Pożegnanie Kruczej Łapy

Książka fajna może przez dwie strony było coś czego nie wiedziałam .Książka na dwie strony styka się z Tajemnicą Żółtego kła .Ilustracje mi się wogole nie podobały ale to moja opinia (wogole niedopasowane ).Książka ma takie zwyczajne z 20-15 stron normalnej nowelki .Całkiem spoko . Czy polecam ?Nie za bardzo Dla fanów literatury w stylu mangi ?Oczywiście

Tygrysia Gwiazda i Sasza Szukając schronienia to druga część historii o Saszy, kotce wychowanej wśród ludzi, po których odejściu poszukuje własnej drogi. Sasza ucieka z dala od Klanów po słowach Tygrysiej Gwiazdy. Jej misją teraz jest odnalezienie jej dwunożnego Kena. Podczas poszukiwań przeżywa dużo przygód. Natrafia na człowieka, z którym spędza jakiś czas, ale wie, że to nie jest dla niej. Druga część historii tak samo wzruszająca jak pierwsza. Opowiada o nowych przyjaźniach zawiązanych przez Saszę oraz pokazuje dwa momenty okrucieństwa ze strony ludzi do kotów jak i ich samych. Znów się nie zawiodłam na opowieści. Te komiksy są wręcz wspaniałe! 9,5/10

A więc tak. Manga o Biczu. Największym wrogu Ognistej Gwiazdy. Cóż przeczytałam to w trakcie 4/5 serii Ale zmieniło to mój pogląd na Bicza(z nieuznającego słabości i współczucia kota który oddziela kociaki od rodziców na po prostu biednego młodego kota pragnącego odwetu) Ogólnie fajna ale prolog z Północy i Obrazki no cóż no nie są powalające (ale lepsze niż w Tygrysia Gwiazda i Sasza) A tak to polecam 7,⁵/10

Wybitna ,wielu rzeczy czytając serie się nie dowiadujemy ,co wprowadzało w fajny klimacik .Bardzo ciekawa i oczywiście ,jest pewna kotka która ma zamiar zniszczyć klany poprzez koty o złym wcieleniu ,Tygrysiy Pazurze ,witaj .Dużo ciekawych wątków ,polecam .

Okej. W mojej opinii "Zaginionej Sukcesorki" napisałem, że polubiłem Ukwiał. Przez większość tej części była jednak bardzo irytującą postacią, dopiero pod koniec się ocknęła, że robi źle i Mroczny Prześladowca ją kontrolował. Również Żółw wydaje się bardzo relatable postacią (pewnie dlatego fandom go tak bardzo lubi). Ma potężne moce i chce w jakiś sposób stać się bohaterem, lecz boi się zbyt dużej odpowiedzialności oraz woli być tym zwyczajnym. Niby jest animusem, ale jednocześnie wydaje się kimś przyziemnym. PS. Zakończenie mnie dobiło :'(

Książka ta jest jak dla mnie dość ciekawa. Nie jest to kanoniczna manga, ponieważ rysunek różni się od jej klasycznego stylu. Według mnie jest to dość oryginalne dzieło, bo przedstawia opowieść o kotach. Postaci jest dużo, lecz ta się je zapamiętać. Reasumując owo dzieło literackie, jest umiarkowanie intrygujące i ciekawe.

Świetnie ujęte wątki. Przez książkę się po prostu płynie, lekko i przyjemnie. Żałuję, że nie kupiłam całej trylogii na raz, bo teraz muszę czekać na paczkę 😅 Jedyne co, to uważam, że są pewne nieścisłości (wiek w jakim Henry się przemienił, a kiedy nie miał pulsu - list na końcu książki?).

Po pierwszej części miałam spore oczekiwania i na szczęście w ogóle się nie zawiodłam. Ta historia trzyma poziom i wciąga dokładnie tak, jak powinna. Od początku do końca coś się dzieje, napięcie nie siada ani na chwilę i ani razu nie miałam poczucia nudy. To jedna z tych książek, które czyta się z pełnym zaangażowaniem. Jeśli ktoś się zastanawia, czy warto to mówię że zdecydowanie tak. To seria, która naprawdę potrafi wciągnąć i na długo zostaje w czytelniczym świecie.

