Polska droga do zniewolenia

Wywiad Tomasza Sommera ze Stanisławem Michalkiewiczem z 2013-tego roku (jeszcze z czasów rządów PO) to z jednej strony cenna rzecz dla miłośnika twórczości tego felietonisty, a z drugiej to coś w stylu szybkiego skoku na kasę. To miło, że mamy szansę dowiedzieć się trochę więcej na temat życia i twórczości pana redaktora, bowiem jeśli chodzi o życie osobiste, jest on dla swoich wielbicieli osobą raczej skrytą. W książce nie uraczymy bardziej osobistych detali. Jeśli już, to raczej tych związanych ze szkołą i życiem zawodowym, poglądami, polityką, etc. Od dawna uważam, że te książki, które są wywiadami rzekami oraz zbiory opublikowanych felietonów to właśnie coś w stylu łatwego skoku na kasę. Z drugiej strony trudno odmówić takim wydawnictwom sensu istnienia. Dopóki coś jest wartościowe i znajduje odbiorców... Cóż, wszystko byłoby świetnie, oceniłbym książkę wysoko, ale są pewne zgrzyty. Książka ma niezwykle dużo błędów edytorskich, jak na profesjonalne wydawnictwo. Pomimo sporej ilości zdjęć, wydana jest raczej skromnie, żeby nie rzecz brzydko. Cóż to wszystko jednak znaczy, jeśli po jej lekturze jestem szczęśliwy, że miałem okazję dowiedzieć się więcej o jednym z najbłyskotliwszych polskich felietonistów? Nienajlepiej świadczy o Tomaszu Sommerze (którego skądinąd bardzo cenię) jako pomysłodawcy książki, a który to tenże wywiad przeprowadził, jeśli wiele razy jego pytania są nietrafione, innym razem zdaje się nie rozumieć swojego rozmówcy, a w kilku miejscach wtrąca swoje własne tezy, a najgorsze, że pomimo jednoznacznej odpowiedzi, irytująco drąży temat. Trudno byłoby mi to wszystko wytłumaczyć, więc napiszę skrótem - redaktor naczelny "Najwyższego Czasu!" nie wykonał swojej pracy najlepiej i o ile błędy redaktorskie można usprawiedliwiać kosztami wydawniczymi, o tyle koledzy z redakcji powinni w takim wywiadzie rzecze zostać odebranymi przez czytelników jak idealnie dobrani rozmówcy, a takiego wrażenia nie odniosłem. Muszę też przyznać, że jak na wywiad rzekę, to taki wywiad mógłby się równie dobrze ukazać jako wywiad internetowy, nakręcony kamerą, wówczas nie byłoby żadnych negatywnych komentarzy dotyczących niewłaściwych, nieciekawych i nietrafionych pytań, ani tego, że czegoś jest za mało, a czegoś za dużo. Książki oceniamy jednak innym kryterium, stąd moja surowa ocena.

Ciekawy wywiad z arcyciekawym człowiekiem. Poruszanych tematów jest sporo - można powiedzieć, że czytając poznajemy świat wg Brauna - nie zawsze to świat przyjemny, ale za to zawsze ważne miejsce w nim zajmuje prawda, piękno. Zainspirować się po lekturze można na wiele sposobów: także literacko i filmowo.

