Pacjent

Autor w posłowiu pisze, że jest niewierzący, ale pisząc swoją książkę wcale, a wcale nie chciał "dokopać" kościołowi. W moim odczuciu chciał czy nie, dokopał i to po całości. Tak dosadnie, że momentami prawie obrzydliwie. Niestety postępowanie co niektórych "kościelnych", czy to z niższych sfer, czy z samych kościelnych władz też jest obrzydliwe. Nie rozumiem tylko tego zdania z opisu: "Czy działanie w imię wyższego dobra może gwarantować bezkarność? Czy wszyscy zasługują na drugą szansę?" Jakoś nie zauważyłam w tej książce "wyższego dobra", raczej najwyższą możliwą sposobność chronienie własnego tyłka i tyłków swoich pobratymców. Bezkarność, jaka otacza duchownych, jest wprost porażająca. Ale ja nie o tym chciałam, miało być o książce... Więc tak, książę czytało się świetnie. Autor wykreował kilka ciekawych charakterologicznie postaci, chociaż raczej nie takich do polubienia, czy chęci zaprzyjaźnienia się z nimi. Ustrzegł się autor też zbytniego rozwleczenia całej akcji i moralizatorstwa. Mam wrażenie, że tylko przybliżył mi, dając szkło powiększające, to, że "jaki jest koń, każdy widzi".

Dobry solidny kryminał. Robert Małecki, to taki mój „pewniak”, chyba jeszcze się nie zdarzyło, aby któraś z jego książek była w mojej opinii słaba. Tak jest i w tym przypadku. Poznajemy pisarza, Piotra Warota, który próbuje odszukać swojego brata i jego dziewczynę. Nagle okazuje się, że wszyscy dookoła mają swoje mniejsze lub większe sekrety, a odkrycie prawdy nie jest wcale proste. Historia jest ciekawa, wartka akcja, a zakończenie zaskakujące.

Przeczytana jednym tchem. Każdy zna historię "zodiaka" czy "unabombera" oraz innych zagranicznych zbrodniarzy. Niestety nie znamy własnego środowiska, najczęściej nie chcemy go znać i udawać, że nas to nie dotyczy. Pozycja warta przeczytania.

„Mord” autorstwa Maxa Czornyja zrobił na mnie ogromne wrażenie i zdecydowanie należy do tych książek, które długo zostają w mojej pamięci. Sięgnęłam po nią z ciekawości, ponieważ lubię thrillery i kryminały, ale nie spodziewałam się, że historia aż tak mnie wciągnie. Podczas czytania wielokrotnie czułam napięcie i niepokój. Autor w bardzo sugestywny sposób buduje mroczny klimat i sprawia, że jako czytelniczka zaczęłam zastanawiać się nad psychiką bohaterów oraz motywami ich działań. Momentami miałam wrażenie, że historia jest bardzo realistyczna, co tylko potęgowało emocje. Najbardziej podobało mi się to, jak stopniowo odkrywane są kolejne elementy fabuły. Każdy rozdział budował napięcie i sprawiał, że chciałam czytać dalej. Jako czytelniczka często zmieniałam swoje przypuszczenia dotyczące tego, jak zakończy się cała historia. „Mord” to książka mocna, momentami brutalna, ale jednocześnie bardzo wciągająca. Uważam, że jest to świetna propozycja dla osób, które lubią kryminały z mrocznym klimatem i zaskakującą fabułą. Osobiście bardzo cieszę się, że sięgnęłam po tę książkę, ponieważ dostarczyła mi wielu emocji i sprawiła, że na pewno sięgnę po kolejne powieści tego autora.

We wstępie odniosę się do kategorii iż nie jest to typowo naukowa ksiązka .Autorka opisuje natomiast w bardzo szczegòłowy sposòb najbardziej i jedne z wielu drastycznych morderstw w Stanach Zjednoczonych w tym niewyjaśnione do dnia dzisiejszego zaginiecie Ann Gotlib a takze okrutne zadręczenie , tortury i zakatowanie 16 letniej Sylvii Likens mowa o dziewczynie z sąsiedztwa opisanej historii opartej na pradziwych wydarzeniach Autotstwa Jack Kethum . Dowiemy sie ròwnież o zbrodni Facebookowej i wielu innych zdarzeniach które budzą absurd i odrazę .Polecam jedna z nielicznych tak ciekawych z gatunku publikacje w temacie zbrodni .

