Pod powierzchnią: Profil mordercy

Nigdy nie słyszałam o rodzinie Murdaugh ale Jonh Glatt to mój ulubiony pisarz non fiction więc nie mogłam nie sięgnąć po tę pozycję. Ogólnie sama historia jest dość ciekawa i dobrze napisana (co jest oczywiste). Ale jak dla mnie autor podaje za dużo szczegółów, co sprawiło że czasamami gubiłam się w wydarzeniach. Niektóre zasady prawne obowiązujące w USA były dla mnie nie zrozumiałe co też nie ułatwiało lektury. Książka jest warta przeczytania ale nie jest to moja ulubiona pozycja tego autora.

W pierwszych slowach nadmienie iż Autorka przedstawia Uzależnienie od Alkoholu w profesjonalny sposób zarówno Mężczyźni i jak kobiety sie uzależniaja mimo iż różnica jest znacząco wyraźna a alkohol dziala podobnie jak substancje psychoaktywne . Natomiast przyzwolenie jakie istnieje na picie mezczyzn i kobiet jest bardzo krzywdzace stygmatyzacja kobiety bedącej pod wpływem nie zna granic jej nie wypada bo jest kobieta standardy wymagaja od kobiet roli czystej pieknej dobrej matki i żony . Dlatego pija w ukryciu i rzadko prosza o pomoc wypierając problem negatywnie wplywający na zdrowie fizyczne i psychiczne . Z poczucia lęku i wstydu bedąc oceniana . Ksiażka porusza inne aspekty uzaleznienia seksu i niecodziennych praktyk Jak (BDSM) które prowadzi do silnych doznań erotycznych jak i zachowań kompulsywnych obnażanie sie w miejscach publicznych i podglądanie ludzi w traktacie stosunku . Jest to moja pierwsza i nieostatnia pozycja Pani Agaty Jankowskiej .

Dziecko do pracy? No chyba jakiś żart, no jako młodociany od 16 lat i to na odpowiednich warunkach. Tak teraz podchodzimy do tematu, no może jeszcze młodsi dorabiaja ale to już często w rodzinnym biznesie lub przy bardzo prostych czynnościach. To obecnie, ale nie zawsze byłao tak rożowo. I tu warto zajrzeć do tego reportażu, w którym autorka zebrała rozmaite dane dotyczące pracy dzieci w okresie od około końca XIX wieku do czasów wojennych. Serce się kraje gdy sie czyta takie historie, o maluchach, obecnych przedszkolakach, którzy pracują często wraz z rodzicem wykonując drobne czynności i dzięki temu dokładają się do groszy zarabianych przez rodzica. A jeśli nie w fabryce, to obowiązkowo praca w domu lub w polu od pasania gęsi po wychowywanie dzieci niewiele młodszych od nianiek. Dramatyczne to obrazy często znane z kart literatury, a tu zebrane w całość i pokazujace całą nedzę tego pokolenia. na pewno podczas lektury włączą sie wspomnienia zasłyszane od dziadków wspomninajacych swoje dzieciństwo z okresu czy to przed wojną czy tuż po niej, gdzie liczyła się każda para rąk nie ważne w jakim wieku one były. Reportaż bardzo realistyczny, przemawiajacy do wyobraźni, miejscami mocno wstrząsający.

Jestem bardzo zaskoczony tak niską ocena bo jest zdecydowanie zaniżona. Ciekawe spojrzenie na chrześcijański antysemityzm. Autorzy często odwołują siendo książki Płuczki opisującej ludzi poszukujących żydowskich kosztowności w obozach zagłady. Ta książkę też polecam.

