Powrót z Bambuko

Od razu powiem, że jeśli nie rozumiesz sarkazmu, czarnego poczucia humoru to nie zrozumiesz tej książki. Ja Olę Radomską uwielbiam, to jedna z nielicznych osób ze świata internetu i stand up’u, która jest sobą. Niczego nie ukrywa, jak płacze to na maksa, jak się śmieje to tak, że wszyscy. Bo życie jest życiem, nie u każdego jest brokatowo, a mimo to jakoś trzeba przetrwać. Ola w tej książce przeprowadza nas przez cały proces magicznych czasów, kiedy nie było niczego, a przynajmniej dla niektórych. Wspomina o dziwnym procesie dorastania, potem macierzyństwa i ogólnie dorosłości jako takiej. Bardziej jako tako, niż flesze i czerwone dywany. To świat gdzie przymierzanie spodni na kartonie góruje nad ciepłymi galeriami i wybrzydzaniu. Lat nam przybywa, a mimo to nadal łapiemy się, że nic nie wiemy, na nic nie jesteśmy przygotowani, a z lekkim uśmiechem spoglądamy na naszą wizję nas samych z czasów dzieciństwa. Ja się bawiłam świetnie, zwłaszcza, że słuchałam audiobooka czytanego przez samą autorkę.

To był świetny przewodnik po slow fashion. Jeśli ktoś jest początkujący w tym temacie (tak jak ja), to ten poradnik wejdzie jak złoto. Dużo tutaj praktycznej wiedzy i różnorodnych porad dotyczących m. in. kolorów bazowych ubrań, odgruzowywania szafy, rodzajów tkanin i dzianin. Książka została urozmaicona o wywiady z osobami, które też są związane w jakiś sposób z modą. Najbardziej spodobała mi się rozmowa z Tomaszem Bocianem, założycielem firmy "Ubrania do Oddania", która robi rewolucję na rynku zbiórek odzieży i second hand. Choć temat fast fashion jest tu wspomniany kilkanaście razy, to ta książka otwiera oczy, jak to naprawdę wygląda. I te informacje bardzo często okazują się szokujące. Dlatego warto prześledzić to co nosimy, to co trzymamy w szafie, co kupujemy i zastanowić się czego naprawdę potrzebujemy. Mnie autorka skutecznie zachęciła do porządków w szafie! Tego samego życzę Tobie :)

#rodzinnewyzwanie2026 Anna Dziewit-Meller "Od jednego Lucypera" Może gdybym przeczytała tę ksiązke kilka lat temu spodobałaby mi się bardziej. Niestety przeczytałam ją lekturze kilku ksiązek innych autorów o podobnej tematyce i niestety ta na ich tle wypada dość przeciętnie. Trudne losy śląskich kobiet i noszone przez kolejne pokolenia rodzinne traumy...

Wysłuchałam i przeczytałam. Musiałam. Pan Marek niewątpliwie wpłynął na moje postrzeganie muzyki i ogromnie rozwinął mnie muzycznie. Dzięki niemu do Polski trafiło wielu wykonawców i utworów, przywożonych przez niego na płytach, co otwierało nasze umysły i smaczki muzyczne. To również dzięki niemu nie czułam się wyobcowana, gdy bawiłam się w dyskotece w Holandii przy najnowszych przebojach, wprawiając w osłupienie Holendrów, którzy myśleli, że Polska jest pod tym względem zacofana. A jego głos to muzyka dla moich uszu. Dziękuję, Panie Marku — za wszystko!

Współcześni, rozpieszczeni "My" nawet na drobne zaburzenie codziennej rutyny komfortu i dobrobytu reagujemy paniką. Z im mniejszą skalą i częstotliwością problemów mierzymy się na co dzień, tym silniej reagujemy na wszelkie anomalie. I tym bardziej bezsensownie.

Po prostu dobra. Rozmowy z ludźmi mogą być bardzo wartościujące. Mocny początek, czasami było mdławo, niemniej, szybko się czytało. Książka Pani Karoliny mogła być bardzo ważna w momencie wydania, z perspektywy czasu niewiele z niej wyniosłam. Warto jednak sięgnąć, a nuż, otworzą nam się oczy na pewne kwestie.

