Pod niebieskim księżycem

Obyczajowa powieść o miłości, nienawiści, nieporozumieniach i poszukiwaniu prawdy, a w tle ukryte przejście do przeszłości... Mały spoiler dla osób, które miały do czynienia z chorobą nowotworową własną lub kogoś bliskiego. Jedni czytają dużo na ten temat, inni wręcz przeciwnie, starają uciec myślami czy wspomnieniami od choroby. Z myślą o tej drugiej grupie uprzedzam, że jedna z bohaterek ma nowotwór, więc jest opisana walka z chorobą, łącznie z pobytem w szpitalu, chemią i dochodzeniem do zdrowia. Nie są to drastyczne opisy, jednak dla niektórych mogą być niechcianym powrotem do trudnego okresu z życiu. Można oczywiście te fragmenty czy rozdziały pominąć, ale myślę że niektórzy woleliby być uprzedzeni

Wielka miłość Baśki i Michała. "Ona ogień, on woda. On wyważony, ona wariatka.On mistrz kuchni, dlaniej była to czarna magia, choć Baśka teraz nieźle się wyrobiła. On prawie pedant, ona jeden wielki chaos. A jednak połączyła ich naprawdę wileka miłość. Taka, jak to się mówi, aż po grób." Ta miłość trwała jeszcze dłużej, nawet, gdy Michał był już w grobie. Baśka długo nie mogła żyć bez niego. Oprócz miłości Michała i Baśki jest też druga wielka miłość, jaką przez wiele lat ukrywa Łukasz. Nie tylko miłość jest tu gloryfikowana, jest też przyjażń między grupą osób, którzy mogą na siebie liczyc. Brakowało mi trochę opisu jak ta przyjaźn się zawiązała, bo nie łączyła ich wspólna praca, szkoła , zainteresowania a nawet byłi w różnym wieku. Postacie są dobrze scharakteryzowane, każdy jest w pewien sposób inny, mają swoje wady i zalety. Książka choć długa, to cały czas coś siędzieje, nie ma dłużyzn i zbędnych wtrąceń.

Seria Dziwnowo Głównymi bohaterkami są trzy przyjaciółki z domu dziecka, Lilianna, Alwina i Wiktoria. Zupełnie różne pod kątem wyglądu i charakteru. Lilii spokojna i stateczna, Alwi wiecznie rozgadana i Wiki, szogun który wiecznie pakuje się w kłopoty. Tworzą niesamowitą grupę i udowadniają, że slogan "jeden za wszystkich, wszyscy za jednego" jest nadal aktualne. 10 lat temu po wyjściu z "nory" obiecały sobie, że wrócą do Dziwnowa choćby nie wiem co. W noc przed ich wyjazdem buszowały jak zawsze po ich wyspie. Nie zdawały sobie sprawy, że nie są same, a zbrodnia która się wydarzy będzie miała wpływ na życie całego miasteczka. Dodatkowo natknęły się na swojego rodzaju skarb, który miał być ich zabezpieczeniem, gdyby coś w życiu się nie powiodło. W pierwszym tomie poznajemy Liliannę, która jedzie do Dziwnowa spotkać przyjaciółki. Jednocześnie chce pozbyć się balastu, który towarzyszy jej od 10 lat. Już po dotarciu na plażę spotyka Wiktorię, która prowadzi restaurację. Sama wróciła parę lat wcześniej, bo tylko tutaj czuła się jak u siebie. Jednocześnie spełnia się w roli restauratorki i zatruwa życie przystojnemu policjantowi. Lili bardzo doskwiera ciężar tajemnicy. Kiedy dowiaduje się, że sprawa zamordowanego księdza nie została rozwiązana, postanawia sama się nią zająć. Wiki ma odmienne zdanie. Uważa, że grzebanie w przeszłości nic dobrego nie przyniesie. Lilianna jednak nie daje za wygraną i zaczyna dochodzenie od rozmowy z komendantem policji, który delikatnie mówiąc nie przepada za rudą przyjaciółką. Pod koniec drugiego tomu do Dziwnowa przyjeżdża trzecia przyjaciółka, Alwina. Dziewczyny wspominają pobyt w domu dziecka. Poznajemy traumatyczne wydarzenia z ich przeszłości. Zdają relację co się u nich działo przez te parę lat rozłąki. Jednocześnie z razem z facetami poznanymi na wyspie krok po kroku dążą do rozwiązania sprawy sprzed lat, co nie jest łatwe choćby dlatego, że część kluczowych osób już nie żyje, a inni nie chcą wracać do wydarzenia, które wstrząsnęło małym miasteczkiem. Historia nie ma jakiegoś zawrotnego tempa. Jest sporo bohaterów, którzy sami gubią się w tym co pamiętają. Przyjaciółki są fajnie scharakteryzowane, a że uwielbiam wątek enemies to lovers najbardziej podobał mi się trzeci tom, gdzie Wiki dawała popalić Edwinowi. We wcześniejszych tomach czuć między nimi napięcie, ale w ostatnim mamy kumulację. Do tego mamy malownicze opisy nadmorskiej miejscowości oraz zapachy i smaki, że ślinka cieknie. Mi się podobało.

