Polka w Korei. Jak się żyje w kraju K-popu, kimchi i Samsunga

Głęboko wierzę w to, by nie oceniać i nie wyrażać swoich opinii w tematach, o których nic nie wiem. Staram się poznać, zrozumieć, otoczyć daną kwestię empatią i odmawiam bania się czy agresji wobec tego, co po prostu jest mi nieznane. Historia Elliota nie jest drogą tylko osoby trans. Jest podróżą trzydziesto-kilkuletniego człowieka i sądzę, że większość z nas, w tym człowieczeństwie, z wieloma rzeczami może rezonować. Elliot porusza tematy zdrowia psychicznego, relacji rodzinno-społecznych, doświadczenia sławy i środowiska Hollywood a jego emocje są czyste, prawdziwe. Ofiaruje swojemu czytelnikowi język do mówienia o tym jak się czujemy a jego kontrola nad słowem daje wrażenie niemal poezji. Książka cierpi, w moim odczuciu, nieco na tempie, ale być może jest to kwestia gatunku memoir, którego nie przyswajam zbyt często. Polecam, jako wartościowy kawałek literatury.

Z czułością i uważnością o starości. Niby nie dzieje się dużo, a nadal jest ciekawie. Dialekt do którego z upodobaniem powraca główna bohaterka, dodatkowo podkreśla ulotność i bezpowrotność jej lat młodości. Domyślam się że niełatwo było to oddać w tłumaczeniu. Polecam zwłaszcza audiobook :)

Książka „must have” wśród reportaży. Uwielbiam taką literaturę - dużo rozmów, dużo faktów, jest świat współczesny, jest też historia. Droga Autorko, gratuluję Ci tak udanej książki! A wszystkich zachęcam do przeczytania, specjalnie czytałam powoli, żeby delektować się tak świetną pozycją.

To moje drugie spotkanie z twórczością tego autora. Książka momentami była dla mnie bardzo irytująca, jednak nie ze względu na styl pisania, lecz na poruszaną tematykę. Przez pierwsze pięćdziesiąt stron co chwilę musiałam robić przerwy, bo emocjonalnie trudno było mi wytrzymać natłok przedstawionych sytuacji. Na duży plus zasługuje jednak to, że autor pokazuje również pozytywne zmiany oraz konkretne działania, które mogą podejmować miasta i gminy, aby zapobiegać wypadkom śmiertelnym. Zwraca też uwagę na to, co my sami możemy zrobić, na przykład po prostu zdjąć nogę z gazu. Ten element książki uważam za bardzo wartościowy. Momentami jednak niektóre wątki zostały potraktowane dość macoszemu. Dotyczy to między innymi tematu tak zwanych drapieżców ubezpieczeniowych, który moim zdaniem mógłby zostać szerzej rozwinięty. Ostatecznie moja opinia o książce jest pozytywna, choć mam wrażenie, że autor nie wyczerpał tematu. Widzę tu potencjał na kontynuację lub pogłębienie niektórych wątków. A18/k8/26/2026

Byłam bardzo ciekawa tej książki, bo w młodości słuchałam Britney. Niestety książka nie porwała mnie... chociaż czy powinna porywać? Jest techniczna, zbyt chaotyczna, mało głęboka, ale jednocześnie smutna i pesymistyczna. Jedyny plus, że to głos Britney... Mam wrażenie, że tą książką chciała się wytłumaczyć światu, usprawiedliwić, a nie pokazać siebie, jaka jest naprawdę. Pokazała siebie, jaką sie stała w wyniku kurateli, wczesnej kariery, złamanego serca. Niemniej fanom Britney polecam.

