Piotr Rzeźnik - zdrajca z Izbicy

Szczerze mówiąc to trochę się zawiodłam na tej książce. Sięgając po nią liczyłam na przedstawienie kultury żydowskiej w polskiej kulturze, a dostałam kolejną dawkę zagłady żydowskiej. Mam wrażenie, że autorka pisała te książkę bez ładu i składu. Przeskoki nad tematami oraz żąglowanie wątkami sprawiły, że jako czytelnik nieraz mocno się zagubiłam. Najbardziej spodobał mi się rozdział o Szancerze i koszerności.

W moje ręce wpadł ostatnio audiobook Magdy Huzarskiej-Szumiec pod tytułem "Niusia z Listy Schindlera. Historia ocalenia". Jest to bardzo wzruszający reportaż. Bronisława Horowitz-Karakulska nienawidzi swojego prawdziwego imienia, dlatego wszyscy mówią na nią Niusia. Czasami nawet nie reaguje, gdy ktoś woła ją po jej imieniu. Autorka wraz z naszą bohaterką w sposób chronologiczny, opowiadają historię jej życia. Dowiecie się, jak wyglądało jej życie przed wojną, w czasie jej trwania i po niej. Jak znalazła się na słynnej i drogocennej Liście Schindlera? Z takich ciekawostek powiem wam, że Niusia obserwowała, jak powstaje film Spielberga pod tytułem "Lista Schindlera". Bardzo to przeżywała. Oczywiście dawała dobre rady reżyserowi i sama również uczestniczyła w ostatniej scenie filmu. Specjalnie dla tej jednej sceny poleciała do Izraela, bo tam został pochowany Oskar Schindler — wybawiciel Żydów. Niusia jest mu wdzięczna za ocalenie życia. Do teraz pamięta zapach jego perfum. Dzięki książce "Niusia z Listy Schindlera. Historia ocalenia", możemy przyjrzeć się okropnym wojennym czasom z punktu widzenia małej dziewczynki. Przerażające jest to, że dzieci, zamiast mieć beztroskie dzieciństwo, musiały cierpieć z głodu, uciekać, chować się, walczyć o przetrwanie i patrzeć, jak mordują ich bliskich. Powinniśmy pamiętać o tych, co polegli i tych, co ocaleli. Nie wolno nam zapomnieć o tym co było. Musimy modlić się o to, żeby podobna historia nigdy się nie powtórzyła. Niusia wspomina również o swoim bracie, obecnie znanym fotografie Ryszardzie Horowitzu i jeszcze bardziej znanym reżyserze Romanie Polańskim. Uważam, że każdy czytelnik powinien przeczytać lub tak jak ja wysłuchać tej książki. Audiobook czytała Anna Matusiak. Podobała mi się jej interpretacja.