Moja babcia zawsze powtarzała, że należy bać się żywych, a nie zmarłych, bo tylko oni są w stanie zrobić nam największą krzywdę. Zgadzacie się z tym? . Doktor medycyny sądowej Philippe Boxho podzielił się z czytelnikami tajemnicami zawodowymi swojej codziennej pracy w prosektorium. Pokazał on te ciemniejsze strony, ale i nie obyło się od tych humorystycznych przypadków. Temat śmierci to temat zasługujący na szacunek i powagę, ale w pewnych momentach ta powaga znika, a pojawia się rozbawienie i niedowierzanie z zaistniałych sytuacji i to stara się czytelnikowi pokazać autor. . Jeden z ciekawszych reportaży, jakie ostatnio czytałam. Nie masz ochoty kończyć, wręcz się zmuszasz, aby odłożyć książkę chociaż na chwilę. Z pewnością jest spowodowane lekkością, z jaką pisze autor. Jego sposób opowiadania i przekazywania własnej wiedzy był stonowany i spokojny, nie próbował za wszelką cenę wywołać szoku i czytelnika. Autorowi zależało jedynie, aby podzielić się z nami swoją pracą za kulis, tym z czym musi się borykać na co dzień, co jest w stanie wyczytać ze zwłok, a nawet dotrzeć do przeszłości denata, brzmi niewyobrażalnie prawda? . Wiele z tych historii pokazuje, jaki los może być nieprzewidywalny, a w rzeczywistości potrafi bardziej zaskoczyć od samej fikcji, nawet i tej literackiej. Czy zmarli mogą mówić? Oczywiście, że tak, wręcz mogą nam wiele przekazać, tylko musicie sami się o tym przekonać. Polecam!

Kiedy zatonął prom Jan Heweliusz ja miałem nieco ponad 10 lat. Jak przez mgłę przypominam sobie moje zdziwienie, kto to jest ten Jan Heweliusz, o którym tak dużo mówi się w telewizji. Jako, że historia w czwartej klasie podstawówki nie mówiła o tym siedemnastowiecznym astronomie to nie wiedziałem o czym mowa, a chodziło o zatonięcie promu. Od katastrofy minęło już 33 lata a obecnie dość dużo się o niej mówi, chociażby w serialu czy w kilku książkach w tym także tej, którą zacząłem czytać 1 stycznia 2026 roku. Mam na myśli reportaż pani Katarzyny Janiszewskiej pt. "Katastrofa Heweliusza", który wydany był przez Wydawnictwo Chmury. W książce tej pani Katarzyna próbuje odtworzyć to, co działo się w czasie feralnego kursu ze Świnoujścia do Ystad. Ponadto autorka pokazuje wcześniejszą historię promu i to, co się z nim działo. Informacje te powodują, że włos się na głowie jeży. W książce tej znajdują się także dość odważne tezy, lecz jakie one są to dowiecie się z kart tej książki. Reportaż ten czytało mi się bardzo dobrze. Na przeczytanie 343 stron potrzebowałem pięciu dni oraz siedmiu posiedzeń. Wynik taki plasuje tytuł ten na 142 miejscu wśród 372 książek Przeczytanych na tronie. Zdecydowanie polecam. https://www.facebook.com/czytamnatronie/

Nasuwa mi się myśl, ile pracy kosztowało autorkę zebranie całego materiału na książkę – niesamowite. Tak bardzo szczegółowe, wnikliwe jest to spotkanie z bohaterkami i bohaterami. I przerażające. Mówi się, że karma wraca. W przypadku Kennedych, o ile wymiar sprawiedliwości nie dał rady, ludzie nie potrafili, więc została tylko karma. I całe szczęście. Jest to książka o dużej niesprawiedliwości. O wykorzystywaniu władzy. O bezduszności. I o kobietach, które niestety, były przede wszystkim ofiarami.

"Rok w PRL. Codzienność na kartki" to reportaż przybliżający realia życia w Polsce Ludowej. Książka opisuje życie w czasach pustych półek, konieczność stania w długich kolejkach, "polowanie" na produkty, rolę kartek i talonów oraz kreatywność obywateli w "organizowaniu" życia codziennego. Przedstawia świat, w którym propaganda zderzała się z szarą rzeczywistością "przejściowych trudności", a skargi trafiały do ignorowanych książek zażaleń. Żyjąc w tamtych czasach, człowiek brał taką rzeczywistość za normę i dopiero z czasem życie nabierało innych kolorów. Obecnie wiele sytuacji się przypomina i czytając można popatrzeć na tamten okres z innej perspektywy. Teraz można się z tego śmiać, ale wtedy nie było do śmiechu. Odświeżona pamięć i żywe wspomnienia. Warto zatopić się w lekturze.

