Piekło na autostradzie

Czyta się bardzo przyjemnie. Nie wiem jeszcze jak w innych częściach ale w tej niestety zapętliło mnie w czasie. O ile możemy zapętlic się w danych rozdziałach i wyjść z pętli po przeczytaniu ponownie kilku rozdziałów tak w moim przypadku zapętliło mnie bez wyjścia z uwagi na dokonany "zły" wybór przy wyborze przedmiotu jaki możemy zabrać ze sobą tj. zapalki lub cukier. Wg. mnie nie powinno tak być.Mimo wszystko czyta się szybko i przyjemnie.

Znów Foster i znów Obcy. Autor w drugiej części "Obcego" dopieścił fanów błyskotliwą akcją, napięciem, ale bardziej oczekiwaniem niż grozą przedstawianych sytuacji. Spodziewałam się równie mocnych wrażeń, czy raczej mocnego uderzenia, w dalszym ciągu opowieści, a kontynuacja jest dużo spokojniejsza mimo zachodzących zmian fizykalnych w ksenomorfach, ich umiejętności uczenia się i dostosowania do zmiennych warunków. Ten spokój towarzyszący fabule na początku przywodzi na myśl pierwszą część i tak jak na Nostromo poznajemy statek i jego ekipę, tak tutaj na Furii 361, nieprzyjaznej planecie, eksplorujemy kompleks niewielkiej kolonii karnej składającej się zaledwie z dwudziestu paru osadzonych. W "Decydującym starciu" nie było czasu na przyglądanie się poszczególnym bohaterom, a w "Obcy3" przeciwnie. Można to ując nawet tak, że gra toczy się między poszczególnymi bohaterami, gdzie nieoczekiwanym katalizatorem staje się ksenomorf. Eliminacja człowieka następuje metodycznie, jeden po drugim, mimo obmyślonego planu i dobrej realizacji kolejnych etapów, człowiek, a bardziej jego emocje, nie potrafią sprostać wyzwaniu. Na początku obserwujemy grę w kota i myszkę, by w nabierającej rozpędu pod koniec powieści (no może tak po przekroczeniu 2/3) zobaczyć tę iskrę. Tylko co z nią? Można powiedzieć, że "Obcy3" opiera się bardziej na psychologii zarówno poczynań ludzkich jak i ksenomorfów. Poznajemy lepiej osadzonych, ich przeszłość, motywy, dobre strony, które można wykorzystać w starciu z obcym. Zauważamy też zmiany w samym obcym, te jakie dokonują się w obrębie jego ciała, jak i w dążeniu do osiąganiu zamierzonego celu. Wszystkich łączy jedno - przetrwanie. Okazuje się, że teraz bardziej niż wcześniej każdy z osadzonych ma marzenie do zrealizowania, to pragnienie pcha ich do podjęcia największego ryzyka, choć wiadomo, że niewielu uda się przeżyć unicestwiając prześladowcę. Tylko czy jeśli uda się im wygrać tę batalię, to równie łatwo przekonają Firmę, żeby ocalałych sprowadzono na Ziemię? Czy ich determinacja może stać się kluczem do sukcesu? Co jest dla mnie na minus w książce Fostera? To znudzenie gonienia za potworem, a przecież w filmie te sceny trzymają widza przed ekranem, podobnie jak cała ta gonitwa w drugiej części Obcego. Zabrakło odczuwalnego zagrożenia, spiętrzenia sytuacji, gdzie potów to się pokazuje to przemyślnie chowa, a nie z rozmachem raz po raz roztrzaskuje mózgi kolejnych ofiar biegających po labiryncie korytarzy, jakby bez sensu. Te sceny ewidentnie nie zagrały w książce, są mało rozbudowane, już nie dostrzegamy poszczególnych bohaterów, a zlepek części ciała. Za to w filmie sceny z biegnącymi z pochodniami gromadzą największe emocje finału morderczych zmagań. Czujemy każde uderzenie ich serca, gdy chcąc przeżyć, starają się jak najlepiej wykonać powierzone im zadanie. On - obcy - jest sam, Oni - działają w zespole, bo tylko dzięki temu, mimo ofiar, zrealizują cel. Miałam prawdziwy dylemat, bo nie jest to aż tak słaba książka, żeby zapunktować zaledwie na 6 gwiazdek, ale bazując na wcześniejszym materiale powieściowym, jak i na równoległym obrazie filmowym mam poczucie, że wypada lekko słabiej niż pierwsza część ze względu na grozę i napięcie determinujące przecież tego typu gatunek. Do tego film z tą częścią uważam za lepszy ze względu na wywołane emocje nawet po którymś tam obejrzeniu niż książkę. I oby ostatnia cześć nie była gorsza.