Czytając książkę „Krew” Maxa Czornyja, od początku czułam silne emocje i napięcie. Jako czytelniczka miałam wrażenie, że historia wciąga mnie coraz bardziej z każdym kolejnym rozdziałem. Autor stworzył mroczny klimat, który momentami był naprawdę niepokojący. Najbardziej zwróciłam uwagę na sposób prowadzenia akcji. Wydarzenia rozwijają się dynamicznie, a pojawiające się zwroty fabularne sprawiają, że trudno przewidzieć zakończenie. Dzięki temu książkę czyta się bardzo szybko i z dużym zainteresowaniem. Podczas lektury miałam też momenty refleksji nad ludzką naturą i tym, jak skomplikowana potrafi być psychika człowieka. Niektóre sceny są bardzo mocne, dlatego książka może nie być dla każdego czytelnika. Moim zdaniem „Krew” to interesujący thriller, który pozostawia po sobie silne wrażenie. Jako czytelniczka mogę polecić tę książkę osobom, które lubią mroczne historie i pełne napięcia fabuły.

📝 Thriller psychologiczny osadzony w świecie pozornie idealnych relacji i bardzo nieidealnych motywacji. Fabuła koncentruje się wokół grupy młodych kobiet, które wyjeżdżają do Dubaju, kuszone wizją luksusu, pieniędzy i „lepszego życia”. Szybko okazuje się jednak, że za instagramową fasadą kryje się mroczna rzeczywistość oparta na manipulacji, zależnościach i niebezpiecznych układach. Autor prowadzi narrację wielotorowo, stopniowo odsłaniając mechanizmy władzy, kontroli i złudzeń, jakie potrafi stworzyć świat pozorów. 💭 Moja opinia: I w taki oto sposób przeczytałam już wszystkie książki autora. Tę zostawiłam sobie na koniec – jak ostatni kawałek ulubionego ciasta. Moss jak zwykle operuje tematem, który jest społecznie drażliwy i medialnie nośny. Lubię w jego książkach to tempo – czyta się szybko, rozdziały są krótkie, a napięcie dobrze dawkowane. Czy to jego najmocniejsza historia? Dla mnie niekoniecznie, ale nadal solidny thriller, który wciąga i zostawia z myślą, że świat bywa znacznie mniej „idealny”, niż chcemy wierzyć. Czekam na kolejną. Autor już mnie przyzwyczaił, że nie pozwala czytelnikowi zbyt długo odpoczywać ;) ⭐ 7/10

Książka Olgi Sawickiej niesamowicie mnie wciągnęła, pomimo faktu, że po pierwszych stronach uświadomiłam sobie, że akcja toczy się w dość odległych dla mnie czasach. Trochę mnie to zraziło, ale zupełnie niepotrzebnie. Pochłonęłam całość w zasadzie kilka godzin. Od połowy wiedziałam już kto jest winien, lecz trzeba przyznać, że autorka trzymała w napięciu do końca. Zakończenie pozostawiło sobie furtkę na kolejny tom przygód porucznik Ady - mam nadzieje :)......Polecam