Czym jest profilowanie? Dla niektórych jest „wróżeniem z fusów”. Nic bardziej mylnego. Urszula Cur w rozmowie z Dorotą Kowalską obala ten krzywdzący mit. Co więcej, zaprasza nas za kulisy swej pracy, w której zajmuje się profilowaniem. Tworzeniem obrazu zabójcy. Obrazu, który (jak historia kryminalistyki pokazuje), często prowadzi do schwytania morderców. „Profil zabójcy” to zaproszenie do poznania sposobów odkrywania „wydarzeń”, które rozegrały się na miejscu zbrodni. Lektura tej książki daje nam możliwość poznawania metod „układania puzzli zbrodni”. Jeśli uwielbiacie kryminały, to dzięki tej książce możecie poznać mechanizmy pracy śledczych, nie tylko tych fikcyjnych bohaterów literackich, ale przede wszystkim prawdziwych profilerów, którzy w realnym życiu odkrywają psychopatyczne umysły, motywy i działania prawdziwych zabójców. To niezwykłe zaproszenie do poznania pracy profilerów, którzy każdego dnia kawałek po kawałku odkrywają prawdziwą twarz mordercy. Urszula Cur jest doświadczoną profilerką i psycholożką. W rozmowie z Dorotą Kowalską dzieli się z nami swoją wiedzą. Opowiada o swej jakże ciekawej pracy, w której cierpliwość, skupienie oraz umiejętność układania elementów zbrodni są kluczem do schwytania morderców. Często zastanawiałem się, czy profilerem może zostać każdy? Czy tylko wiedza i umiejętności pozwalają wykonywać tę pracę? A może należy posiadać pewien gen doskonałości w dedukcji w łączeniu faktów, a przede wszystkim obrazów pozostawionych na miejscu zbrodni? Teraz po lekturze tej książki wiem, że to wszystko połączone razem pozwala być profilerem - umiejętnym profilerem. Dorota Kowalska jest dziennikarką i autorką wielu książek. Na kartach tej najnowszej z dziennikarską skrupulatnością zadaje pytania, drążąc temat profilowania. Warto dodać, że w tej książce poprzez właśnie precyzyjne, umiejętne zadawanie pytań, pozwala nam nakreślić obraz prawdziwego profilera. Jeśli temat profilowania jest oczkiem w Waszej głowie, to jestem przekonany, że „Profil zabójcy" zaspokoi Waszą ciekawość. Nie tylko miłośników kryminałów, lecz również studentów kryminalistyki, którzy w przyszłości pragną być mistrzami tej profesji. Ta książka jest doskonałym sposobem na odkrycie sposobów profilowania. Jestem przekonany, że ten tytuł powinien być lekturą obowiązkową każdego profilera - obecnego i przyszłego. Urszula Cur w swej pracy patrzy i dostrzega to, czego nie widzą inni. Dzięki książce „Profil zabójcy” możemy dostrzec sposoby odkrywania szczegółów zbrodni w oparciu o rekwizyty, ślady pozostawione przez mordercę na miejscu zbrodni. Umiejętne połączenie tych faktów jest kluczem do jego schwytania. Urszula Cur go posiada, i dzieli się nim podczas rozmowy z Dorotą Kowalską. Warto wziąć w niej udział i zasiąść do lektury tej książki.

„Przystanek Tworki. Historia pewnego szpitala”, który napisał Grzegorz Łyś, to prawdziwa skarbnica wiedzy o najbardziej rozpoznawalnej lecznicy w Polsce. Przeczytamy w niej (w wielkim skrócie), o tym, jak to się stało, że szpital powstał i jakie były założenia, jeśli chodzi o sposoby leczenia. Przejdziemy całą historię szpitala aż do lat 90 tych XX wieku. Dla osób oczekujących obszernej monografii książka może okazać się rozczarowująca ze względu na ogólną treść. Mamy tu połączenie historii budynku, personelu i dziejów psychiatrii na ziemiach polskich, związane z tym fakty, anegdoty oraz wspomnienia. Książka wciągnęła mnie w pełen tajemnic świat Szpitala w Tworkach. Cenionej placówki psychiatrycznej, która powstała w końcu XIX wieku na terenie Pruszkowa. Jest świetnym kompendium wiedzy o tej placówce, a także o historii polskiej psychiatrii. Pełna recenzja na https://domowaksiegarnia.pl/recenzje/literatura-faktu/reportaz/przystanek-tworki-historia-pewnego-szpitala-grzegorz-lys/

