Po drugiej stronie Uralu

,,Jadę sobie. Powrót do Azji” to moja trzecia książka Pani Marzeny i choć nie porwała mnie jak ,,Między światami” to i tak była to bardzo przyjemna lektura. Książka podzielona jest na trzy odrębne części. W pierwszej jest opis poprzednich podróży z 2008 do Indii, Malezji, Tajlandii, Kambodży i Wietnamu. Druga część to wyprawy między 2016 a 2020 rokiem do Nepalu, Bangladeszu, Tajlandii, na Filipiny i Tajwan. Część trzecia to zebrane przez autorkę rady dotyczące zdrowia, bezpieczeństwa, transportu itp. Słowem, pożyteczne, żeby w Azji przetrwać i się nie zrazić. Podtytuł wprowadził mnie trochę w błąd, bo oczekiwałam porównania tych samych krajów azjatyckich w odstępnie kilku/kilkunastu lat i miałam nadzieję przeczytać o zmianach, jakie zaszły od ostatniego pobytu Pani Marzeny. Tak nie jest, ale mimo to podziwiam odwagę Pani Marzeny, że porwała się na takie wyprawy sama. Jeżeli ktoś jest fanem Azji to książka z pewnością się spodoba.

Książka zdecydowanie interesująca. Początek rewelacyjny, środek spowalnia bardzoooo i powiela te same informacje wkoło. Końcówka rewelacyjna i bardzo przyspieszona. Mam wrażenie że zostało pominiętych wiele kwestii na końcu a jednak to jest to na co wszyscy czekają. Książka jak by urwana i zakończenie zjedzone na maksa. Opinie o Arturze i jego historii daje wiele do myślenia wiec sukces tej książki został osiągnięty. Polecam bardzo pomimo wielu uchybień i niedociągnięć.

Książka zdecydowanie dla ludzi żyjących w PRL-u, czyli m.in. dla mnie urodzonego we wczesnych latach 70-tych. To sentymentalna wycieczka do dzieciństwa i młodości. Przy wielu poruszanych tematach uśmiechałem się przypominając sobie własne przygody i doświadczenia. Jest też drugi, poznawczy aspekt, jaki niesie za sobą ta książka. Warto ją przeczytać, by wiedzieć jak żyli nasi rodzice i dziadkowie, docenić to co mamy obecnie i samodzielnie kreować swoją rzeczywistość co nie było takie łatwe w przeszłości. Lektura miła i przyjemna, doskonała na kilka godzin spędzenia swojego własnego "wolnego czasu".

bardzo dobrze się to czyta, jeśli człowiek nie nastawia się na reportaż mający przybliżyć mu Szwajcarię przed krótkim turystycznym wypadem. trochę ciekawostek o kraju, trochę faktów, dużo blogowych anegdot o życiu w okolicach Lozanny, w której zakochałam się rok temu, a w tym z przyjemnością tam wracam. absolutnie nie trzeba, ale jak najbardziej można.

Zgodnie ze słowami samego autora: "Nie wyjdzie z tego jakieś wielkie dzieło, wiem to. Nie zmieni myślenia ani postrzegania". I rzeczywiście, to lekka i przyjemna lektura, w sam raz na chwilę relaksu. Mimo to, książkę czytało mi się się dobrze, zwłaszcza wspominając opisywane w niej poznańskie miejsca. Wzbudziło to we mnie pewną nostalgię, a komediowe sytuacje, jak choćby ta z przeżyciami obierania ziemniaków. Jednak po przeczytaniu ostatniej strony pozostała we mnie pustka. Uczucie, że to już koniec tej historii, a wszystko, co zostało, to tylko wspomnienia.