Czytałam z dużym zainteresowaniem. Nie nazwałabym tej książki typową biografią, lecz próbą pokazania jaka rzeczywiście była Agnieszka Osiecka. Myślę, że autorce się to udało. Choć zgłębienie tak różnorodnej postaci raczej nie może być kwestią jednej książki i myślę, że zabierając się do tej lektury wiedziałam o tym, więc nie jestem zaskoczona. Jeśli już, to raczej mile, bo czytałam z dużym zainteresowaniem.

Gęsta i wielowymiarowa historia o zatraceniu, w której szachowe zmagania są jedynie pretekstem do ukazania trudnej drogi ku samostanowieniu. Postać Beth Harmon została skonstruowana z dużą wrażliwością i psychologiczną głębią, bez uciekania się do zbędnego patosu. Bohaterka nie jawi się jako nieosiągalny ideał intelektu, lecz jako osoba mocno doświadczona przez los, która w chłodnej logice szachownicy odnajduje jedyny zrozumiały dla niej sposób komunikacji z otoczeniem. Wielką zaletą tej opowieści jest nadanie statycznej rozgrywce niemal filmowej dynamiki. Odbiorca nie musi posiadać eksperckiej wiedzy, by zrozumieć emocjonalną stawkę każdego ruchu czy poczuć dystans dzielący Beth od jej rywali. Autor kładzie nacisk na wewnętrzne koszty rywalizacji, pokazując, że turniejowa cisza może być bardziej dojmująca niż hałas, a granica między oddaniem pasji a destrukcyjnym przyzwyczajeniem bywa niebezpiecznie cienka. Środki odurzające stają się tu elementem codzienności bohaterki, przekonanej, że tylko na granicy wytrzymałości jej umysł wchodzi na najwyższe obroty. W zestawieniu z popularną wersją ekranową, tekst literacki cechuje się większą surowością i dystansem. Zamiast wizualnego blichtru otrzymujemy obraz wyobcowania i wewnętrznej pustki. Literatura rzeczowa i oszczędna w formie, która precyzyjnie portretuje potrzebę absolutnej kontroli nad otoczeniem jako mechanizm obronny. Ostatecznie jest to poruszająca refleksja nad losem jednostki wybitnej, dla której najtrudniejszym sprawdzianem nie jest zwycięstwo nad drugim człowiekiem, lecz konfrontacja z własną samotnością po odstawieniu pionków na bok...

Powinnam chyba zacząć od wyznania, że nigdy nie byłam aktywnym słuchaczem podcastu Joanny Okuniewskiej. Nie sięgam po to medium zbyt często, a jeśli już - decyduję się raczej na programy o tematyce kulturalnej, zwłaszcza literackiej. Nie czytam też raczej poradników czy tzw. książek samorozwojowych, bo nie do końca przekonuje mnie sposób, w jaki starają się one przekazać pewne życiowe mądrości. Można zatem śmiało stwierdzić, że niezupełnie wpasowuję się w target pozycji „Ja i moje przyjaciółki idiotki” i gdyby nie to, że tytuł ten wybrała dla mnie do lektury na ten rok moja siostra, prawdopodobnie w ogóle bym po niego nie sięgnęła. I przyznaję, że początkowo bardzo odczuwałam, że nie jest to „mój kawałek literatury”. Joanna Okuniewska prowadzi narrację w taki bardzo charakterystyczny i niestety dosyć infantylny sposób, bogaty w mocno przerysowane porównania, często odnoszący się do popkultury. A niektóre wyrażenia sprawiają wręcz wrażenie nie do końca poprawnych społecznie (choćby określanie aktorki przez jej pochodzenie etniczne czy takie bardzo stereotypowe uproszczenia). Przy dłuższej lekturze ten sposób narracji był już dla mnie niesamowicie męczący i prawdopodobnie, gdyby nie zmiana medium (z egzemplarza papierowego na audiobook), nie skończyłabym tego tytułu. A trochę szkoda, bo niektóre fragmenty są rzeczywiście bardzo wartościowe - choćby złote zasady randkowania we współczesnym świecie, czy rozdziały konsultowane ze specjalistami np. w temacie zakończenia związku i takich praktycznych kwestii z tym związanych. Joanna Okuniewska odnosi się do uniwersalnych doświadczeń i potrafi stworzyć taką iluzję bliskości z czytelnikami, ale ewidentnie przydałaby się tutaj jakaś dodatkowa redakcja - książka rządzi się w końcu jednak innymi prawami niż odcinek podcastu. Czy polecam? Trudno mi jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie. Wydaje mi się, że sposób poprowadzenia narracji, pozbawia ów tytuł pewnej uniwersalności i jest to jednak pozycja skierowana do słuchaczy autorki. Ale nie żałuję też czasu poświęconego na przesłuchanie i rozumiem pod pewnymi względami skąd wzięła się popularność podcastu Okuniewskiej.