Świetnie się to czytało, od razu przypominał się film, książka nieco się różniła ale klimat ten sam. Opisy przekształcania się "czegoś" też działają na wyobraźnie (chociaż mi od razu przypominały się sceny z filmu), polecam przeczytać przed obejrzeniem filmu, żeby tego uniknąć. Tłumaczenie mogłoby być lepsze, bo niektóre angielskie sformułowania były tłumaczone bardzo dosłownie ("komedia sytuacyjna" czy "jesteś prawdziwym bólem w tyłku") Sam autor też czasami odpływał ("Macready miał w myślach kompletną pustkę. To miejsce wyglądało jak Kartagina po ostatniej wojnie punickiej" albo "Macready był zbyt zajęty sterami, aby zastanawiać się nad tym, czy ma zwymiotować. Nie mógł tego zrobić. Nie na oczach niewzruszonego Coppera."). Na koniec cytat, który równie dobrze może być dziełem autora jak i tłumacza "Kawałki stalowych łopatek przemknęły ze świstem w powietrzu niczym rzutki ciskane przez oszalałego chińskiego mistrza sztuk walki."

Po tylu latach nareszcie kawałek prozy ze świata "Shadowrun". Zaczęło się od systemu RPG, który stworzono w USA w 1989 roku. Po kilku latach poznałem go na łamach czasopisma "Magia i Miecz". Zarówno podręcznik jak i karcianka były trudno osiągalne... drogie i po angielsku, dlatego system pozostawał w sferze wyobrażeń, budowanych przez artykuły w "Magii". Fajnie, że stworzono dwie gry na PC, to to klimat wręcz niezwykły - połączenie magii/fantasy z cyberpunkiem. Wyciska do cna oba gatunki. "Nigdy nie ufaj smokowi" jest... średnie. Jest zamysł w fabule, jednak nie potrafiła utrzymać mojego zainteresowania. Do tego stopnia, że zdarzało mi się gubić wątek i przestawałem orientować się kto jest kim, z kim i dlaczego... ale nie dla fabuły czytałem. O wiele bardziej interesował mnie świat i klimat... samurajowie ulicy, dekerzy, riggerzy, sceny walk w arkologii i w Matrycy. Korporacje i tereny opanowane przez zrewoltowane grupy, wspomagane magią. To jest najlepsze w tej książce, reszta to jakiś tam dodatek... może nawet pretekst by eksplorować świat. W pewnym sensie to podróż sentymentalna. Książka wydana w 1997, a były to najlepsze lata boomu na fantastykę z zachodu (kiedy nasza rodzima przeżywała kryzys). RPG, karcianki, heksówki... Ghost in the Shell. Świat ciekawszy niż zwykły ceberpunk, dający więcej możliwości... mniej przewidywalny. I jako RPG mocno dopracowany w szczególe (maniera obowiązkowego podawania marki sprzętu jest urocza... lubię). Doceniam zabawę imionami (Haesslich 😹). Po lekturze tej książki, nigdy już nie zaufam smokowi 😼

Książka generalnie spoko, momentami odrobine męcząca. Plus za bohatera, który nie jest jak Rambo tylko ma problem z wejściem po schodach. Bardzo duży plus za wizje pochodzenia obcych, jest to coś co zapamiętam i czyni z tej książki coś więcej niż szybką rozrywkową bułkę z kotletem na której po roku okładkę człowiek patrzy i się zastanawia czy to czytał czy nie.