Zapraszam wszystkich miłośników komiksów (i nie tylko) do lektury recenzji książki pt. „Zaginiony książę” autorstwa Miriam Bonastre Tur. To magiczna opowieść o odwadze, tajemnicy i przeznaczeniu, która stanowi drugi tom serii „Hooky” – komiksowego hitu, który zdobył serca milionów czytelników na całym świecie. W tej części znajdziecie (musicie mi uwierzyć) jeszcze więcej magii, emocji i niebezpiecznych przygód. Historia przenosi nas do świata, w którym czarownice i czarodzieje żyją obok ludzi niemagicznych, a pokój między nimi wisi na włosku. W centrum wydarzeń ponownie znajdują się bliźniaki Dorian i Dani Wytte, których życie wywraca się do góry nogami, gdy zostają wciągnięci w wielki konflikt między magią a światem zwykłych ludzi. Po dramatycznych wydarzeniach z pierwszego tomu rodzeństwo stara się odnaleźć w nowej rzeczywistości. Ich przyjaciele zniknęli w tajemniczych okolicznościach, a wokół narasta niepokój. Tytułowy zaginiony książę staje się kluczem do rozwiązania zagadki, a także do zrozumienia, co naprawdę dzieje się w królestwie. Kim jest? Co się z nim stało? I dlaczego jego los może zmienić cały świat magii? Odpowiedzi na te pytania bohaterowie będą musieli odkryć sami, wyruszając w pełną niebezpieczeństw podróż. Wraz z Doriana i Dani odwiedzimy niezwykłe miejsca, spotkamy nowych sprzymierzeńców i wrogów, odkryjemy tajemnice z przeszłości i staniemy twarzą w twarz z mrokiem, który czai się nie tylko w świecie magii, ale także w sercach ludzi. Autorka doskonale ukazuje, że magia to nie tylko czary i zaklęcia, lecz także odwaga, miłość i lojalność – to, co naprawdę nas definiuje. To również historia o dorastaniu i odkrywaniu własnej tożsamości. Dorian i Dani zaczynają rozumieć, że ich więź, choć silna, wystawiona jest na wiele prób. W świecie, gdzie każdy ma coś do ukrycia, nawet rodzeństwo musi nauczyć się ufać sobie nawzajem. Co więcej, Dorian staje przed trudnym pytaniem: czy to on ma zostać nowym królem czarownic? To dylemat, który prowadzi go w głąb samego siebie i zmusza do zastanowienia się nad tym, czym naprawdę jest władza i jaką cenę trzeba za nią zapłacić. Rysunki Miriam Bonastre Tur to prawdziwa uczta dla oka – pełne kolorów, ekspresji i detali. Każdy kadr odzwierciedla emocje, z jakimi się zetkniecie, a bohaterowie są tak autentyczni, że łatwo się z nimi zżyć. To historia, która nie tylko bawi i wciąga, ale także skłania do refleksji nad przyjaźnią, odpowiedzialnością i tym, jak trudno jest czasem odróżnić dobro od zła. Czytając tę część, miałam wrażenie, że jest ona dojrzalsza, bardziej emocjonalna i jeszcze bardziej magiczna niż pierwsza, ale to tylko moja opinia. Nie sposób się oderwać – każda strona odkrywa nową tajemnicę, a zakończenie pozostawia ogromny niedosyt i chęć sięgnięcia po kolejny tom.

Na początku wydawała się troche losowa, widać, że ta seria wywodzi się z webtoon'a i ma w sobie całkiem sporo rozdziałów-zapychaczy. I wygląd postaci na samym początku wydawał mi się trochę... Dziwny? Ich twarze wyglądały całkiem dziwnie 😭 Ale nie przeszkadzało mi to. Postacie szybko się rozwijają, fabuła też. Świat jest dobrze stworzony, może niezbyt rozbudowany, ale bardzo dobrze przedstawiony. Postacie są wyraziste i bardzo podoba mi się ich wygląd. Zwroty akcji też były dla mnie dużym zaskoczeniem. Pod sam koniec książka zrobiła się o wiele mroczniejsza, spodobało mi się to, ale młodsi czytelnicy(7-11) raczej nie są przygotowani na tego typu sceny. Jest jeszcze jedna rzecz w tej książce, która dla odmiany strasznie mnie wkurzyła, jej wydanie. Komiks został wydany jak książka, ciężko się przed to czyta i nie widać w pełni części grafik. Książka jest tak gruba, że fizycznie nie da się jej przeczytać bez łamania jej grzbietu, osobiście bardzo mi to przeszkadza. Próbowałam uniknąć tego z drugim tomem przez tak zwane "spine cracking", ale to nie pomogło. Poza tym bardzo dobrze bawiłam się czytając "Hooky" i już niedługo biorę się za drugi tom, polecam każdemu, kto chce zatopić się w świecie pełnym sporów społecznych, narastającego napięcia i magii!

