Furia Tygrysiego Pazura

Książka fajna może przez dwie strony było coś czego nie wiedziałam .Książka na dwie strony styka się z Tajemnicą Żółtego kła .Ilustracje mi się wogole nie podobały ale to moja opinia (wogole niedopasowane ).Książka ma takie zwyczajne z 20-15 stron normalnej nowelki .Całkiem spoko . Czy polecam ?Nie za bardzo Dla fanów literatury w stylu mangi ?Oczywiście

Tygrysia Gwiazda i Sasza Szukając schronienia to druga część historii o Saszy, kotce wychowanej wśród ludzi, po których odejściu poszukuje własnej drogi. Sasza ucieka z dala od Klanów po słowach Tygrysiej Gwiazdy. Jej misją teraz jest odnalezienie jej dwunożnego Kena. Podczas poszukiwań przeżywa dużo przygód. Natrafia na człowieka, z którym spędza jakiś czas, ale wie, że to nie jest dla niej. Druga część historii tak samo wzruszająca jak pierwsza. Opowiada o nowych przyjaźniach zawiązanych przez Saszę oraz pokazuje dwa momenty okrucieństwa ze strony ludzi do kotów jak i ich samych. Znów się nie zawiodłam na opowieści. Te komiksy są wręcz wspaniałe! 9,5/10

A więc tak. Manga o Biczu. Największym wrogu Ognistej Gwiazdy. Cóż przeczytałam to w trakcie 4/5 serii Ale zmieniło to mój pogląd na Bicza(z nieuznającego słabości i współczucia kota który oddziela kociaki od rodziców na po prostu biednego młodego kota pragnącego odwetu) Ogólnie fajna ale prolog z Północy i Obrazki no cóż no nie są powalające (ale lepsze niż w Tygrysia Gwiazda i Sasza) A tak to polecam 7,⁵/10

Krucza Łapa były uczeń klanu Pioruna wiedzie spokojne życie razem z Jęczmieniem na farmie. Kiedy jednak razem z przyjacielem odwiedza kociaki jego siostry, wszystko się zmienia. Dwójka kociąt Śmiałek i Pachnotka uwielbiają słuchać opowieści o wojownikach i same chciałyby nimi zostać. Proszą więc o to Kruczą Łapę, który nie jest zbyt chętny. Jednak wizyta świetlistego kota w jego śnie, zmienia nastawienie. Kocur w towarzystwie maluchów postanawia wyruszyć w poszukiwaniu ostatniego klanu, który jeszcze mieszka na tych ziemiach - Klanu Nieba. Jednak czy przyjmie on Śmiałka i Pachnotkę? I jaką rolę w tym ma do odegrania Krucza Łapa? Czytając książkę od razu czułam ekscytację dwójki maluchów, które tak bardzo chciały zostać wojownikami. Były takie podekscytowane tą wizją! Aż samemu chciałoby się spełnić ich prośbę. Bardzo podobało mi się zachowanie kociąt podczas podróży, było tak naturalne dla dzieci w ich wieku. Bawiły się, próbowały polować, nie zgadzały się ze wszystkim, co mówił ich opiekun Krucza Łapa. Rozumiałam frustrację starszego kocura, gdyż upilnowanie młodych, dopiero co rozłączonych z matką, jest ciężkim zadaniem. Martwiłam się jednak jego uciążliwym bólem brzucha, które dość długo trwało. Szkoda że nie mógł pójść z tym do medyka, może byłby w stanie mu pomóc. Z kolei Jęczmień tak bardzo próbował go ratować, wiedząc jednak, że jest już za późno. Mam nadzieję, że po śmierci będą mogli się spotkać i odwiedzać razem Klan Gwiazdy. Zdziwiłam się trochę tym, że czarny kocur nie chciał przyjąć imienia wojownika, ale rozumiem jego wytłumaczenie. Ta książka pokazuje, że warto jest podążać za swoimi marzeniami, choć mogą wydawać się trudne do zrealizowania. Czasami potrzebna jest jednak pomoc, którą warto przyjąć. Zdecydowanie polecam!