Ostatnio sięgnęłam po bardzo dobry i wstrząsający reportaż Ewy Ornackiej pod tytułem "Pato mafia. Najbardziej brutalny gang III RP". Dzięki niemu przekonacie się, jak cienka granica jest między dobrem a złem i co czeka na nas, gdy ją przekroczymy.  Nie od dziś wiadomo, że gangi w latach dziewięćdziesiątych i dwutysięcznych trzymały w garści policję, prokuratorów itd. Może nadal ich wszystkich trzymają. Wystarczy popatrzeć na to, jak długo ciągną się niektóre sprawy, jak wolno idzie tropienie prawdziwych potworów, jak łatwo przestępcy umykają wymiarowi sprawiedliwości i jak niskie wyroki otrzymują za swoje przewiny. Korupcja ma się dobrze.  Autorka wykonała kawał dobrej roboty. Przedstawiła głośne sprawy. Dotarła do świadków i przestępców. Prowadziła rozmowy z groźnymi osobami, ludźmi, którzy zostali porwani dla okupu i policjantami. Jeżeli lubicie reportaże typu True crime, to idealnie trafiliście. Nie zawiedziecie się, czytając lub tak jak ja słuchając. Audiobook czyta Bartek Głogowski. Warto wysłuchać jego interpretacji. Poruszane są tu wątki między innymi: porwań, haraczy, handlu narkotykami i oczywiście korupcji. Poznacie stare polskie gangi — między innymi Pruszków i groźny Mokotów. Nie mogłam oderwać się od słuchania tego audiobooka. Moim zdaniem warto go wysłuchać.

Co musi się wydarzyć, by objawienie stało się narzędziem władzy, a wiara przestrzenią lęku zamiast zbawienia? Książka zanurzona w półmroku historii, gdzie wiara splata się z obsesją, a duchowość z władzą nad drugim człowiekiem. Autor prowadzi czytelnika przez opowieść o ruchu mariawitów i postaci Feliksy Marii Franciszki Kozłowskiej, zwanej Mateczką, nie jak suchy historyk, lecz jak śledczy schodzący coraz głębiej do piwnic zbiorowej pamięci. Autor buduje narrację gęstą, momentami duszną, opartą na dokumentach, relacjach i kościelnych archiwach, ale podszytą wyraźnym niepokojem. Nie chodzi tu jedynie o rekonstrukcję wydarzeń, lecz o próbę zrozumienia mechanizmów, które pozwoliły jednej kobiecie stać się centrum kultu, a całej wspólnocie zamknąć się w świecie własnych objawień i prawd. Najsilniejszym elementem książki jest atmosfera nieustannego napięcia. Im dalej w lekturę, tym wyraźniej widać, że Mateczka to opowieść nie tylko o mariawitach, ale o ludzkiej potrzebie absolutu i o cenie, jaką płaci się za bezkrytyczną wiarę. Terlikowski nie osądza wprost, lecz konsekwentnie odsłania pęknięcia. W tej ciszy między cytatami i faktami czai się groza – spokojna, chłodna, niemal sakralna. Po jej zamknięciu nie ma prostych odpowiedzi ani poczucia ulgi, jest raczej ciężkie pytanie o odpowiedzialność – duchowych przywódców i tych, którzy chcą być prowadzeni. „Mateczka” działa jak cień rzucony na znane pojęcia wiary i świętości, zmuszając czytelnika, by spojrzał na nie z innej, znacznie ciemniejszej strony.