„Historia Muranowa zatacza łuk: od rajskich krajobrazów do piekła Umschlagplatzu”. Od weneckiej wyspy Murano do żydowskiej dzielnicy w Warszawie. Od sielanki pejzaży , gdzie „stawy i rzeczki wijące się wśród ogrodów, ryby pluskające się w wodzie, obracające się na wietrze ramiona wiatraków, poruszające żarna młynów, słońce wśród zieleni” do ogrodów zamieniających się „w dzikie zielsko pokrywające wysypiska śmieci” w zaułku nędzy. Od ulicy Żydowskiej nieistniejącej już na mapach Warszawy do „miejsca ostatniego i ostatecznego - na kolejową rampę przy Umschalgpaltzu przy Stawkach”. Od gwaru do ciszy. Autor ten kilkusetletni czas istnienia dzielnicy podzielił na trzy etapy: „przed Zagładą, w czasie Zagłady i po Zagładzie”. Każdemu z nich nadał wymiar telluryczny. Za każdym rozdziałem opisującym poszczególne okresy, schodziłam, niczym po wygodnych schodach, a czasem po trupach przysypanych gruzem, coraz głębiej w podziemia – dosłownie i w przenośni. Autora jednak najbardziej interesował Muranów jako „miejsce-po-getcie warszawskim, a przede wszystkim jego rejony podziemne, to, co jest zakryte przed wzrokiem, co ginie w głębi dzisiejszego Muranowa”. Urodzony i wychowany w tej dzielnicy został „dotknięty”, jak nazwał życie i obcowanie z tym miejscem, poprzez dzieciństwo, tekst niosący wiedzę i świadomy dotyk artefaktów z przeszłości. To wystarczyło, by pojawiła się potrzeba zejścia do podziemi Muranowa na wielu poziomach. Urbanistycznym, kiedy autor przywoływał przeszłość dzielnicy, rysując początki powstania i życie mieszkańców w zdecydowanej większości Żydów. Topograficznym, kiedy na współczesną mapę dzielnicy nałożył przedwojenną, uświadamiając różnice w układzie arterii komunikacyjnych, ale i zmieniającą się nomenklaturę ulic i budynków. Tę wędrówkę ułatwiała mapka dzielnicy umieszczona na wyklejce książki z omawianymi w niej miejscami. Historycznym, gdzie przerażający powszedniością i wszechobecnością śmierci czas Zagłady zmusił ludzi do zejścia w podziemia miasta, by przeżyć. Mroczny okres schronów, kryjówek i bunkrów, w którym dusił i gniótł czarny strach oraz wieczna niepewność, a „normalny pogrzeb zmarłego z przyczyn naturalnych człowieka jest czymś szokująco anormalnym”. To najważniejszy czas, bo znikania w historii Muranowa ukazany w szerokim kontekście okupacji niemieckiej, eksterminacji Żydów, szabrownictwa, burzenia dzielnicy do fundamentów, pokazany z punktu widzenia społeczności żydowskiej, jak i losów konkretnych osób – Marylki, Łazarza Menesa, Leona Najberga i Stefanii Fidelsied, dla której synka dzisiejsze skrzyżowanie Lewartowskiego i Karmelickiej stało się grobem. Czas, w którym równolegle towarzyszyły mi zdjęcia współczesne Muranowa ujęte przez Artura Żmijewskiego z perspektywy poziomu ulicy, trawnika, bruku, wykopu czy chodnika. Przypominały moment wyjścia z podziemi na powierzchnię, by zaczerpnąć powietrza i światła. Złapać oddech, kiedy przebywanie w przytłaczającej atmosferze śmierci i ludobójstwa odbierało go, by czytać dalej. Psychologicznym, kiedy indywidualne postawy Żydów i jako narodu, ilustrowane konkretnymi działaniami, pozwoliły zachować pamięć ich czynów, by dać wielogłosowe świadectwo prawdzie o Zagładzie. Archeologicznym, kiedy odkopane lub oddawane przedmioty do muzeów stawały się „ruchomymi zabytkami archeologicznymi”, ale w opisie autora nabierały cech i mocy artefaktów o symbolicznym znaczeniu jak: garnek, klucz czy śmietnik getta. Literackim, gdzie teksty filozofów, pisarzy, poetów, diarystów, autobiografów znanych i uczestników wydarzeń odtwarzały wspólnie obraz przeszły, wydobywając z niepamięci i spod gruzów zapomniane. Autor operował tekstami i myślami innych, tworząc wielogłosowy, intertekstualny patchwork pięknie spojony własną, rzeczową narracją. Filozoficznym, kiedy Heideggerowską obecność transparentną przeszłości i ludzi, autor nazywał „współobecnością”, czyli udzielaniem miejsca naszym sąsiadom nabytym poprzez przejście narodu żydowskiego przez próbę czterech żywiołów. Proces odkrywania coraz głębszych poziomów podziemi Muranowa autor porównał do palimpsestu. Metodycznie rozdział po rozdziale usuwał kolejne warstwy, ukazując ich różnorodność w historycznym przekroju, ale nie po to, by „terroryzować makabrą i martyrologią współczesnych mieszkańców Muranowa”, ale aby o niej pamiętać bez efektu paraliżu. Budować tożsamość historyczną współczesnych mieszkańców Warszawy. Muranów wyrósł na „gettowych korzeniach” i od tych korzeni nie można, a nawet nie wolno się odcinać, mówi ta monografia, reportaż i esej w jednym. Pozycji, dzięki której chodzę po Muranowie ze świadomością pełnego i spójnego jego obrazu. Opracowania powstałego z doświadczeń autora i informacji zaczerpniętych z wielu różnorodnych źródeł umieszczonych w obszernym aparacie informacyjnym książki. Spojone miłością autora do tego miejsca, by łączyć, ocalić i wydobyć z mroku niepamięci. Odtworzona z uważnością badacza sięgającego w głąb, do korzeni, przewodnika z pasją i z czułością człowieka „dotkniętego”. Publikacja jest przepięknym, choć bolesnym, mrocznym i brzemiennym w skrajne emocje, efektem tego doświadczenia i tytanicznej pracy dokumentalnej. naostrzuksiazki.pl

