Pan Cykada

Króciutka, melancholijna impresja na temat przejmijania. Oryginalny klimat, intrygujący pomysł na bohaterkę, ale to właściwie tyle - cała historia kończy się akurat w momencie, w którym zaczyna się robić ciekawie. Tak czy siak jednak - warto, jeśli szukacie czegoś do poczucia i przeżycia, ale nie nastawiajcie się na rozbudowaną fabułę. https://www.instagram.com/polishpopkulture/

Jednatomówka z rodzaju school life i girls love. Główna bohaterka Kou Tarumizu rozpoczyna naukę w nowym liceum. Jej pasją jest fotografowanie, dlatego też postanawia od razu dołączyć do szkolnego klubu. Klubu, który został zdegradowany z powodu za małej liczby członków. Pragnąc jego reaktywacji dziewczyna postanawia wziąć udział w konkursie, W poszukiwaniu inspiracji na zdjęcie idealne zaprzyjaźnia się z Nene i Akane, które zgadzają się dla niej pozować. Z każdą kolejną fotką Kou dowiaduje się o skoplikowanych relacjach łączących te dwie uczennice. Przez wsystkie strony mangi pasja miesza się z ambicją oraz poplątaną miłością. Bardzo lekka tematycznie pozycja. Szybko się czyta i pomimo wielu łez wylanych przez bohaterki dominuje w niej entuzjazm oraz afirmacja życia.

Manga dla miłośników książek ;) Główna bohaterka, Kaho, nie widzi świata poza książkami. Zamiast spotykać się z rówieśnikami, woli zaszyć się z książką w kącie i dać się pochłonąć opisanemu w niej światu. Nie dziwi więc, że postanawia pomóc w swojej szkolnej bibliotece. Wkrótce okaże się, że na tyłach pomieszczenia znajduje się ukryte przejście do sekretnej biblioteki - pokoju pełnego magicznych ksiąg, w tym wielu białych kruków. Sęk w tym, że kiedy Kaho otwiera drzwi do tej biblioteki, kilka książek (w końcu to magiczne księgi) ucieka spomiędzy regałów na teren szkoły, wypuszczając ze swoich kart bohaterów literackich. Od tego momentu zadaniem Kaho (oraz poznanego w bibliotece strażnika, Hayamy) będzie odnalezienie wszystkich tych postaci i doprowadzenie ich z powrotem do swoich książek. Wyszła z tego całkiem sympatyczna, pełna humoru historia, która z pewnością przypadnie do gustu wszystkim bibliofilom ;)

Sama historia - o utracie ukochanego w lotniczej katastrofie, a potem skonstruowaniu androida na jego wzór po to, aby wyciągnąć z depresji dziewczynę zmarłego - brzmi dość ciekawie. Gorzej, niestety, z realizacją... Ta manga jest adaptacją filmu, więc może w tym tkwi problem. Może jeśli zna się treść pierwowzoru, łatwiej jest ogarnąć tę historię. Ale przecież chyba nie na tym adaptacja powinna polegać? W efekcie - jeśli się filmu nie oglądało - można mieć poczucie chaotyczności całej opowieści. I jej skrótowości. Tym bardziej, że w fabule teraźniejszość przeplata się ze wspomnieniami, a nie są one jakoś konkretnie zaznaczone, bohaterowie wyglądają tak samo, więc w którymś momencie człowiek się naprawdę może pogubić. No i ta finałowa wolta... Osobiście odkładałam tę mangę z lekkim niesmakiem. I sporym mętlikiem w głowie. A drugi raz już nie chce mi się jej czytać ;)

Niezwykle pokręcona historia. Akcja w mojej opinii jest zbyt chaotyczna. Toczy się bardzo szybko i pomimo tego, że objętościowo nie jest mała, nie wystarczająco przedstawiła całą sytuację. Pozostawiła mi spory niedosyt. Chciałabym poznać bardziej historię ośrodka i dzieci. No ale cóż... skończyła się zbyt szybko. Mocno mnie wciągnęła. Zamysł jest świetny. Kreska świetnie kontrastuje z krwawą fabuła, świetnie oddany charakter postaci. Urzekła mnie kreacja dzieci. Wyglądają tak "niewinnie". Cieszę się, że ta manga wpadła w moje ręce.

