PLAY

Naprawdę rewelacyjna książka. Wciąga od pierwszej strony i sprawia, że nie można się od niej oderwać. Przeczytałam ją w 3 dni, co dla mnie jest prawdziwym rekordem. Książka bawi i wzrusza, momentami jest trochę naiwna, jednak moim zdaniem właśnie to stanowi jej siłę.

Dawno nie czytałam tak dobrej książki, która trzyma w napięciu już od pierwszych przeczytanych stron i co najważniejsze - jest to do ostatniej strony. Pełna zwrotów akcji opowieść o chłopcu, który odzyskuje przytomność przy drodze nie mając pojęcia kim jest, skąd się tam wziął oraz dlaczego to jego właśnie spotkało. Tajemniczy szary budynek, chęć poznania tajemnicy swojego istnienia, potajemne notatki i walka z "tworzeniem przyszłości". Książka mimo, że nie jest bardzo znana, to jednak warto po nią sięgnąć, bo warto. :)

„Freak City” to książka, która zwróciła moją uwagę intrygującym tytułem. Kiedy okazało się, że mogę ją przeczytać niezwłocznie skorzystałam z okazji wiedziona ciekawością. „Freak City” opowiada historię piętnastoletniego chłopca, który znajduje się w krytycznej sytuacji życiowej, jaką jest dla niego zerwanie z super laską, niedoścignionym marzeniem wielu jego kolegów. Dla ścisłości dodam, iż inicjatorką rozstania była dziewczyna. Chory z miłości Mika nie mogąc znaleźć sobie miejsca w życiu razem z najlepszymi kumplami podrywa przypadkowo spotkaną na ulicy dziewczynę. Nie przeczuwa nawet, że los zetknie ich raz jeszcze. Będzie to spotkanie obfitujące we wrażenia i skrajne emocje. Ale największą niespodzianką okaże się fakt, że dziewczyna jest głucha. Za to ma piękne zielone oczy, które zapadną Mice głęboko w serce. Chłopiec zaczyna mieć rozterki. Czy zainteresować się na poważnie Leą na przekór wszystkiemu, co ich dzieli, łącznie z barierą dźwiękową, która często wydaje się być nie do przeskoczenia? Czy starać się odzyskać zmysłową Sandrę, która jest rozdrażniona faktem, że jej ex-chłopak tak szybko po rozstaniu znalazł sobie pocieszenie. Katrin Schrocke – autorka tej poruszającej historii jest cenioną pisarką powieści dla dzieci i młodzieży, opowiadań i sztuk teatralnych. Dla mnie było to pierwsze i bardzo ciekawe spotkanie z nią. Autorka potrafi dość szybko sprawić, że czytelnik zatapia się w jej świecie. Dzięki temu i sporej czcionce książkę czyta się naprawdę szybko. Jedna rzecz tylko trochę mi przeszkadzała. Mianowicie – czy naprawdę piętnastoletni chłopcy myślą tylko o seksie?! Czytając tę książkę odniosłam wrażenie, że tak. Owszem, piętnaście lat to wiek, w którym bardzo ważne są wielkie miłości, kilometrowe esemesy, piosenki przypominające pierwszy wspólny taniec, ale chyba istnieje jeszcze coś poza tym? A może jestem trochę niedzisiejsza i się mylę w tej kwestii? Mam nikłą nadzieję, że nie. Mimo że dobrze czytało mi się „Freak City” i w wielu miejscach uśmiech rozjeżdżał mi się na twarzy, to jednak nie podsunę jeszcze tej książki mojej dwunastoletniej córce. Wydaje mi się, że to lektura dla trochę starszych nastolatków – właśnie przed ten przesyt seksem. Autorka dobrze przygotowała się do napisania tej powieści. Między innymi poznała pracę z głuchymi dziećmi, dzięki czemu postać Lei jest bardzo prawdziwa i przekonująca. Osoby słyszące nie potrafią sobie wyobrazić, jak to jest nie znać dźwięków. Zakrycie uszu to tylko namiastka tego świata. Ta bariera mocno dzieli świat słyszących od świata głuchych, którzy zdecydowanie lepiej czują się we własnym towarzystwie. Zresztą trudno się im dziwić. Mowa jest dla człowieka podstawowym sposobem komunikowania się. Czasem nawet nie zdajemy sobie sprawy z tego, jak szeroko korzystamy z dźwięków tak jest to dla nas naturalne. „Freak City” uświadomiło mi jak cenny jest sprawny narząd słuchu. Ale ważniejsze jednak jest przesłanie, że głusi to tacy sami ludzie jak inni a ich świat jest równie ciekawy, jeśli tylko zechce się go poznać.