"Doberman" autorstwa Jacka Piekiełko, to fabularyzowana historia, oparta na prawdziwych wydarzeniach. Jest to dosyć przerażająca lektura, która od samego początku wciąga czytelnika w swój makabryczny wir. Poznajemy w niej życie i wynaturzone działania Aleksandra Nikołajewicza Spiesiwcewa — rosyjskiego seryjnego mordercy i niestety kanibala. Ze względu na okrucieństwo swoich zbrodni przez społeczeństwo został nazwany Potworem z Nowokuźniecka. Działał w latach dziewięćdziesiątych. Autor doskonale przedstawił jego sylwetkę. Dowiadujemy się, w jakim domu się wychował i co skłoniło go, do tak mrocznej działalności. Powiem wam tylko tyle, że nie chciałabym mieć takich rodziców, jak on miał. Śmiało mogę stwierdzić, że niedaleko pada jabłko od jabłoni. Czy gdyby miał normalnych rodziców, byłby zwykłym człowiekiem i miał szansę na szczęśliwe życie? Treść tej książki już na zawsze pozostanie w mojej pamięci. Opisy są tak realistyczne, że chciałabym się ich jak najszybciej pozbyć. Jacek Piekiełko wykonał kawał dobrej roboty. Dzięki niemu dowiedziałam się o kolejnym potworze. Autor starał się wejść w głowę tego potwora i zrozumieć jego zachowanie. Szczerze, nie da się zrozumieć działania takiej bestii. Jest to bardzo trudna lektura. Nie każdemu czytelnikowi przypadnie do gustu.  Uwielbiam czytać historie o seryjnych mordercach i zaglądać do ich mózgów.  Czy coś jest ze mną nie tak? Treść "Dobermana" poznałam dzięki audiobookowi, czytał Karol Kunysz.

Sięgnąłem po „Krwawego rzeźnika” trochę z ciekawości, a trochę z ostrożnością. Zazwyczaj unikam książek, które mogą zawierać bardzo makabryczne opisy, bo nie przepadam za przesadną brutalnością. Tytuł sugerował, że mogę trafić na coś wyjątkowo drastycznego, ale mimo to postanowiłem spróbować i cieszę się, że dałem tej historii szansę. Książka okazała się jedną z tych, które wciągają od pierwszych stron i nie pozwalają się oderwać. Autor świetnie buduje napięcie, prowadząc fabułę dynamicznie, ale bez epatowania szczegółami, które mogłyby odrzucać. Opisy zbrodni są oszczędne, wystarczające, by oddać okrucieństwo wydarzeń, ale nie przekraczają granicy dobrego smaku. Dzięki temu całość jest intensywna, ale nie przytłaczająca. Doceniam również to, że historia nie tonie w długich analizach psychiatrycznych. Psychologia postaci jest obecna, ale podana w sposób przystępny i nienachalny, co pozwala zachować tempo i utrzymać uwagę. Każdy rozdział zostawia z poczuciem niepokoju i ciekawości, co wydarzy się dalej. „Krwawy rzeźnik” to mocna, intensywna opowieść, która nie potrzebuje przesady, żeby działać na czytelnika. Dla mnie to jedna z tych książek, które zostają w głowie jeszcze długo po odłożeniu.

"W złej wierze” to moje pierwsze spotkanie z autorem, skusiło mnie do przeczytania to, że akcja książki rozgrywa się w moim okolicach. Autor nie wykłada wszystkiego na tacy, zostawia pewne niedopowiedzenia, które dodatkowo potęgują odbiór historii. Zadowoleni będą zarówno miłośnicy szybkich zwrotów akcji, jak i Ci zainteresowani psychologicznymi aspektami ludzkiego zachowania.