Szczęść Boże! Wstyd przyznać, ale grube książki (650 stron) potrafią mnie zniechęcić nawet do tytułów, które koniec końców bardzo chcę znać. Nie chodzi tylko o to, że gruba książka jakoś od razu kojarzy się z męczącym czytaniem, ale samo noszenie ją przy sobie potrafi być niewygodne i uciążliwe. Jednak przy „Stałych wariantach gry" Grzegorza Brauna, o tej niewygodzie można szybko zapomnieć, bowiem lektura jest wciągająca, a jej specyficzny charakter — zbiór wcześniej opublikowanych tekstów w formie a to wywiadów, a to felietonów, czy nawet krótszych komentarzy — idealnie burzy monotonię. Każdy kto zna pana Grzegorza Brauna z krasomówczych wystąpień w mediach, powinien wiedzieć, że jego myśli czyta się lepiej na papierze — zresztą zauważyłem to na przykładzie innych autorów, takich jak Bronisław Wildstein, Stanisław Michalkiewicz albo Rafał Ziemkiewicz — mimo wszystko, lepiej się ich czyta, niż ogląda albo słucha. W ogóle tekst pisany ma tę moc, że trafia do nas dosadniej, a poza tym szybko możemy do niego wrócić. Właśnie przy tej książce złamałem swoją zasadę niemazania ołówkiem po tekście. Jest tu tak wiele linijek, akapitów, a nawet całych stron i rozdziałów, które chciałbym znać na pamięć — jednocześnie zazdroszcząc autorowi umiejętności wyrażania swoich myśli w tak kolorowy sposób — że ostatecznie pomazałem całą książkę ołówkiem. Mam ostatnio szczęście do książek. Wybieram tak dobre, że bardziej niż o czytaniu ich, mogę mówić o delektowaniu się nimi. Krótkie rozdziały, ich urozmaicony styl, tylko pomagały mi w czytaniu całości na raty ale systematycznie, przez co całość skończyłem relatywnie szybko. Po zakończeniu miałem wrażenie, że to mogłaby być lektura na każdy tydzień. W sumie taka książka mogłaby się nie kończyć, bowiem każdy rozdział czegoś uczy, a większość lub wszystkie mówią o rzeczach, które ostatecznie wpisują się w tytułowe "stałe warianty gry", czyli zazwyczaj te same sztuczki ogólnie pojętego systemu, który zazwyczaj trzyma nas za przysłowiową mordę oraz mocarstw, które rządzą nami naprzemiennie od setek lat. Jak to z Grzegorzem Braunem bywa, czasem straszy nas niepotrzebnie, czasem prorokuje na zapas i nie trafia, ale jak sam się tu w książce usprawiedliwia — nie chodzi o zakłady, czyja przepowiednia się spełni, bo nigdy się nie przewidzi wszystkiego, jako że zmiennych jest zbyt wiele, ale o świadomość Polaków na temat zagrożeń, których zazwyczaj mogą nie zauważać. Te zagrożenia autor podkreśla przytaczając wydarzenia minione i dowodzi ich analogii z sytuacją teraźniejszą. Są to według mnie wspaniałe porównania. Ta trafność i moc owych analogii jest wynikiem stosowania prostych (chyba katolickich) zasad opisywania prawdy jako prawdy, a nie tylko punktu widzenia. Innymi słowy — "Niech wasza mowa będzie: Tak, tak; nie, nie. A co nadto jest, od Złego pochodzi". Właśnie to powoduje, że nieraz zatrzymywałem się i podkreślałem całe zdania i akapity, bo nasłuchawszy się przez lata medialnych bredni, gdzieś tam nawet niechcący przyswoiwszy sobie niektóre z nich niczym jakieś naukowe albo religijne dogmaty, byłem zszokowany prostym, jakby czarno-białym sformułowaniem, trafnym porównaniem, zmuszającym mnie do wybrania zła lub dobra — no bo niczego pomiędzy jednak nie ma. W takich autorach cenię sobie przede wszystkim szacunek do inteligencji czytelnika. Nie interesują mnie rzeczy, które starają się być na niskim poziomie, aby dopasować się do poziomu percepcji czytelnika, albo ze względu na ułomności samego autora, inne być po prostu nie mogą. Dobrze, zdarza mi się przeczytać i posiadać książki o bardziej felietonowym charakterze, polemicznym, które nieraz dopasowane są miejscami do niskiego poziomu pyskówek z wrogami patriotów, ale na dłuższą metę, to jest męczące, bo niczego się przy tym człowiek nie uczy. Dostaje co najwyżej chwilę ulgi, kiedy ktoś wykrzyczy się i wypluje za niego. Długie, złożone zdania Grzegorza Brauna zmuszają do skupienia, a jego bogate słownictwo mocno uprzyjemnia lekturę. Wierzę, że czytanie dobrze napisanych książek uczy nas samych wysławiania się. Mamy więc przyjemne z pożytecznym. Już to kiedyś napisałem przy okazji recenzji innej książki pana Grzegorza, w przeciwieństwie do innych — jak na przykład Wojciecha Cejrowskiego, który twierdzi, że taki człowiek jak Grzegorz Braun, który tak dobrze mówi i się nie zacina, albo jest geniuszem, albo wariatem — uważam, że to nie Grzegorz Braun jest jakimś geniuszem, tylko nasza klasa polityczna (także ludzie kultury) tak bardzo się zdegenerowała, że jak w komedii science-fiction pt. "Idiocracy", przeciętnie inteligentnego człowieka z przeszłości może uznać za geniusza albo ostatecznie za wariata i wydać na niego wyrok śmierci ze względu na brak zrozumienia jego słów. Miałem jeszcze zacytować jeden albo kilka akapitów z książki, ale wertując strony, widzę że pozaznaczałem tego tak wiele, że nie jestem w stanie wybrać rozsądnej ilości, która byłaby reprezentatywna. Niedowiarkom radzę otworzyć książkę albo e-booka na którejkolwiek stronie i prawie na pewno trafią na któryś z moim ulubionych momentów.