„Wysyłam cię w miejsce lepsze niż to”. Tak Darshan Singh, mężczyzna pełniący funkcję kata w Singapurze przez ponad 50 lat, mówił do skazańców chwilę przed wykonaniem wyroku. Choć obecnie już nie żyje, jego spotkanie z Alanem Shadrakem ujawnia wiele mrocznych aspektów singapurskiego wymiaru sprawiedliwości. Reportaż ten nie skupia się jednak tylko na postaci kata, ale przede wszystkim na problemie przemytu narkotyków i tego, jak działa prawo w Singapurze. Alan Shadrake relacjonuje również, jak w 2010 roku został skazany za zgorszenie singapurskiego systemu sądownictwa. Ta część książki została oczywiście dopisana później, ale informacja o zatrzymaniu brytyjskiego pisarza i dziennikarza nadal szokuje i budzi wiele emocji. „Był sobie wesoły kat” to lektura, która nie należy do szybkich i przyjemnych. Autor skupia się w niej na przemycie narkotyków, singapurskim wymiarze sprawiedliwości oraz karze śmierci, której jest wielkim przeciwnikiem. Alan Shadrake opisuje losy kilkunastu „mrówek” narkotykowych, podając przy tym mnóstwo nazwisk oraz dat. Z tego powodu musiałam się mocno skoncentrować podczas czytania, aby właściwie zrozumieć przedstawiane sprawy. Nie jest to także książka, którą można przeczytać bez emocji, gdyż jej tematyka nie należy do przyjemnych ani prostych w ocenie. Szczerze mówiąc, kilka razy chciałam przerwać czytanie i porzucić „wesołego kata”, ale ostatecznie dotrwałam do końca. Chyba dlatego, że Alan Shadrake w swojej narracji prowokuje do zadawania pytań i refleksji nad tym, czym tak naprawdę są moralność i sprawiedliwość. Bo kto jest bardziej winny, diler czy narkoman? Dlaczego Singapur nie chce znieść kary śmierci? I dlaczego ta książka została uznana za „niebezpieczną i zakazaną”, a autor wtrącony do więzienia? Na niektóre z tych kwestii znajdziemy odpowiedź, ale Shadrake pozostawia czytelnikowi także pole do własnej interpretacji, przedstawiając jednocześnie swoje poglądy i przemyślenia czytelnikowi. Jak już wspomniałam, „Był sobie wesoły kat” nie jest łatwą lekturą. Nie każdy odnajdzie się w tej tematyce, a dla większości z pewnością będzie ona niczym więcej jak wkładaniem kija w mrowisko. Reportaż ten napisany jest w typowo dziennikarski sposób, a w stylu pisania widoczne są próby zaszokowania odbiorcy. Szczególnie część napisana po aresztowaniu Shadrake’a nastawiona jest na sensację, co nie dziwi, biorąc pod uwagę osobisty charakter tej sytuacji. Książka ta miała swoje dobre i złe elementy, ale finalnie cieszę się, że ją przeczytałam. Dowiedziałam się czegoś nowego o Singapurze, wymiarze sprawiedliwości tego kraju oraz problemie przemytu narkotyków, o którym mówi się zdecydowanie za mało. Szkoda tylko, że tytuł tego reportażu może wprowadzać w błąd, ale to już nie wina wydawcy, lecz kontrowersyjna decyzja samego autora. Współpraca z wydawnictwem Aktywa.

"Żeby latać, trzeba coś przeczytać, czegoś się nauczyć. Dotyczy to wszystkich. Ale niektórzy, żeby coś napisać, muszą polatać." Autor jest pilotem i w swoich esejach i felietonach opisuje lotnictwo zaskakująco, inspirująco i ciekawie. Pokazuje ten świat z tej złej i dobrej strony. Wykorzystuje swoją wiedzę i doświadczenie, zdradza wiele ciekawostek i historii, o których nie wszyscy wiedzą. ✈️✈️✈️✈️✈️✈️✈️ Sama nigdy nie latałam i dlatego wszystko czytałam z zaciekawieniem i chęcią zdobycia informacji na ten temat. Odwoływaniem się do różnych historii autor jak najbardziej mnie kupił. Zatem polecam. "Dla tych, którzy nienawidzą lotnictwa, i dla tych, którzy je kochają" Jeśli macie ochotę pobujać w obłokach, książkę można nabyć w sklepie dlapilota.pl

Przeczytałam tą książkę w ramach wyzwania na czerwiec. Jadąc samochodem do pracy słuchałam w audiobooku, w tle grała muzyczka hawajska przed każdym rozdziałem co bardzo pozytywnie mnie nastrajało. Dużo tu filozofii autorki ale ja szanuje Panią Beatę, lubię jej styl i pozytywne nastawienie jakie z tej książki wyplywa. Linki do filmików z Hawajów świetnie uzupełniają całość tak , że rzeczywiście czuję, jakbym tam była przez ten miesiąc.