Zuza, 34 letnia kobieta w życiu nie miała łatwo. Wychowana w bidulu, wiecznie sama. Ma tylko jedną, jedyną przyjaciółkę Agatę. Aktualnie Zuza w mega kłopotach, po nieudanym związku z "komornikiem", zostaje znowu sama, z bliźniaczą ciążą i blisko 2 milionowym długiem. I wtedy pojawia się on! Marek Cholewa, przystojny, misiowaty, znaczy taki jakich Zuza lubi. Zakochują się szybko, bo Marek potrafi kobietę rozkochać. Tym bardziej, że zaakceptował jej stan i chce zostać ojcem jej 2 córeczek, które za kilka miesięcy przyjdą na świat. Wreszcie proponuje Zuzie żeby z nim zamieszkała, w domu w środku lasu, w przygranicznej wiosce Toporzyce. Wiecie, to taka dziura, gdzie ptaki zawracają, a psy dupami szczekają🤣 Wszystko idealnie do czasu, gdy Marek dostaje zlecenie i musi wyjechać do Niemiec, a Zuza musi tam zostać sama. I choć początkowo była to dla niej wiejska sielanka, to z czasem już tak różowo nie było, bo w wiosce mieszkają dziwnie ludzie, patologiczne rodziny, a Zuza jest traktowana jak intruz. Niecodzienni goście pod domem, dziwne zachowania mieszkańców, sytuacje, których nie da się logicznie wytłumaczyć, to wszystko mobilizuje Zuzę i Agatę, która ją odwiedza do przyjrzenia się temu wszystkiemu bardziej dogłębnie. Dziewczyny nie zdają sobie sprawy na tropie czego się znalazły i w jakim one są niebezpieczeństwie. "Skrzypiące pod nogami deski. Wiatr wyjący na zewnątrz. Gałęzie poruszające się za oknami. Nieprzenikniony mrok, w którym coś się czai…" Książka ma klimat, tego się ukryć nie da. Momentami strach przez człowieka przeleciał. Pisana z perspektywy kobiety, tu plus dla autora i wyszło wyśmienicie . Ale przez połowę książki czytamy to samo, Zuza wstała, zrobiła herbatę, zjadła śniadanie, wyszła na werandę, poszła nad pomost, czytała, spała i oglądała TV. I następny dzień od nowa to samo. No czasem poszła do wsi, a czasem do lasu. Jadłospis też można zerżnąć przynajmniej na tydzień. No, ale żeby nie było mdło, ostatnie może 35% książki było super! Temat się rozwinął, akcja nabrała tempa i zrobiło się prawie strasznie. Końcówka świetna! Tak więc koniec końców książka mi się podobała i polecam przeczytać. Bo pomimo tego co pisałam wcześniej jakoś tak człowiek był ciekawy co będzie dalej i ciężko było ją odłożyć. Dobre 7/10🤟

Pielenie ogródka z uciążliwych chwastów bywa bardzo wyczerpującą, dość monotonną, ale też i często daremną pracą, o czym wiedzą ci, którzy chociaż raz sięgnęli po motykę lub inne narzędzie ogrodnicze. Podobnie ma się sytuacja w kryminale pana Jóźwika, z którego wniosek nasuwa się taki, że ile zielska nie wyrwiemy, tyle na jego miejsce pojawi się kolejnego. Chociaż autor, jednak bardziej skupia się na określeniu i wyborze kto za tytułowy chwast może zostać uznany. Czy mamy prawo do tego, aby oceniać czyjeś postępowanie? Czy mamy prawo do tego, aby dokonywać samosądu? Czy mamy prawo decydować o życiu lub śmierci drugiego człowieka? Wszystkie historie, które poznajemy w Chwastach, a przede wszystkim wszyscy podejrzani, jawią się nam jako mroczne i zwyrodniałe bestie w ludzkim ciele, ale czy aby na pewno? Dla mnie konstrukcja powieści odrobinę kulała ze względu na natłok postaci i urywane wątki. Z drugiej strony akcja poprowadzona została w sposób wyważony, chwilami szokujący, ale w ogólnym odczuciu zmierzający do zaskakującego finału. I może jeszcze ze swojej strony dodałabym większego pazura pani prokurator:) Polecam

Swietne. Moje drugie spotkanie z Dionká. Bardzo mi sié podoba watek przyjazni miédzy Medardem i Dionizá, oni sié swietnie rozumieja. Uczuciowo u ,,detektywki'' coraz lepiej. Mamy az 3 trupy, wszystkie cos i ktos láczy. Sympatia naszej uroczej bohaterki zdradza tajemnicé wyboru zawodu. Wiele sié dzieje na postarunku w malej miejscowosci, niekoniecznie dobrze. Mamy tu problemy rodzinne dwóch zaprzyjaznionych dziewczat, czy matka Angeli jest bezduszná kobieta? Uwielbiam relacjé trenerki strzelania z Tatkiem. Ogólnie sprawy sá powazne, a autorka tak to przedstawia, ze az sié chce wiécej. Jest niby krwawo, nawet nieco przeklenstw, ale wszystko jakos tak delikatnie, za to polubilam Hanne Gren i serié z Dionizá. Bardzo polecam, to dobra lektura.