Wartościowa lekcja ekonomii. Połączenie austriackiej szkoły ekonomii oraz odniesień do kościoła wypadło bardzo korzystnie. Więcej w niej oczywiście ekonomii niż kościoła, natomiast przytoczenie fragmentów encyklik papieskich w parze z osobistym komentarzem nadaje książce dodatkowych kolorów.

Książka ma tę zaletę, że zmusza do myślenia, przedstawia problem ubezpieczeń w sposób inteligentny, często stosując groteskę do uwypuklenia pewnych absurdów, nie brakuje również odwołań historycznych. Tego typu książki są bardzo cenne ze względu na fakt, że reprezentują zupełnie inne podejście niż myśli większość społeczeństwa, a czy książka ma rację nad opinią większości -pomyślcie Państwo sami!

Amunicja dla argumentów przeciwko lewej stronie. Polecam do czytania przy drinku ! Panie Januszu podziwiam Pana za wytrwałość. W znanym wszystkim cyklu początku i końca, czytając Pana zbiór artykułów, sam już nie wiem na którym etapie jesteśmy. Szczyt rozwoju ? Upadek ?

- lekkie publicystyczne pióro - dobrze opisane uwłaszczenie nomenklatury - "to nie jest prawdziwy kapitalizm"? xD - niegłównonurtowe spojrzenie na początki III RP (wraz z opisem formowania tegoż głównego nurtu) - szeroki opis zbrodni służb PRL - bardzo wartościowa rzecz, która powinna być znana powszechnie - ciekawy krajobraz medialny tamtych czasów, w pewien sposób uzasadniający to, co dzieje się w tym obszarze po 2015 roku

Bardzo aktualna książka, zwłaszcza dzisiaj, gdy nasi ciągle naiwni politycy odmieniają w różnych przypadkach słowo "wojna", a całe bezpieczeństwo Polski opierają wyłącznie na sojuszu z USA. Choć książka traktuje o polityce angielskiej, ja patrzę na nią jaką na analizę bardziej ogólną - bardziej anglosaską.

Publikacja stanowi rozszerzoną wersję pracy magisterskiej studenta Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Stała się przedmiotem wielu waśni i nagonki na młodego absolwenta prestiżowej, jak się wydawało, uczelni z tradycjami. Kampanię nienawiści przeciw Pawłowi Zyzakowi rozpętały media tzw. głównego nurtu. Jego oponentom, a jakże!- w sukurs przyszła ''Gazeta Wyborcza", ślepo broniąc głównego bohatera książki, zdając się nie dostrzegać oczywistych faktów. Autorytety dziennikarzy z Czerskiej przystąpiły do ataku, a i sam ówczesny premier Donald Tusk też z wielką wprawą kąsał Zyzaka. Nagle okazało się, że wszyscy są specjalistami od metodologii i archiwów. Taki potencjał nie mógł zostać zmarnowany! Byłemu prezydentowi przybyło nowych stronników, którzy wcześniej wypowiadali się o nim w pogardliwy sposób, jak np. Adami Michnik, nazywając go dyktatorem. Chodzi o artykuł, bodajże z 1990 roku pt. ''Dlaczego nie oddam głosu na Lecha Wałęsę". Człowiek solidnie oberwał, szczególnie ze strony lewicowo- liberalnej. Historyk analizuje dzieciństwo, działalność przywódcy ,,Solidarności". Dużo faktów, wydarzeń, postaci. Co skrywała teczka Tymińskiego? Czy były prezydent jest rzeczywistym autorem swoich książek?