O jak dobrze mi się czytało ten "przewodnik". Chociaż to słowo nie jest całkowicie adekwatne. Nie jest to taki klasyczny przewodni turystyczny, jaki znajdziecie na półkach w księgarniach w dziele turystyki. To jest coś więcej. Przewodnik nieoczywisty. Pan Piotr stworzył dla nas kilka wspaniałych tras do wędrowania po zakamarkach Gozo. Wybierając się na tę wyspę, myślę, że każdy znajdzie coś dla siebie. W książce jest też kilka fajnych przepisów, które warto wypróbować na naszym polskim podwórku, ale i będąc tam na miejscu, prosto z lokalnych produktów. Całość okraszona została tutaj pięknymi fotografiami z wyspy, autorstwa syna Hasana. W środku znalazłam też poruszającą i zarazem przerażająca historię o maltańskiej "kaccy", czyli o wymordowywaniu ptaków na Malcie i Gozo. Nie zdawałam sobie sprawy, że takie coś istnieje. Dobrze jest wiedzieć. Szczerze zachęcam do lektury :)

To była przyjemna, lekka książka o Hiszpanii, która poruszała bardzo wiele różnych tematów. Trochę rzeczy już wcześniej wiedziałam, część była dla mnie całkiem nowa. Żałuję tylko, że ta książka jest tak krótka, czuję, że każda z poruszonych w tej pozycji problematyk mogła zostać o wiele bardziej rozbudowana. Uważam, że ta lektura stanowi świetny początek do rozbudzenia w sobie zainteresowania tym krajem, ale po tej książce, trzeba się udać na poszukiwanie bardziej szczegółowych pozycji o Hiszpanii.

Pełna prawdziwego bólu, bezsilności i powojennych zagwostek. Niezwykle interesująca choć momentami i nużąca książka, która została napisana przez człowieka, który bezpośrednio miał styczność ze sprawą Josefa. Warto przeczytać i się dowiedzieć więcej o tym jak wiele w historii namieszał ten człowiek. 💔

Książka ,,Kobiety przełomu " autorstwa Katarzyny Jurkowskiej i Katarzyny Kościelak prezentuje sylwetki kobiet sukcesu z dekady lat 1989-2000. Bohaterkami tej książki są min : Aneta Kręglicka, Jolanta Fraszynska, Janina Ochojska czy Shazza. Niezależnie od moich sympatii lub antypatii muszę przyznać, że autorki słusznie wybrały te a nie inne kobiety, ponieważ każda z nich we wspomnianej dekadzie zdobyła jeśli nie sukces, to znaczne osiągnięcia w różnych dziedzinach życia. Interesująca książka, zwłaszcza dla tych ,którzy dobrze pamiętają przełom lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych.