Wiedza autora godna podziwu, fakty mówią same za siebie, mieszkam q Beskidzie Niskim i nie jednokrotnie widziałem "leśne pustynie" tak zwanej dobrej gospodarki leśnej. Wszystko z "wierzchu" wygląda pięknie ale im dalej w las to jego brak jest dokuczliwy , żal że ludzie którzy powinni dbać o nasze i przyrody dobro robią jego zagładę. Autor pokazał wiele patologii tego środowiska ale czy to coś zmieni? czy zmiana opcji politycznej zmieni las? Nie mam przekonania... kocham las, chcę być w lesie, lecz czy będzie taka możliwość... Warto zapoznać się ze strukturą lasów ale zobaczyć też ich patologię, przeczytaj, pomyśl, odpowiedz sobie.

Marek Sekielski WSPÓŁUZALEŻNIONE  Reportaż czy też seria rozmów. Autor jest znany większości ludzi w Polsce, a wśród uzależnionych słyszał o nim chyba każdy. Wiem, bo o to pytam.  Wciągające rozmowy głównie z kobietami, bo ich ten problem najczęściej dotyczy. Na dziesięć współuzależnionych nowe życie zacznie jedna. Reszta żon, partnerek, matek tkwi w patologicznej sytuacji, która wyniszcza całą rodzinę. Nie można ich za to winić. Może dla patrzących z zewnątrz sprawa jest klarowna i prosta. Tymczasem problem współuzależnienia jest nie tylko złożony, ale stanowi właściwie całą grupę nieprawidłowości, zaburzeń, to rodzaj jednostki chorobowej. W związku z tym, że w Polsce alkoholizm i inne nałogi są bardzo częste, kobiet które utkwiły w tej patosytuacji jest tysiące. Warto zrozumieć, skąd i na czym to polega, bo to wcale nie jest proste ani oczywiste.  Zachęcam do przeczytania, żeby zrozumieć i wiedzieć. Poza tym może tym sposobem uda się komuś pomoc. Pomyślałam,  że będę polecać tę książkę innym, bo czasem taki tekst i uświadomienie sobie problemu może pomóc poszukać dla siebie terapii i wyjść z na prostą.  Pamiętam wiele takich kobiet i kiedyś nie umiałam ich zrozumieć. Teraz jest mi łatwiej,  bo lata doświadczenia w pracy robią swoje, choć wciąż zdarzają się sytuacje, gdy brakuje mi słów.  Wspominam panią, która bała się o męża. Nie chciała, żeby wychodził z domu, bo mógł spotkać kolegów, z którymi zacząłby pić i w związku z tym zniknąć z domu na jakiś czas. Dlatego robiła wszystko, żeby pozostawał z nią, pod jej kontrolą, w ich mieszkaniu. Kupowała mu alkohol, żeby pił go w domu sam, a nie gdzieś z kolegami. W sklepie, do które chodziła na zakupy każdego dnia myślano, że to ona jest alkoholiczką. Pamiętam też młodą kobietę ślepo zakochaną w swoim mężu. Mąż stracił ogromne sumy pieniędzy w grach hazardowych. Okradł ojca, z którym prowadził interes. To były naprawdę duże pieniądze. Do tego był alkohol i imprezy. Ta kobieta była "oporna"na wszystko, co złego zrobił jej mąż. Nawet to, że zaraził ją kiłą niczego nie zmieniło. Klapki na oczach. Nie wiem, jak potoczyły się jej losy.  Pamiętam też, jak kiedyś uniosłam się mówiąc "co pani wyprawia!". Głupio mi potem było, ale początkowałam w zawodzie. Przyszła do mnie z mężem, żeby go leczyć z alkoholizmu. Z naszej trójki wszyscy chcieli jego zdrowienia za wyjątkiem jego samego. Pił ciągami, a wtedy nie chodził do pracy. Był "cieciem" i sprzątał na osiedlu. Jego żona chodziła do pracy za niego, gdy wpadał w kolejny ciąg picia. Współuzależnienie nie ma związku ze statusem społecznym, wykształceniem czyli jest "bardzo demokratyczne". Nie należy go kojarzyć z "patologią", biedą, brakiem wiedzy. Kobieta może być prezesem korporacji, adwokatem czy lekarką i też wpadnie. Rzecz w deficytach wyniesionych z dzieciństwa, braku umiejętności w stawianiu granic, często też poczuciu osamotnienia w chorobie uzależnienieniowej partnera. Nie twierdzę,  że po przeczytaniu książki można stać się specjalistą od tematu, ale jeśli uda się choć trochę go zrozumieć, to nie będzie to zmarnowany czas.  