Jestem zaskoczona tą pozycją, a może bardziej moją reakcją? Wiecie, słyszałam o niej wiele opinii. Książka niewątpliwie jest popularna i budzi emocje. Różnorodne. Zastanawiałam się jak to będzie ze mną. Podchodziłam do niej z dystansem. Aż do czasu, gdy poczułam, że lepszego momentu nie będzie, chciałam wreszcie ją poznać. Od pierwszych stron się nią delektowałam. Zdanie po zdaniu chłonęłam, smakowałam, sprawdzałam. I przepadłam! Poważnie. Nie dość, że język autorki ze mną współgra, czuję te metafory, a innym razem dosadne słownictwo. Wszystko jednak przepełnia wrażliwość na drugą osobę i pełnię wyrozumiałości. I takiej chęci zrozumienia, ciepła, pokazania, że nie jesteś droga kobieto sama. Że jest z Tobą wszystko w porządku. Że nosisz w sobie wiele ról, i niektóre mogą Cię wspierać, ale inne drenować - z pozytywnego nastawienia, z radości, z poczucia, że jesteś wyjątkowa. A przecież Ty jesteś wyjątkowa! Autorka przedstawia trzy główne kobiece archetypy, które nosimy w sobie, a które nam nie służą: męczennicę, potulną i królową śniegu. Jestem pewna, że czytając o nich będziesz widziała znajome Ci kobiety, które mają takie zachowania, myśli i schematy. Spoiler: siebie też możesz tam odnaleźć, choć nie będzie Ci wygodnie o tym czytać. Bo o to też chodzi, aby sobie pewne rzeczy uświadomić. Może być niekomfortowo, wkurzająco, boleśnie, ale będzie autentycznie. Możesz znaleźć w tej książce pocieszenie, ale możesz w niej znaleźć także siłę. To zależy. Niemniej czuję, że znajdziesz w niej coś budującego, co warto poznać. Pytanie, czy dasz tej pozycji szansę? Czy dasz też szansę sobie? Książka zyskała nowe wydanie w twardej oprawie i barwione brzegi, a ja zyskałam szansę, by zajrzeć w głąb siebie 🤍 Kilka ulubionych cytatów: "Wie, iż świat na nią poczeka, gdy ona będzie się regenerować". "Po co nam, dziewczyny, to wytrzymywanie? W imię czego mamy wytrzymywać?" "Cudzy żar może złościć tego, komu jest w życiu zimno. Cudza swoboda może drażnić tego, komu jest w życiu ciasno". "Możesz z potulności przejść na dzikość". "Gdzie jest twoja złość?"