Okej. W mojej opinii "Zaginionej Sukcesorki" napisałem, że polubiłem Ukwiał. Przez większość tej części była jednak bardzo irytującą postacią, dopiero pod koniec się ocknęła, że robi źle i Mroczny Prześladowca ją kontrolował. Również Żółw wydaje się bardzo relatable postacią (pewnie dlatego fandom go tak bardzo lubi). Ma potężne moce i chce w jakiś sposób stać się bohaterem, lecz boi się zbyt dużej odpowiedzialności oraz woli być tym zwyczajnym. Niby jest animusem, ale jednocześnie wydaje się kimś przyziemnym. PS. Zakończenie mnie dobiło :'(

Książka ta jest jak dla mnie dość ciekawa. Nie jest to kanoniczna manga, ponieważ rysunek różni się od jej klasycznego stylu. Według mnie jest to dość oryginalne dzieło, bo przedstawia opowieść o kotach. Postaci jest dużo, lecz ta się je zapamiętać. Reasumując owo dzieło literackie, jest umiarkowanie intrygujące i ciekawe.

Świetnie ujęte wątki. Przez książkę się po prostu płynie, lekko i przyjemnie. Żałuję, że nie kupiłam całej trylogii na raz, bo teraz muszę czekać na paczkę 😅 Jedyne co, to uważam, że są pewne nieścisłości (wiek w jakim Henry się przemienił, a kiedy nie miał pulsu - list na końcu książki?).

Po pierwszej części miałam spore oczekiwania i na szczęście w ogóle się nie zawiodłam. Ta historia trzyma poziom i wciąga dokładnie tak, jak powinna. Od początku do końca coś się dzieje, napięcie nie siada ani na chwilę i ani razu nie miałam poczucia nudy. To jedna z tych książek, które czyta się z pełnym zaangażowaniem. Jeśli ktoś się zastanawia, czy warto to mówię że zdecydowanie tak. To seria, która naprawdę potrafi wciągnąć i na długo zostaje w czytelniczym świecie.

"- Idzie na nas wielka fala! (...) Tsunami! Szybko, padluj, zanim nas zabije. Musimy wrócić na plażę i ucie..." Tak wiele słyszałam o serii Marii Krasowskiej, że w końcu postanowiłam zweryfikować te opinie. Odwiedziłam miejscową bibliotekę, gdzie znalazłam pierwszą część cyklu - "Falę". Zaczęłam czytać. Przyznam, że zupełnie nie spodziewałam się tak szybkiego rozwoju akcji. Autorka nie dała czytelnikowi ani chwili na złapanie oddechu! Już od pierwszych stron jesteśmy świadkami dramatycznych wydarzeń rozgrywających się na Bali, doprowadzających do tego, że znany do tej pory świat odchodzi w zapomnienie. Bohaterkami powieści są siostry: Paris i Sydney, które w wyniku tsunami zostają rozdzielone z rodzicami. Na drodze dziewczyn staje snobistyczny i zadufany w sobie Elvis. Chłopiec, chcąc nie chcąc, udziela im wsparcia w decydującym momencie. W normalnym życiu osoby te nie poświęciłby sobie więcej niż 5 minut. Dzieli ich niemal wszystko: począwszy od pochodzenia, przez status społeczny, na osobowości skończywszy. Sydney jest ułożoną, dobrze wykształconą nastolatką, która pasjonuje się surfingiem. Swoją pasją zaraziła młodszą siostrę. I to właśnie deska jest jedynym wspólnym punktem łączącym dzieciaki - choć Elvisowi wiele brakuje do umiejętności sióstr, również uwielbia szusować po falach. Niestety jego usposobienie na pozwala na zdobycie sympatii Sydney i Paris. Chłopak od pierwszych chwil sprawia odpychające wrażenie, dla niego nie liczy się nic więcej poza czubkiem własnego nosa. Gdyby nie Wayne - sprawujący nad nim opiekę mężczyzna - Elvis z własnej woli nie udzieliłby pomocy siostrom. "Fala" rozpościera przed nami surrealistyczny obraz, na którym jeden kataklizm goni drugi. Ale czy rzeczywiście są to nieprawdopodobne wydarzenia? Tak naprawdę wiele rzeczy wciąż pozostaje nieodkrytych, co daje furtkę dla opisanych w książce zjawisk. W efekcie tsunami i następujących po nim zdarzeń, Sydney, Paris i Elvis zostają skazani na swoją obecność. Towarzyszy im Wayne, jedyne światełko dla pogrążonych w rozpaczy dzieciaków. Czy bohaterom uda się wytrwać i odnaleźć rodziców? Czas pokaże. To była naprawdę angażująca historia! Książkę czytało mi się bardzo szybko. Przez cały czas odczuwałam wzmożoną potrzebę poznania dalszych losów bohaterów, przez co nie mogłam tak po prostu odłożyć jej na bok. Momentami tylko miałam ochotę potrząsnąć bohaterami, którzy, według mnie, zachowywali się w irracjonalny sposób. Chwilami miałam wrażenia, że jestem "za stara" na tę historię, przez co nie do końca rozumiem motywy postępowania nastolatków. Najwięcej trudności nastręczał mi Elvis -od samego początku nie mogłam go polubić. Na szczęście uczucie to uległo zmianie w trakcie lektury, choć nie ukrywam, że na koniec chłopak dał naprawdę popisowy numer! "Fala" to powieść, w której wiele się dzieje. Na tle dramatycznych wydarzeń poznajemy losy młodych bohaterów, obserwujemy ich rozwój emocjonalny oraz potknięcia. To nie jest znany nam świat, więc obowiązują tu inne reguły, w których Sydney, Paris i Elvis próbują się odnaleźć. Jaki będzie tego finał? Sama chętnie się o tym przekonam, sięgając po kolejne części serii. Moja ocena 8/10.