Kobiety, czytajcie. Mężczyznom też polecam. Wszystkim, bez względu na Wasze przekonania polityczne. Przyznam jednak, że konserwatystom ksiażka może nie przypaść do gustu. No cóż! Może tym bardziej powinni przeczytać?Dla poszerzenia horyzontów, zobaczenia sprawy z innej strony? Zrozumienia problemu. Najbardziej polecam książkę językoznawcom. Ich na pewno zainteresuje. Myślę, że ludzi zainteresowanych językiem polskim lub takich, którzy zawodowo mają do czynienia z językiem nie trzeba specjalnie do czytania tej pozycji namawiać. Naprawdę warto! Czy wiecie, że feminatywy były w języku polskim od zawsze?! Taka jest specyfika naszego języka polskiego. Wszystko odmieniamy, mamy mnóstwo końcówek. I to jest piękne! Gościni (żeńska forma słowa gość) nie jest wymysłem lewicy i TVN. Gościni była w słownikach już w XVIII wieku, podobnie jak bogini. Jest też przecież gospodyni i naukowczyni. Inne takie ciekawostki znajdziecie w książce. Ileż tam tego! A jakże ciekawy jest rozdział o słowach związanych z seksualnoscią człowieka. Słuchałam audiobooka. Bez słuchawek. W samochodzie. Dobrze, że jechałam sama i nikt oprócz mnie nie tego słyszał 😂 W książce jest też dużo o języku inkluzywnym. W ogóle to bardzo ciekawa pozycja. Uświadomiła mi, że w języku odzwierciedlają się wszystkie zmiany zachodzące w społeczeństwie. Język jest ważny. A nasz język polski jest też po prostu piękny. Kocham go za te wszystkie gościnie, psycholożki, naukowczynie, a także za wszystkie przypadki i zdrobnienia 😁

Książka okazała się być ciekawsza niż myślałam, ale trzeba zaznaczyć, że rozmówczynie autorki to głównie zakonnice znane z mediów, osoby publiczne, rozpoznawalne aktywistki, rzec można - siostry-celebrytki. Wywiady z szeregowymi zakonnicami byłyby zapewne znacznie mniej ciekawe. Oprócz wspomnianych sióstr, mamy też rozmowę z księdzem (wg mnie niezupełnie konieczną w tym zbiorze), z byłą zakonnicą (obecnie wspierającą osoby opuszczające zakony; warto zainteresować się jej działalnością!) i z psycholożką, która - choć nie pracuje zawodowo z zakonnicami - ma różne wnikliwe obserwacje i myślę, że ciekawie mogłaby wypaść jej rozmowa z którąś z przedstawionych nam wcześniej bohaterek. Książkę polecam zarówno osobom będącym blisko Kościoła, jak i będącym daleko - można znaleźć coś dla siebie, nie jest to lektura nużąca, czyta się lekko.

Dla wszystkich, których dzieciństwo przypadało na lata 90, ta książka to sentymentalna podróż po tym co pokazywało nam wowczas świat, czyli po polskiej telewizji. Mamy tu rozmowy z twórcami takich programów jak: Rower Błażeja, Randka w ciemno, Miodowe lata, 997 i wiele innych... Dla milenialsów, bo nie wiem, czy innym da tyle radochy.

Podczas czytania miałem wrażenie, że to nie to samo poczucie humoru co w "The World According to Cunk". Rzuciłem okiem na autorów i wygląda na to, że autorami są: Joel Morris, J.A. Hazeley i inni. Jak zwykle znajomość realiów życia w Wielkiej Brytanii się przydaje, ale niektóre żarty są uniwersalne. Np. w przypadku żartowania z życia w jakimś mieście można wybrać prawie dowolne miasto średniej wielkości i żart do kogoś trafi.

Lubię książki o miejscach, które wciąż pozostają dla mnie niezdobyte. A że jestem miłośniczką zimnych klimatów, Islandia jest takim tematem, który ciągle mnie intryguje. Dlatego widząc tytuł reportażu wiedziałam, że muszę go przeczytać. Uczucia mam mieszane, ale chyba z winy moich własnych oczekiwań. Myślałam, że poczytam może bardziej ogólnikowo, może bardziej o zwyczajach czy wyzwaniach mieszkających na Islandii Polaków. I to też tu jest. Ale przede wszystkim to ponad 20 osobnych historii zupełnie różnych osób, które z różnych powodów zdecydowały się zamieszkać na tej mroźnej wyspie. Jeśli więc kogoś interesują ludzkie losy, jest chętny poznać tyle historii, to świetna książka. Nie każda przedstawiona osoba wzbudziła moją sympatię, czasem bardziej irytację, ale w zasadzie czytanie o tylu różnych perypetiach dało mi szerokie spojrzenie na życie emigrantów na Islandii. Poznajemy zarówno właścicieli prywatnych biznesów, polityków, artystów "zwykłych" obywateli jak i zakonnice. Rozstrzał duży, więc i duże różnice w odbiorze. W rozmowach z bohaterami wychodzą dodatkowe informacje o życiu na Islandii: o prawie pracy, stosunku mieszkańców do emigrantów, o tym jak wyglądają święta państwowe i wiele innych. Nie jest to książka, która mnie porwała i robiłam sporo przerw. Ale koniec końców dowiedziałam się sporo i nie żałuję.