Michael Vey kontynuuje swoją przygodę w odnalezieniu swojej matki. Okazuje się, że jej odnalezienie oraz uwolnienie nie będzie tak prostym zadaniem, zwłaszcza kiedy kobieta została umieszczona w najbardziej strzeżonym ośrodku Elgen w Peru. Nastolatkowi wciąż towarzyszą przyjaciele oraz kilku Lśniących. Jest więc ogromna szansa na wspólne wykonanie zadania oraz powodzenie misji. I kiedy wydaje się pomimo wielu perturbacji, że wszystko idzie zgodnie z planem, Micheal trafia do plemienia w dżungli. Tajemniczy głos przekazuje mu wiadomość.. Druga część przygód jest troszkę mniej elektryzująca, ponieważ wiadomo co, jest celem przewodnim przygód bohaterów. Niemniej, akcja wciąż trzyma w napięciu, jest na dobrym poziomie. Mam tylko wrażenie, że bohaterowie absolutnie nie zachowują się i nie są opisywani na swój nastoletni wiek, czyli 15 lat. Sama spokojnie mogłabym dać im po 19 i więcej. Bohaterowie trzymają się zespołowo, podejmują ogrom trudnych decyzji, a mimo to wciąż stanowią drużynę, chociaż bywa niebezpiecznie. Po raz kolejny nie tylko moce Lśniących, ale przede wszystkim niezwykła wiedza Qstina okazują się kluczowi do powodzenia misji. Najbardziej oszałamiającym fragmentem fabuły jest poszerzona wizja naprawdę szalonego Hatcha, która przyprawia o ciarki i chociażby z tego powodu już bym nie dedykowała tej literatury dla młodych ludzi.

- Popatrz na tych dwoje. - Dlaczego? - To najdziwniejsza para na świecie. Lea i Gabe są dla siebie stworzeni. Słuchają tej samej muzyki, lubią identyczne jedzenie i mają podobne poczucie humoru. Niestety oboje są bardzo nieśmiali, a w dodatku chłopak skrywa pewien sekret. Między nimi aż iskrzy, a wszyscy wokół to widzą. Oni sami nigdy by nie przypuszczali, że tak wiele osób trzyma za nich kciuki. Bariści śledzą ich rozwój znajomości jak serial telewizyjny. Kierowca autobusu opowiada o nich swojej żonie. Kelnerka podstępem sadza ich obu przy jednym stoliku. Nawet wiewiórka uważa, że byliby idealną parą. Kiedy oboje w końcu zrozumieją, że łączy ich niezwykłe uczucie? Które z nich zdecyduje się zrobić ten pierwszy krok? Czy nie będzie wtedy już za późno? Spędziłam z nią miło czas, jest to lekka powieść, przez którą się płynie. Moją ulubioną postacią była kelnerka. Trochę cukierkowa sytuacja, ale takie lubię. Polecam osobom, które lubią niezobowiązujące historie.

Wzruszająca i przezabawna, z pogranicza obyczajówki, przygodówki i pierwszych podrygów nastoletniego romansu. A przede wszystkim boleśnie prawdziwa. To się nie tyle mogło wydarzy, co wydarza każdego dnia, tuż obok, w każdym mieście i kraju. Niemniej klimat Anglii lat 90' (chyba?) w tle robi swoje.