Pierwszą część czytałam bardzo dawno, więc spodziewałam się, że mogę mieć problem z "wkręceniem" się w akcję, a jednak nie było tego. To już wiele mówi o książce. Klimat tej książki jest mocno wyczuwalny i to właśnie dzięki niemu ponownie weszłam w ten świat. Jest on ciężki, ale też i łatwo przypada do gustu. Mam wrażenie, że stale coś się działo i nie było miejsca na nudę, dzięki temu bardzo szybko płynęło się przez akcję. Wydarzyło się tak wiele, że co chwilę przypominam sobie kolejne wydarzenie, które faktycznie miało miejsce w tej książce. O bohaterach nieco zapomniałam już, więc na nowo wyrobiłam sobie o nich zdanie. Ciekawy wpływ na akcje miały postaci takie jak Gabriel czy Antoine, może nie polubiłam się z nimi jakoś bardzo, jednak byli na pewno intrygujący. Podziwiam postać Sydney. Przeżyła tyle w tak młodym wieku, że nic tylko podziwiać. Niestety na początku książki miałam wrażenie, że ona jest stale poirytowana, trudno się dziwić, ale nie dawało to pozytywnych odczuć. Potem było lepiej, więc naprawdę się z nią polubiłam. Z początku o Elvisie miałam kiepskie zdanie - nawalił, potem się zmienił i naprawdę go polubiłam. Wszystko było dobrze, kibicowałam jemu i Sydney. (UWAGA spojler) To wszystko do czasu. Pod koniec nie mogłam go znieść. Uważam, że absolutnie Sydney nie powinna mu czegoś takiego wybaczyć i tyle. Interesująca jest dla mnie relacja Sydney i Rafaela. On chce być dla niej jak ojciec, co ukazuje jego łagodniejszy wizerunek. Pojawia się też tutaj trudny temat, gdy bohaterowie żyją z wizją niedalekiej śm*erci. Tematy myśli s*mobojczych występuje w tej książce, więc nie jest to lekka młodzieżówka. Powiem tak, książka bardzo mi się podobała i na pewno chciałabym skończyć tę trylogię, jednak to nie jest "mój świat". Po prostu, co nie zmienia faktu, że bardzo polecam Wam tę książkę.