Nie znałam tej postaci, ale czytałam już tego Autora i na pewno zajrzę jeszcze do kolejnych jego książek. Przecudnie napisane. Bardziej podobała mi się cześć pierwsza, gdzie zapewne Autor - bazując oczywiście na pewnych faktach jako punktach odniesienia - mógł popuścić wodze swojej wyobraźni na temat uczuć i emocji bohaterów. Głównie kobiet, bo ta książka jest przesycona kobietami - zdarzeniami, które na nie wpływają i na które one wpływają, ich emocjami i uczuciami, które mają wpływ na dalsze działania i losy bohaterów. Pięknie to się czyta! A opis naprężającej się niewidzialnej nici między maleńką Bietą śpiącą w plecaku a nogą jej Mamy szyjącej dla nazistów, aby utrzymać rodzinę mieszkającą w Getcie - niesamowita wyobraźnia i zrozumienie kobiecych emocji przez Autora. Jednak żeby nie było - Autor równie fantastycznie pisze o mężczyznach (patrz "Testament.." o Kościuszce i Agrippie). Druga część książki już mnie mniej wciągała, ale tu musiało się dużo dziać i tu było już więcej faktów do przekazania z życia głównej bohaterki, więc nic dziwnego, że zabrakło trochę przestrzeni dla Autora. Ważne w tej książce są też jeszcze drugie "główne" postacie, jak pani Stanisława Bussold (przybrana matka, ratująca dzieci z Getta) czy Jerzy Ficowski (mąż, poeta i pisarz), które nie były nigdy tłem i wniosły oraz pozostawiły zarówno do życia bohaterki jak też do Polski wiele pozytywnych wartości.

To druga książka tego autora jaką przeczytałem i coraz bardziej się utwierdzam że dobry z niego pisarz. Pierwsza opisywała Gross-Rossen pod kątem produkcji bojowych środków chemicznych. Ten reportaż opowiada o komandzie naukowców, które w 1944 roku zostało przeniesione z Dachau do dolnośląskiego Gross-Rosen. To także książka uchylająca kulisy największego opactwa w Polsce klasztoru w Lubiążu.

Ciekawe i intrygujące wprowadzenie do zjawiska jakim są familoki i szerzej cały folklor Górnego Śląska. Poczynając od historii celującej w konkretne elementy zjawiska nie ma się poczucia zagubienia, w czym pomaga dość intuicyjny podział rozdziałów. Sama książka to reportaż a nie monografia ale chyba właśnie dlatego jest tak dobra w odbiorze dla kogoś kto jeszcze nie zdecydował czy chce się bardziej w całość zagłębić.

Uważam, że to całkiem ciekawy reportaż. Zarzuty pojawiające się w komentarzach — że ktoś spodziewał się czegoś innego — wydają mi się oderwane od rzeczywistości. Bo czego właściwie można oczekiwać? Otwartej opozycji i jawnej krytyki władzy w autorytarnym państwie? Zgadzam się, że wielu Rosjan bezkrytycznie wierzy w państwową wizję świata — bo tak działa nacjonalizm. Czy jednak nasz rodzimy nacjonalizm bardzo się od tego różni? Nie sądzę. Wystarczy spojrzeć na niektóre środowiska: funkcjonują w poczuciu oblężonej twierdzy, widząc wokół wyłącznie zagrożenia. Wszyscy inni są źli i głupi, tylko „my” mądrzy i dobrzy. Nie brakuje też takich, którzy wychwalają rodzimych przestępców i czynią z nich bohaterów.