Po miesiącu już w sumie nie pamiętam za wiele, poza tym, że czułam się rozczarowana tą pozycją. Zazwyczaj tego typu pozycje trafiają prosto w moje serce, ale tutaj kompletnie nie podobało mi się wykonanie pomysłu (który był świetny) i strasznie denerwowało mnie zachowanie postaci. Pamiętam też, jak się cieszyłam, że jednak słucham jej po angielsku, bo jak przeczytałam polski tytuł (Kochani, dlaczego sie poddaliście - brzmi jak kiepski poradnik radzenia sobie z żałobą), a nawet nie wiedziałam, że została u nas wydana, to opadły mi ręce.

Kupiłam tę książkę lata temu, gdzieś w jakimś supermarkecie na przecenie. Potem leżała kilka, może nawet kilkanaście lat na półce. Ostatnio przy porządkch wpadła mi w ręcę i w końcu ją przeczytałam. Oczywiście, mając na uwadze, że jest to młodzieżówka. Myślę, że mając tych lat trzynaście, zdecydowanie by mi się podobała. Trochę tajemnicy, trachę fantasy, wielkie sekrety i romans do tego. Śmieszy mnie, że chociaż sama teraz przewracałam oczami na Narcissusa... to będąc nastolatką zdecydowanie by mi się podobał. Toteż nie mogę oceniać Violi. Te 10 lat temu chętnie sięgnęłabym po kolejny tom.

"Tak wygląda szczęście" to typowo letnia, wakacyjna lektura, którą czyta się bardzo lekko i przyjemnie. Zgadzam się, że zakończenie jest przewidywalne, a sama historia jest dosyć cukierkowa, ale czy nie taki powinien być młodzieżowy romans? Mnie całkowicie zauroczyło to małe miasteczko, które ożywa tylko w miesiące letnie, a każdy, nawet mały "skandal" jest traktowany jako wielkie wydarzenie. No i ten klimat amerykańskiego lata, z piekącym słońcem, lodami w przybrzeżnej knajpce i kutrami łowiącymi homary- dla mnie jak najbardziej na tak. Mimo tego, że nie jest to literatura na miarę Nobla, to według mnie w jakimś stopniu zmienia nasze spojrzenie na świat. Czyż nie zdarza się to głównie nam, nastolatkom, że zazdrościmy celebrytom sławy, pieniędzy? A czy nie pomyślimy, jak to może wyglądać z ich perspektywy? Myślę, że ta książka daje cenną lekcję nam wszystkim- dzięki niej może choć trochę spróbujemy dostrzegać prawdziwy skarb w tym, co mamy.

Ta książka to dwie historie: z jednej strony urocza i wzruszająca, z drugiej smutna i przygnębiająca. Opowieść przedstawia relację dwójki bohaterów, która – co może być kluczowym problemem – opiera się właściwie na niczym. Trudno uwierzyć w więź, jaka między nimi powstaje, ponieważ interakcji między nimi jest zaskakująco mało. Główny bohater zdaje się obsesyjnie wracać do wspomnień o dziewczynie, mimo że ich relacja była powierzchowna, a sama bohaterka bywa wręcz irytująca, co dodatkowo nie ułatwia odbioru. Historia przedstawia “dorosłe problemy niedorosłych ludzi”, co może być interesujące dla młodszych czytelników, jednak dla starszych może to wydawać się nieco frustrujące. Sposób, w jaki bohaterowie radzą sobie z trudnościami, jest daleki od ideału, ale niestety odzwierciedla życie – czasem chaotyczne, pełne emocjonalnych błędów i nieporozumień. Mimo że początkowo trudno było wciągnąć się w fabułę i uwierzyć w przedstawione wydarzenia, końcówka wyróżnia się jako bardziej sympatyczna i urocza. Nie jest to jednak zakończenie, które pozostawia czytelnika z poczuciem pełnej satysfakcji – brakuje mu konkretów i zamknięcia wątków. Podsumowując, jest to opowieść, która może trafić do młodszej publiczności, oferując im pewną lekcję życia. Dla bardziej wymagających czytelników jednak może okazać się zbyt mało przekonująca. Dobrze czyta się finał, ale jako całość historia pozostawia niedosyt.