Jak przekazać swoją opinię o otaczającej rzeczywistości w totalitarnym państwie, w którym każdy opozycyjny głos naraża jego wyraziciela na długoletni pobyt w obozie karnym? Bracia Strugaccy zastosowali zabieg stosowany również przez innych pisarzy. Spróbowali swoje myśli zakamuflować otoczką fantastyki. W przypadku „Bajki o trójce”, satyryczna krytyka radzieckiego systemu społecznego nie zdołała jednak przebić się przez mur cenzorski i książka trafiła do szerszego grona czytelników dopiero w czasach pierestrojki. Akcja książki toczy się w rzeczywistości wykreowanej wcześniej w powieści „Poniedziałek zaczyna się w sobotę”, z którą łączą ją również postaci bohaterów. Nie dorównuje jednak, niestety, pierwowzorowi. Brak tu wcześniejszego polotu i lekkości pióra. Pomysły autorów również nie są równie oryginalne. Nie ulega wątpliwości, że wydźwięk dzieła Strugackich był zdecydowanie mocniejszy w czasach, gdy książka powstała, a dziś może stanowić jedynie satyryczny zapis dawno minionych czasów państwa radzieckiego. Dla młodego czytelnika nieznającego komunistycznej rzeczywistości może być wręcz niezrozumiała. „Bajka o trójce” znajdzie uznanie w oczach miłośników prozy Strugackich i wszystkich tych, którzy chcieliby wczuć się w atmosferę realiów ZSRR lat sześćdziesiątych XX wieku pokazaną w baśniowym, fantastycznym wydaniu. Tej grupie czytelników książkę zdecydowanie polecam.

Nie znam ogólnie fandomu Lovecrafta, ale nie przeszkadzało to w niczym. Dzięki temu, że każdy paragraf jest krótki i na jednej stronie nie męczyłam się szukając tego właściwego. Dopiero zaczynam zabawę z grami paragrafowi, ale już wiem, że to będzie mój konik ❤️ Mimo że nie przepadam za książkami z gatunków horror, thriller i pokrewnymi to tutaj mi to nie przeszkadzało; czytało się ją bardzo przyjemnie i szybko. Książkę pochłonęłam w dwa dni (jakby łącznie policzyć godziny to byłoby może ok 6/7), ale ze wszystkimi zakończeniami i historiami. Już więcej z tej książki nic nie wycisnę 😂

Jesteś we Francji w czasie rządów terroru. Masz do dyspozycji wehikuł czasu. Co z nim zrobisz? Książka wyróżnia się na tle innych. Zwłaszcza swoją formą. Można się rzeczywiście poczuć jak w XVIII Francji. Możliwość własnych wyborów jest genialna. Fabuła też jest ciekawa. Bardzo polecam

