Petronela z jabłoniowego sadu. Magia świąt

JEDNA Z MOICH 1 LEKTUR W NOWYM 21 ROKU. W EMPIK GO CUDOWNIE CZYTAŁO MNIE SIĘ O PRZYGODACH, WSPANIAŁEJ, ODWAŻNEJ, POMOCNEJ I UTALENTOWANEJ M. IN. W DZIEDZINIE MAGII ELIZY...🧙🏻‍♀️🧹 Z NIECIERPLIWOŚCIĄ CZEKAM NA DALSZE NIEZWYKŁE LOSY MŁODEJ BOHATERKI ELIZY... 🧙🏻‍♀️🤗 POLECAM DLA RELAKSU I NA POPRAWĘ HUMORU...🤗👏🏻👏🏻😂😂💚📖

Najprzyjemniejsza i najlepsza z dotychczas poznanych przeze mnie książek tego autora. Bardzo ładnie rozwiązany problem np z urodą. Poza tym jak zawsze dziwaczni dorośli, którym jakoś nie da się zaufać. Komu ufać w tym świecie? Przyjaciołom i giercmańskim umiejętnościom - i to mi się podoba.

Chyba każde dziecko marzy, by wakacje były niezapomnianym przeżyciem. Ja spędzając lato zazwyczaj u dziadków, we wsi leżącej obok miasta Frankensteina i Twierdzy Srebrna Góra, miałam nadzieję na przeżycie przygody podobnej do tej, jaka przytrafiła się Adamowi Cisowskiemu, bohaterowi jednej z moich ulubionych książek "Szatan z siódmej klasy" autorstwa Kornela Makuszyńskiego. Nawet kiedy wakacje spędzaliśmy w domu, wraz z koleżankami i kolegami szukaliśmy przygody i skarbów, bezmyślnie penetrując miejscowe ruiny oficyny pałacu należącego do rodziny von Tiele - Wincklerów. Moje dzieci nie mają dziadków na wsi, a pałac zrewitalizowano i służy mieszkańcom, jako centrum kultury, więc nie mogą liczyć na wakacje pełne przygód i emocji, jakie towarzyszyły mi w dzieciństwie. Na szczęście mogą sięgnąć po książki budzące w nich wyobraźnię, chęć przeżycia przygody, odkrywania lokalnych legend, a nawet rodzinnych tajemnic. Jedną z nich jest książka "Czarci młyn" autorstwa Agnieszki Płoszaj z ilustracjami Agaty Łuksza. Napisaną lekkim, ale nie archaicznym językiem, zabarwionym dawką humoru. Z wartką akcją, tworzącymi klimat miejscami: uroczyskiem, ruinami dworku i starym opuszczonym młynem, w którym – jak głosi legenda – straszy oraz serią zuchwałych kradzieży! Bardzo fajnie zbudowanymi bohaterami. Kto nie chciałby mieć odjechanej babci, która jak książkowa babcia Luiza ma różowe włosy, wróży z kart i fusów, chodzi na fitness, jeździ skuterem, nosi kolorowe ubrania i klapki z puszkiem, pysznie gotuje i robi najsmaczniejszy kompot, a do tego wszystkiego skrywa tajemnicę?. Któż z nas nigdy nie spotkał na swojej drodze dzieciaków siejących postrach całej okolicy, których pojawienie się zwiastowało kłopoty, jak książkowi bliźniacy Krzysiek i Rysiek Krętaccy? Choć prym w niej wiodą dziewczyny, spodoba się również płci przeciwnej. Posiada wszelkie atuty, jakie powinna zawierać kryminalno - detektywistyczna książka dla dzieci i młodzieży. Mój syn zabrał ją ze sobą na wakacje. Zaczął czytać w pociągu i wciągnęła go tak bardzo, że po kilku godzinach podróży, docierając do celu kończył ostatnią stronę. Nawet nie spostrzegł się, że to drugi tom przygód sióstr Brylskich, ich kolegi Piotrka i psa Julka. Śmiało można ją czytać nie znając historii "Pałacu pod ptasimi głowami". Polecam!