„Unorthodox. Jak porzuciłam świat ortodoksyjnych Żydów” Deborah Feldman jest autobiograficzną opowieścią o dorastaniu w zamkniętej, ultraortodoksyjnej społeczności żydowskiej w Nowym Jorku. Dewojre, dzisiejsza Deborah, od najmłodszych lat żyje w świecie ściśle podporządkowanym religijnym zasadom i tradycji, gdzie codzienność jest dokładnie regulowana przez środowisko, a dostęp do edukacji, kultury czy swobodnych relacji jest bardzo ograniczony. Jako nastolatka zostaje wydana za mąż w aranżowanym związku i zmuszona do szybkiego wejścia w dorosłość, mimo braku przygotowania emocjonalnego i edukacyjnego. Jej życie staje się pasmem ograniczeń, kontroli i wewnętrznych konfliktów, co prowadzi do narastającego poczucia uwięzienia. Z czasem zaczyna dostrzegać opresyjny charakter środowiska, w którym funkcjonuje i chce w końcu zacząć mieć kontrolę nad własnym życiem. Od bardzo dawna żadna książka nie wywarła na mnie takiego wrażenia. Kilka lat temu oglądałam serial na podstawie tej książki, który był naprawdę świetny, a co dopiero pisać o tej książce. Jestem zszokowana tą historią, ciężko mi pojąć, że takie zamknięte społeczności religijne mają rację bytu, że kobiety w nich nie są niczym więcej niż matką i kurą domową. Owszem, trzeba powiedzieć to głośno, to się wciąż dzieje, w każdym zakątku świata, jednak nigdy nie będę w stanie tego zrozumieć. Dewojre poznajemy od późnego dzieciństwa. Dziewczyna jest roztargniona i zapominalska wobec przepisów panujących w społeczności. Dodatkowo czyta zakazane książki - te same książki, które i my czytamy: „Duma i uprzedzenie” czy „Małe Kobietki”. Zakazane, bo nienapisane przez żydów i w jidysz. Dziewczyna stara się się nie zawodzić dziadków i być jak najbardziej bogobojną i skromną, chasydzką dziewczyną, jednak już na tym etapie pojawiają się w niej pytania: „Dlaczego tak jest?”, „Dlaczego MUSZĘ taka być?". Dewojre dorasta w środowisku, w którym kobiety wchodzą w aranżowane małżeństwa, muszą ścinać włosy po ślubie, tracą swoją tożsamość na rzecz bycia matką i kurą domową a ich głos przestaje się liczyć. Dodatkowo w okresie menstruacji są "nieczyste" i odtrącane. Muszą się obmywać w mykwie, będąc upokorzone i okradzione z godności. Nie robiąc tego ześlą na męża i siebie grzech. Czy tego naprawdę chce nastolatka? Czy może sięgnąć po coś więcej? Nie chce wam zdradzać więcej z historii Deborah, tego dowiecie się czytając jej wspomnienia, a zapewniam Was, że warto. Zaskakuje mnie, jak możliwe jest życie w ciągłej kontroli społecznej i rodzinnej, presji, w ukryciu i pod rygorem zasad w imię religii. Jednocześnie czuję ogromny podziw w stronę autorki, że udało jej się w jednej chwili zostawić wszystko za sobą, Dewojre, rodzinę, jedyny świat, który znała. Żeby coś takiego zrobić, trzeba znaleźć w sobie ogrom siły i odwagi, ale również sensu - tym sensem był jej syn, dla którego chciała lepszego życia. Szokuje, wkurza, ale jednocześnie wzrusza mnie ta historia. Bardzo rozszerzyła mi światopogląd i dała moment na zatrzymanie się i zreflektowanie nad własnym życiem, ale też ludzi, których namacalnie nie widzę. Chciałabym poświęcić jeszcze moment na samą budowę książki. Powieść ma dość długie rozdziały, ale przyjemnie się je czyta, dość wyraźnie jest podzielona na kamienie milowe Dewojre. Momentami brakuje mi jakiegoś krótkiego przypisu do słów z jidysz (których nie brakuje), ale nie jest to jakaś trudna przeszkoda. Historia Dewojre dopełniona jest zdjęciami, co nadaje autentyczności i wywołuje ciarki na skórze. Nie ukrywam, że po obejrzeniu zdjęć czuje niedosyt i zobaczyłabym ich więcej, ale może tych „więcej” po prostu nie ma? Nie ocenię tej historii: fajna, nie fajna, polecam, nie polecam, ale napiszę, że naprawdę warto. Naprawdę dobry tytuł i zachęcam, żeby przynajmniej raz w życiu poświęcić mu czas. Dla tych bardziej opornych (z przymrużeniem oka 😝): serial był naprawdę dobry i z tego co pamiętam był dość wierny książce. Po przeczytaniu „Unorthodox” na pewno znowu obejrzę serial ❗

Ciekawa rozmowa dwóch osób, kobiet, ludzi myślących. Jak nazwa wskazuje o miłości, ale także o seksie, uzależnieniach, błędach, które popełniamy i mechanizmach obronnych, które zdarza nam się stosować. Czyta się dobrze. Warto po każdym rozdziale odłożyć lekturę i przemyśleć sobie sprawy. Fajnym rozwiązaniem jest podanie na końcu książki lektur godnych uwagi.