"Kamogawa. Tropiciele samków" to zbiór sześciu apetycznych opowistek. Czytało mi się je bardzo dobrze i szybko, ale wszystkie te historie miał bardzo zbliżony charakter różniły się tylko potrawami. Mimo tego i tak jestem ją zachwycona i zamierzam sięgną po pozostał części . Polecam!

Tym razem było odwrotnie niż lubię: najpierw film, potem książka. Przy mojej autentycznej miłości do kinematografii koreańskiej nie mogłem się oprzeć, wiedząc przecież, że książkę mam na liście. Wiem więc przez to, czego mogę się po książce spodziewać, no i nie będzie żadnych niespodziewanych twistów fabularnych… Historia stara jak świat (korporacji): jesteś branżową wyjadaczka i zęby zjadłaś na swym fachu, a tu już młode rekinki czekają na miejsce po tobie i cię podgryzają... A co, jeśli branża to morderstwa na zlecenie? A jeśli wykonuje się zawód na tyle długo, że chcieć cię dopaść próbuje przeszłość? Eliminatorka-kobieta to może i teoretycznie zaleta dla firmy (mniej budzi podejrzeń, a wśród ofiar - na chwilę przed śmiercią - może i mniej respektu), ale teraz - właśnie coraz bardziej się starzejąca? To już chyba dla firmy problem podwójny? Aspekt obrazu starości w azjatyckich społeczeństwach - nawet jeśli wykonuje się niecodzienną pracę killera - to ciekawe poznawczo rejony tej pozornie lekkiej i nawet ciut humorystycznie podanej opowieści. No właśnie, gdyby tylko nie ta starość… Ciekawy język i terminologia, zabawne pseudonimy bohaterów, a sądzę że i niezłe tłumaczenie. Koleżanka ucząca się koreańskiego wiedziałaby to pewniej. Świetnie mi się ta książka wkomponowała (Wyzwanie Czytelnicze: książka będąca pierwowzorem filmu) jako małe przepłukanie czytelniczych kubków smakowych między jednym ciężkim dziełem, a kolejnym mniej jeszcze wesołym… I podsumowanie: książka podobała mi się bardziej niż film, który obejrzałem jeszcze przed jej lekturą (a film wszak niezły, oceniłem 7/10); Koreańczycy robią świetne kino akcji, choć jest w książce jakaś trudno przekładalna warstwa społeczno-obyczajowa. Mam pretensje o okładkę: ta utrzymana w komiksowo-mangowej manierze sugeruje komedię kryminalną czy inny żart literacki, a tymczasem dostajemy poważne dzieło o wymowie społecznej, o którym można by co-nieco podyskutować… I właśnie uświadamiam sobie, że mam jeszcze jedną książkę autorki na liście “do przeczytania”, choć wciąż jeszcze czekam na dobrą cenę.

