijny i sarkastyczny to tutaj dochodzi, taka całkowita oschłość, niewzruszenie. Całkowite oddanie się Bogu, typowa inkwizycja. Postaci kobiece są specyficzne... Z jednej strony silne, odważne, dają sobie radę same; ale z drugiej ukazywane jako uwodzicielskie, które mają w głowie tylko zawrócić w głowie mężczyznom i biednych ściągnąć na złą drogę. Są porównywane do Lilith. Więc no... fajny obraz to nie jest. Nie wiem, co autor miał na myśli kreując, taki ich obraz.

Muszę przyznać , że oprócz Dusana Fabiana to jeszcze nie czytałem żadnego z tych autorów i autorek. Książka sądząc z okładki będzie jakaś straszna, a tu...nie spadłem z krzesła, nie dostałem ataku paniki. Ot dobra i tyle. Omawianie, każdego opowiadania jest zbędne, napiszę tyle to co mi się podobały: -Kiedy Słońce wstaje nad Zaborem -Wszystko dobre, co się dobrze kończy -W maju jak przed rokiem -Trzy Czarne woki. Całość po prostu dobra. Tyle.

Bardzo przyjemna odmiana. Mieszanka horroru z powieścią historyczną, osadzona gdzieś na Wileńszczyźnie, w realiach dogasającego powstania styczniowego. Klimatyczna, napisana zgrabnie i wartko, okraszona dialogami przeplatanymi niekiedy kwestiami w rosyjskim czy niemieckim, a z rzadka nawet łaciną. Czyta się to po prostu dobrze, tym bardziej że trudno autora złapać na faktograficznych potknięciach czy stosowaniu języka jawnie nieprzystającego do epoki. Aż się chce sięgać po kolejne płody wyobraźni Świerczka. Nie ma co jednak ukrywać - powieść, zresztą debiutancka - nie jest wolna od wad. Przede wszystkim dość szybko zaczyna ciążyć notoryczne pijaństwo głównych bohaterów. Oczywiście w wojsku rosyjskim XIX wieku pito dużo, ale w "Bestii" jest to posunięte wręcz do absurdu. Drugi problem to stopniowe rozmywanie się intrygi. Tak jakby autor nie zabezpieczył sobie zdarzeń na pełną objętość historii i w pewnym momencie po prostu zaczął puszczać bohaterów od sioła do sioła, byle tylko jeździli, chlali, obijali (bądź wieszali) chłopów i ewentualnie miewali drobne utarczki z kryjącymi się po lasach niedobitkami powstańców. No i oczywiście od czasu do czasu musi dać gardło jakiś Kozak, rozpłatany od szyi po krocze przez domniemanego wilkołaka, łowy na którego były zresztą zaczynem całej intrygi. Po czym następuje pospieszny i trochę płaski finał, wieńczący opowieść w sposób mimo wszystko rozczarowujący. Nadal jednak uważam książkę za wartą lektury, rzadko bowiem który z rodzimych pisarzy sięga piórem w wiek XIX, dorzucając do tego dodatkowo wątki nadprzyrodzone. Trochę w tym momencie szkoda, że Świerczkowi kariera pisarska jakoś nie wyszła, skoro co książka, to inne wydawnictwo ("Bestia" wyszła w Otwartym, a kolejne powieści ukazały się w Ammicie, Novae Res (!) i Domu Horroru).

Książkoćkrótkoć! Czytaćszybkowstrętnoć! Wstajesz rano, parzysz kawę, przegryzasz kanapkę, wdziewasz skórzaną zbroję i ruszasz na arenę, by mordować pretendentów w obronie tytułu Mistrza. Kolejny dzień w pracy Sendilkelma. Później jednak (czy to za sprawą magii czy też czarii) Twoje poukładane życie nabiera pędu. Gnasz przez kolejne krainy w misji, której nie rozumiesz, rozbijając w perzynę wrogów, których nie znasz, spotykając istoty, których byś się nie spodziewał. Przygoda goni przygodę, świat pędzi i nie zatrzymuje się, aż... no właśnie, co jeszcze musi się wydarzyć, aby się zatrzymał? Książka Pana Piotra jest dla mnie zjawiskiem. Słowotwórstwo Bisenny, irytująca i ujmująca arogancja Karcena, bezradnie miotany Sendilkelm, romantyczna Śmierć, przerażeni Bogowie, nawiązania do innych dzieł (Baginssssa widziałaś?) i odwiedziny w naszym świecie... mieszanka wybuchowa. Wiecie, co jest najgorsze w tej książce? ... Że nie ma drugiego tomu. Polecam, i miejcie umysły otwarte, bo nigdy nie wiadomo, czy nie wylądujecie po drugiej stronie kryształu! Magośwstrętnoć!

Ciekawa książka na wakacje. Trochę tęsknię za książkami będącymi serią krótkich opowiadań. Nie każdy pomysł jest tak rozbudowany aby pisać o tym książkę, ale są pomysły małe, ale ciekawe, które proszą się o etiudę lub opowiadanie. Taka jest ta książka. Pomysły są różnorodne i ciekawe. Nie są mega ambitne, ale z pewnością są przemyślane i złożone - dzięki temu wciągające. Jest to świetna książka wakacyjna!