Dwie nie powiązane ze sobą krótsze powieści, wydane w jednym tomie. "Agent FK" Fajnie się zaczęło, całe te wymyślone obrzędy i zasady funkcjonowania klanów, rodowych zemst i różnych takich "jako człowiek nauki powinien mieć ubraną fioletową narzutkę ... jak to mógł jej zapomnieć ? ...". Ale całą intryga do zdobycia władzy jest szyta dość grubymi nićmi i na poziomie poszczególnych scen - również bywa mocno uproszczona i oparta o cuda i zbiegi okoliczności. Gdyby całość poszła bardziej w kierunku rozwiązania zagadki kryminalnej od której się to zaczyna z tymi "pomyłkami" związanymi z kulturą której prowadzący śledztwo mogą nie pojmować, to mam wrażenie że mogło być to o wiele fajniejsze. Ale możliwe, że ta powieść po prostu miała mieć drugie dno -które w tej chwili może już nie być takie oczywiste, co znaczy, że powieść się zestarzała. "Miasto na górze" Bo takie drugie dno jest całkiem oczywiste w drugiej powieści. Wcale mnie nie dziwi, że powieść napisana w 1983 roku, w Rosji ukazała się pierwszy raz w 1996, a wcześniej zdążyła być wydana nawet w Polsce. Pierwsze skojarzenie jakie miałem, to "Seksmisja na bardzo poważnie" (bez dominującej roli kobiet). Żeby była jasność - Seksmisja powstała w 1984 roku, więc raczej tu nie było jakiejś inspiracji w jedną lub drugą stronę, bo książka w Polsce pojawiła się w 1986 roku. Totalitarny i kastowy system funkcjonowania miasta pod ziemią, po jakiejś wojnie atomowej, w jakichś coraz bardziej zniszczonych szybach i korytarzach. W których są ludzie (na najniższych poziomach) którzy podtrzymują fantazje o mitycznym "świecie bez stropu" ("bez ograniczeń"?). Z dość mocnymi komentarzami "jak by to się skończyło, gdyby okazało się, że już można wyjść na powierzchnię". Co zresztą w pewnym momencie się realizuje ... i nawet gorzej niż wcześniej niektórzy ostrzegali. To wyjście "na powierzchnię" bardzo mi pasuje jako synonim "ucieczki na zachód". Całość napisana tak, że ciężko nie widzieć w tym wszystkim socjalizmu który niektórzy z nas mieli okazję jeszcze sami przeżyć, więc całkiem logiczne, że rosyjscy cenzorzy nie chcieli tego do wydania wypuścić. Chociaż trzeba dodać, że "Rada dyrektorów" nie jest przedstawiona jako "zła" (poza jedną osobą) a raczej mocno zagubiona, która po prostu nie wierzy w możliwość innego życia niż tak jak żyją. Nie jest tu tak jak u Orwella, że cały aparat państwa jest nakierowany na kontrolę i trzymanie jednej linii. Propagandy prawie w ogóle nie ma, mimo, że "głos władzy" się pojawia. Pod tym względem mam wrażenie, że czyta i odbiera się to trochę inaczej niż "Rok 1984" albo "Nowy wspaniały świat". Dlatego chyba warto przeczytać.

Nagle dotarło do niego: mój Boże, przecież ci smarkacze poważnie myślą, że piszę tylko o kanaliach, że wszystkich uważam za łajdaków, nic nie rozumieją, zresztą skąd mają rozumieć, to są dzieci, dziwaczne dzieci, chorobliwie mądre dzieci, ale tylko dzieci, z dziecinnym doświadczeniem życiowym, z dziecinną znajomością ludzi plus stosami przeczytanych książek, z dziecinnym idealizmem i z dziecinnym dążeniem do tego, aby wszystko poukładać w szufladkach z napisami “dobrze" i “źle". Dokładnie jak koledzy literaci... " Cały sens książki w jednym cytacie. Bracia Strugaccy stworzyli niezbyt zawoalowaną krytykę środowiska literacko-artystycznego ZSRR. Ich stylu bycia, wysługiwania się władzy, poglądów i wreszcie sloganów ideologicznych jakimi się posługiwali. Wiktor Baniew jest pisarzem, który usiłuje jakoś funkcjować w systemie. Popada w niełaskę za niechęć do współpracowania z Panem Prezydentem (władzą) i cierpi z tego powodu, choć przeważnie duchowo. Nie może nie pisać pod władzę, choć się jej brzydzi, bo alternatywą jest "brak chleba powszedniego". Ma już swój bagaż doświadczeń życiowych, który wyparł z jego głowy część idealizmu... wie iż idealizm potrafi być bardzo naiwny... ale też nie potrafi zostać cynikiem. Wyzbyć się duszy artysty na rzecz agitatora W tej książce dominują głównie rozmowy z innymi przedstawicielami inteligencji oraz sztuki.. Najlepszą sceną w tej książce jest rozmowa z uczniami. Młodymi ideowcami, którzy brzydzą się starego świata złożonego z ludzi prostych i pragną zmian. Są pewni co należy zmienić aby było lepiej. Strugaccy podkreślają ich młodocianą naiwność ale jednocześnie wykorzystuje tą grupę do "rozbrajania" sloganów partyjnych przytaczanych przez członków Związku Pisarzy ZSRR (tych na usługach partii). Homo Super (mokrzaki) miały być jedynie przykrywką do przemyśleń. Tak jak cala warstwa Sci-Fi, która jest tu skromna. Książka czekała 20 lat na wydanie w ZSRR co pokazuje, że nie był to wystarczający kamuflaż. Polecam też przypatrzyć się rozważaniom nad tworzeniem "Nowego Świata". To, że nie zawsze motywacje wynikają z dobrych pobudek... albo też mogą powodować tragedie. W końcu napisano ową książkę 20 lat po wojnie, kilkanaście lat po staliniźmie i naziźmie. Sam styl Strugackich jest idealny. Żywy, prosty, zrozumiały język. Płynne opisy, energiczne dialogi, domieszka ironiczneg humoru. Jeżeli komuś podobały się "wyrzuty" Stalkera z "Piknika" to tutaj jest tego kilka razy więcej. Będzie zadowolony.