Kolejna, cudowna książka tej autorki. Dwóch braci łudząco do siebie podobnych od lat nie utrzymują ze sobą kontaktu. Mark pracuje w banku, coraz mniej układa mu się z żoną. Damian jest wolnym ptakiem. Za to, co kiedyś wydarzyło się między nimi postanawia się zemścić. Ale los chce inaczej, okrutnie ale...

Pierwszy tom trylogii "Lepsze jutro". Główno bohaterką i narratorką jest Kinga, wydawałoby się kobieta spełniona i szczęśliwa. Ma dobrą pracę, piękne wygodna mieszkanie, nie musi liczyć się z wydatkami, kocha męża a on ją. Ale Kinga nie jest szczęśliwa. "Byłam coraz bardziej zmęczona życiem, jakie prowadziliśmy w ciągu ostatnich miesięcy, brakowało mi ężczyzyny na co dzień, przestały wystarczać telefony, maile, rozmowy przez internet."...."Chciałam stabilizacji, dziecka, męża.." Okazało się, że to o czym marzy Kinga nieodpowiada jej mężowi, ma inne zdanie na temat ich dalszej przyszłośći.

KROK W PRZESZŁOŚĆ Kilka lat temu otrzymałam od wydawnictwa Filia egzemplarz recenzencki powieści Agnieszki Jeż "Taka miłość się zdarza". Jeszcze wówczas nie znałam autorki oraz nie wiedziałam, że jest to trzeci i zarazem ostatni tom cyklu "Dom pod trzema lipami". Książka mi się spodobała, pióro autorki przypadło do gustu, wiec chciałam poznać wcześniejsze wydarzenia, które doprowadziły Klarę Majewską do szczęśliwej miłości, rozliczenia z przeszłością i odnalezienia nowej rodziny. A tymczasem minęło sporo czasu zanim sięgnęłam po "Serce z szuflady" - powieść, od której wszystko się zaczęło... Jestem miło zaskoczona, że po dłuższej przerwie tak szybko i łatwo odnalazłam się w tej ciepłej, wzruszającej i intrygującej historii. Klara żyje pod presją przeznaczenia. Jej przodkinie - babcia i mama samotnie wychowywały swoje córki, a ona wiążąc się z Pawłem miała nadzieję przerwać ten zaklęty krąg. Tymczasem narzeczony tuż przed zaplanowanym ślubem zrywa zaręczyny i zwraca jej wolność, co Klara postrzega jako pech, a nawet fatum. W tej trudniej sytuacji dziewczyna decyduje się na wyjazd do Krakowa aby tam zająć się mieszkaniem, które odziedziczyła po zmarłej niedawno prababci Emilii. Bohaterka chce uporządkować rzeczy krewnej, pozałatwiać spadkowe formalności i ostatecznie sprzedać mieszkanie w ponad stuletniej Kamienicy pod trzema lipami, która pozostaje w rodzinie od pokoleń. Splot nieoczekiwanych okoliczności skłania jednak Klarę do zmiany decyzji. Wydaje się, że mieszkanie na Wiślnej może stać się dla niej wymarzonym domem, ale ma też swoje tajemnice. Dziewczyna odnajduje w mieszkaniu pamiętnik prababci, który rzuca zupełnie nowe światło na losy rodziny Majewskich. Pojawia się mnóstwo zagadek i znaków zapytania. Czy Klarze uda się rozwiązać te łamigłówki i znaleźć wszystkie odpowiedzi? Spotkanie z trzema, a dokładnie nawet czterema pokoleniami kobiet Majewskich było ekscytującą przygodą. Z ochotą udałam się do Krakowa aby poznać od początku ich skomplikowane losy. Teraźniejszość