Bardzo przyjemna książka dla najmłodszych. Również, ci czytelnicy, którzy podejmują próby samodzielnego czytania powinni się nią zachwycić. Napisana prostym, acz obrazowym językiem. Nie stroni od żartów oraz ekspresyjnego wyrażania emocji. Czasami naturalna aż do przesady. Z drugiej jednak strony można zaobserwować zmiany zachodzące w postępowaniu głównej bohaterki, czarownicy Petroneli. To świetna nauka dla młodego czytelnika, iż tylko krowa nie zmienia poglądów. Polecam.

Książka przypadła do gustu i mnie, i mojemu siedmiolatkowi. Nie spodziewałam się, że to będzie taka fajna lektura. We mnie obudziła duże pokłady nostalgii za czasami mojego dzieciństwa i spokojnym życiem na wsi, gdzie większość czasu spędzało się na dworze, snując się między polami, łąkami i zabudowaniami gospodarskimi (w tym wielkimi popegeerowskimi stodołami, na których wisiały gaśnice i czerwone wiadra do gaszenia ewentualnych pożarów). Tata Szima ma problem, bo nie umie wymyślić dla swoich dzieci bajki na dobranoc. Szuka inspiracji w świecie dookoła siebie. Cieszę się, że ta prosta dość historia z czasów przedcyfrowych spodobała się mojemu dziecku. Bo im dłużej się nad tą książką zastanawiam, tym więcej kontekstów i myśli mi się pojawia. A poza tym ta książka była zabawna (dopisałabym, że tak po czesku zabawna, czyli z szczyptą absurdu tak kojarzącego mi się w czeską literaturą i filmami),

Dobra pozycja dla dzieci. W przystępny sposób opowiada o znanych naukowcach i ciekawych odkryciach, za które dostali nagrodę Nobla. Może nie jest to jakaś porywająca powieść, ale całkiem dobra lektura do przeczytania dziecku. Może akurat coś zostanie w pamięci... :)