Jestem po przeczytaniu książki i obejrzeniu "Nocnej zmiany". Do pana Jana Olszewskiego, ma pan rację prawda broni się sama bo po obejrzeniu filmu widać, kto się broni na siłę. Może pan wyjść na ulicę i spojrzeć ludziom w oczy. Po tym czego się dowiedziałam kompletnie przestałam wierzyć w rząd, choć są "ludzie dobrej woli". Nie wiem na kogo będę kiedyś głosować ale z całą pewnością wiem na kogo nigdy nie zagłosuję. A śmierć czasem przychodzi niespodziewanie i żadne pieniądze wtedy nie pomogą za przykład podam Jana Kulczyka. A po śmierci przeszłość nie znika nie wspomnę o politykach "wierzących".

Witam. Nawet jeśli się nie zgadzamy z poglądami autora to warto poświęcić chwilę czasu na tę książkę. Mamy to do siebie że co chwilę zwalamy jednych z piedestału by innych na nich posadowić. Dmowski powinien być pamiętany jako jeden z ojców niepodległości, podobnie jak inni którzy tę wolność wywalczyli. Mam wątpliwości czy można przenosić idee programowe jakiejkolwiek partii\ruchu z przeszłości na teraźniejszość, tak jak błędem jest oceniać jednostki z dalekiej przeszłości przez pryzmat zdarzeń które powstały po ich śmierci. To chyba jest lekkie nadużycie. Jestem ciekaw jak ocenię myśli p. Rafała przy kolejnym przeczytaniu książki. Pozdr. P.

Złożona z wielu dawniejszych i nowych tekstów, pogłębiona o szerszą refleksję kulturową i historyczną krytyka Polski, Unii Europejskiej i kultury współczesnej. Że autor nie lubi III RP - wiemy. Gorzej, gdy wiemy z cudzych ust: "bo jest oszołomem z prawicy". Lepiej jednak poznać pełny i mocno uargumentowany przekaz: bo nie jest to nowe państwo polskie, ale zreformowana PRL, bo nie rozliczono komunizmu i nie dokonano lustracji, bo odrzucono etos Solidarności jako podstawę ładu moralnego i republikańskiego pojmowania wspólnoty politycznej, bo fuzja części elit opozycyjnych z nomenklaturą stworzyła korporacyjne, oligarchiczne układy, które chronią swoje interesy, żerują na słabości państwa i gardzą zwykłymi ludźmi, bo nie jest to w efekcie państwo sprawiedliwe, bo jest to państwo blokujące swobodną debatę, gdzie się nie walczy na argumenty, tylko stygmatyzuje i symbolicznie niszczy oponentów jako "gorszych", "zacofanych", "nieeuropejskich", bo w kulturze nastąpiło odrzucenie, potępienie i dekonstrukcja dziedzictwa narodowej historii a jako wzór postawiono ślepą imitację zmitologizowanego Zachodu, bo zaproponowana modernizacja była odgórną, biurokratyczną i zideologizowaną próbą reedukacji i wykorzenienia społeczeństwa, bo ślepa wiara w liberalny "koniec historii" i europropaganda spowodowała zanik wysiłku, by kształtować polską rację stanu i umacniać niepodległość itd. Są tu mocne przekonania w imię chrześcijańskiego ładu moralnego, patriotyzmu, szacunku dla tradycji, więzi wspólnotowych, suwerenności. Dostajemy konkret, myśl, która broni się przed uproszczeniami oraz szerszą wizję człowieka i kultury. Autor powstrzymuje się przed osobistymi wycieczkami i nie daje się tym razem ponosić emocjom. Nie każdy się musi z nimi zgadzać. Ale tego nie da się utrącić łatwymi etykietkami.

Książka “Resortowe dzieci. Media” przedstawia tezę, że wielu znanych dziennikarzy i ludzi mediów w Polsce wywodzi się ze środowisk powiązanych z aparatem PRL. Przytaczane są dokumenty i biogramy potwierdzające ciągłość dawnych wpływów w III RP. Lekturę ciężko się czyta, dużo nazwisk i różnych faktów, ale warto było dowiedzieć się o ludziach, którzy zasiadali w mediach, rządzili Polską.

Każdy! Powtarzam, Każdy powinien przeczytać tę książkę. Zimny pot oblewa, że jako my obywatele tworzący to państwo, jesteśmy od tak mieszani z błotem, bo ktoś miał taki kaprys. Tutaj apel do każdego, mianowicie zawsze miejcie szerszą perspektywę, aniżeli ktoś wam podaje! Pozdrawiam!

Książka bardzo pomaga zrozumieć współczesny świat, jak też poprzedzające 500 lat historii. Zasługą autora jest znalezienie ciągłości między rewolucją protestancką, francuską, bolszewicką i 1968 roku, a także ukazanie, ku czemu antychrześcijańska Rewolucja prowadzi i co jest jej motorem.