Fabularnie ta historia jest całkiem ciekawa. Oto mamy dwójkę gimnazjalistów, udających, że łączy ich tylko przyjaźń. Planują kontynuowanie nauki w tym samym liceum, ale ostatecznie muszą się jednak rozdzielić. Ona trafia do programu kosmicznego i dostaje się na statek kosmiczny, krążący po orbicie Marsa, on - zostaje na Ziemi, prowadząc to samo życie, co do tej pory. Utrzymują, co prawda, ze sobą kontakt, ale im bardziej oddala się statek kosmiczny, tym więcej czasu trzeba wiadomościom na dotarcie. A gdy statek, wykorzystując lukę w czasoprzestrzeni, przeskakuje o kilka lat świetlnych, sytuacja komplikuje się na całego... Historia nie nazbyt ckliwa, całkiem sympatyczna i wzruszająca. Mi osobiście przeszkadzała jednak grafika. A w zasadzie dość podobny wygląd poszczególnych postaci i chaotyczne przeskakiwanie do scen z retrospekcją. Trochę to w czasie lektury irytowało i psuło frajdę z czytania tej skądinąd całkiem dobrej historii.

Sądziłam, że to jedna pełnowymiarowa manga, a tymczasem w tomiku znajdują się trzy (w zasadzie cztery) krótkie historie. Łączy je tematyka: miłość, obawa przed ośmieszeniem i porzuceniem. Łączy też poczucie humoru. Ale nie są to historie ani jakoś szczególnie zachwycające, ani zapadające na długo w pamięć. Tytułowa historia chyba jest z nich wszystkich najlepsza i ma największy potencjał, szkoda tylko, że nie została bardziej rozbudowana.

Ta manga na pewno ma ładną kreskę, jednak co do historii, to choć podobała mi się, nie wzbudziła we mnie zbyt wielu emocji. Ta historia jest dobra - i porusza też trudne tematy jak żałoba, śmiertelna choroba kogoś bliskiego, gnębienie, samobójstwo. Po prostu nie mogłam się w nią wczuć... Czasem czytamy dobre historie, które jednak nie trafiają do nas na tyle, byśmy oddali im serce. Ta manga była dobra i myślę, że ktoś, kto lubi historie o miłości skazanej na rychły koniec, to przy tej uroni choć kilka łez. Gdybym mogła ocenić tę mangę z "połówkami", dałabym jej 6,5/10

Zaskakująco dobra jednotomówka. Czytało mi się ją bardzo przyjemnie, były czasem zabawne, czasem nawet te smutne momenty (które mi nie psują jak coś mojej oceny). Zakończenie w jakiś sposób złamało mi oraz pocieszyło moje podekscytowane mangowe serduszko. Jedna z najlepszych jednotomówek jakie przyszło mi czytać.

Tytuł infantylny, a tematyka poważna. Samotność, elementy autodestrukcji jak cięcie się, bulimia, wyrywanie włosów; Manga ukazuje jak młodym Japończykom brak podstawowej wiedzy seksualnej - bo tą czerpią z mang i anime. Sam wątek lesbijski a jakże jest. Jest wizyta w love hotelu - ale jeśli ktoś szuka podniety to nie tutaj. To raczej trudna tematyka podana w bardzo lekki, by nie rzec, momentami śmieszny sposób. Interesująca lektura.