Dla mnie osobiście to świetna książka, to co lubię najbardziej, dzieje rodziny na tle lokalnym, w tym przypadku pogranicza podlasko-mazowieckiego, w trybach historii, tej pisanej przez wielkie H. Dla czytelnika z zupełnie innej części Polski opisany region jest bardzo ciekawy ze względu na swoją" inność", nie tylko geograficzną ale głównie historyczną i mentalnościową, żeby nie powiedzieć wprost, egzotyczną. Lektura będzie doskonałym przygotowaniem do planowanej wyprawy " majówka nad Narwią". Pan Falkowski ma świetne pióro. Na pewno sięgnę po jego nową książkę o Niemcach.

Kiedyś czytałem juz troszkę książek o takiej tematyce i myślałem, że temat juz został wyczerpany. Po przesłuchaniu książki wiem, że temat NIE został wyczerpany, autorka skutecznie przekonała Mnie do tego. Podczas wojny giną niewinni ludzie, każdy to wie, ale autorka pokazuję, że w tym przypadku chodzilo o coś więcej. Polecam, by wszyscy pamiętali!

Podobnie jak Kajś, potrafiła wciągnąć w opowieść o ziemiach odzyskanych, nadać trochę innego wymiaru i pokazać inną rzeczywistość, wyobrażenie o Polsce lat minionych, ale też tego, co widzimy obecnie. Widać reporterską pracę i historyczne fakty. Szkoda, że czasami ten sposób narracji robił się gawędziarski, trochę zbyt egocentryczny. Poza tymi kilkoma stornami, kawał czytadła godnego polecenia.

Harald Jähner, autor znakomicie przyjętego „Czasu wilka”, w swojej kolejnej książce „Rausz. Niemcy między wojnami” ponownie zabiera nas w podróż przez kluczowy moment niemieckiej historii. Tym razem skupia się na barwnym, choć podszytym lękiem okresie Republiki Weimarskiej. To pozycja, która zasługuje na mocne 7/10 – jest błyskotliwa i erudycyjna, choć momentami traci tempo na rzecz dygresji. Jähner nie pisze klasycznej kroniki politycznej. Zamiast analizować wyłącznie protokoły dyplomatyczne, autor zagląda do kabaretów, domów towarowych, biur i na dancingi. „Rausz” to opowieść o narodzinach nowoczesności w cieniu traumy I wojny światowej. Poznajemy świat, w którym tradycyjne wartości legły w gruzach, a ich miejsce zajęła gorączkowa chęć przeżycia „tu i teraz”. Autor świetnie portretuje emancypację kobiet, rewolucję w modzie (słynne chłopczyce) oraz kult prędkości i techniki. Na plus należy zapisać niezwykły styl. Jähner pisze z polotem, sprawiając, że historia ożywa w oczach czytelnika. Potrafi połączyć analizę architektury Bauhausu z opisem nocnego życia Berlina, tworząc fascynującą mozaikę. Książka doskonale oddaje tytułowy „rausz” – stan zawieszenia między wolnością a nadchodzącą dyktaturą. Z drugiej strony, publikacja ta bywa nieco nierówna. Niektóre rozdziały, poświęcone mniej medialnym aspektom życia społecznego, wydają się przeciągnięte. Czytelnik może odnieść wrażenie, że autor momentami zbyt głęboko wchodzi w detale estetyczne, tracąc z oczu szerszy kontekst społeczny, który w tamtym okresie był przecież brutalny i pełen napięć klasowych. Choć Jähner wspomina o inflacji i kryzysie, to jednak blask neonów wydaje się tu czasem zbyt mocno przesłaniać mrok biedy. „Rausz” to fascynująca lektura dla każdego, kto chce zrozumieć, jak kształtował się fundament współczesnej kultury masowej i dlaczego tak kruchy był pokój między wojnami. To książka o marzeniach o lepszym świecie, które zderzyły się z brutalną rzeczywistością. Mimo drobnych dłużyzn, to wciąż jedna z najciekawszych i najlepiej napisanych popularnonaukowych pozycji o Niemczech tamtych lat. Jähner udowadnia, że historia to nie tylko daty, ale przede wszystkim emocje, rytm muzyki i strach przed jutrem.