„Prawdziwie, do szaleństwa. Dzienniki” to niezwykły zapis ponad dwóch dekad życia jednego z najbardziej charyzmatycznych aktorów swojego pokolenia – Alana Rickmana. Obejmujące lata 1993–2015 zapiski są czymś więcej niż kroniką zawodowych sukcesów. To intymny portret artysty świadomego swojego talentu, ale też pełnego wątpliwości, ironii i czułości wobec świata. Rickman, znany szerokiej publiczności z ról w filmach takich jak Die Hard, Sense and Sensibility czy serii Harry Potter and the Philosopher's Stone (gdzie stworzył niezapomnianą postać Severusa Snape’a), w swoich dziennikach pokazuje zupełnie inne oblicze – prywatne, refleksyjne, momentami zaskakująco surowe. Jego notatki są błyskotliwe, pełne trafnych obserwacji i charakterystycznego, lekko sarkastycznego humoru. Jednym z największych atutów książki jest jej szczerość. Rickman nie tworzy własnej legendy. Zamiast tego odsłania kulisy pracy aktora: zmęczenie planem filmowym, napięcia w branży, niepewność co do artystycznych wyborów. Czytelnik ma wrażenie, jakby siedział obok niego w garderobie, słuchając półgłosem wypowiadanych myśli. Opisy pracy nad kolejnymi projektami – zarówno filmowymi, jak i teatralnymi – pokazują jego ogromny profesjonalizm i dbałość o detal. Rickman traktował aktorstwo nie jako zawód, lecz jako rzemiosło wymagające dyscypliny i nieustannego rozwoju. Szczególnie poruszające są fragmenty dotyczące relacji międzyludzkich. Aktor z czułością pisze o przyjaźniach, współpracownikach i spotkaniach, które go ukształtowały. Widać jego lojalność i głęboką potrzebę autentyczności. Przedmowa autorstwa Emma Thompson nadaje książce dodatkowy, osobisty wymiar – to głos przyjaciółki, która znała Rickmana nie tylko jako gwiazdę, ale jako człowieka o wielkim sercu i nieprzeciętnej inteligencji. Dzienniki są również zapisem zmieniającego się świata – branży filmowej, polityki, kultury. Rickman, jako niestrudzony działacz społeczny, komentuje wydarzenia z wyraźnym zaangażowaniem. Nie boi się wyrażać opinii, czasem krytycznych, ale zawsze przemyślanych. Ta warstwa czyni książkę czymś więcej niż wspomnieniami aktora – to także dokument epoki widzianej oczami wrażliwego obserwatora. Styl Rickmana jest oszczędny, lecz sugestywny. Krótkie zapiski potrafią oddać całą gamę emocji – od ekscytacji po rozczarowanie. Momentami forma dziennika sprawia, że narracja jest fragmentaryczna, co może wymagać od czytelnika skupienia, ale jednocześnie nadaje lekturze autentyczności. To nie jest wygładzona autobiografia, lecz prawdziwy zapis myśli, często powstających „tu i teraz”. „Prawdziwie, do szaleństwa. Dzienniki” to książka dla tych, którzy chcą zobaczyć, co kryje się za sceniczną maską. To opowieść o pasji, pracy i przemijaniu, ale także o wdzięczności i miłości do sztuki. Czytając ją, można niemal usłyszeć charakterystyczny, głęboki głos Rickmana – spokojny, ironiczny, a jednocześnie pełen ciepła. To pożegnanie z artystą, który pozostawił po sobie nie tylko wielkie role, lecz także mądre, przenikliwe słowa.

Ta książka jest swoistym hołdem złożonym zmarłej dziennikarce Lidii Ostałowskiej. Ten hołd to dokończenie przerwanego wywiadu ze skazaną za zabójstwo na dożywocie Moniką. W latach 90-tych miały miejsce 3 głośne sprawy, gdzie czynny udział w morderstwach miały kobiety. Wiązało się to zapewne ze zmianą ustroju kiedy zdezorientowani młodzi ludzie uznali, że będą teraz żyć jak w Ameryce, znanej z filmów. Książka, poza sporą dawką informacji na temat życia w żeńskim więzieniu, jest przede wszystkim głosem przeciw karze dożywocia, które nie daje żadnej szansy na resocjalizację. Czy robi to przekonująco ? Każdy oceni sam. Mnie zostawił w stanie zawieszenia i wątpliwości.

Największe wrażenie robi uświadomienie sobie, jak mało wiemy o Słowenii. Choć przecież nie ma się czemu dziwić - każdy kraj ma swoją historię. Autorka nie wspina się na wyżyny reportażu, ale sprawnie i przyswajalnie opowiada o państwie, jego mieszkańcach, sąsiadach i nastrojach.