Gdybym przeczytała tę książkę w 2020, prawdopodobnie zrobiłaby na mnie większe wrażenie niż dziś. Pracy włożonej w ten reportaż było niewątpliwie sporo. W 2020, gdy o wirusie nie wiedzieliśmy tak naprawdę nic poza jego ogromną zjadliwością, zdobycie rzetelnych informacji i odwaga podania ich dalej były godne podziwu. Jednak był to czas doskonale dokumentowany i relacjonowany w social mediach czy mediach tradycyjnych przez wiele osób - pracowników służby zdrowia, branży hotelarskiej i gastronomicznej, sklepów, zawodowych kierowców... wszystko mieliśmy jak na tacy i spodziewałabym się, że taki reportaż poruszy więcej wątków, które nas wówczas otaczały. Uważam, że nie było to możliwe dlatego, że książka została wydana o wiele za wcześnie - tak naprawdę mamy tu sam początek pandemii, jej pierwsze kilka miesięcy, więc jest to nic w porównaniu z rzeczywistym czasem jej trwania. Wywiad z ówczesnym ministrem zdrowia to z perspektywy czasu śmiech na sali. Źle się zestarzało wiele słów, które w nim padły, a zapewnienia o panowaniu nad chociażby dostawami środków ochrony osobistej dla medyków nijak mają się do tego, jak to wyglądało w rzeczywistości - i to także widzieliśmy na żywo, obnażane przez pracowników medycznych we wspomnianych już wcześniej mediach społecznościowych. Jedyne, co było dla mnie nowością, to wątek związany z rolnikami i hodowcami świń. Nie miałam pojęcia o nakazach uboju zwierząt "na wszelki wypadek", utylizacji mięsa bez możliwości przebadania go i wielu innych problemach tej branży - jakoś to nie przebiło się do mainstreamu, nie dotarło do mnie i wielu osób, z którymi po lekturze rozmawiałam na ten temat. Pięć lat temu oceniłabym "Pandemię"na 8, dziś otrzyma ode mnie notę 6. To reportaż na pół gwizdka, opisujący zaledwie wycinek obiecanego przez tytuł tematu.

Lubię czytać wywiady z wielu różnych powodów. Głównie jednak dlatego, że jest to sposób na minimalne poznanie autora, ale bez głębokiego wnikania w jego całą biografię. Zbiór Z niejednej półki: wywiady Nogasia to rozmowy z plejadą gwiazd i ciekawa oraz przyjemna lektura, choć długa. Dobry wywiad nie jest łatwo przeprowadzić. Trzeba się świetnie przygotować, przemyśleć pytania, żeby nie były sztampowe i takie same, jakie już były zadawane setki razy. Widać, że Nogaś odrobił pracę domową i literatura, czy też najnowsze książki rozmówców są tylko punktem wyjścia do rozważań nad stanem świata, polityką, bliższym i dalszym otoczeniem rozmówców. Wszelkimi okolicznościami tychże książek powstawania. ✒️ Rozmowy o świecie I są to rozmowy ciekawe, jednocześnie wzbudzające u mnie odruch niechęci i zmęczenia. Większość tekstów ma smutny, lub nawet pesymistyczny wydźwięk. Współczesny świat, choć w pewnych wymiarach jest lepiej niż kiedykolwiek, to także schodzi na psy. Chociaż w sumie nigdy nie był za wysoko, więc to schodzenie niżej to tylko jakaś forma przenośni. Gdzieniegdzie jest coraz lepiej pod pewnymi względami, np. prawa kobiet, dzieci czy ekonomia. Są też miejsca, gdzie jest coraz gorzej. A wspólna dla wszystkich jest zmiana klimatyczna oraz zwiększające się poparcie dla populistów. Niektóre z tych tekstów lub historii źle się zestarzały. Np. ta historia o poszukiwaniu Alice Munro, albo wywiad z Llosą o wierze, że Trump upadnie po pierwszej kadencji. Że niby ludzie się ockną. Nie ocknęli, jak wiadomo. ✒️ O świecie Ostatecznie Z niejednej półki: wywiady to mnóstwo słusznych obserwacji świata i społeczeństw, trochę psychologii i uwag na temat dzisiejszych czasów. Stricte informacji o literaturze jest tu w sumie mało, choć na niektórych autorów zerknę uważniejszym okiem, bo jeszcze nie czytałam, a mnie zaciekawili. Trzeba przyznać, że Nogaś odwalił kawał rzetelnej roboty, chociaż zebrane w jeden tom mogą się te wywiady wydawać o tym samym. A jednak każdy z rozmówców ma trochę inne poglądy, spojrzenie, doświadczenia, mimo że wnioski podobne. To ważne, żeby o takie rzeczy pytać. [Na stronie bloga jest spis wszystkich nazwisk]