przeplata się tu z przeszłością, pamiętnik prababci jest świetnym sposobem na wprowadzenie retrospekcji, a obecne wydarzenia pozwalają zajrzeć za kulisy stosunków międzypokoleniowych w tej rodzinnej opowieści. Moim zdaniem to właśnie przeszłe wydarzenia stanowią o wyjątkowości fabuły. Autorka powołała do życia intrygujących bohaterów, przede wszystkim kobiety, których postępowanie wzbudza sporo emocji. Zastanawia mnie mocno postać Klary. Nie pamiętam, żeby w trzecim tomie dziewczyna tak mnie irytowała swoim zachowaniem. Bohaterka jest niedojrzała, mocno zapatrzona w siebie i samolubna. Jej relacje z Dorotą - kobietą o zupełnie innym temperamencie i osobowości kompletnie nie przypominają więzi łączącej matkę i córkę. Zdecydowanie lepiej układają się natomiast stosunki wnuczki z babcią Elżbietą, której zrównoważony charakter i mądrość życiowa sprawiają, że Klara może zwrócić się do seniorki z każdym problemem. Doświadczona starsza pani, ciepła, mądra i wyrozumiała stara się doradzić zachowując bezstronność i jest dla wnuczki ogromnym autorytetem. To zdecydowanie moja ulubiona postać w tej powieści. Prawdopodobnie właśnie dzięki babci wnuczka dojrzewa emocjonalnie i życiowo, gdyż z czasem podejmuje coraz bardziej trafne decyzje, a jej zachowanie tak nie razi. Agnieszka Jeż skupiła się w tej powieści przede wszystkim na życiu pań Majewskich, które pełne jest zakrętów i niespodzianek. Możemy podziwiać siłę kobiet i ich determinację oraz obserwować przemiany, jakie zachodzą w ich wnętrzach. Autorka zadbała też o klimat dawnych czasów, który zauważamy najpierw w mieszkaniu prababci, a potem przenika on ze stron odnalezionego w szufladzie toaletki pamiętnika. Lubię takie nastrojowe, emocjonujące historie. Cieszę się, że po dłuższym czasie powróciłam na Wiślną do Kamienicy pod trzema lipami. Teraz przede mną kontynuacja w powieści "Za siódmą górą". Już nie mogę się doczekać.

Edyta Świętek to popularna autorka skupiająca się na tworzeniu powieści obyczajowych z wątkami romantycznymi czy też z historią w tle. „Dom lalek” jest naszym pierwszym papierowym spotkaniem. Anita to niedoceniana szara myszka z niską samooceną co ma podstawy m.in. w jej wyglądzie czy trudnościach społecznych. Jednak zajmuje się zawodem, który wymaga dużej pewności siebie - jest trenerem personalnym. Pewnego dnia poznaje Mikołaja, mężczyznę idealnego. Pozornie. I znów wpadamy w schemat? Nic bardziej mylnego. Historia, w której nie wszyscy są lśniący, piękni i bogaci. Tutaj przoduje brzydota nie tylko zewnętrzna, ale także wewnętrzna. Pojawia się motyw prześladowania. Dodatkowo autorka szarpnęła się na poryte zakończenie co skutkowało u mnie niekontrolowanym wybuchem śmiechu. W trakcie czytania również podśmiechiwałam. Przyjemna lekka lektura, która jest idealną odskocznią od trudnych tematów. Bardzo dobry pomysł na historię, świetne wykonanie z efektem wow. Dasz się zaskoczyć?😏