"Zapomniany" długo czekał na swoją kolej i muszę przyznać, że od razu mnie wciągnął. Adrian Bednarek ma talent do tworzenia mocnych historii. Po przeczytaniu trylogii o losach Stelli byłam ciekawa innych powieści tego autora. Sam pomysł na fabułę "Zapomnianego" genialny, fajnie wrócić też do czasów z 2005 roku. Akcja w żadnym momencie nie zwalnia tempa, ciężko oderwać się od lektury. Jeśli lubicie uzależniające thrillery psychologiczne to polecam.

"Mursz" to druga część historii Poli którą poznaliśmy w "Topieliskach". Ewa Przydryga posiada umiejętność tworzenia fabuły która już od samego początku wciąga czytelnika swoimi mackami. Wydarzenia osadzone w Duchnym Lesie, tajemnice sprzed lat, mrok, trzy linie czasowe i skondensowana fabuła to dla mnie znak dobrej książki. Wiem, że nie jest to najlepsza książka Ewy ("Perseidy" nadal na pierwszym miejscu) jednak nie zawiodłam się na tym tytule. Było ciekawie, było zawile, czasem miałam  problem z ustaleniem w którym momencie historii jestem, ale większych zarzutów nie mam.

🌸 Recenzja 🌸 "Mroczne sekrety" Autor:@marcelmoss.autor Wydawnictwo:@filiamrocznastrona Cześć Książkoholicy! 🌸Ta książka chwilę na mnie czekała… ale kiedy w końcu po nią sięgnęłam, totalnie przepadłam 😅 🌸„Mroczne sekrety” to jedna z tych historii, które wciągają zupełnie niepostrzeżenie. Zaczyna się niby spokojnie, ale z każdą kolejną stroną robi się coraz intensywniej, więcej napięcia, więcej emocji i coraz większa potrzeba, żeby dowiedzieć się, jak to wszystko się skończy. To, co naprawdę mi się spodobało, to sposób prowadzenia historii. Kilku bohaterów, różne perspektywy i wydarzenia, które początkowo wydają się ze sobą niezwiązane… a potem zaczynają się łączyć w jedną spójną całość. I właśnie ten moment, kiedy wszystko zaczyna „klikać”, jest najlepszy. 🌸W książce pojawia się sporo trudnych tematów. Relacje, które nie są tak idealne, jak mogłoby się wydawać, ukrywane tajemnice, decyzje, które mają swoje konsekwencje. To wszystko sprawia, że historia wydaje się bardziej prawdziwa i daje do myślenia, ale jednocześnie nie przytłacza. Bohaterowie są dobrze wykreowani, barwni. 🌸No i tempo! Dużo się dzieje, są zwroty akcji, ale wszystko jest podane w taki sposób, że czyta się lekko i bardzo płynnie. To zdecydowanie książka z kategorii „jeszcze jeden rozdział”… a potem nagle orientujesz się, że minęło pół nocy. Jeśli lubicie historie, które łączą w sobie emocje, tajemnice i trochę psychologicznej gry między bohaterami, to zdecydowanie warto dać jej szansę. Ja na pewno sięgnę po kolejne książki tego autora! Moja opinia: 9/10