Poszukiwania kart do gry w babcinej torebce pełnej skarbów bywa zaskakujące. Czasami możemy odkryć w niej coś niezwykłego. Tak było i w przypadku Hani Humorek. Dziewczynka przypadkowo trafia na „Listę ostatnich marzeń”. Wydaję się Wam, że w wieku babci bohaterki już nie ma się celów i czeka na śmierć lub poświęca rodzinie? Nic podobnego. Można żyć dla innych i jednocześnie spełniać swoje pragnienia. Tak jest i w przypadku Luizy M. Humorek, żywotnej staruszki, z którą wnuki uwielbiają spędzać czas. W tomie „Hania Humorek i lista marzeń” będzie go sporo, a wszystko przez to, że sprawczyni zamieszania (babcia, która stworzyła listę) musi pomóc wnuczce w realizacji jej własnej listy. Zabawne przygody uczennicy pozwalają jej odkryć jak ważne jest wyznaczanie celów. Kolejną bardzo ważną sprawą jest aby owe cele były przemyślane i niekoniecznie krótkoterminowe. Hania metodą prób i błędów uczy się tworzyć listę własnych marzeń. Jest to oczywiście dużo trudniejsze od tworzenia innych list i zdecydowanie bardziej pouczające. Pozwala bohaterce odkryć własne pragnienia, skupić się na samorozwoju oraz wskazać cele do zdobycia, dzięki czemu kształtuje asertywność. Do tego dziewczynka stawia sobie bardzo ambitne plany, które pragnie zrealizować przed pójściem do czwartej klasy. Czasu ma niewiele, a pomysłów całe mnóstwo. Ale od czego ma się rodzinę? Dzięki pomocy bliskich, zaangażowaniu, sporej ilości czasu spędzanego z babcią młoda zdobywczyni świata uczy się siebie, weryfikuje własne pragnienia, próbuje nowych rzeczy, kształtuje altruizm i przede wszystkim nie boi się stawiać sobie nowych wyzwań. Wśród wielu znajdzie się nauka gry na instrumencie, podróż na Antarktydę i jazda na koniu. Nie wszystko będzie wyglądało tak jak sobie to bohaterka wyobraziła. Niektóre plany będzie musiała zmodyfikować. Odkryje też, że czasami warto więcej uwagi poświęcić własnym zainteresowaniom oraz odkrywaniu nowych możliwości. Lektura jak zawsze okazała się zabawna. Żywy język, trzymająca w napięciu akcja i tłumaczenie świata pomagają młodym czytelnikom zdobyć wiedzę oraz zachęcić do działania. Razem z Hanią odkryją też jak ważne są relacje międzyludzkie, życie w małej społeczności i dawanie czegoś od siebie. Hania Humorek jak zwykle zostaje pochłonięta przez nowe zajęcie: wypełnianie zadań, które umieściła na liście. Każdy rozdział zawiera kolejne wyzwanie oraz sposób realizacji. Taki układ pozwala na czytanie z przerwami oraz czytanie jej z młodszymi dziećmi, które potrafią skupić uwagę na maksymalnie paru stronach. My jesteśmy wielkimi miłośniczkami Hani Humorek. Na każdy kolejny tom czekamy z niecierpliwością. Główna bohaterka w każdej książce jest uosobieniem realistki, dla której nie istnieje nic poza tym, co namacalne i poznawalne. Z takim nastawieniem podchodzi do każdego tematu. Stąpając twardo po ziemi wie, że bez działania nie ma realizacji zadań, dlatego po wyznaczeniu sobie celów od razu przechodzi do czynów i robi wszystko, aby kolejne punkty z listy móc wykreślić jak najszybciej. Serię książek o Hani Humorek i Smrodku można z powodzeniem czytać przedszkolakom. Niedługie rozdziały mogą stanowić kolejną czytankę na kolejny dzień. Dzięki ciągłości fabuły pozwoli ona na ćwiczenie pamięci. Wspólne czytanie z rodzicami lub opiekunami pozwoli na budowanie relacji z dziećmi, rozwijanie umiejętności słuchania oraz rozbudzi wyobraźnię. „Hania Humorek i lista marzeń” to interesująca książka zarówno dla przedszkolaków, jak i uczniów nauczania początkowego. Książka przybliży dzieciom czym są plany, w jaki sposób można realizować marzenia, dlaczego są ważne.

Pamiętacie książeczkę ,,Święty Mikołaj Bombowy Gość'' Timothy Knapmana? Jeżeli Waszym dzieciom przypadła do gustu, przeczytajcie dużo dłuższą o podobnej treści. Tamta nadawała się raczej dla młodszych dzieci, a ta przypasuje wszystkim w każdym wieku. Różnica między powieściami jest taka , że w poprzedniej Mikołaj zatrzymał się u pewnej rodziny na jedną noc. A tu ? Genialne. Na cały rok. Święty Staruszek został skierowany pod adres czteroosobowej rodziny przez Urząd ds. Bożego Narodzenia, aby mógł wypocząć przed kolejnymi świętami. Pobyt Mikołaja ma być utrzymywany w ścisłej tajemnicy, nie wolno zdradzić się przed krewnymi i znajomymi. Ba! Ale jak to zrobić, gdy w garażu już stoją sanie, samochód rodzinny ,,został wyproszony na zewnątrz'', renifery przebywają na podwórku, a uparty staruszek nie chce przebrać się ze swojego czerwonego mikołajowego płaszcza w ciągu dnia. Jakby wszystkiego było mało, to do tego wścibska ,zaglądająca sąsiadka pani Blume oraz często odwiedzający dom, rezolutny chłopiec Magnus ,przyjaciel Larsa, czyli syna rodziny. Czy uda się ukryć Mikołaja? Będzie trudno, gdyż ten sam wcale o to nie dba np. śmieje się takim tubalnym głosem ho, ho, ho...,że słychać go na końcu osiedla. Nie stąpa na paluszkach, tylko w wielkich koślawych butach nieźle tupie na schodach, a swym płaszczem zaczepia wszystkie sprzęty, że te lądują z trzaskiem na podłodze. Upiera się, że renifery trzeba wyprowadzać na dłuższy biegowy spacer po dzielnicy. Oczywiście nie zważa na opory ze strony rodziny i podczas takiej przejażdżki wdaje się w niepotrzebny konflikt z emerytowanym oficerem policji, panem Wesołym. Oj! będzie się działo! może przez cały rok! Renifery też nie są aniołkami, potrafią grasować w kuchni i wyjeść całe plastry łososia świątecznego. Natomiast w ciągu roku pustoszą cały kwiatostan w ogródku. Świetnie bawią się poduszkami na dworze, że całe pierze fruwa po podwórku. To już jest ich ulubiona zabawa. Takich przyjemności doznała rodzina Wetekamp przez kolejne miesiące . Po drodze były jeszcze nocne spotkania i bitwy na groszek mrożony z lodówki, ze skrzatami Mikołaja oraz wiele innych zdarzeń i wątpliwych przyjemności. Czy udało się tej rodzinie przetrwać rok z Mikołajem? Jakie przygody spotkały tą sympatyczną rodzinkę? Czy prawdziwa Wielkanoc i wyjazd na urlop do Włoch był możliwy dla tej czwórki? I jaką rolę odegrała pani Blume w całym tym przedstawieniu ?Przeczytajcie ,zachwyćcie się gagami, humorem i niecodziennością zdarzeń. Muszę kończyć, ktoś dzwoni do drzwi i jakoś dziwnie ten dzwonek się zacina...O nie! Tylko nie to!