Powieść Romy J. Fiszer, zatytułowana „Jutro zaczyna się dziś”, to książka, która w zamierzeniu miała być pewnie ciepłym plastrem na duszę, jednak w ostatecznym rozrachunku pozostawia czytelnika z poczuciem sporego niedosytu. Choć autorka sprawnie operuje słowem, cała konstrukcja fabularna opiera się na fundamentach tak kruchych i nierealnych, że trudno brać tę historię na poważnie. Moja ocena to naciągane 6/10, głównie za sentymentalny klimat, który momentami potrafi urzec, mimo licznych technicznych potknięć. Głównymi bohaterami są Sonia i Ksawery. To małżeństwo, które połączyła nie tylko wspólna pasja do muzyki, ale przede wszystkim życiowy zakręt – niespodziewana ciąża. Ta „wpadka” stała się katalizatorem drastycznej zmiany: ich dotychczasowe, pełne pasji, rockandrollowe życie musiało ustąpić miejsca stabilizacji i rodzinnemu ładowi. Przez lata trwali w tej uporządkowanej rzeczywistości, aż do momentu, gdy w życiu Soni ponownie pojawia się dawny znajomy. Pod wpływem impulsu i obudzonego na nowo głodu estrady, kobieta postanawia wrócić do śpiewania. Decyzja o wyjeździe na kontrakt na słoneczne Wyspy Kanaryjskie staje się kością niezgody. Ksawery, choć niechętny rozłące, ostatecznie kapituluje przed ambicjami żony. Zostaje w kraju, by doglądać własnej firmy, podczas gdy Sonia rzuca się w wir pracy w rajskich dekoracjach. Towarzyszy jej rezolutna, trzynastoletnia córka, która jednak szybko orientuje się, że palmy i ocean nie zastąpią jej bliskości ojca. Dziewczynka tęskni za prostotą wakacji spędzanych w dziadkowym letnisku, co staje się zarzewiem kolejnych napięć. Największą bolączką tej publikacji jest jej skrajna naiwność. Autorka kreuje świat tak idealny, że aż mdły. W dzisiejszych czasach nawet najmłodsi czytelnicy wiedzą, że życie to nie „zamek ze szkła”, a problemy nie znikają same pod wpływem uśmiechu. Koncepcja tak doskonałej egzystencji nie broni się nawet w konwencji bajki, a co dopiero w literaturze obyczajowej dla dorosłych. Do listy grzechów głównych muszę dopisać: Rozwlekłość: Opisy są nużące i niepotrzebnie wydłużają lekturę, nie wnosząc nic do rozwoju postaci. Chaos, Autorka często gubi wątki, przeskakuje między myślami w sposób nielogiczny, co sprawia wrażenie braku redakcyjnego szlifu. Nierealne zakończenie: Finał jest wręcz „tęczowy”. Stopień wybaczenia i łatwość, z jaką bohaterowie przechodzą nad zdradami czy konfliktami do porządku dziennego, budzi opór. Osobiście uważam, że taka dawka lukru jest po prostu niestrawna. „Jutro zaczyna się dziś” to książka dla osób, które pragną całkowitego odcięcia od rzeczywistości i nie przeszkadza im brak realizmu. Dla mnie była to jednak pozycja zbyt powierzchowna i zwyczajnie nudna. Rozczarowanie bierze się stąd, że potencjał na ciekawą opowieść o muzyce i trudnych wyborach utonął w morzu infantylizmu.

Opowieść o dwojgu ludzi którzy spotykają się na przyjęciu, na które żadne z nich nie miało ochoty iść a nie wypadało odmówić gospodarzom. Paweł przeżył wielką tragedię, po której trudno było mu chcieć żyć dalej- w wypadku stracił żonę i córeczki. Natalia natomiast to samotna matka, od początku musiała liczyć na siebie , nie mając wsparcia w ojcu dziecka jak i swoich rodziców, którzy nie byli zadowoleni z tego jak się potoczyło jej życie. Tych dwoje dostało szansę by móc zbudować coś razem. Pięknie ukazana jest przez autora ich droga, danie sobie pozwolenia na ponowne bycie szczęśliwym, wzajemne zaufanie w trudniejszych momentach a przede wszystkim dojrzała miłość nieoglądająca się na to co powie otoczenie bliższe i dalsze. Polecam !