Czy Wy też macie wrażenie, że żyjemy w kulturze „tabletki na każdą okazję”? Ten post będzie o książce, która sprawia, że po jej zamknięciu zaczynasz inaczej patrzeć na szafkę z lekami w domu swojej mamy czy babci. Przeczytałam „Polskę na prochach” dawno i do teraz mam w uszach echo rozdziału o „babciach chodzących po ścianach”. ​ ​To nie są historie z mrocznych zaułków. To cicha epidemia w kapciach, historie staruszek, które leki przepisane na 2 tygodnie... biorą od 20 lat. Często w tajemnicy przed rodziną, często dzięki lekarzom, którzy wypisują recepty „pod stołem”, dla świętego spokoju. Prawda wychodzi na jaw dopiero w szpitalu, gdy odstawienie pigułek powoduje bezsenność i tak silne objawy odstawienne, że lekarze od razu wiedzą, że mają do czynienia z uzależnieniem. ​Już na studiach patrzyłam na wizyty specjalistów, m.in. psychiatrów, z przerażeniem. Widziałam i widzę mechanizm „szybkiego plastra”. ​15 minut- tyle czasami trwa diagnoza depresji czy zaburzeń lękowych. ​Totalny brak planu- leki są wprowadzane i odstawiane bez należytej opieki. Lata na chemii- to, co miało być wsparciem doraźnym, staje się „protezą” na dekady. ​ ​Oglądałam serial Zabić ból o kryzysie opioidowym w USA i chociaż był dobry, to mnie nie zaskoczył. Utwierdził mnie tylko w decyzji, dlaczego od lat nie mam w domu kablówki. Nie chcę patrzeć na bloki reklamowe, gdzie w każdej przerwie serwuje się nam „lek na wszystko”. Na smutek, na nogi, na brak energii, na wątrobę. Ciekawe, co musiałoby się stać, żeby ludzie się obudzili. Przemysł farmaceutyczny ratuje życie, wiem i szanuję to wielkie osiągnięcie nauki. Jednak dokładnie ten sam przemysł jest też gigantycznym biznesem, który nie zawsze ma na celu nasze dobro. To bolesna lekcja, że świat nie zawsze jest dobry (to mój odwieczny ból duty i rozkmina dlaczego ludzie po prostu nie mogą być dobrzy), a intencje tych, którzy sprzedają nam „szczęście w kapsułce”, bywają różne.

Słuchałam książki w wersji audiobooka i mam wrażenie, że albo sięgnęłam po nią ponownie, albo widziałam tę historię w jakimś dokumencie. Trudno mi się do tego jednoznacznie odnieść. Cała książka wydaje się trochę chaotyczna — choć jest uporządkowana i chronologiczna, dzięki czemu historia płynie płynnie, nie do końca rozumiem, skąd pochodzą niektóre opisy zdarzeń. Nie wiem, czy to fakty, czy wyobrażenia autora, co sprawia, że niektóre momenty mi się nie „kleją”. Możliwe, że w rozmowach z bohaterami niektórzy próbowali się wybielić lub złagodzić sytuację, co potęguje ten chaos i niepełne zrozumienie. Może to też wynikać z tego, że żyję w innym kraju i nie byłam świadkiem podobnych wydarzeń, przez co mam wrażenie, że rozmówcy autora wprowadzili zamieszanie i pewne nieścisłości. Sama historia jest okropna, nie potrafię pojąć, jak ktoś może oszukiwać otoczenie, manipulować własnymi dziećmi i robić to wobec innych ludzi. Mamy prawa człowieka i dziecka, żyjemy w Europie, w cywilizowanym świecie, a mimo to nie potrafimy poradzić sobie z przemocą fizyczną w pełnej rodzinie. Pytanie, jak uchronić dzieci przed matką, przed opuszczeniem i tym, że „dobro dzieci” dla każdego znaczy coś zupełnie innego.