"- Idzie na nas wielka fala! (...) Tsunami! Szybko, padluj, zanim nas zabije. Musimy wrócić na plażę i ucie..." Tak wiele słyszałam o serii Marii Krasowskiej, że w końcu postanowiłam zweryfikować te opinie. Odwiedziłam miejscową bibliotekę, gdzie znalazłam pierwszą część cyklu - "Falę". Zaczęłam czytać. Przyznam, że zupełnie nie spodziewałam się tak szybkiego rozwoju akcji. Autorka nie dała czytelnikowi ani chwili na złapanie oddechu! Już od pierwszych stron jesteśmy świadkami dramatycznych wydarzeń rozgrywających się na Bali, doprowadzających do tego, że znany do tej pory świat odchodzi w zapomnienie. Bohaterkami powieści są siostry: Paris i Sydney, które w wyniku tsunami zostają rozdzielone z rodzicami. Na drodze dziewczyn staje snobistyczny i zadufany w sobie Elvis. Chłopiec, chcąc nie chcąc, udziela im wsparcia w decydującym momencie. W normalnym życiu osoby te nie poświęciłby sobie więcej niż 5 minut. Dzieli ich niemal wszystko: począwszy od pochodzenia, przez status społeczny, na osobowości skończywszy. Sydney jest ułożoną, dobrze wykształconą nastolatką, która pasjonuje się surfingiem. Swoją pasją zaraziła młodszą siostrę. I to właśnie deska jest jedynym wspólnym punktem łączącym dzieciaki - choć Elvisowi wiele brakuje do umiejętności sióstr, również uwielbia szusować po falach. Niestety jego usposobienie na pozwala na zdobycie sympatii Sydney i Paris. Chłopak od pierwszych chwil sprawia odpychające wrażenie, dla niego nie liczy się nic więcej poza czubkiem własnego nosa. Gdyby nie Wayne - sprawujący nad nim opiekę mężczyzna - Elvis z własnej woli nie udzieliłby pomocy siostrom. "Fala" rozpościera przed nami surrealistyczny obraz, na którym jeden kataklizm goni drugi. Ale czy rzeczywiście są to nieprawdopodobne wydarzenia? Tak naprawdę wiele rzeczy wciąż pozostaje nieodkrytych, co daje furtkę dla opisanych w książce zjawisk. W efekcie tsunami i następujących po nim zdarzeń, Sydney, Paris i Elvis zostają skazani na swoją obecność. Towarzyszy im Wayne, jedyne światełko dla pogrążonych w rozpaczy dzieciaków. Czy bohaterom uda się wytrwać i odnaleźć rodziców? Czas pokaże. To była naprawdę angażująca historia! Książkę czytało mi się bardzo szybko. Przez cały czas odczuwałam wzmożoną potrzebę poznania dalszych losów bohaterów, przez co nie mogłam tak po prostu odłożyć jej na bok. Momentami tylko miałam ochotę potrząsnąć bohaterami, którzy, według mnie, zachowywali się w irracjonalny sposób. Chwilami miałam wrażenia, że jestem "za stara" na tę historię, przez co nie do końca rozumiem motywy postępowania nastolatków. Najwięcej trudności nastręczał mi Elvis -od samego początku nie mogłam go polubić. Na szczęście uczucie to uległo zmianie w trakcie lektury, choć nie ukrywam, że na koniec chłopak dał naprawdę popisowy numer! "Fala" to powieść, w której wiele się dzieje. Na tle dramatycznych wydarzeń poznajemy losy młodych bohaterów, obserwujemy ich rozwój emocjonalny oraz potknięcia. To nie jest znany nam świat, więc obowiązują tu inne reguły, w których Sydney, Paris i Elvis próbują się odnaleźć. Jaki będzie tego finał? Sama chętnie się o tym przekonam, sięgając po kolejne części serii. Moja ocena 8/10.