Z początku sceptycznie podchodziłam do tej książki, nie wiedziałam czego się spodziewać, a i pierwsze strony nie ułatwiały mi zadania, ponieważ zwyczajnie nie mogłam się tutaj, w tej historii odnaleźć. Jednak przebrnęłam i z każdą stroną czytało mi się co raz lepiej. Co prawda w połowie domyśliłam się zakończenia, ale to nie zmieniło faktu, że przyjemnie mi się czytało do końca. Na plus bardzo ciekawy temat, taki niebanalny, jakim jest poszukiwanie biologicznych rodziców.

Jak ja lubię bajki, aż wstyd ;p czyta się rewelacyjnie, wakacyjnie. Powiastka jest słoneczkowa, radosna. Niezmiennie ciepła i rozświetlona, mimo różnych perypetii bohaterów. Jest w niej patriotyzm i ten wielki, i ten lokalny, trochę historii, i geografii, malarsko rzeźbiarskie Kaszuby. To tylko i wyłącznie moja opinia, jednak żeby przekonać się jaka jest naprawdę musicie ją sami przeczytać. Troszkę się dzieje, ale bajka mmm...

Rzeźbiarka Iga Stelmach, to 40 letnia kobieta, która przeżyła ogromną stratę w życiu. Wszyscy jej najbliżsi umarli w krótkim czasie, ojciec, matka, mąż, a potem córeczka. Tak się złożyło, że umarli wszyscy ci, których utrwaliła w swoich rzeźbach, w cyklu "Oblicza". Przeszła potworne załamanie nerwowe, zakończone próbą samobójczą i leczeniem w szpitalu psychiatrycznym. Na jednym ze spotkań autorskich w maleńskiej wiosce Kunice, otrzymała zaproszenie od sołtysa Krzysztofa Biskupa, aby zamieszkała w ich miejscowości. Argumentował, że bardzo lubią mieć u siebie wszelakich artystów i żyją wszyscy razem w zgodzie, kładą nacisk na więzi międzyludzkie. Iga postanowiła skorzystać, przeprowadziła się z Zielonej Góry z nadzieją, że zazna spokoju i znowu zacznie tworzyć. Kupiła dom w Kunicach, zrobiła sobie pracownię z prawdziwego zdarzenia i wyjechała, ku rozpaczy swojej przyjaciółki Agaty. Jak się okazało, sołtys nie rzucał słów na wiatr, cotygodniowe obowiązkowe zebrania podpisywania listy obecności, trzeba było usprawiedliwiać swoją nieobecność, po przedyskutowaniu spraw wioski rozpoczynali imprezy mocno zakrapiane, wszyscy przynosili jedzenie i picie i choć wszyscy bardzo miło się bawili, to z czasem zaczęło to wyglądać jak sekta. Iga zawiązała nowe znajomości, a nawet przyjaźnie. Zaczęła tworzyć. Ale też nie było tak różowo. Iga otrzymała anonimy o krótkiej treści "nie rób tego ", a nawet zmarła w dziwnych okolicznościach jej nowa przyjaciółka Mira, którą Iga wyrzeźbiła. I wszystko wraca do Igi ze zdwojoną siłą. Książka ciekawa, zaskakująca z wątkiem kryminalnym. Podobała mi się i polecam.

Lekka powieść obyczajowa. Główna bohaterka Magda jest singielką. Pracuje we wspólnocie mieszkaniowej jako księgowa. Notorycznie spóźnia się do pracy. Mieszka z kotem Mańkiem w wynajmowanym mieszkaniu, które niestety musi opuścić, ponieważ wnuk właściciela wraca do Polski po pobycie w Anglii. Do przeczytania na jeden wieczór. Polecam

Do przeczytania skusił mnie tytuł i, a jakże, przepiękna okładka. Książkę czyta się lekko i zainteresowaniem. Dużo tajemnic z przeszłości i ... Rosji, co baardzo mi się podobało, bo jako świeżej uczennicy języka rosyjskiego miło mi było czytać o petersburskich białych nocach, Bajkale i szkolić słownictwo (Katia!). Drobne mankamenty pomijam, to co mi się nie podobało zbywam milczeniem. Ogólnie polecam.