Moje głupie pomysły jest trafnym i gorzkim podsumowaniem losów głównego bohatera. Każdy wybór Archy’ego niesie konsekwencje, których nie da się cofnąć ani zneutralizować. Próba kradzieży jajek kończy się kalectwem. Zdobycie ukochanej fortelem prowadzi do relacji, której nie potrafi udźwignąć ani ochronić. Planowany zamach na syna owocuje odwetem -przemoc rodzi przemoc, nawet jeśli intencją było przetrwanie. Powieść Zannoniego pokazuje bezduszne prawa natury, którym - wbrew pozorom - podlegają również ludzie. Matka Archy’ego zostaje porzucona przez ojca. Czym to właściwie różni się od mężczyzn, którzy odchodzą i nie płacą alimentów? Z czasem wiąże się z nową kuną i stopniowo zapada w zapomnienie o własnych dzieciach - ile matek zatraca się emocjonalnie w relacji z konkubinem, zaniedbując wcześniejsze więzi? Świat zwierząt nie jest tu bardziej okrutny niż ludzki; jest po prostu uczciwszy w swojej bezwzględności. Archy od początku czuje, że nie pasuje do świata. Podważa jego sens, próbuje przechytrzyć los, a nawet samą śmierć, jakby nadając znaczenie ciężkiej egzystencji mógł ją unieważnić. W tym sensie jest postacią głęboko ludzką - kimś, kto nie akceptuje ograniczeń własnych zasobów, kto buntuje się przeciw słabości i przypadkowości istnienia. Dopiero z czasem ta historia odsłania się jako metafora dorastania: bolesnego dojrzewania do uznania, że nie jesteśmy wszechmocni, że nie wszystko da się naprawić, a śmierć jest nie tyle porażką, co nieuniknioną częścią życia. Dlatego ta powieść może być szczególnie dotkliwa dla osób, które zaznały żałoby. Nie oferuje pocieszenia.. Zmusza raczej do konfrontacji z brakiem - z tym, że miłość, strata i przemijanie nie zawsze prowadzą do katharsis. Ta historia przywodzi mi na myśl słowa Mariny Diamandis: "I envy the birds high up in the trees They live out their lives so purposefully I envy the spiders, the squirrels and seeds They all find their way automatically" Zazdrość wobec istot, które nie muszą pytać o sens swojego istnienia, staje się jednym z najbardziej bolesnych tematów tej książki. Moje głupie pomysły to nie opowieść o zwierzętach, lecz o uniwersalnym doświadczeniu życia - o próbach nadania mu znaczenia mimo ograniczeń, błędów i nieuchronnego kresu.

Książka utwierdza w przekonaniu, że Islandia to świetna destynacja i sprawia, że znikają marzenia o podróży, a pojawia się plan. Autorka wciągająco opowiada i sprytnie rozkłada akcenty nie skupiając się tylko na klimacie czy krajobrazie, ale częstując nas również ciekawostkami o historii, codziennym życiu i sposobie bycia Islandczyków. Skutecznie pobudza wyobraźnię - po lekturze śniły mi się elfy, krasnoludy, islandzcy niewolnicy i, nie wiedzieć czemu, Godzilla. :D

Jeden z najbardziej wstrząsających reportaży z jakim miałam do czynienia. Słuchałam w audiobooku i naprawdę musiałam kilka razy przerwać, żeby móc się otrząsnąć. Każdy kraj chyba ma swój "wstyd", Hiszpania ma ukradzione dzieci z nielegalnych adopcji. W cały proceder zmieszani byli: władze, lekarze, kościół, w imię frankistowskiegio spełniania obowiązku tworzenia przykładnego społeczeństwa. Idea za którą stały pieniądze. Opisy realistyczne, suche, pokazują fakty, wywołują skrajne emocje od smutku, przez niedowierzanie i niezrozumienie po wściekłość. Nie znałam tej historii wczesniej, a dodatkowo porażające jest też to, że wszystko działo się całkiem niedawno. W głowie się nie mieści. Lektura wstrząsająca, ale potrzebna.

Nigdy nie byłem wielkim fanem Harry’ego Pottera. Znam książki, widziałem filmy, ale raczej na zasadzie kulturowej oczywistości niż fanowskiej fascynacji. A jednak podczas czytania złapałem się na czymś w rodzaju nostalgii, takim cichym powrocie do własnego dzieciństwa, kiedy Potter był po prostu częścią tła. Największe zaskoczenie? Ta książka jest po prostu dobrze napisana. W autobiografiach aktorów wcale nie jest to standard. Felton opowiada o sobie bez pomnikowej pozy i bez nadmiernego użalania się nad sobą. Oczywiście trudno ocenić, ile w tym czystej szczerości, a ile świadomej autokreacji, ale działa to przekonująco. Jest w tym dystans do siebie, trochę autoironii i sporo zwyczajnej ludzkiej sympatii. A najlepszy dowód, że ta książka działa: po jej przeczytaniu zainteresowałem się Feltonem bardziej niż przedtem, na przykład zacząłem go śledzić w mediach społecznościowych, gdzie to, co widzę, jest w jakiś sposób spójne z wizerunkiem przedstawionym w książce.

Dwie wady tej pozycji: Nie jest to reportaż (więc tytuł wprowadza w błąd) oraz trochę chaotycznie jest napisana. Treść i sens czuję i rozumiem. Może dlatego, że sama doświadczyłam czasowej emigracji. Może dlatego, że wielu z moich bliskich żyje poza Polską ( a nawet w Norwegii). Ale najbardziej ze względu na zgodność tych doświadczeń z opisywanymi. Trzeba by mieć skórę słonia, żeby twierdzić, że jest inaczej.