Z czym Wam się kojarzy słowo "księżniczka"? Dworska etykieta, guwernantki, pokojówki? Róże, tiule, haftowanie, pląsy z dwórkami? Nuda i ą, ę? Natasha Farrant napisała osiem baśni o księżniczkach i połączyła je motywem magicznego lustra "Eight Princesses and a Magic Mirror". Polski tytuł "Księżniczki buntowniczki" od razu sugeruje, że nie są to różowe dziewczynki, trzymające buzie w ciup, a rączki na podołku. I ten tytuł właśnie mnie zwabił. No i nazwisko autorki* ;-) Co się kryje za kolorową okładką? Osiem baśniowych opowieści. Osiem hardych, upartych bohaterek. I klimatyczne ilustracje Lydii Corry. Osiem księżniczek, odbiegających od standardowych wyobrażeń ;-) A ostatnia - moja ulubiona - nie jest nawet prawdziwą księżniczką ;-p Historie dzieją się w różnych czasach i różnych stronach świata. Księżniczki nie zawsze mają schludne ubranie i czyste paznokcie, ale zawsze wiedzą, czego chcą i wytrwale do tego dążą, czasem łamiąc konwenanse, czy zakazy. Mają w sobie siłę, choć nie zawsze są silne. Niektóre lubią psoty, inne oddają się marzeniom. Każda jest inna, a przesłania każdej baśni też są różne. Zgodnie z podtytułem są to "Historie o odwadze, przyjaźni i innych wartościach". Bardzo polecam dziewczynkom i dziewczynom :-) https://bajdocja.blogspot.com/2023/08/ksiezniczki-buntowniczki.html

W pierwszej części poznajemy samego smoka i jego przybraną rodzinkę Fisiów: mamę, tatę, Malwinę i Gniewosza. Smok szybko się rozwija, umie mówić i jest dość bystry jak na „gada”:) Na każdym niemal kroku broi i psoci – ale nie sposób się długo złościć na Pompona. Bywa też uczynny – np. w walce z złodziejami, czy dawaniu skutecznych rad– JAK ZDOBYĆ DZIEWCZYNĘ! Nasz smok dorasta – poznaje smoczycę z Trójmiasta i oczywiście mamy ślub. Za jakiś czas na świecie pojawiają się : Prudencja i Pulpet – smocze bliźnięta. Ich poznajemy w drugiej części zbioru. Wyobraźmy sobie dwa smoki w tym samym wieku, tak samo zielone, a tak bardzo różniące się od siebie. Jedno, co ich łączy to tendencja do popadania w niezłe tarapaty. W ostatniej historii wyruszamy z Pomponem na wakacje do dziadków na wieś – Pompon jest tu jeszcze kawalerem. Ta część to kulminacja wszelkich zdolności smoka – latawiec z ulubionej koszuli taty Fiś, "buszowanie" po spiżarni babci Helenki, szukanie skarbów wykrywaczem metali, przygoda na plaży i wiele, wiele innych – warto zajrzeć i zaprzyjaźnić się z Pomponem i jego rodziną - tą przybraną i tą prawdziwą. Polecam!