Najbardziej spodobał mi się sam pomysł na fabułę – historia była oryginalna i wciągająca. Do tego kreska była naprawdę urocza i dobrze oddawała emocje bohaterów, co jeszcze bardziej mnie przyciągnęło. Zaskoczyło mnie kilka rzeczy. Przede wszystkim to, że ta koleżanka głównego bohatera okazała się dziewczyną – totalnie się tego nie spodziewałam, bo wcale tak nie wyglądała... no rozumiecie . Dużym szokiem dla mnie była też scena, w której inna dziewczyna z ich klasy zrobiła im zdjęcie i rozesłała je wszystkim – to było podłe. Manga wciągnęła mnie na tyle, że mogłam się przy niej po prostu zrelaksować i oderwać od rzeczywistości.Na początku miałam przeczytać trochę i dokończyć następnego dnia że względu na ilość stron ale no wciągnąłem sie🥲 WGL NIE WIEM CZY TYLKO JA MIALEM TAKIE ODCZUCIE ALE TA SIOSTRA MADOKI ZACHOWYWAŁA SIE TROSZECZKE PEDOFILSKO......>_< Ogólnie polecam

No naprawdę chciałam dać 8 na 10, ale ta ostatnia strona... Cała fabuła jest bardzo ciekawa, a główny złoczyńca naprawdę przebiegły. Niestety, jeśli chodzi o resztę bohaterów to trochę im brakuje lekko mówiąc, a przy niektórych to mogłabym powiedzieć, że są nielogiczni i zaprzeczają sami sobie. Szkoda. Niewiele zabrakło, ale autor podjął kilka decyzji, przez które manga niszczyła sama siebie.

„Opowieści o Białej Księżniczce” autorstwa CLAMP to trzy tajemnicze, niemal baśniowe historie przypominające legendy. Patetyczne i pełne symboliki, prawdopodobnie bardziej zrozumiałe dla osób znających japoński folklor. Całość ciekawie domyka prolog i epilog, a klasyczna, piękna kreska CLAMP nadaje mangom wyjątkowego uroku.

"Badaczka mitycznych bestii" to bardzo przyjemna manga o relacji głównej bohaterki o imieniu Ferry z istotą o imieniu Kuushuna. Ferry jest tytułową badaczką, która podróżuje w poszukiwaniu mitycznych bestii, które mogłaby opisać w swojej książce, a równocześnie pomaga w rozwiązywaniu kłopotów, jakie miejscowa ludność ma w związku z ich obecnością. Towarzyszy jej istota z cienia, przybierająca postać wysokiego, dystyngowanego królika, o imieniu Kuushuna. Jest on najczęściej niewidoczny, ale na najmniejszą oznakę niebezpieczeństwa staje w obronie Ferry, którą nazywa kwiatem. Cała manga składa się z osobnych opowieści, które w większości rozgrywają się według podobnego schematu polegającego na pomocy w uporaniu się z mitycznymi stworami. Z początku czułam się trochę zagubiona w przedstawionym świecie i w stosunkach między głównymi bohaterami (czułam niedosyt, bo chciałam poznać historię ich poznania), w drugiej części mangi jednak wszystko jest wyjaśnione. Dobrze mi się ją czytało. Polecam :)

Jintan wraz z grupką przyjaciół założył w podstawówce grupę Super Bustersów Pokoju. Nie przetrwała ona jednak długo, ponieważ dziewczynka, która była jej członkiem, miała wypadek. Po jej śmierci przyjaciele nie potrafili już znaleźć wspólnego języka i ich drogi się rozeszły. Jintan zamknął się w sobie i odizolował od społeczeństwa, przez co później nazywany był hikikomori. Codzienność chłopaka zmieniła się, kiedy w jego domu pojawiła się Menma – dokładnie ta dziewczynka, która zmarła. Pierwszy tom czyta się lekko i zachęca do przeczytania kolejnych.