Autorka w tym tomie bardzo trafnie przedstawia nam myślenie kogoś, kto był od najmłodszych lat tresowany przemocą na seryjnego zabójcę bez uczuć. Czy da się myśleć samodzielnie? Groźba na szczęście znalazła swoją dobrą kotwicę w postaci Łupka a w późniejszym czasie także Żółwia, a okazane jej zrozumienie i przyjaźń pozwala wyjść z zaprogramowanego schematu. Pomimo tytułowej bohaterki końcówkę rozgrywa Pełnia, w sposób zachęcający do czytania kolejnych części Skrzydeł Ognia😊

Króciutka książka. Tak naprawdę jedna historia wpleciona w całą sagę Labiryntu. Można potraktować jak pomost pomiędzy starą sagą, a nową. Zgrabnie napisane ale też bez szału. Ciężko też przejmować się losami bohaterów wiedząc jak są ich dalsze losy w niedalekiej przyszłość. Dashner mógł też nieco bardziej skupić się na psychologii głównego bohatera i jego zatracenia się w szaleństwo. Oczywiście jest tego sporo w książce ale uważam że mogło to być rozwiązane nieco ciekawiej niż tylko migrena i napady agresji. Biorąc jednak pod uwagę że jest to książka napisana w czasie pandemii, a pieniądze z niej szły na cele charytatywne rozumiem że autor po prostu starał się ukończyć powieść jak najszybciej co miało oczywiście wpływ na efekt końcowy

Ta książka to moja dozgonna miłość od czasu gdy plac budowy kolejnego bloku z wielkiej płyty był moim placem zabaw, wyprawa do parku była tak samo ekscytująca jak wizyta w ogrodzie botanicznym, a każdy chciał być taki jak Boka. To przepiękna opowieść o prawdziwej przyjaźni, nie lajkach na social mediach, a prawdziwych relacjach. Nie mam odwagi sięgnąć po nowe tłumaczenie żeby nie zburzyc tego cudownego mitu. Czytałem tą książkę wielokrotnie i nadal jestem gotów zarwać nockę żeby to znów przeżyć.

Na początku wydawała się troche losowa, widać, że ta seria wywodzi się z webtoon'a i ma w sobie całkiem sporo rozdziałów-zapychaczy. I wygląd postaci na samym początku wydawał mi się trochę... Dziwny? Ich twarze wyglądały całkiem dziwnie 😭 Ale nie przeszkadzało mi to. Postacie szybko się rozwijają, fabuła też. Świat jest dobrze stworzony, może niezbyt rozbudowany, ale bardzo dobrze przedstawiony. Postacie są wyraziste i bardzo podoba mi się ich wygląd. Zwroty akcji też były dla mnie dużym zaskoczeniem. Pod sam koniec książka zrobiła się o wiele mroczniejsza, spodobało mi się to, ale młodsi czytelnicy(7-11) raczej nie są przygotowani na tego typu sceny. Jest jeszcze jedna rzecz w tej książce, która dla odmiany strasznie mnie wkurzyła, jej wydanie. Komiks został wydany jak książka, ciężko się przed to czyta i nie widać w pełni części grafik. Książka jest tak gruba, że fizycznie nie da się jej przeczytać bez łamania jej grzbietu, osobiście bardzo mi to przeszkadza. Próbowałam uniknąć tego z drugim tomem przez tak zwane "spine cracking", ale to nie pomogło. Poza tym bardzo dobrze bawiłam się czytając "Hooky" i już niedługo biorę się za drugi tom, polecam każdemu, kto chce zatopić się w świecie pełnym sporów społecznych, narastającego napięcia i magii!