Głównym bohaterem zbioru opowiadań jest Hedaard - w skrócie zbuntowany Jezus, który odmówił wypełnienia woli Jedynego. Za karę został zesłany na wieczną tułaczkę po ziemi. Jednak poprzysiągł zemstę Jedynemu i za cel obrał zniszczenie wiary w Ojca. Poza tym Hed posiada jeszcze jedną misję, która przywiodła go do krajów, gdzie wciąż czci się pogańskie bóstwa. Chcecie dowiedzieć się co się stanie gdy niepokorny Syn Boży stanie przed obliczem Svaruna? Muszę przyznać z ręką na sercu, że ja mam po prostu słabość do takich bohaterów. Którym życie naprawdę daje w kość ale mimo wszystko są bardzo ludzcy w swych objętych klątwą tułaczkach. Są tak bardzo różni, od tych jednowymiarowych postaci z gatunku młodzieżowej fantastyki. Tak bardzo prawdziwi. Bardzo podobał mi się też klimat świata przedstawionego, który mimo to, że jest fantastyczny łączy że sobą wierzenia słowiańskie i chrześcijańskie. Książka zawiera cztery opowiadania i widać, że autor włożył w nie dużo swojej wiedzy naukowej. Ledwo skończyłam a już tęsknię za jej bohaterami i mam nadzieję na kontynuację losów Hedaarda.

Przyjemna, spokojna historia, w której dobre uczynki są nagradzane, a złe karane. Trochę utopijna, ale szczerze mówiąc uważam to za zaletę. Czytałam ją już drugi raz i nie straciła swojego uroku. Chętnie przeczytałabym kolejne części, ale chyba nie ma co liczyć na tłumaczenie, a szkoda.

Jestem wielkim fanem groteski, a "Władca pierścieni" w tej formie zaskoczył mnie. Muszę przyznać, że to naprawdę niezła jazda bez trzymanki. Dla zagorzałych fanów Tolkiena, ta lektura będzie zbezczeszczeniem i totalną obrazą jego prozy. Dla tych złowrogich, fanatycznych ponuraków nie ma tu w ogóle miejsca. I można im śmiało powiedzieć; "Selavi, tam są drzwi!" Tu liczy się jedynie dystans i niezły ubaw. Pomimo pozornie niezbornego bełkotu, zawalonego tonami bezsensownych treści, - w ogólnym rozrachunku, fabuła płynie jak miła, epicka i znana melodia - ale grana, na cokolwiek zaskakujących instrumentach. Autorzy pokusili się na wydanie studenckiego żartu z kanonu literatury. (...) Dziewięciu Niezgułów podąża śladem Frita. (...) ...a klejnot już zaczął wywierać na nim swój złowrogi wpływ, przed którym ostrzegał go Dildo - ...Frito, miał zatwardzenie...

Mam mieszane uczucia co do tej książki. Z jednej strony napisana po mistrzowsku. Świat opisywany w niej zbudowany został z najmniejszymi szczegółami. Fabuła posiada całe mnóstwo nagłych zwrotów, sytuacji "bez wyjścia", w których autor zawsze znajduje oryginalne rozwiązanie. Z drugiej jednak strony książka nuży. To cały czas są opisy zmagań czarodziejskich. Opisy czarów nie zawsze są zrozumiałe, trzeba naprawdę dużej wyobraźni by wszystko ogarnąć i przyswoić. A autor nie daje ani chwili wytchnienia, ani czytelnikom ani bohaterom. Cały czas rzucane są nowe zaklęcia, magowie przenoszą się z jednej warstwy Rzeczywistości do drugiej. Książkę czytałam baaardzo długo. Seria o Pierścieniu Mroku (również tego autora) wciągnęła mnie tak bardzo, że pochłonęłam trzy tomy naprawdę szybko, tutaj musiałam się wręcz zmuszać do czytania. Za jakiś czas pewnie jednak pokuszę się o drugą część, bo mimo wszystko zakończenie stawia wiele znaków zapytania i ciekawią mnie dalsze losy bohaterów.

Z tą książką mam nadzwyczajny problem. Niby mnie nie wciągnęła, nie myślałam o Niej przed snem. Niby denerwował mnie główny bohater ale po przeczytaniu czuję pewien niedosyt, taki denerwujący aspekt, że nie podoba mi się zakończenie. Zupełnie czegoś innego się spodziewałam... Jestem świeżo po jej zakończeniu, odłożyłam na półkę i nie mogę uwierzyć, że tak trywialnie kończy się historia głównego bohatera, który był kimś niezwykłym a teraz... To wręcz niepojęte. Pewnie tylko ja mam z tym problem. Książka ogólnie miła w odbiorze także polecam!

Ziemia Święta podczas III krucjaty. Ryszard Lwie Serce przeciwko Saladynowi. Do tego proroctwo, asasyni i Przeznaczenie… Ciekawi bohaterowie i ich przemiany na tle twórczo uformowanej historii (a właściwie luk i hipotez). Do tego rozważania o fanatyzmie religijnym…

Momentami czyta się ciężko, co zdanie metafory, przenośnie (niektóre prawdopodobnie niepotrzebne, a ich nagromadzenie na pewno). Same opowiadania trzymają poziom (dwa odstają na minus) i historie są interesujące. Zdarzają się sytuacje przerażająco odpychające, które w ogólnym rozrachunku opowiadania mają zwykle głębszy sens, przesłanie. Bardzo dobra książka.

W porównaniu do Księgi Hagena czyta się tą książkę zdecydowanie lepiej, już pierwsze strony wciągają w tajemniczą fabułę. Nie ma tu też tylu magicznych pojedynków, które tak dłużyły mi się w w czasie czytania Księgi Hagena. I choć momentami fabuła niepotrzebnie się dłużyła to polecam tą książkę.

Książka niezwykle zróżnicowana pierwsza część to kilka opowiadań o Roger się z Mons tytułowym Smokobójcy. Opowiadania są naprawdę dobre satyryczne przedstawiające bohatera w niekiedy negatywnym świetle. Pozostała część to zlepek raczej średnich opowiadań nijak że sobą połączonych raczej przygnębiających obnażających ludzkie złe cechy