Sympatyczna i zabawna historia o tym, jak to jest mieć na wychowaniu małego smoka. Prawdziwego, ziejącego ogniem (no, ok, na początku samymi iskierkami), zrzucającego śmierdzące i eksplodujące odchody - smoka. Szczególnie, że takie sprawy wypada zachować w tajemnicy. W końcu nie wiadomo, jaka byłaby reakcja rodziców na wieść, że za ciągłe demolowanie pokoju czy ogródka sąsiada odpowiada właśnie to pokryte pięknymi czerwonymi łuskami stworzenie... Z niecierpliwością czekam na kontynuację :)

Książka opowiada o przygodach małej dziewczynki o imieniu Mildred. Jej największym marzeniem jest dostać się do szkoły magii. Udaje jej się spełnić to marzenie, jednak nie jest tak różowo jak sobie wyobrażała. Nawet chce zrezygnować i uciec ze szkoły. Na szczęście zawraca i ratuje szkołę przed przejęciem przez złe moce. Ta książka była napisana wiele lat przed Harrym Potterem, którego uwielbiam. Ale mają wiele wspólnego: - szkoła magii; - wielka sala; - ceremonia przydziału (w Hogwarcie do domów, tutaj przydział kota do czarownicy); - walka ze złem; - lekcje z latania, zaklęć i eliksirów. Książka bardzo mi się podobała i nie mogę się doczekać, kiedy przeczytam następną część. Michał lat 10

Książka niesamowita. Naprawdę łatwo się czyta. Nie zgodzę się z opiniami że jest nudna. Fakt - może niektórzy oczekiwali czegoś w stylu filmu akcji. Tytuł może być mylacy. Ale tak naprawdę ta tytułowa podróż ma miejsce. Odbywa się w sercach bohaterów. Jest spokojniej, co wcale nie znaczy że słabo. Zaprzyjaźniłem się z tą trójka dzieciaków. Pięknie przedstawione są ich osobowości, to jak myślą, jak działają. Książka opisuje piękną przyjaźń. Urzekły mnie ilustracje. Sięgnę po drugą część. Mój prawie 6 letni syn też się wciągnął i czyta te opowieść sam.

Sympatyczna opowieść o ekologii dla młodszych czytelników. Jak dla mnie - trochę moralizatorska. Ale wartościowa pozycja do zapoznania dzieciaków z problematyką zagrożenia dla środowiska i tego, co możemy sami zmienić w swoim otoczeniu, żeby przynajmniej nie dokładać się do dalszego niszczenia naszej planety.