Wirusy były z nami od zawsze. Nie tylko z nami. Z innymi zwierzętami także. Czasami wysnuwane są tezy, że niektóre zwierzęta wyginęły właśnie przez nie. Pewnie sporo w tym prawdy, bo w przypadku pandemii czujemy się bezradni i obserwujemy śmierć całych stad. Kiedy grupy zwierząt przemieszczają się i roznoszą wirusa nie trudno o śmierć wielu osobników. Może faktycznie wyginięcie całego gatunku. I to przez patogeny, które u innych gatunków będących ich nosicielami takich szkód nie wyrządzają. Dlaczego tak się dzieje? Nadal nie wiemy. Jedno jest pewne: kontakty między gatunkami i osobnikami sprzyjają roznoszeniu chorób. Każda pandemia ma początek w niewinnym przeskoku, braku wystarczająco szybkiej reakcji na niego, przemilczeniu, niezatrzymaniu wirusa odpowiednio wcześnie, nie wygaszeniu ognisk, czyli roznoszeniu „potomków” tego, co przeskoczyło na przedstawiciela gatunku, a z niego na kolejnych. Replikacje wirusa wśród danej grupy pozwalają mu na lepszą obronę przed systemem obronnym organizmu. I tak powstają śmiertelne choroby unicestwiające cały gatunek lub wszystkie osobniki w zasięgu rozprzestrzeniającego się patogenu. W czasie każdej epidemii ważne jest niedopuszczenie do przeniesienia i rozniesienia na cały świat. Z tego powodu niezwykle ważna i poważna jest praca naukowców badających przyrodę, obserwujących choroby u zwierząt, wirusologów analizujących wpływ wirusów na zwierzęta, przeskoki na człowieka, odnajdywanie i unikanie źródeł oraz laboratoria gotowe stworzyć szczepionkę. Należę do osób, które lubią sięgać po książki naukowe i popularnonaukowe. „Covid-19. Pandemia, która nie powinna była się zdarzyć, i jak nie dopuścić do następnej” Debory MacKanzie nie jest moją pierwszą tego typu lekturą. Sięgnęłam po nią też ze względu na aktualność tematu. Autorka wprowadza nas w świat wiedzy o wirusach. Nie skupia się tu wyłącznie na Covid-19 tylko opowiada o zagrożeniach, jakie one stwarzają. Mamy tu wiedzę naukową bez zbędnych emocji i teorii spiskowych. Poznajemy choroby, z którymi ludzkość się zmierzyła, metody działań, jakie zastosowano. Dla autorki liczą się fakty, a nie makabryczne opisy działające na emocje. Dzięki tej publikacji zrozumiemy, w jaki sposób doszło do rozniesienia wirusa, gdzie był przeskok, z jakich zwierząt, jak wyglądało poszukiwanie nosicieli, dlaczego likwidacja nosicieli jest tragiczna dla przyrody, jak wielkie znaczenie w różnorodnych przeskokach ma ekspansywny charakter ludzkich działań, w jaki sposób skupiska danych gatunków (także ludzkich) wpływają na szybkość rozprzestrzeniania się choroby. MacKenzie przytacza wypowiedzi naukowców od lat badających wirusy, pracujących w laboratoriach. Dzieli się też spostrzeżeniami dotyczącymi sposobów finansowania badań oraz ochrony zdrowia. Debora MacKenzie po studiach doktoranckich zaczęła pracę jako „dziennikarka naukowa”, czyli popularyzującą najnowszą wiedzę z naciskiem na medycynę, a w niej pojawianie się wirusów. Poza pracą w BBC News Channel jest również okazjonalnym wykładowcą wizytującym na Uniwersytecie Westminister. Zdobywana przez wiele lat wiedza sprawiła, że stała się specjalistką mającą ogrom wiedzy i stałe kontakty z badaczami, a przez to jest bardziej świadoma tego, jakie zagrożenia niosą nam choroby oraz tego, co możemy zrobić, aby im zapobiegać. Cała ta wiedza w bardzo przystępnej formie zawarta jest w jej książce. Do tego opowiedziana w taki sposób, że czytelnik nie ma szans na przysypianie. Można powiedzieć, że „Covid-19” to esej historycznomedyczny pokazujący nam, w jaki sposób radziliśmy sobie z różnymi epidemiami, w jaki sposób ludzie zaniedbywali zagrożenie, jak to się odbiło na wszystkich. Wszystkie tematy poruszone mają na celu wyjaśnienie znaczenia minimalizowania przenoszenia, zachowania minimalnych standardów bezpieczeństwa. Do tego pięknie wplecione niuanse polityczne, naukowa terminologia i proste wyjaśnienia, dzięki czemu po tę książkę może sięgnąć każdy. I taki właśnie jest cel: edukować jak największą ilość osób. A to jest niezwykle ważne w przypadku takiego zagrożenia, jakim są wirusy. W książce znajdziemy nie tylko informacje o tym, że wirusy istniały od zawsze oraz tego w jaki sposób zarażają, jak się replikują, trwają, jakie miały znaczenie dla różnych wydarzeń historycznych (szkoda, że tak mało mówi się o tym na lekcjach historii). MacKenzie przyznaje, że publikacja powstała błyskawicznie, bo była efektem zbierania informacji, które trafiały na serwisy medyczne. Szybkość pisania sprawiła, że w publikacji znajdziemy sporo powtórzeń. Zawsze jednak wkomponowane w tekst i ważne w omawianiu określonego problemu, więc prawdopodobnie zamierzone z uwagi na adresata publikacji: każdego zainteresowanego tematem. Forma eseju sprawia, że dziennikarka musi przyjąć też właśnie taką formę przypomnień, aby czytelnik połapał się w zawiłościach, mógł dostrzec powiązania między określonymi wydarzeniami. W publikacji znajdziemy spostrzeżenia na temat metod leczenia, perspektyw na opracowanie szczepionek, spostrzeżeń, że oddawanie zdrowia w ręce kapitalistycznego rynku to największy błąd wszystkich rządów. Prywatne laboratoria nie mogą pozwolić sobie na zabawę w niedochodowe produkcje szczepionek za szybko ewoluujących wirusów. Do tego szybkie podróżowanie przyspiesza roznoszenie chorób. I to często ze skutkiem śmiertelnym. Oszczędzanie na badaniach i służbie zdrowia, brak świadomości społeczeństwa, brak rygoru społecznego i umiejętności zadbania o dobro wspólne, przemilczenia, zatajania, zastraszanie lekarzy – to zmory sprawiające, że dla zysków zataja się źródła epidemii, a kiedy pojawi się o nich informacja w światowych mediach jest już zdecydowanie za późno. Autorka pokazuje nam, że koszty pandemii są większe niż koszty zapobiegania jej. Wyjaśnia, w jaki sposób dochodziło do powstawiania kolejnych ognisk. I tu pojawia się aspekt ludzkiej bezmyślności, egoizmu oraz braku wystarczającej wiedzy. Świetna, przystępna publikacja będąca skarbcem podstawowej wiedzy o wirusach.