Polska naszych marzeń Autor: Jarosław Kaczyński Moja ocena: ★★★★★★★★☆☆ (8/10) To książka, po którą warto sięgnąć, niezależnie od własnych sympatii czy antypatii politycznych. Polska naszych marzeń jest publikacją napisaną w sposób szczery i bezpośredni, pozbawioną nadmiernych dygresji oraz stylistycznych „rozwodnień”. Autor konsekwentnie przedstawia swoją wizję państwa, opierając ją zarówno na refleksjach ideowych, jak i na osobistych doświadczeniach politycznych. Na szczególną uwagę zasługuje duża liczba wątków personalnych, które nadają książce bardziej intymny i autobiograficzny charakter. Jarosław Kaczyński odsłania kulisy własnego myślenia o państwie, władzy i odpowiedzialności politycznej, co pozwala lepiej zrozumieć nie tylko jego poglądy, ale również motywacje stojące za wieloma decyzjami podejmowanymi na przestrzeni lat. Publikacja pełni więc nie tylko funkcję manifestu ideowego, lecz także zapisu pewnej drogi politycznej. Język książki jest klarowny i zwięzły, co sprzyja płynnej lekturze. Autor unika akademickiego tonu, stawiając raczej na komunikatywność i jasne formułowanie tez. Dzięki temu pozycja ta może zainteresować nie tylko osoby głęboko zaangażowane w bieżącą politykę, ale również czytelników chcących lepiej zrozumieć sposób myślenia jednego z kluczowych aktorów polskiej sceny politycznej. Choć książka wyraźnie prezentuje określoną wizję Polski i nie aspiruje do pełnej obiektywności, stanowi interesujące i wartościowe źródło do analizy współczesnej debaty publicznej oraz sporów o kształt państwa. 📖 23:17 · 10.01.2026 · 5/2026 · (P)

Książka opisuje historię ruchu narodowego od zaborów do około 2014 roku. Wiele wątków jest bardzo ciekawych, szczególnie barwnie opisano okres międzywojenny, nuda wkrada się pod koniec PRL-u, gdy opisywane są liczne małe grupy i organizacje. Książka nastawiona lekko politycznie,jednak broni racji grupy w sposób elegancki i nie przesadzony. Książka z pewnością może znacząco wzbogacić wiedzę historyczną którą można śmiało wykorzystywać w rozmowach i dyskusjach.

Po lekturze felietonów Lecha Jęczmyka nasuwa się skojarzenie z Krzysztofem Osiejukiem. Obaj wszak to niepoprawne politycznie smutasy, z tym że Jęczmyk nie rości sobie wybujałych pretensji literackich, pisze wręcz łopatologicznie i nie wdaje się w zbędne dygresje i metafory. Felietony czyta się ekspresowo, w niemal każdym zostawiając zakładki. Z tekstów co prawda bije katastrofizm czasem ocierający się wręcz o manię prześladowczą, zdecydowanie lepsze to jednak niż udawanie że deszcz pada, gdy plują w twarz. Warto przeczytać aby uświadomić sobie w jakim miejscu cywilizacja się znajduje i dokąd zmierza.

To jest najlepsza, najciekawsza książka dotycząca ludobójstwa w Katyniu!. Józef Mackiewicz nie miał dostępu do dokumentów które ujawniono za czasów Borysa Jelcyna czy też innych pozyskanych przez polskich historyków z sowieckich archiwów (kiedy to jeszcze było możliwe). Mimo to wnioski wysuwane przez Mackiewicza porażają swoją trafnością i logiką. Mackiewicz zachowuje się jak rasowy detektyw, posiadający dodatkowo tę umiejętność, że poznał i rozszyfrował zagadnienie komunizmu i władzy sowietów od podszewki. To wszystko o czym pisał pokazywało koszmarną i tragiczną wiedzę na temat tego najbardziej zbrodniczego ustroju. Czytając tę i inne książki tego autora o bolszewizmie można pomyśleć, że Mackiewicz czytał opracowania które zostały wydane kilkanaście czy kilkadziesiąt lat po jego śmierci.Rzeczowość plus talent literacki Mackiewicza powodują, że książkę czyta się bardzo dobrze. On naprawdę uważał, że jedynie prawda jest ciekawa. I tak pisał. Polecam.