Autorka w tym tomie bardzo trafnie przedstawia nam myślenie kogoś, kto był od najmłodszych lat tresowany przemocą na seryjnego zabójcę bez uczuć. Czy da się myśleć samodzielnie? Groźba na szczęście znalazła swoją dobrą kotwicę w postaci Łupka a w późniejszym czasie także Żółwia, a okazane jej zrozumienie i przyjaźń pozwala wyjść z zaprogramowanego schematu. Pomimo tytułowej bohaterki końcówkę rozgrywa Pełnia, w sposób zachęcający do czytania kolejnych części Skrzydeł Ognia😊

「 ✦ Niebo ✦ 」 jest to trzecia część trylogii. książka dość ciekawa i wciągająca, przeczytałam w jedną noc, ale koniec dość przynudza. Jest głownie o problemach Sydney. Książka jest napisana w sposób że chce więcej na pewno sięgnę po Chasing Paris. Nie było tu jednego wątku a sama książka jest dość zmienna pod tym względem, mimo wszystko polecam przeczytać.

Króciutka książka. Tak naprawdę jedna historia wpleciona w całą sagę Labiryntu. Można potraktować jak pomost pomiędzy starą sagą, a nową. Zgrabnie napisane ale też bez szału. Ciężko też przejmować się losami bohaterów wiedząc jak są ich dalsze losy w niedalekiej przyszłość. Dashner mógł też nieco bardziej skupić się na psychologii głównego bohatera i jego zatracenia się w szaleństwo. Oczywiście jest tego sporo w książce ale uważam że mogło to być rozwiązane nieco ciekawiej niż tylko migrena i napady agresji. Biorąc jednak pod uwagę że jest to książka napisana w czasie pandemii, a pieniądze z niej szły na cele charytatywne rozumiem że autor po prostu starał się ukończyć powieść jak najszybciej co miało oczywiście wpływ na efekt końcowy

Finał ,,Niezapominajki " to kawał dobrej fantastyki, poczucia humoru z przygód i barwnych postaci ( których tutaj jest dużo ale jest z tyłu słowniczek który wszystko ładnie wyjaśnia ) 3 tom oceniam trochę niżej bo powieść jest rozwleczona a sam Final gwiezdnych wrót potraktowany trochę po macoszemu . Jestem zadowolony z zakończenia serii , całości bardzo mi się podobała chętnie sprawdze poprzednie serie autorki.

"Słońce, które nie wzeszło" było jedną z książek, które przeczytałam w ramach wyzwania na 2025 rok. Podeszłam to tej książki na spokojnie, bez wielkich oczekiwań. Na szczęście książka okazała się dobra, choć nie fantastyczna. "Słońce, które nie wzeszło" śledzi losy Ofelii (A może Ophelii? Zapis imienia był dość niekonsekwentny) i Doriana, dwójki nastolatków o skrajnie różnych życiach. Ofelia to dziewczyna, która nie może narzekać na biedę, jednak wciąż nosi w sercu żałobę po mamie, a jej przyjaciele nie są nimi nawet z nazwy. W dodatku od dawna zachowuje się jak ktoś, kim nie jest... Tymczasem Dorian ma trudną sytuację rodzinną, finansową i kosmiczną, bo życie tylko go dobija. Coś nie zgrało w układzie planet i gwiazd... Ale za to ma przyjaciół, którzy zrobiliby dla niego wszyztko i dziewczynę, z którą od dawna wymienia wiadomości, i której nigdy nie widział na oczy... I nie wie, że to Ofelia, z którą swoje starcia już miał w rzeczywistości. I to był dobry zwrot akcji. Bohaterowie, który pisali do siebie czułe, troskliwe wiadomości, zalewali się słodyczą i uroczo się droczyli w internecie, w rzeczywistości nie mogli znaleźć wspólnego języka przez kilka nieporozumień i niewidzialny status społeczny. Do czego może to doprowadzić? Relacja Doriana i Ofi była najmocniejszym punktem tej książki. To para, która zaczęła jako przyjaciele z internetu, przeszła do wrogów, by w końcu dać miłości rozwinąć skrzydła. Wobec siebie zawsze byli największymi słodziakami na świecie, a ich związek zdrowy. No, pomijając ukrywanie prawdy... Również relacje przyjacielskie były tu miłym aspektem. Dorian mógł zawsze liczyć na wiernych przyjaciół, a z czasem stali się oparciem także dla Ofelii, która wreszcie mogła odetchnąć i zacząć szukać siebie. To, co mi się przede wszystkim nie spodobało, to zakończenie, które nijak nie pasuje do reszty. Wyjaśnia tytuł, jednak nie łączyło się ładnie z resztą, a książkę zamknęłam ze zmarszczonym czołem - aż by można Wi-Fi łapać od tych kresek. Po drugie, miałam wrażenie, że autorzy za wiele dali do tej książki... siebie. Oboje tworzą w bookmediach i jeśli się ich obserwuje, to widać wiele z nich w bohaterach i ich relacji, a także innych aspektach, jak choćby wplecenie do fabuły postaci niemal identycznej z ukochanym drugoplanowym bohaterem pewnej serii. Mam też drobne zastrzeżenie, co do wydania - dużo, ale to dużo błędów. Jak oceniam tę książkę? To była przyjemna lektura i mogę Wam tę historię polecić. Choć sama raczej do niej nie wrócę - to była raczej przygoda jednorazowa. "Słońce, które nie wzeszło" dostaje ode mnie 7/10 i będzie dobra dla osób około 15+