Bardzo dobrze napisana książka, w której znajdziesz informacje nie tylko o gangusach z pierwszych stron gazet, ale i o tych, o których nie wspominali inni autorzy. Patryk wykonał tutaj kawał dobrej roboty i widać, że był to ogrom pracy. Ilość akt, które przeczytał można by zapewne liczyć w tonach. Nie rozumiem rozczarowania Czytelników, którzy skarżą się, że w książce pada zbyt wiele nazwisk / ksyw bandytów. Nie wiem na co oni liczyli sięgając po taką pozycję książkową. To nie jest kryminał do poduszki. To reportaż o realiach polski lat 90tych i 2000-nych. Głównie. Bo Patryk prześledził losy niektórych gangusów aż po rok 2025. Tak, niektórzy po odsiedzeniu wyroków wciąż parali się działalnością przestępczą. Tym razem w białych kołnierzykach kręcąc najczęściej karuzelami VATowskimi. Reasumując, nie jest to pozycja dla lubiących proste kryminały, gdzie występuje 3 bohaterów. Tej książce bliżej do historycznej niż do czytadła do poduszki - kryminału czy thrillera. Doceńcie trud, jaki został włożony w napisanie tego wszystkiego. To setki godzin, jak nie tysiące, wśród ton akt spraw. A to nie jedyne źródła, którymi podpierał się autor. Takie książki nie powstają w miesiąc, czy też podczas kilku wizyt w WC - jak to bywa w przypadku Mroza. Serio, chłop pisze te swoje książki szybciej niż ja czytam kryminały. Już nie jego, bo Chyłka już dawno trąci tandetą. Nie to, żeby na początku była jakaś górnolotna, ale czytało się to to znośnie... Wracając do tematu. Książka na pewno spodoba się entuzjastom tematyki polskiej mafii. Dostaje on do rąk książkę, która jako jedna w niewielu, nie nazywa Dziada (domniemanym) szefem grupy wołomińskiej. „Mafia po polsku” wprowadzi Cię w tematykę nie tylko mainstreamowych (?) grup przestępczych w Polsce. Przeczytasz w niej nie tylko o pruszkowskich, wołomińskich i mokotowskich. Ale również o ich podgrupach i o tych mniej znanych, spoza medialnego mainstreamu. Nie żałuję zakupu.

Podziwiam determinację autora, rozumiem jego bezsilność w zderzeniu z "układem" chroniącym pedofilów. Jednakże z drugiej strony odnoszę nieodparte wrażenie, że książka powstała wyłącznie dla monetyzacji tematu. Nie wnosi nic nowego, do wcześniejszych publikacji, czy filmów autora, do których on sam często odnosi się w książce.

Audiobook. Trudna w odbiorze bo i temat nie jest łatwy ale warto pochwalić autora za ten reportaż bo jest profesjonalnie zrobiony z dbałością o szczegóły. Oj, to była trudna przeprawa, momentami opowieści skazanych wzbudzały we mnie niesmak i dopiero później porzuciłem myśli o odstawieniu tego audiobooka i wkręciłem się w historie opowiadane przez więźniów z dożywotnim wyrokiem. Ciężko tu jednoznacznie stwierdzić czy powinienem współczuć czy gardzić tymi osobami. W końcu jeden błąd może zniszczyć komuś życie i sobie również.... Lektura która budzi skrajne emocje ale warto odsłuchać👍

Bardzo ciekawa książka, o prawie każdej sprawie gdzieś coś słyszałem, jednak całość przeczytałem z dużym zainteresowaniem. Autor potrafi ciekawie pisać, przy tym widać, że zgłębił temat. Z podobnych spraw pewnie można uzbierać drugi tom, brakowało mi ciekawej historyjki o delegacji dyplomatycznej z Beludżystanu, która pojawiła się przed wojną w Poznaniu. Tylko, że ta mistyfikacja szybko została wyjaśniona.