Bardzo ciekawy opis tematyki związanej z Kaszubami, poczynając od historii, poprzez współczesność, przez kwestie religijne, społeczne etc. Trafny ale i zniuansowany obraz tej społeczności. Z racji mojego zainteresowania historią część dotycząca okresu obydwu wojen światowych była bardzo wciągająca, pokazująca niesamowitą komplikację tamtych czasów i wyzwań jakie stały przed ludźmi zamieszkującymi te ziemie. Gratuluję autorce wyboru tematu i idealnego pióra prowadzącego czytelnika od strony do strony na równym, inspirującym poziomie.

Spowiedź legendarnego profilera FBI" Johna E. Douglasa. Reportaż słynnego "Mindhuntera" - agenta FBI i ojca wszystkich współczesnych policyjnych profilerów. Każdy rozdział to sprawa innego, brutalnego morderstwa, które Douglas rozkłada na części pierwsze, analizując z bliska i ze wszystkich stron, pokazując, że nie zawsze system sprawiedliwości działa tak, jak działać powinien i że bez względu na to, w co chcielibyśmy wierzyć, wcale nie uciekliśmy aż tak daleko od procesów czarownic. Polecam genialny audiobook. Rewelacyjna pozycja dla wielbicieli True Crime.

Książkę zacząłem czytać rok temu, w wersji papierowej... i jakoś odpadłem po kilku rozdziałach. Dlaczego nikt mi nie powiedział, że to jakiś dziwny fabularyzowany twór? ;) No ale ostatnio znalazłem ebooka i jakoś to lepiej mi poszło (odsłuchanie). Wprawdzie nadal bym wolał żeby to była książka po prostu dokumentalna czy reportaż, a nie "fabularyzowany dokument", ale poza tym to się właściwie nie ma do czego przyczepić - jest dużo źródeł i autor się przyłożył, momentami nudnawo ale jakiś kawał wiedzy i historii to jest. Ogólnie jest jednak ciekawa (jak się słucha) i duży plus za mocne zdjęcia (i dużo zdjęć), jak również za grafiki. Minus za ostatni rozdział (o von Hagensie), bo pasuje mi tam jak pięść do nosa, ale pewnie miało być tak kontrowersyjnie... I trochę za dużo w nim takich pośrednich ocen albo takich: "Zastanawiam się natomiast, czy chciałbym, żeby mnie rozebrano, także ze skóry, i pokazywano, w najintymniejszych szczegółach każdemu, kto tylko zechce za to zapłacić." - jak człowiek umarł to nie żyje i zapewniam autora, że jest mu to całkowicie obojętne :D "Nie chcę też zgnić w trumnie. Wybieram więc higieniczną kremację." - też tak myślałem, ale kremacja jest jednak najgorsza dla środowiska :P Więcej cytatów nie mam, bo nawet jeśli jakieś zaznaczyłem, to za szybko skasowałem plik z komórki i niestety przepadło ;) (czytana/słuchana: 31.01.2025-11.02.2026) 4/5 [7/10]