Lubicie książki gdzie głównymi postaciami są zwierzęta? Mi osobiście się to podoba. Zupełnie coś nowego i też mogę poznać zachowania tych zwierząt. A strażnicy ga'hoole sprawili, że polubiłam sowy jeszcze bardziej i moją ulubioną jest płomykówka. Wy macie jakąś ulubioną sowe?😍 Przyznam szczerze, że z początku jak zaczęłam czytać patrzyłam na historie przez pryzmat bajki i dużo rzeczy Mi się nie zgadzało, dużo mnie też wkurzało, ale finalnie bardzo polubiłam się z tą historią. Książka jest zdecydowanie bardziej brutalna i bardziej rozwinięta. Początek mnie nudził, bo rozwijał się dłużej niż w bajce. Tyle że bajka to trochę taka łagodniejsza skrócona wersja 5 pierwszych tomów. Dlatego może też mi się tak dłużył ten początek i nudził. W książce bardziej czuć ta nienawiść jednego z braci i zazdrość, że drugiemu przychodzi wszystko łatwo. Podsumowując. Ksiazka mi się podobała, mimo dłużącego się początku. Akcja rozwijała się stopniowo bardzo dobrze. Finalnie to dużo się tam dzieje. Przykro mi że po polsku jest tylko 5 pierwszych tomów i więcej nie będzie 😭 Tytuł: strażnicy Ga'hoole Autor: Kathryn Lasky Wydawnictwo: @wydawnictwonowabasn Ocena: 4/5 ⭐️⭐️⭐️⭐️