‎Ona i jej kot ‎Wydawnictwo: Waneko ‎Historia: Makoto Shinkai ‎Rysunki: Tsubasa Yamaguchi ‎ ‎Q: Macie ulubioną porę roku? ‎ ‎Wiosną drogi Miyu i białego kota przecinają się. Widząc zwierzę porzucone na deszczu przygarnia je i nadaje imię Chobi. I tak poznajemy życie dziewczyny widziane oczami kota. Widzimy jak zmieniają się pory roku i jakie życie prowadzą. Wiecznie uśmiechnięta Miyu, która cały swój czas poświęca pracy i Chobi, który stara się wypełnić pustkę. ‎ ‎~~~ ‎ ‎Jest to bardzo krótka historia. Wielu rzeczy się możemy domyśleć, ponieważ nie są wypowiedziane wprost. Mamy tutaj młodą, samotną kobietę, która nie do końca odnajduje się w życiu. Ma problem z nawiązaniem relacji i w znalezieniu swojego miejsca na ziemi. To wszystko opowiada nam jej kot, dla którego dziewczyna jest całym światem. ‎ ‎To pokazuje nam kontrast. My dla naszych zwierzaków jesteśmy wszystkim, a my często mamy problem w odnalezieniu się w dorosłym świecie. Manga też ukazuje nam zjawisko samotności wśród ludzi, co jest smutne. Cała ta historia jest smutna. Lubię czytać również takie smutniejsze pozycję. Są bardziej metaforyczne i można z nich coś dla siebie wydobyć . ‎ ‎Moja ocena 8/10

Creepy lolita z młotem, która rozpaczliwie chce mieć braciszka i siostrzyczką zostać. Ale tak bardzo bardzo rozpaczliwie. Tak TOTALNIE KURDE ROZPACZLIWIE ŻE NIE OGARNIESZ. Nie chcesz zostać jej braciszkiem? No to masz przesrane wręcz na wskroś. Bo to jest creepy lolita i w dodatku wypaczona fest. Trochę nie mogę z tej mangi a trochę mogę. Bo tak: jest tu ostro, miejscami serio mocno - jeśli horror'rowość Wypaczonej miarkować. Ale jednocześnie cała ta siostrzano-braciana otoczka wydaje mi się taka jakaś śmieszna. Chodzi o to, że typiara ma nasrane w baniaku, jest potworną miejską legendą no i jest świetnie napisana - jako postać, która czyni z tej mangi horror - wcale a wcale niezły. Mamy też młodego typka, którego czekają.. no niespecjalnie przyjemne gry i zabawy. I zrobiło mi się skrajnie przykro, jak wyjaśniać się zaczęło, ale zostałem zrobiony w wała fabularnym smaczkiem i już mi nie jest przykro. Wypaczona to przyjemniaczek mangowy. Wydana jako grubaska - jednotomówka, zawiera dwa tomiki oryginału oraz dwa bonusowe shorty, których Junji Ito by się nie powstydził. Zakończenie wywaliło mnie trochę z kapci. W sumie tak wywaliło z półtora kapcia. Bo dość przewidywalne motywy, którymi fabuła mknie, pozwoliły mi domniemywać, że również zakończenie będzie przewidywalne. A tu zonk. Jest grubo, ostro, zaskakująco ale z lekkim niedosytem. Wizualnie to nic specjalnego, ale oczy nie bolą. Wypaczona ma się czym pochwalić, w kilku momentach splash page's to naprawdę ładne arciki. Moim zdaniem ultra must have dla fanów horrorów mangowych czy też mangów horrorowych. Bawiłem się na tyle przednio, że minutę po lekturze piszę ten tekst, który właśnie przeczytałeś/łaś, Drogi Czytelniku/czko. Czuj się więc pozdrowiony/a, czytaj mangi i jedz dużo warzyw! Więcej na IG @znakiem_tego