"Słońce, które nie wzeszło" było jedną z książek, które przeczytałam w ramach wyzwania na 2025 rok. Podeszłam to tej książki na spokojnie, bez wielkich oczekiwań. Na szczęście książka okazała się dobra, choć nie fantastyczna. "Słońce, które nie wzeszło" śledzi losy Ofelii (A może Ophelii? Zapis imienia był dość niekonsekwentny) i Doriana, dwójki nastolatków o skrajnie różnych życiach. Ofelia to dziewczyna, która nie może narzekać na biedę, jednak wciąż nosi w sercu żałobę po mamie, a jej przyjaciele nie są nimi nawet z nazwy. W dodatku od dawna zachowuje się jak ktoś, kim nie jest... Tymczasem Dorian ma trudną sytuację rodzinną, finansową i kosmiczną, bo życie tylko go dobija. Coś nie zgrało w układzie planet i gwiazd... Ale za to ma przyjaciół, którzy zrobiliby dla niego wszyztko i dziewczynę, z którą od dawna wymienia wiadomości, i której nigdy nie widział na oczy... I nie wie, że to Ofelia, z którą swoje starcia już miał w rzeczywistości. I to był dobry zwrot akcji. Bohaterowie, który pisali do siebie czułe, troskliwe wiadomości, zalewali się słodyczą i uroczo się droczyli w internecie, w rzeczywistości nie mogli znaleźć wspólnego języka przez kilka nieporozumień i niewidzialny status społeczny. Do czego może to doprowadzić? Relacja Doriana i Ofi była najmocniejszym punktem tej książki. To para, która zaczęła jako przyjaciele z internetu, przeszła do wrogów, by w końcu dać miłości rozwinąć skrzydła. Wobec siebie zawsze byli największymi słodziakami na świecie, a ich związek zdrowy. No, pomijając ukrywanie prawdy... Również relacje przyjacielskie były tu miłym aspektem. Dorian mógł zawsze liczyć na wiernych przyjaciół, a z czasem stali się oparciem także dla Ofelii, która wreszcie mogła odetchnąć i zacząć szukać siebie. To, co mi się przede wszystkim nie spodobało, to zakończenie, które nijak nie pasuje do reszty. Wyjaśnia tytuł, jednak nie łączyło się ładnie z resztą, a książkę zamknęłam ze zmarszczonym czołem - aż by można Wi-Fi łapać od tych kresek. Po drugie, miałam wrażenie, że autorzy za wiele dali do tej książki... siebie. Oboje tworzą w bookmediach i jeśli się ich obserwuje, to widać wiele z nich w bohaterach i ich relacji, a także innych aspektach, jak choćby wplecenie do fabuły postaci niemal identycznej z ukochanym drugoplanowym bohaterem pewnej serii. Mam też drobne zastrzeżenie, co do wydania - dużo, ale to dużo błędów. Jak oceniam tę książkę? To była przyjemna lektura i mogę Wam tę historię polecić. Choć sama raczej do niej nie wrócę - to była raczej przygoda jednorazowa. "Słońce, które nie wzeszło" dostaje ode mnie 7/10 i będzie dobra dla osób około 15+