"Jestem Daisy Kurzajka i obecnie przebywam w Krainie Najwyższej Irytacji! Moja babcia ma zamiar wysłać mnie do Szkoły Czarownic Ropusze Wieże, mimo że absolutnie, totalnie i zdecydowanie NIE JESTEM czarownicą. Tylko AKTORKĄ!" Świetne rysunki uzupełniają tą lekką i przezabawną opowieść z charakterem: soczystą, napędzajaca wyobraźnię z adhd -owymi dialogami i akcjami na miarę Mission Impossible! Klimacik troszkę jak z Hotelu Transylwania, troszkę Akademii Dobra i Zła, ale w wersji light i zdecydowanie bardziej zabawnej i szybszej, jeśli chodzi o akcję. Super główna bohaterka, świetna atmosfera Szkoły Czarownic Ropusze Wieże, narracja łatwa, przyjemna i na poziomie! "Nie mogę uwierzyć, że to wszystko dzieje się naprawdę. Babcia porzuciła mnie tutaj, bo wydaje jej się, że jestem czarownicą. Teraz panna Wawrzyn też twierdzi, że jestem czarownicą. I panna Cierń. A ja wcale nie jestem czarownicą. W ogóle nie czuję, żebym miała w sobie cokolwiek z wiedźmy. A wszystko wokół jest takie ponure, straszne i pełne pajęczyn, z upiornymi nauczycielkami i Ropuszymi Strachami, a za chwilę będę musiała iść spać w kotle, gdzie będzie zimno, twardo i okropnie." Jestem bardzo pozytywnie zaskoczona poziomem literatury młodzieżowej i dziecięcej ostatnio 😁

Bohaterką książki jest dziewczynka - tak uwielbiam, silne i mądre dziewuchy, a ta dodatkowo ma niebieskie włosy. Mała poszukiwaczka przygód i rysowniczka przyjaźni się z lisojeleniem. Podążając razem z nią poprzez dolinę spotykamy pierwszy raz trolla. Hilda potrafi bronić swego domu przed elfami i próbuje pertraktować z nimi pokój. Podejmuje też odważną wyprawę w góry, by zdobyć odpowiednie dokumenty od elfiego premiera i króla. Nawiązuje przyjaźnie i pomaga olbrzymom. Książkę przeczytałam w drodze z pracy, by poznać nowość biblioteczną. Przeczytałam drugi raz synowi - też był zainteresowany. A teraz zabieramy się za komiksy z Hildą. Na ich podstawie powstał serial na Netflixie. Duże litery, sporo obrazków. Klimat tajemnicy i przygód porywa Czytelnika. Chce się poznawać dalsze losy niebieskowłosej Hildy. Dziewczynka musi dokonywać wyborów, walczyć o swoje, ale i być pomysłową, zwinną istotą. Dba o innych, kocha zwierzęta i inny fantastyczne istoty zamieszkujące dolinę. Szanuje inność, jest tolerancyjna. Te cechy widać na każdym kroku. To one powodują, że czujemy sympatię do bohaterki, a młodsze pokolenie chce zachowywać się podobnie. I o to chodzi w książkach... by dawały dobre wzorce, ale nie nachalnie, a subtelnie i z taktem.

A co byłoby gdyby Święty Mikołaj został zwolniony? W zasadzie to jeszcze bardzo młody duchem z niego człowiek, więc poszuka sobie innego zajęcia. Ale okazuje się, że znalezienie odpowiedniego dla siebie zatrudnienia to nie całkiem prosta rzecz. Kim więc tu zostać? Może kelnerem? Albo z racji niczym nieograniczonej miłości do dzieci animatorem kultury? Telemarketer to też niczego sobie fucha. Lecz dla idealnego manipulanta, a Mikołaj przecież taki nie jest. Po wielu niepowodzeniach w wyborze nowej profesji Święty wpada na coś wprost idealnego dla siebie... I choć nowy zawód go nie nudzi nie może pogodzić się z faktem, że rozwój nowych technologii przejął władzę nad Bożym Narodzeniem i odtąd drony będą roznosiły prezenty dzieciom, które wcześniej zdecydowały się na wybór konkretnego upominku drogą wyłącznie e-mailową, bo tradycyjne listy to już przeżytek. Wstrząsające, prawda? Ale Mikołaj do spółki z Befaną otwiera swój własny świąteczny interes i wciela w życie nowy plan obdarowywania najmłodszych podarkami, spełniając przy tym nawet życzenia abstrakcyjne sprzed wielu, bardzo wielu lat... Dzięki temu poznaje naprawdę wyjątkową osobę w swoim życiu... i pracuje dalej. Polecam wszystkim tą przezabawną lekturę z niezwykle intrygującą fabułą. Poza sezonem świątecznym również wskazana 😉