O książce jak i jej autorze dowiedziałem się z ciekawego artykułu pt. „Woda na młyn Putina” [nr 7/2026 r.] w tygodniku „Wprost”. Wynika z niego, że większość materiałów o sytuacji w Rosji, np. vlogerów kręcących filmiki na potrzeby internetu, szczególnie „Kanału Zero” jest kontrolowane m.in. przez rosyjskie służby jak FSB. Tekst nie jest długi i zawiera wypowiedzi autora „Oddziału chorych na Rosję”. Maria Wiernikowska dla „Kanału Zero” zrealizowała serię reportaży z Rosji. Na razie wyemitowano odcinek z Kaliningradu, który w mediach rozpętał burzę. Pełne półki w sklepach, nowoczesna Mo­skwa, olśniewające zabytki Sankt Pe­tersburga. Rozmowy ze „zwykłymi” Rosjanami o sytuacji w kraju, a nawet wojnie. To widzimy w relacjach polskich vlogerów i dziennikarzy, któ­rzy pojechali do Rosji. O tym, jak powstają ta­kie materiały, opowiada w podcaście „Rozmowa Wprost” DR KUBA BENEDYCZAK, analityk PISM. - To jest kontrolowane – zaznacza. Nie tylko Maria Wiernikowska z „Kanału Zero”, ale też kilku popularnych polskich vlogerów odwiedziło w ostatnich miesiącach Rosję. W ich materiałach widzimy pełne półki w sklepach, drogie samochody, nowoczesną Moskwę, słyszmy zachwyt nad zabytkami Sankt Petersburga. Za każdym razem twórcy tłumaczyli, że chcą obalić mity i stereotypy, po­kazać prawdziwe oblicze tego kraju, zwyczajnych Rosjan i ich codzienność. Pytanie jednak, gdzie postawić granicę między obiektywnym, podróżniczym lub dziennikarskim materiałem a takim, który jest wodą na młyn rosyjskiej propagandy. Odpowiedzi szuka w podcaście „Rozmowa Wprost” doktor Kuba Benedyczak, analityk PISM i autor książki „Oddział chorych na Rosję”. - Wiem, na jakie ustępstwa musieli pójść. Jak bardzo to, co pokazują, jest trochę jak wycieczka po Korei Północnej. Pokazują tylko to, na co dostali pozwolenie od smutnych pań i panów z FSB, od władz regionalnych, od pograniczników, którzy ich sprawdzają - zauważa Benedyczak. - Po części robią dobrą robotę w tym sensie, żebyśmy nie trak­towali Rosjan już kompletnie jako orków ludojadów, bo jednak tam żyją normalni ludzie, którzy płaczą, chorują, śmieją się. Ale w ten sposób normalizujemy też kraj, który w zeszłym roku dwu­krotnie nas zaatakował, stanowi dla nas zagrożenie - mówi dalej nasz gość. I podkreśla, że materiału, który pokazywałby praw­dziwą rosyjską rzeczywistość, nie da się zrealizować „w realiach półtotalitarnej Rosji”. Czego więc twórcy materiałów z Rosją nie pokazują? - Nikt nie pokazuje tego, że połowa ludności wiejskiej nie po­siada dostępu do normalnej toalety, że szkoły wyglądają jak z lat 60., sale się rozpadają, a w wielu miastach 50-tysięcznych nie ma karetek i szpitali. Jest mnóstwo wyludnionych wsi, na Syberii jest ogromny problem z alkoholizmem, a poziom HIV jest równy krajom afrykańskim, gdzie toczą się wojny - wymienia doktor Benedyczak. - Myślę, że (vlogerzy - przyp. red.) mogą udawać, że nie wie­dzieli o „ogonie” albo go nie zauważyli, ale nie wierzę w to, że nie byli tego świadomi - mówi dalej doktor Benedyczak. Stwierdza też, że wielu ujęć, które widzimy w materiałach, nie dałoby się zrealizować bez wiedzy służb. - Rosjanin DOSKONALE WIE, w jakim kraju żyje, nawet jeśli tego głośno nie powie. On tak po prostu Polakowi z kamerą, obywatelowi jednego z najbardziej wrogich państw NATO, bo to słyszy Rosjanin co­dziennie w telewizji, nie pozwoli wsiąść do swojej ciężarówki, pojeździć po mieście i porozmawiać. To jest kontrolowane. „Gorzej niż za Stalina" Nasz gość tłumaczy również, że poruszanie się po Rosji nie jest tak proste, jak wynika to z niektórych materiałów. Podobnie pro­blematyczne może być zdobycie pozwolenia na wjazd. O tym, jak trudno jest pracować w Rosji przedstawicielom mediów, świadczy jego zdaniem choćby to, ilu zostało w Moskwie korespondentów. Zauważał, że w tej kwestii jest dzisiaj „gorzej niż w czasach sta­linowskich” a w Moskwie pracuje jedynie korespondent BBC. - To nie są błahe rzeczy, że ktoś po prostu pojedzie i powiemy, że będzie pokazywał inny obraz Rosji. Bo Krzysztof Stanowski sobie wymyśli, że to jest nisza, którą wyeksploatuje tak samo jak reklamę podpasek - ocenia doktor Benedyczak. - Prawdopo­dobnie Rosja nie cofnie się przed atakami wobec Polski, jesteśmy doskonałym przykładem, żeby pokazywać krajom europejskim, że jak będą nadal pomagać Ukrainie, to takie hale jak przy Mary- wilskiej będą płonąć, być może będą ginąć ludzie. Ekspert przestrzega również tych, którzy mogą chcieć pójść w ślady podróżników jeżdżących do Rosji. - Dwa, trzy razy może się udać, a za piątym razem już nie - ostrzega. - Trafi się na zbyt nadgorliwego pracownika służb albo ktoś we władzach uzna, że warto mieć kolejnych pięciu Polaków w więzieniach, którzy będą przetrzymywani. To jest ryzyko. [Tekst: PIOTR BAREJKA] zapraszam na blog: tesinblog.wordpress.com