Zachwyciła mnie ta książka, o co ostatnio trudno było. Niby chudziutka, ale w sumie długo się ją czytało, bo człowiek smakuje każdy akapit, jak nie zdanie wręcz. Piękny język, piękne odczucia świata zewnętrznego, piękne historie ludzi i ciekawy punkt widzenia otaczającej nas przestrzeni i istot żyjących. Nie jest to absolutnie ani przewodnik ani reportaż, ale właśnie przepuszczony przez osobiste odczucia odbiór świata. Czasem smutny, czasem szczęśliwy, ale pokazujący, jak niewiele do prawdziwego szczęścia często potrzeba. Na pewno wrócę do tego autora.

Zaznaczę, że jestem czytelniczką bloga Bałkany według Rudej, więc moja opinia nie jest obiektywna. :-) Co mi się podobało najbardziej: rozdział o Albani. O tym jak świat się zmienia, a my czasem nad tym nie nadążamy. Uwielbiam fragment o zaręczynach, o Top Gear i zdjęcia. Warto kupić, żeby móc później jechać w te same miejsca i zobaczyć co się zmieniło. A w autorskim sklepie można zamówić książkę z dedykacją. Nie wiedziałam i nie mam.

Szacun dla autora. Kraje pokazane z ich wszystkimi wątkami niedostępnymi dla przeciętnego turysty. Super relacje, żaden film tego nie odda. Również w kraju w potrafił osobicie objechać biblioteki aby złożyć własne dedykacje w swoich książkach. Mialam wątpliwości kiedy poleciła mi ją znajoma bibliotekarka, ale zapewniam Was cudowna, wciągająca podróż. Nie będziecie żałować przeczytanych treści. Warto ją mieć w swojej bibliotece. Szczerze polecam. Karsin, pomorskie pozdrawia czytelników