Detlef Sierck genialny aktor oraz reżyser tworzy sztukę o złym czarnoksiężniku Drachenfelsie. Niesamowicie spodobał mi się pomysł przygody w świecie warhammera przedstawionej w aktach jako sztukę teatralną. Gdzie odkrywamy na nowo historię pokonania wielkiego zła przez Ostwalda oraz jego towarzyszy ( w tym słynną Genevieve). Ciekawie się też czyta o tym jak uniwersum bitewnego młotka było widziane w późnych latach 80, widać ogrom zmian, jakie zaszły przez te czterdzieści lat. Przyjemne są też małe oczka puszczane przez autora do fanów wielu dzieł popkultury. Na małe minusy można wpisać lekko chaotyczny koniec książki oraz fakt tego, że jest za krótka o kilkadziesiąt stron. Jedna z lepszych klasycznych pozycji ze stajni Black Libary.

Kiedy lata temu czytałem tę książkę wydawała mi się dużo gorsza od "Czarnoksiężnika Drachenfelsa". Teraz również podtrzymuję tę opinię. Opowiadania, których wspólnym motywem są różne oblicza Chaosu, jego sług i stworów niestety nie są zbyt ciekawe, zaskakujące ani dobrze napisane. Do przeczytania tylko z nostalgii

Przypuszczałem, że książka będzie dobra, ale nie że aż tak. Autor wprowadził bardzo dobry balans między przygodą, opisami świata na jaki zesłał bohaterów swojej historii i przemyśleniami natury filozoficznej. Niczego nie jest za dużo, nie było nawet jednej strony o jakiej mógłbym powiedzieć, że była zbędna. Do tego właściwe sterowanie tempem akcji, dobrze napisane postacie, ciekawe, ale nienachalne poczucie humoru. Od książki - mimo wielu lat od jej wydania - nie czuć szafą. Po przeczytaniu tej pozycji zakupiłem stos książek Kira Bułyczowa.

Warhammer - najlepszy system RPG, mroczne fantasy, fajnie wchodzace jak złoto w nasze PL dusze. Polecam! Zapomniałem, że czytałem chore ilosci fantasy za dzieciaka, pora je pododawac... Przeczytałem trochę książek w młodości :) . To książka z mojej półki "różności", wrzucam tu te setki książek które przeczytałem w życiu w latach 2000-2019.