Ciekawy motyw fantastyki, trochę postapo z dramatem nastoletnim. Dojrzewanie, wybór ścieżki kariery, kierunku życia to trudne teamty, jeszcze trudniejsze, gdy nie możesz o tym decydować. Ludzkość tworzy klony, aby służyły i nie miały praw do życia jak roboty, ale to czujące istoty, które szukają ucieczki z tej drogi. Główna bohaterka to klonka nastolatka, jedna z niewielu, na początku mocno naiwna, ale gdy otwierają się jej oczy to zaczyna zauważać, że życie to nie bajka - ciekawa metafora dla nastolatków wchodzących w dorosłe życie. Na mój gust trochę za dużo dramatów nastoletnich, ale z każdą stroną gdy skupi się na aspekcie klonowania jest ciekawiej. Dobra pozycja dla nastolatków, by mogli zrozumieć, że zawsze jest jakiś wybór w życiu, nawet jak się wydaje, że go nie ma. Dorosły też może znaleźć tu odrobinę rozrywki. Polecam, w całości całkiem ciekawe.

,,Chłopak nikt" zdecydowanie należy do mniej znanych pozycji, bo dopóki nie zobaczyłam jej drugiego tomu w promocyjnej cenie na stronie księgarni internetowej, to nie miałam o niej pojęcia. Niemniej jednak jej opis mnie strasznie zaintrygował. Książka przedstawia historię chłopaka, który jest narzędziem w rękach Programu. Ma misję, zadania i dąży do wyznaczonego celu. Jest bronią, dobrze wyszkolonym człowiekiem nie posiadającym uczuć, który likwiduje wrogów. Wszystko idzie zgodnie z planem do momentu, aż nie stanie na jego drodze pewna dziewczyna. Jak wpłynie to na jego kolejne zadanie? Książka niby niepozorna, bo wydaje się być zwykłą młodzieżówką. Nic bardziej mylnego. Niesie ze sobą bardzo ważne przesłanie i pokazuje, że w każdym człowieku kryją się jakieś uczucia oraz to, że bardzo często jesteśmy więźniami pewnych systemów i przekonań, tak jak główny bohater. Wszystkie wydarzenia oraz przemyślenia jakie w ich trakcie wysnuwał bohater sprawiły, że był on bardzo interesująca postacią. Czytelnik chciał poznać jego dalsze losy i sprawdzić, czy dalej będzie ślepo podążał za wyznaczonym celem. Bardzo ciekawą postacią okazała się też być Sam, podobało mi się, ze nie była tak idealna, jak się początkowo wydawało. Styl pisania autora bardzo przystępny. Nie zawsze narracja pierwszoosobowa przypada mi do gustu, ale w tym wypadku tak nie było. Bardzo dobrze ten sposób przedstawienia przemyśleń bohatera wpasował się w historię. Akcja w książce była spójna i sprawiała, że przez książkę się płynęło. Nie zmienia to faktu, że miała pewne wady. Było kilka absurdalnych sytuacji i relacji między bohaterami. Przykładowo dziwne było to, że chłopak, pierwszy raz będąc w szkole, odbył rozmowę od razu z wyznaczoną przez Program osobą. Było to mało wiarygodne. Podobnie jak to, że niektórzy uczniowie po kilku dniach znajomości zaczynali mu bezgranicznie ufać. Zakończenie było takie, jakiego się spodziewałam, ale i tak uważam, że było najlepsze dla tej historii. Mimo wszystko dobrze się przy niej bawiłam. Na pewno sięgnę po drugi tom, który już czeka na mnie na półce!