Mam dużo przemyśleń po przeczytaniu tej książki, jednak większość z nich nie dotyczy w ogóle głównego tematu, a raczej osoby autora i jego snobizmu. Książkę czytało mi się przyjemnie, byłam na wakacjach, z dala od komputerów, z ograniczonym zasięgiem i internetem w telefonie, co w pewien sposób korespondowało z przemyśleniami i trybem życia autora. Jednak jest w tej narracji kilka rzeczy, które mnie zastanawiają, a może nawet denerwują. Przede wszystkim autor dzielił przez większość czasu życie na swojej niemal samowystarczalnej farmie ze swoją dziewczyną, a ich wspólne dnie wypełniała głównie ciężka praca związana z zaspokojeniem swoich podstawowych potrzeb. Ona była artystką, tancerką i jak podkreślał wielokrotnie autor, wolnym duchem. Momenty szczerości, w których przyznawał, że są chwilę, gdy obojgu im brakowało dostępu do technologii i choćby obejrzenia wspólnie filmu, zdarzyły się w tej książce może dwa razy. Przez większość czasu czytelnik zapoznaje się z trybem życia autora (to akurat ciekawy aspekt) oraz jego rozterkami odnośnie zakresu i elastyczności własnego przedsięwzięcia (mam tu na myśli np. rozważania nad kupnem wyposażenia wędkarskiego lub zwykłego ołówka). Autor ma dużą świadomość wpływu swoich nielicznych decyzji konsumenckich na świat natury, ale po kilku takich wywodach stają się ona mocno przewidywalne i zwyczajnie nudne - tak, wszyscy wiemy, że moglibyśmy obyć się bez wielu przedmiotów, którymi na co dzień się otaczamy, w dodatku myślę, że po tę książkę sięgają ludzie, którym również, jak autorowi, temat dewastacji środowiska naturalnego przez człowieka itp. nie jest obcy. Chyba spodziewałam się trochę bardziej praktycznego opisu tej nietypowej codzienności, którą autor wybrał dla siebie. Pod koniec książki, gdy niespodziewanie (czyżby?) ukochana autora zostawia go, by wyruszyć w podróż za przygodą dotarło do mnie, że najchętniej poznałabym tę historię z jej perspektywy. Myślę, że kobieta oprócz wszystkich trudności, które dotyczą przy takim stylu życia mężczyzn, ma dodatkowo więcej dylematów i spraw do rozwiązania/zaopiekowania. Jak np. radziła sobie z okresem? Czy stosowała jakąkolwiek antykoncepcję? To nie są pytania wydumane, bo w jednym fragmencie autor wyraźnie daje do zrozumienia, że oboje nie chcieli mieć dzieci, a niedługo potem, że z braku rozrywek typu telewizja, czy internet, w długie jesienne i zimowe wieczory uprawiali seks przy kominku. Tak, to brzmi romantycznie, ale od razu przyszło mi do głowy, że skoro autor ma wielki dylemat, czy kupić syntetyczną żyłkę do wędki, z pewnością prezerwatywy nie są na jego liście zakupów - egzaltowanie przeżywał nawet to, że książkę musiał pisać ołówkiem i że w ogóle musiał ten ołówek kupić (sic). Jak więc połączyć rezygnację z technologii i jednocześnie nie panikować każdego miesiąca? Tak, są sposoby naturalne, ale umówmy się, one nie działają i nie bez przyczyny ludzie w poprzednich epokach mieli zazwyczaj wiele dzieci... Ale oczywiście, tak przyziemne sprawy nie zostały uznane przez niego za godne opisania, a wielka szkoda. Bardzo interesuje mnie właśnie taka kobieca perspektywa w życiu bez elektryczności i technologii; pomiędzy wierszami z narracji autora wyczytałam co najmniej kilka powodów, dla których jego ukochana zrezygnowała z tego życia i ze związku z nim.

"W ciszy i w ciemności" to autobiografia Michała Majchrzaka, który przez większość swojego życia funkcjonował jako osoba słabo widząca i słabo słysząca. W dosyć obszerny sposób opisuje swoje zmagania z chorobą, daje liczne wskazówki, zarówno osobom niepełnosprawnym, jak i ludziom, którzy mają z nimi styczność. Autor dużą część książki poświęcił również swojej pasji, czyli bieganiu. Warto przeczytać. Poszerza horyzonty oraz rozwija wrażliwość. Chętnie bym poznała osobiście autora, ponieważ wydaje się być bardzo ciekawym człowiekiem.

Pomysł na książkę jest bardzo ciekawy. Spojrzeć na to, co pod ziemią, z perpektywy antropologicznej i ekologicznej. Na minus niewielka ilość przekazywanej wiedzy, która przecież wiąże się z wszystkimi odwiedzanymi przez autora miejscami. Same eksploracje przynoszą też pewien niesmak - nie widać w nich wartości dodanej, a tylko chęć sprawdzenia się, odhaczenia kolejnych punktów na liście niebezpiecznych miejsc. Wyprawa norweska zakrawa o bezmyślność - gdyby autor zaginął w jej trakcie, poszukiwania pochłonęłyby sporą ilość czasu i znaczne środki finansowe. Można przeczytać, ale daleko do zachwytu.

Świetna książka, która ukazuje spojrzenie na pandemię, z różnych stron. Od strażaków, po ratowników medycznych i sytuację w DPS-ach. Rzetelna i poszerzająca horyzonty. Po tych 4 latach od wybuchu pandemii patrzymy na nią zupełnie inaczej. Powstało wiele mitów i wiele faktów brzmi zupełnie inaczej, jednak warto przeczytać tę pozycję. Przypomnieć sobie emocje, z którymi budziliśmy się co rano, ale i emocje, które mają wpływ na nas do dziś. Wielu z nas boryka się z powikłaniami covidowymi, fizycznymi, ale i psychicznymi. Czytałam tę książkę z ogromną ciekawością i zainteresowaniem.