Duzo lepszy tom niz poprzedni. Przede wszystkim spodobal mi sie wykreowany swiat. Ta planeta ma ciekwa faune i flore. Z wielka przyjemnoscia ja poznawalam. Fabularnie jest bardzo przyjemnie. Moim zdaniem wszyscy zbyt podziwiaja glowna bohaterke. Graficznie jest bardzo ladnie i przyjemnie. Polecam cala serie milosnikom sci-fi, zwlaszcza osobom lubiacym pozanawac nowe swiaty.

Młode pokolenie wzięło na warsztat klasykę polskiego komiksu. Piękne rysunki tworzone z pietyzmem i hołdem dla Janusza Christy, piękne kolory, fajna historia, humor słowny. Zmierzchnica, zaćmica, dwie północnice etc. Ogólnie polecam. Jest klimat. Było warto.

Rico wcale nie chciał się zaciągnąć do wojska. Jednak skoro jego kolega to zrobił, młody chłopak poszedł w jego ślady. Droga wojskowego nie jest jednak prosta, a już na pewno nie wtedy, kiedy twoja planeta walczy z kosmicznymi robakami. Gdy ostatnio zaczęłam liczyć książki fantastyczne z lat 50. XX-wieku, które udało mi się poznać to okazało się, że jest ich zaskakująco dużo. I wydaje mi się, że dzięki temu widzę przynajmniej część z trendów i sposobów na pisanie literatury z tego okresu. Ostatnio do grona znanych mi, starszych powieści z tego okresu dołączyła kolejna. „Żołnierze kosmosu” Roberta A. Heinleina to powieść opublikowana w 1959, która z tego co mi wiadomo rozpoczęła nurt na militarną fantastykę naukową. Jeśli ktoś mnie zna, to wie: mnie militaria raczej nie interesują. Nie chodzi nawet o sceny wojenne jako takie, ale w tego typu książkach bardzo częśto autorzy skupiają się raczej na broniach i taktyce, a nie na bohaterach, co skutecznie mnie odrzuca. Ale „Żołnierze kosmosu” to nie jest tego typu powieść. Być może dlatego, że jest po porstu historia starsza i nie pisaną wcale po to, by rozbawić czytelnika pragnącego strzelania laserami i wielkich statków kosmicznych. To książka, która funkcjonuje raczej jako pewne ostrzeżenie oraz przedstawienie realiów wojennych. Książka ma konkstrukcję pamiętnika, w którym główny bohater, Rico, opisuje, jak wyglądała jego droga do wojska. Opowiada o szkoleniu, jego trudach i niebezpieczeństwach, a potem o służbie. W związku z czym nie jest to powieść akcji, a raczej opis drogi konkretnego człowieka. Jak na powieść fantastyczno-naukową, w której głównym punktem „sprzedającym” całość jest wojna z wielkimi owadami: jest ich tu bardzo mało. To chyba ta konstrukcja i skupienie na bohaterze sprawiły, że z pewnym zainteresowaniem czytałam powieść. Jednakże przyznaję, im dalej w las, tym bardziej montonna wydawała mi się całość i gdyby była dłuższa (ma niecałe 300 stron) to prawdopodobnie mogłabym mieć problem ze skończeniem jej. Jednak w tej formie była ciekawym przerywnikiem od tego, co czytam na co dzień i przy okazji zwróciła moją uwagę na kwiestie, o których zwykle nie myślę. Sam świat przedstawiony przez autora ma ciekawy potencjał. Na przykład, w tym uniwrsum pełnym obywatelem jest tylko ten, który przeszedł przez wojsko. Nie jest to obowiązkowe, co jest regularnie w powieści podkreślane, jednak jesli ktoś chce zostać politykiem czy mieć prawo do głosowania – musi zaciągnąć się na służbę. Sama idea wielkich owadów i ich wojny z ludźmi też mogłaby być interesująca, ale najzwyczajniej w świecie nie jest zbyt szczegółowo opisana. Nie wiemy do końca, o co chodzi w tym konflikcie, nie znamy pełnej stawki, bo po prostu to nie jest opowieść o tym, a raczej o drodze młodego żołnierza. „Żołnierze kosmosu” swoje lata mają i w konstrukcji powieści po prostu jest to widoczne. I choć na pewno nie jest to powieść dla każdego to jeśli ktoś ma ochotę dać jej szansę: nic nie stoi na przeszkodzie. Bo bez wątpienia ta historia wydana w 1959 roku wciąż ma swoje do zaoferowania, nawet jeśli są to inne zalety, niż współczesnego, rozrywkowego, militarnego SF.