https://podrugiejstronieokladki6.blogspot.com/2021/08/manga-tez-ksiazka-sukkub-i-jej-ciezka.html Potrzebujecie urlopu? Czy wspominałam już, że lubię grube mangi? Zapewne tak. „Sukkub i jej ciężka praca w korpo!” to właśnie jedna z tych grubszych mang, która szybko zwróciła moją uwagę. Twórca tej mangi podpisuje się jako Gentsuki, a historia przez niego stworzona jest przekomiczna i bardzo poruszająca. Pomyślicie sobie sukkub i poruszająca opowieść? Też się tego nie spodziewałam. FABUŁA Lily jest demonem. Dziewczyna od lat pracuje jako sukkub, który wyciąga energię życiową z ludzi, w zamian za drobne spełnianie marzeń, które ci mogą odbywać w snach. Świat pomału chyli się ku zagładzie, ludzie pracują coraz więcej, coraz dłużej i nie mają czasu na przyjemności, a pieniądz jest najważniejszym środkiem dla którego żyją. Pewnego dnia Lily trafia na Tsutomu, młodego mężczyznę, który już dawno zapomniał co to znaczy dzień wolny, a pracę zabiera nawet do domu. Lily postanawia zostać z mężczyzną na dłużej i spełnić jego marzenia, w zamian za żywienie się jego energią. Tsutomu zgadza się na układ z sukkubem i tak oto człowiek i demon stają się dla siebie bliżsi, niż mogliby podejrzewać. OPRAWA GRAFICZNA Niewątpliwie obwoluta „Sukkuba” rzuca się w oczy. Manga kierowana jest do raczej do osób starszych, ze względu na jej erotyczny wygląd, aczkolwiek nie widzę na okładce ostrzeżenia. Tekstu w dymkach jest dość dużo i czasami musiałam na chwilę zamykać mangę, aby odpoczął mi wzrok, ale zazwyczaj starałam się kończyć rozdział i dopiero wtedy robić przerwę. Kreska jest za to bardzo przyjemna dla oka (pomijając walory ukazane w mandze). No i na koniec grubość. „Sukkub i jej ciężka praca w korpo!” to manga w miarę gruba, ale nie do przesady. Jeżeli lubicie grubaski, jak ja to tutaj powinniście być zadowoleni. OPINIA OGÓLNA „Sukkub i jej ciężka praca w korpo!” to ecchi, które trzeba po prostu lubić, aby czerpać przyjemność z lektury takiej mangi. Mamy tu dużo podtekstów i treści erotycznych, które pokazane są w sposób niebezpośredni, aby nie czynić całej mangi zbyt wulgarną. Niemniej jednak, jeżeli nie macie problemów z patrzeniem na piersi czy pupy sukkubów oczywiście to historia Lily i Tsutomu jest dla Was. Zarówno Lily, jak i jej koleżanki po fachu i znamienita kierowniczka całej załogi ubrane są... w sumie to nie są ubrane. Mają stroje a la Borat (ten zielony). Zatem jest na co popatrzeć, ale... nie dla Tsutomu, bowiem nasz bohater skutecznie odpiera ataki zalotów i propozycji seksualnych naszego sukkuba. Życzenia mężczyzny, o jakie prosi Lily są proste i normalne, nie marzy on o bogactwie czy cudach świata. Demonica spełnia każdą jego zachciankę w zamian za energię, a spędzając z nim kilka dni zaczyna dochodzić do niej brutalna prawda – czuje do Tsutomu znacznie więcej. Problem w tym, że nie potrafi mu o tym powiedzieć, bo zwyczajnie się boi. „Sukkub i jej ciężka praca w korpo!” to manga, która pokazuje, że miłość może przybierać różne obrazy. Uczucie demonicy do mężczyzny, który był dla niej jedynie pożywką jest szczere i prawdziwe, zaś opieka nad Tsutomu sprawia Lily przyjemność. Manga Gentsukiego to historia, która sprawiła, że spędziłam miło czas i z chęcią przeczytałabym jeszcze coś w podobnych klimatach.

Warstwa wizualna: 2/4. Nie jestem fanem czarno białych komiksów, ale podchodzę nieco pobłażliwie w tej ocenie biorąc pod uwagę to kiedy Tezuka stworzył te mangę Jakość wydania: 2/2. Solidne wykonanie Fabuła: 3/3. Czytałem z wypiekami na twarzy i nie mogłem się oderwać. Niesamowity świat Japonii powojennej wciąga. To tak odmienny świat od naszego, świat japońskiej prowincji, patriarchatu, rodzinnych tajemnic i wpływów amerykańskich. Czy patrzyłem, ile zostało do końca? 1/1 historia wciągnęła mnie bez reszty

Sympatyczny tytuł yaoi, o, niespodzianka!, mnichu i pajęczym demonie. Jest zabawnie, jest uroczo, jest trochę strasznie i jest bardzo fajny lisi demon. Nie ma za to patologii, tak częstych w innych mangach z tego gatunku. W sumie - sympatyczny tytuł z nutką japońskiej mitologii. Mi się podobało.