Zapraszam wszystkich miłośników komiksów (i nie tylko) do lektury recenzji książki pt. „Zaginiony książę” autorstwa Miriam Bonastre Tur. To magiczna opowieść o odwadze, tajemnicy i przeznaczeniu, która stanowi drugi tom serii „Hooky” – komiksowego hitu, który zdobył serca milionów czytelników na całym świecie. W tej części znajdziecie (musicie mi uwierzyć) jeszcze więcej magii, emocji i niebezpiecznych przygód. Historia przenosi nas do świata, w którym czarownice i czarodzieje żyją obok ludzi niemagicznych, a pokój między nimi wisi na włosku. W centrum wydarzeń ponownie znajdują się bliźniaki Dorian i Dani Wytte, których życie wywraca się do góry nogami, gdy zostają wciągnięci w wielki konflikt między magią a światem zwykłych ludzi. Po dramatycznych wydarzeniach z pierwszego tomu rodzeństwo stara się odnaleźć w nowej rzeczywistości. Ich przyjaciele zniknęli w tajemniczych okolicznościach, a wokół narasta niepokój. Tytułowy zaginiony książę staje się kluczem do rozwiązania zagadki, a także do zrozumienia, co naprawdę dzieje się w królestwie. Kim jest? Co się z nim stało? I dlaczego jego los może zmienić cały świat magii? Odpowiedzi na te pytania bohaterowie będą musieli odkryć sami, wyruszając w pełną niebezpieczeństw podróż. Wraz z Doriana i Dani odwiedzimy niezwykłe miejsca, spotkamy nowych sprzymierzeńców i wrogów, odkryjemy tajemnice z przeszłości i staniemy twarzą w twarz z mrokiem, który czai się nie tylko w świecie magii, ale także w sercach ludzi. Autorka doskonale ukazuje, że magia to nie tylko czary i zaklęcia, lecz także odwaga, miłość i lojalność – to, co naprawdę nas definiuje. To również historia o dorastaniu i odkrywaniu własnej tożsamości. Dorian i Dani zaczynają rozumieć, że ich więź, choć silna, wystawiona jest na wiele prób. W świecie, gdzie każdy ma coś do ukrycia, nawet rodzeństwo musi nauczyć się ufać sobie nawzajem. Co więcej, Dorian staje przed trudnym pytaniem: czy to on ma zostać nowym królem czarownic? To dylemat, który prowadzi go w głąb samego siebie i zmusza do zastanowienia się nad tym, czym naprawdę jest władza i jaką cenę trzeba za nią zapłacić. Rysunki Miriam Bonastre Tur to prawdziwa uczta dla oka – pełne kolorów, ekspresji i detali. Każdy kadr odzwierciedla emocje, z jakimi się zetkniecie, a bohaterowie są tak autentyczni, że łatwo się z nimi zżyć. To historia, która nie tylko bawi i wciąga, ale także skłania do refleksji nad przyjaźnią, odpowiedzialnością i tym, jak trudno jest czasem odróżnić dobro od zła. Czytając tę część, miałam wrażenie, że jest ona dojrzalsza, bardziej emocjonalna i jeszcze bardziej magiczna niż pierwsza, ale to tylko moja opinia. Nie sposób się oderwać – każda strona odkrywa nową tajemnicę, a zakończenie pozostawia ogromny niedosyt i chęć sięgnięcia po kolejny tom.

Uwielbiam książki fantasy, a takie które mają naprawdę świetny klimat zapisują się w moim umyśle na długi czas. Chodź ta pozycja miała swoje wady i zalety, jak chyba każda historia tego typu, to powiem, że historia może i ciekawa, ale nie koniecznie chciałabym ją przeczytać po raz kolejny. Na samym początku zapowiadało się naprawdę ciekawie, ale powtarzające się wątki, ugasiły mój zapał, do tego wewnętrzne monologi bohaterki ciutkę mnie męczyły. Dlaczego, bo była kreowana naprawdę na silną bohaterkę, która sprzeciwiała się swojemu przeznaczeniu, chciała walczyć i to robiła, ale gdy w jej głowie odezwał się głos, który nie zbyt mi się podobał, cały czar w którym byłam nią zachwycona prysł. Sytuację opanował trochę klimat, który był duszny, mroczny, momentami nawet surowy, właśnie taki jaki najbardziej lubię, to on spowodował że historia była naprawdę wciągająca. Do tego moim zdaniem największy plus powieści to, napewno atmosfera i dynamika relacji, napięcie które powstawało między bohaterami, napędzały całą fabułę, ten motyw jest tak wyczuwalny że czuć go przez kartki papieru, no naprawdę wykonany został po mistrzowsku. Fabuła trochę kulała, jak wspomniałam wyżej, schematyczne wątki bez efektu wow, bardzo przewidywalne gasiły zapał do czytania, chodź i tak śledziłam losy bohaterów, coś jak już zaczęłam czytać, to i skończyłam. Mam też niedosyt bo niektóre z wątków, były zbyt mało rozwinięte, chciałabym bardziej rozbudowanych i szczegółowych, bo niestety w niektórych z nich zostałam z wieloma pytaniami, na które nie otrzymała odpowiedzi. Podsumowując krótko to naprawdę warta uwagi lektora, dla mniej doświadczonych fanów fantasy, napewno się spodoba. Dla wyjadaczy może okazać się nudna.