Najpierw myślałam, że tytuł powinien być skonstruowany odwrotnie: "Mama i ja. Trudna miłość". Bo taka była kolejność, najpierw była mama (i jej połatana rodzina), potem ja (i dziesięcioro rodzeństwa) a to wszystko tworzyło trudną miłość. Lecz im dalej czytałam, zrozumiałam, że od trudnej miłości autorka ewaluowała do próby zrozumienia matki, a przede wszystkim pokochania tego co w niej zostało zatrzymane trudnym dzieciństwem. Jednocześnie autorka pokochała siebie i drzemiącą w sobie dziewczynkę, która mimo że całe życie miała do mamy pretensje o brak ciepłych uczuć nie mogła pogodzić się z tym, że choroba odbiera jej matce ich ostatnie przebłyski. Na końcu ich trudnej drogi pozostały tylko one dwie, mama i ja, i ich trudne...przebaczenie. Książkę czytało się płynnie, chociaż czasami denerwował mnie kaznodziejski styl autorki.

Świetna historia! Wielobarwna, pełna różnych głosów i jak się okazuje osobista. Z łatwością można się utożsamić, zrozumieć, współczuć, wzruszyć czy zaśmiać. Opowiadanie losów Tadka, Irki, Hani i Satka ich głosami oraz brak linearności czasowej bardzo na plus. Często przy pierwszym zdaniu czytelnik musi się chwilę zastanowić kto teraz mówi, ale to doświadczenie tylko pogłębia radość z czytania. Piękny język. Momentami poetycki a momentami surowy i dosłowny. To lubię. Tak jak w poprzednich powieściach autora zżyłam się z bohaterami i ciężko mi się z nimi rozstać. Ciekawie, ale i ze smutkiem czytało się o wojnie i zmaganiach Tadeusza. Jeśli o Satka chodzi- choć nie jestem potężnym facetem dźwigającym ciężary to widzę w nim siebie. Poza tym muszę powiedzieć, że bardzo przemawia do mnie symbolika stosowana tutaj, ale i w innych książkach Małeckiego. To jak trąbka, staw, zjadani Niemcy czy sunięcie przez poszycie niczym wąż opowiadają historię jest piękne. Kolejna historia Małeckiego o ludziach, po prostu. Takich opowieści i w takim stylu mogę słuchać bez końca. Warto!

150 miniesejów o ważnych dla polskiej literatury dziełach. Zaczyna się od mojego ulubionego "Daj , ać ja pobruszę , a ty poczywaj", dalej "Czyści" Grochowiaka, Olga Tokarczuk. Można się zainspirować i uzupełnić braki, ewentualnie odświeżyć. Mamy też odniesienia popkultury, na przykład "Behawiorysta" Mroza. Dla mnie bardzo inspirujące.

Historia przejmująca i dobrze pokazująca perspektywę osoby psychicznie chorej. Sam styl, w którym napisana jest książka był bardzo łatwy w odbiorze. Momentami wręcz przypominał powieść, czy pamiętnik o codzienności w chorobie. Niestety dość sporo powtórzeń i lania wody. Nie tego spodziewałam się po reportażu. Mimo to napełniła mnie wdzięcznością za zdrowie i życie.

W bardzo przystępny sposób napisany reportaż , Bartosz Gardocki procował w korporacji ale postanowił ją rzucić i wybrać drogę , która go pasjonowała czyli zostać taksówkarzem . Z czasem dowiadujemy się , że jego wybór , jest zgodny z jego powołaniem. Opisuje swoje doświadczenia z klientami . Widać że ma dobre podejście gdyż wie z kim rozmawiać a z kim czasem nie zamieniać słowa w taksówce. Książkę szybko się czyta , gdyż bardzo wciągające są historie osób , które autor przedstawia.

Pozycja dla sympatyków autorki. Ja porzuciłem książkę w połowie lektury - strasznie męczyło, że autorka ZAWSZE musi dopowiedzieć żart do końca. Trzymając się jej stylu: ilość anegdot na stronę przerasta liczbę parawanów na metrze kwadratowym plaży w Mielnie a narracji bliżej do Paczesia niż Szumowskiego. Jeden pokocha, inny znienawidzi. Statystycznie miałem pięćdziesiąt procent szans.