Więc tak, zacznijmy od tego, że dla wielu osób Opowieści z Narnii są niesamowitą serią książek... natomiast według mnie jest po prostu średnia. Przede wszystkim bohaterom za każdym razem wszystko się udaje, praktycznie za każdym razem, gdy pojawia się jakiś problem to po kilku zdaniach cudownie pojawia się idealne rozwiązanie problemu. Aż czasem odechciewa się czytać, gdy kolejny raz z rzędu po kilku zdaniach pojawia się rozwianie problemu. Tak jak sam świat Narnii w wielu miejscach jest pięknie zaprojektowany, tak autor nie wykorzystał pełnego potencjału tego uniwersum. Pod koniec tomu "Podróż "Wędrowca do Świtu"" możemy przeczytać o cywilizacji żyjącej na dnie oceanu. Według mnie byłby to genialny motyw na cały osobny tom, by rozwinąć ten motyw. A co robi autor? Kompletnie to olewa, jakby to nigdy nie miało miejsca. W kolejnych tomach ani razu nie wspomina o tej cywilizacji. Drugi taki przypadek był w tomie "Srebrne Krzesło" gdzie pojawił się motyw cywilizacji żyjącej w podziemnych częściach Narnii. Owszem, rozumiem że bohaterowie musieli się spieszyć, by uciec z tuneli, ale mógłby pojawić się tom dziejący się w przeszłości, co już miało miejsce dwa razy, gdyż "Siostrzeniec Czarodzieja" jest przedostatnim tomem, a mimo to dzieje się w przeszłości, pokazując nam powstanie Narnii, tak więc nic nie stało na przeszkodzie, by stworzyć tom o tej podziemnej krainie. A także motyw z ukazaniem przeszłości widzimy w tomie "Koń i jego Chłopiec", więc tym bardziej nie jestem w stanie pojąć, czemu autor nie rozwinął wątku podziemnej krainy. Jaki tom według mnie jest najgorszy? Zdecydowanie Wędrowiec do Świtu. Eustachy jako jeden z głównych bohaterów był niesamowicie irytujący. Podczas czytania tego tomu miałem największe przerwy w czytaniu, ponieważ tak niesamowicie nudne to było. Fabuła to w zasadzie podróż od wyspy do wyspy bez większego powiązania ze sobą, co sprawia wrażenie jakby przygoda z poprzedniej wyspy była bez znaczenia. Największym pozytywem tej części jest zdecydowanie Ryczypisk, który został moją ulubioną postacią z uniwersum Narnii. Natomiast jeśli chodzi o moją ulubioną części to ewidentnie będzie to "Książę Kaspian". Bardzo podobał mi się motyw tego, że pierwotni mieszkańcy Narnii zostali wybici i dopiero z pomocą Kaspiana udało im się przywrócić dawną świetność Narnii. Akcja była intensywna, lecz zrównoważona z lżejszymi i bardziej komediowymi momentami. Również bardzo podobał mi się tom "Koń i jego Chłopiec". Szasta kompletnie mi się nie spodobał z uwagi na brak jakiegokolwiek charakteru, po prostu jest strasznie nijaki. Natomiast Bri podobał mi się, gdyż jego z konia, który uważał się za doświadczonego i mądrego uczy się pokory i zaufania... choć wciąż ma zbyt dużą dumę, gdy pod koniec specjalnie opóźnił podróż, ponieważ miał uszkodzony ogon, mimo że był w pełni świadomy, że ta podróż to wyścig z czasem o dużej skali. Gdyby Szasta nie zdążył to wyłącznie z winy zbyt dużej dumy konia. Awaris również mi się spodobała, gdy z dumnej księżniczki (już nie pamiętam, czy konkretnie była księżniczką, ale kimś szlachetnego pochodzenia) stała się osobą bardzo wartościową, która była gotowa wyruszyć w podróż, by pomóc Szaście. Gdyby nie Ryczypisk to właśnie Awaris byłaby moją ulubioną postacią z serii Narnii. Mam jeszcze jeden problem z tą serią, a mianowicie to, że autor tak często stereotypizuje postacie. Gdy ktoś jest zły to często jest opisywany jako brzydki w jakikolwiek wizualny sposób, jak garb. Bardzo nie podoba mi to, bo biorąc pod uwagę, że seria jest stworzona dla dzieci w wieku 7+ to może się zdarzyć tak, że czytając tę książkę dzieciom mogą one dojść do wniosku, że brzydcy ludzie są zawsze źli. Jeszcze jedną zauważoną przeze mnie niekonsekwencją jest to, że w "Siostrzeńcu Czarodzieja" to Aslan stworzył świat Narnii, a jako że Aslan jest wzorowany na postaci Biblijnego Jezusa to nie powinno tak być. To Władca-zza-Morza powinien stworzyć Narnię jako Bóg, a nie Aslan będący jego synem. Jeśli chodzi o zakończenie całej serii w "Ostatniej Bitwie" to... Szczerze? Bardzo nudne zakończenie, jakby autor sam nie miał pojęcia, w jaki sposób to skończyć.

Ta książka to moja dozgonna miłość od czasu gdy plac budowy kolejnego bloku z wielkiej płyty był moim placem zabaw, wyprawa do parku była tak samo ekscytująca jak wizyta w ogrodzie botanicznym, a każdy chciał być taki jak Boka. To przepiękna opowieść o prawdziwej przyjaźni, nie lajkach na social mediach, a prawdziwych relacjach. Nie mam odwagi sięgnąć po nowe tłumaczenie żeby nie zburzyc tego cudownego mitu. Czytałem tą książkę wielokrotnie i nadal jestem gotów zarwać nockę żeby to znów przeżyć.