Bernadette McDonald jak zawsze rzetelnie przemieliła temat. Temat trudny, chociażby ze względu na nazwiska i imiona bohaterów i kawał historii wielu pokoleń wspinaczy z różnych zakątków najwyższych gór świata. Uwielbiam czytać o górach. Uwielbiam jak pisze o górach Bernadette

Jak straszni moga byc sasiedzi, jak dobrym policjantem tzeba byc zeby nie stracic czujnosci, na ile starcza cierpliwosci zeby zachowac w sobie czlowieka I wreszcie ile trzeba miec sily by sie nie poddac. Z tej ksiazki mozna dowiedziec sie wszystkiego I jednoczesnie nic nie zrozumiec. To kawal dobrego dokumentu, ktory juz z czytajacym zostaje.

Od czego by tu zacząć.... Może od tego, że spodziewałam się czegoś więcej. Wywiad jak wywiad, rozmowa przeprowadzona w dużej poprawności politycznej. Może był taki zamysł może był to strach. Tematy ważne tematy znane tematy nielubiane przez obie strony. Odnoszę jednak wrażenie że w wielu sprawach zwłaszcza tych niewygodnych tą ucieczka, tak nazwę to ucieczka i spłyceniem nie pomaga w zrozumieniu. Jestem za poznaniem się lepiej i bardziej. Nie mówię tej książce nie bo jest ona ważna, gdzieś jest tym wyciągnięciem ręki i zaproszeniem do rozmowy i poznania... Czekam na więcej😉

Wielekorotnie wzruszłam się nad tą książką. I zadawałam sobie naiwne i tęskne pytanie, dlaczego świat nie jest idealnym miejscem? Gdzie wszyscy żyją obok siebie, w pokoju, zrozumieniu, przyjaźni i wzajemnym docenieniu swojej odmienności. I czerpaniu z tej odmienności innych czegoś dla siebie. To bardzo ważna pozycja w dyskusji o "homogenicznej" Polsce. Ważna i obowiązkowa dla każdego, kto chce wiedzieć więcej niż przedstawiają szkolne podręczniki i gadają głowy w tv. Momentami było mi wstyd za "polskich" Polaków, za nasz narodowy mit i tę łatwość szafowania hasłami i oskażeniami. Kilka razy byłam na Podlasiu i mam stamtąd tylko jedno wspomnienie, że to miejsce bardzo przyjaznych ludzi. Dobrych prostym, naturalnym dobrem. Życzę Wam, drodzy potomkowie tamtych "ruskich" sprzed lat dużo dobrego, spokoju i wytchnienia.

Po lekturze Gołoborza sięgnąłem po pierwszą lepszą książkę Pana Siembiedy. Mimo, iż reportażysta ze mnie żaden, z przyjemnością zapoznałem się z tajnikami tej sztuki. Miło dowiedzieć się na co zwraca uwagę, oraz jakich zasad trzyma się Autor moich ostatnio ulubionych książek.