Pierwszy tom adaptacji noweli Howarda Phillipsa Lovecrafta bardzo dobrze budował atmosferę grozy na mroźnym pustkowie. Przy tym jednakże nie dawał zbyt wielu odpowiedzi. Czy pewne wyjaśnienia okażą się strawne w wersji mangowej? Badacze przybyli na miejsce zrujnowanego obozu wyruszają w poszukiwaniu jednego z mężczyzn, który mógł ocaleć. Udają się tym celu w głąb tajemniczych gór. Tam odkrywają pradawne sekrety. Pamiętałem, że dugi tom w dużej mierze to przedstawienie pradawnej historii. Bałem się, że wyjdzie to niezręcznie w wersji mangowej. Tutaj również jest dużo narracji, która wyjaśnia co się dzieje. Jednakże jest ona ograniczona do niezbędnego minimum. Poszczególne kadry pokazują, iż jest to naprawdę monumentalna kronika dawnych dziejów istot obcych ludzkości. Pomimo wielu wyjaśnień dalej udaje się tu utrzymać atmosferę grozy. Bohaterowie odkrywają kolejne tajemnice, które wyglądają naprawdę niesamowicie. Dzięki nowym informacjom poszczególne elementy umieszczane są w odpowiednim kontekście, a całość staje się bardzo niepokojąca. Doceniam też, że jest tu miejsce na trochę bardziej humanistyczne spojrzenie na istoty sprzed wieków. Rysunki podobnie jak ostatnio są fenomenalne. Szczególnie kadry przedstawiające dawne dzieje pozbawione jakichkolwiek ludzkich postaci robią duże wrażenie. Czasami musiałem się chwilę zastanowić na co tak właściwie patrzę, ale to nie ze względu na jakość rysunków, ale obcość tego, co zostało na nich przedstawione. Ten tom polecam równie gorąco jak poprzedni. Naprawdę dobrze pokazuje niesamowity świat przedstawiony i pozostawia czytelnika z poczuciem niepokoju.

Starannie wykonany podręcznik do systemu RPG osadzone w pięknym, mrocznym i rozbudowanym świecie. Opisy realiów czyta się ciekawie, ilustracje wspaniale oddają klimat Warhammera. Oczywiście, mechaniki rozgrywki mogą być nużące dla przeciętnego czytelnika, ale nie zapominajmy - ta książka to podręcznik do gry, a nie powieść fantastyczna!

To drugi cykl zawierający jedynie sześć opowiadań ze świata gry Warhammer Fantasy Roleplay, który przeniesie nas w świat dark fantasy, uniwersum pełnego magii, przygód, zła i lęku. Opowiadania nie są równe, ale dwa z nich zasługują na szczególną pochwałę. Niestety tak jak już wcześniej pisałem, bez poznania świata ciężko się wczuć, opowiadania mogą wydawać się za szybkie i chaotyczne. Dodam w Tym miejscu że świat Warhammer jest o wiele ciekawszy, barwniejszy, a zarazem mroczniejszy z lekką nutą żartu w porównaniu do świata Tolkiena, którego fenomenu nie jestem wstanie zrozumieć. Godne polecenia, a dla fanów Warhammer`a jak i mistrzów gry pozycja obowiązkowa:) W skrócie: + wartka akcja + opowiadania dobrym pomysły do sesji RPG - TYLKO dla fanów Warhammer`a Pozdrawia NowiNcjusz