Z początku książka niesamowicie mnie denerwowała. Stała na regale dobre kilka lat kompletnie nie rusza i żałuje, że nie przeczytałam jej kiedyś. Teraz (mając 17 lat) książka jest dla mnie zbyt dziecinna, może po prostu nie moje poczucie humoru? Na pewno byłaby lepsza dla młodszych odbiorców. (Chociaż niektóre sytuacje wydają mi się dość krzywdzące i niepoprawne). Podsumowując, fajna ale dla dzieci.

Nie sądziłam, że ta baśniowa tematyka tak mnie wciągnie:) Polecam przeczytanie tej książki nie tylko młodzieży. Niesamowita podróż Sophie i jej koleżanek do odległej , mroźnej Rosji oraz tajemnicze losy rodu Wołkońskich sprawiły, że na moment wróciłam do czasów dzieciństwa :)

Mam mieszane odczucia co do tej książki. Historia całkiem fajna, książka przeczytana dosłownie na dwa razy, jednak czegoś mi w niej brakowało. Według mnie zakończenie było bardzo... średnie. Na pewno nie jest to książka, która jakoś szczególnie zapada w pamięć.

Fajna. Choć nabyłam ją będąc jeszcze nastolatką, przeczytałam ją dopiero teraz mając 22 lata. Jest przyjemna, szybko się ją czyta, treść nie męczy. Ale! tak jak już ktoś tutaj napisał - nie angażuje zbytnio ta książka w żaden sposób. Z drugiej jednak strony - czy książka dla młodzieży koniecznie musi angażować emocjonalnie czytelnika? Trochę dostrzegam tu schematów, choćby że główny bohater ma przyjaciela geniusza. Oczywiście, takich schematycznych zagrań jest w tej książce więcej. Mnie osobiście to nie przeszkadza. Jeśli mogę się poskarżyć, to coś z tłumaczeniem jest nie tak. To z kolei nieco mi przeszkadzało :) Książkę przeczytałam ekspresowo, i tak po prostu, by zaczerpnąć trochę przyjemności z książki, a i może oddać się nieco nostalgii lat nastoletnich - polecam tę książkę!

Dość naiwna, średnio napisana, ale też nie najgorzej. Nie ma tu większej głębi. Krótka i przyjemna, całkiem dobrze się czytało. Takie guilty pleasure, dla odmóżdżenia, na poprawę humoru czy chwilę nudy ;) Film był dla mnie zdecydowanie gorszy, ale to kwestia gustu

Całkiem zgrabnie napisany thriller young adult, chociaż główny wątek wydał mi się zbyt mało angażujący, by utrzymać ciężar gatunkowy początku serii. Widać, że autorka ma w zanadrzu wiele literackich narzędzi i że nie jest to debiut. Jej styl jest oszczędny i fragmentaryczny, co udanie kontrastuje z treścią najbardziej dramatycznych scen. Doceniam głównie za stopniowe budowanie portretu traumy głównej bohaterki, na uwagę zasługuje też opis realiów życia fińskich nastolatków w drugiej dekadzie XX wieku.

Świetna satyra i komentarz na temat współczesnego konsumpcjonizmu i nieosiągalnych wymagań, które towarzyszą kobietom od urodzenia. Zdecydowanym plusem jest to, że jest to pozycja intersekcjonalna - dotyczy kobiet z różnych środowisk, ras, orientacji, aspiracji itd. Polecam audiobooka czytanego przez autorkę różnymi akcentami, zawierającego też odgłosy i muzykę, które dopełniają to doświadczenie :)

Bardzo dobra książka, poruszająca niezwykle trudny temat choroby. Nie spodziewałam się że będzie się ją tak dobrze i szybko czytało. Bardzo polubiłam główną bohaterkę i było mi jej szkoda przez całą lekturę. Bardzo poruszyło mną to jak jeden błąd może zmienić całe życie nie do poznania. Książka zdecydowanie skłania do refleksji. Polecam każdemu, ponieważ wydaje mi się że może dużo wnieść do życia np. większe zrozumienie dla osób cierpiących z powodu tej choroby. Ponadto wydaje mi się że jest to temat rzadko poruszany w literaturze.