Na początku zastanawiałam się po co ta książka została napisana - w jakim celu? ot, kilka od siebie, zupełnie różnych ,przypadkowych osób leci na wakacje...relacja z wyjazdu nie wiadomo po co, do czasu jak wybierają się na wspólną wycieczkę, na której wychodzą tzw. "trupy z szafy". Każdy ma jakiś problem w życiu i każdy inne na niego spojrzenie. Każdy ma jakieś swoje demony, które próbuje okiełznać, marzenia o których głośno nie mówi i pretensje nigdy nie wypowiedziane. Nic w sumie odkrywczego ,ale jednak ubrane w interesującą historię. A tło, jakim jest jedna z wysp kanaryjskich, zachęca aby tam się wybrać. Sympatyczne czytadło, ale nie wiem czy sięgnę po kolejne losy bohaterów tej serii.

Lepiej mi się czytało niż poprzedni tom, może przywykłam do stylu autorki :) tylko niepotrzebna masa powtórzeń, kolejny raz przedstawianie wszystkich osób i ich historii :(, może problemy i bohaterowie ciekawsze? Zabieram się już bez oporu za kolejną część

Nie czytałam pierszej częśći "Rodzinnych szarad", ale nie przeszadzało mi to w zrozumieniu akcji i poznaniu bohaterów. Powieść o trudnych relacjach międzyludzkich zmusza do przemyśleń. Życie głównej bohaterki Wandy nie jest monotonne. Matka 2 córek i syna, opiekunka prawna wnuczki ma życie pełne wrażeń. Stara się fizycznie jak i radą pomagać swoim dzieciom. Dba również o swoją dalszą rodzinę i przyjcióki. Jest mądrą kobietą, godną do naśladowania. Problemy opisane w książce to samo życie. Jedna córka nie wie kto jest ojcem jej dzieci, druga ma problemy małżeńskie, syn wiąże się z dużą starszą kobietą. Wanda cieszy się każdą dobrą zmianą w ich życiu, potrafi dostrzec ich starania.

Drugi tom cyklu "Dom Pod Trzema Lipami". Kontynuacja kobiet Majewskich. Pierwszy tom skończył się tak nie jasno, że musiałam się dowiedzieć co będzie działo się dalej, jak potoczą się dalsze losy Klary Majewskiej. Fabuła wciąga, czyta się z zainteresowaniem. Mamy piękne opisy przyrody, gór i Krakowa. Jest to też powieść o znaczeniu przyjaźni, o relacjach rodzinnych. Nie mogę tylko uwierzyć, że Klara nie wypytała Staszka o jego wcześniejsze życie nim z nim zamieszkała i poszła z nim do łóżka. Drugi tom sagi kończy się tak, że muszę sięgnąć po kolejny tom.

Czasami sięgam po kobiecą literaturę dla odprężenia. Książkę poleciła mi znajoma, więc zrobiłam sobie przerwę od kryminałów. I wcale się przy tej pozycji nie odprężyłam. Myślałam, że to będzie typowy romans i bardzo się pomyliłam. Jako osoba zbliżona wiekiem do głównej bohaterki, już od opisu dzieciństwa zaczęłam się z nią utożsamiać. Natalia stara się postępować słusznie. I gubi w tym siebie i własne pragnienia. Uszczęśliwia wszystkich, tylko nie siebie. Jej życie, jej małżeństwo, wybory- to poruszający, smutny i skomplikowany kolaż.

Po Czasie gniazdowania byłam pewna, że jeśli Dorota Pasek napisze kolejną książkę, to z pewnością ja przeczytam. Tak o to w końcu w moje ręce trafiła jej drugą powieść – Dziewczyna od trawnika. Czy i tym razem jestem zadowolona? http://zapatrzonawksiazki.pl/index.php/2020/10/05/dziewczyna-od-trawnika-dorota-pasek/