Nie ma kategorii mang, po które sięgam z większą przyjemnością niż tytuły o kotach. Kociarą jestem od dziecka, uwielbiam specyficzną naturę tych zwierząt bardziej niż jakichkolwiek innych. Zawsze cieszy mnie, gdy autorkom uda się ją oddać w swoim dziele. Chi to kilkumiesięczna kotka, którą znajduje przeciętna japońska rodzina. Małżeństwo i ich synek postanawiają przygarnąć znajdę, mimo że nie pozwala na to regulamin wynajmu mieszkania (to chyba częsty problem w Japonii). Pierwszy dom "Przytulnego domu Chi" w krótkich, zabawnych i uroczych opowiadaniach pokazuje życie Chi z nową rodziną. Manga cieszy oko — to pierwszy całkowicie kolorowy tytuł w mojej biblioteczce. Styl ilustracji nie jest skomplikowany, ale dzięki żywej palecie barw prezentuje się ładnie. Przygody Chi, jak możecie się domyślić, do zaskakujących nie należą, ale w udany sposób pokazują kocie zachowania i, jak już wspomniałam, są słodkie. Potrafią też rozbawić. Przyjemna, odprężająca pozycja dla kociar i kociarzy w każdym wieku. Myślę, że może to też być dobra manga dla dzieci na początek przygody z mangami. https://www.instagram.com/kiczcock/

Opinia całej serii: Bardzo mi się podobała. Kreska przecudowna, fajne prowadzenie fabuły. Kiedy zaczynałam czytać nie mogłam się oderwać, a kiedy musiałam bardzo tego nie chciałam. Fajny character development, szkoda tylko, że zabrakło czasu (?) na rozwinięcie pozostałych bohaterów, bo uważam że ich arc byłby naprawdę ciekawy, ponieważ każda postać wydaje się skrywać ciekawą historię za fasadami publicznego wizerunku. SPOILER (?) Zastanawia mnie tzn crow girl, była ona bóstwem (raczej), które miało z mojej perspektywy za akumulator pewnych działań i niejakiego narratora, dzięki któremu fabuła miejscami miała nabierać sensu i klarowności. W sumie całkiem spoko zabieg, ale jednak nie jestem w 100% co do niej przekonana, ponieważ nie spodziewałam się nadprzyrodzonych postaci i wydarzeń w tej opowieści (oczywiście poza samą reinkarnacją yk). Ostatecznie na nią nie narzekam, bo sama nie mam pojęcia jak poprowadzić fabułę bez niej. KONIEC SPOILERA Kontynuując (moje fascynujące rozważania) Myślę że mam do wypowiedzenia się jeszcze tylko o zakończeniu, które moim zdaniem było bardzo fajnie przemyślane, i mimo tego , że preferuję te wesołe. Podobał mi się pomysł na nie, co muszę przyznać z bólem, bo mnie zabolało. Jedyne co mam do zarzucenia w jego kwestii, to fakt, że było ono bardzo pośpieszone. Myślę, że lepszym pomysłem byłoby rozbicie i tak już grubszego tomiku 16 na dwie części i głębsze rozwinięcie zakończenia w tomie 17, lub może nawet 18. Nie wiem ile takie rozwinięcie mogłoby potrwać, żeby było odpowiednio rozwinięte i równocześnie nie zbytnio przeciągnięte. Ostatnie akty były przedstawione w formie opowieści z punktu widzenia narratora z towarzyszącymi temu ilustracjami. W sumie spoko zabieg, ale (powtórzę) sprawiło to, że zakończenie było króciutkie. Chociaż w sumie może o to chodziło? Niezależnie od wszystkich wad uważam, że jest to manga warta poświęceniu czasu. Anime, mimo, ze obejrzałam tylko pierwszy sezon też polecam. (Za długo czekałam na kolejne, więc kupiłam i przeczytałam mangę)