Debiut, na który się skusiłam, dzięki poleceniu brata i nie żałuję. Cmentarna Góra, mała, niewyróżniająca się wioska. Każdy zna każdego. Lokalny sklep i plotki po mszy to główne źródło informacji. Ludzie żyją spokojnie, co jakiś czas, ktoś umrze, ktoś wyjedzie, ci życie. Niespodziewanie wraca, zaniepokojony dziwnym zgłoszeniem, podinspektor Nikifor Poradecki. Zaginął jeden z mieszkańców, szanowany Antoni Pietrasik. Dziwne zniknięcia seniora ciągnie za sobą niewyjaśnione zgony. W małą wioskę pada blady strach. Kto jest mordercą? Co do teraźniejszych morderstw mają niewyjaśnione zgony sprzed lat. Nikifor wraz z wysłannikiem komendy wojewódzkiej, Piotrem Wernerem, postanawiają dorwać sprawcę i obalić mit o nienasyconym, starym Diable, który krąży wśród mieszkańców od lat. Debiuty rządzą się swoimi prawami i zawsze mam do nich mniejsze oczekiwania. W końcu to pierwsze poważne kroki w świecie literatury więc staram się nie być za bardzo krytyczna. Pan Konrad stworzył bardzo interesującą, zawiłą i momentami mocno zagmatwaną fabułę. Ogrom bohaterów, tych znaczących i tych mniej, może trochę przytłoczyć. Zawsze podziwiam autorów, którzy decydują się na dużą liczbę postaci. Pan Chęciński, na szczęście, całkiem nieźle udźwignął ten temat. Były, co prawda, momenty, które siały mały zamęt, ale udało się z tego wybrnąć. Sam pomysł na osadzenie akcji w małej wiosce, ukrytej pośród lasu, gdzie mieszkańcy są z sobą zżyci; nagle okazuje się, że nie jest tu tak sielsko, jak być powinno, to świetny pomysł. Jednak, według mnie, za dużo tutaj zdarzeń, które w dziwny, ale jednak w pokrętnie logiczny sposób, łączą się za sobą. Dla mnie nie jest to żadna wada, jednak są czytelnicy, którzy biorą to pod uwagę i określają wówczas powieść jako mało realną. Trzeba to, niestety, wziąć na klatę, pisząc tego typu historię. Nie mogę się powstrzymać, aby nie wspomnieć o Nikiforze. Już samo imię kreuje go na nietuzinkową postać. Nie można mu zarzucić braku dedukcji i łączenia faktów. Natomiast, pewne braki logiki są widoczne jak na tacy. Podinspektor jest dla mnie idealnym przykładem śledczego z prowincji, w której przyszło mu, spędzi spory kawał jego życia. Z jednej strony próbuje być konsekwentny, nie stronniczy, profesjonalny. Pomimo całych jego chęci i tak przychodzą momenty, gdy musi zmierzyć się z własnymi demonami oraz niedokończonymi sprawami. Do tego uwielbia, działać solo, co doprowadza do wielu, podnoszących tętno incydentów. Zakończenie troszkę chaotyczne, bardzo szybko przenosić się akcja i musiałam się ultra skupić, aby za nią nadążyć. Może to przez to, że treść książki poznałam dzięki audiobookowi. Teraz słów kilka o lektorze Januszu Zadurze. Muszę przyznać, że sposób przedstawienia historii był naprawdę oryginalny. Nie mam za dużego doświadczenia ze słuchowiskami, ale z takim miała przyjemność po raz pierwszy. Wyżej wspomnianych odwalił kawał dobrej roboty. Początek był dla mnie dosyć ciężki, w końcu to coś innego, ale jak już przywykłam, to bawiłam się przednie. Ta zmiana głosu dla poszczególnych bohaterów, a pamiętajmy, że było ich wielu, musiała kosztować lektora ogrom czasu i wysiłku. No a modulacja dla starszych pań to już prawdziwe mistrzostwo. Chwilami szczerze się uśmiałam. "Zło w Cmentarnej Górze" to zdecydowanie ciekawy debiut. Nie obronił się przed błędami, ale autor podołał niełatwej akcji i dużej liczbie postaci. Polecam poznać tajemnice Cmentarnej Góry, a sama biorę się za kolejny tom o perypetiach oficera Wernera.

# Wyzwanie na sierpień 2025r. – Przeczytam książkę z liczbą w tytule. To dobry, interesujący i dość intrygujący polski kryminał. Mam wrażenie, że autor wzorował się na znanych dziełach A. Christie i starał się utrzymać narrację w podobnym tonie. Wykorzystał często stosowany przez pisarkę motyw "zagadka zamkniętego pokoju" i wyszło dość ciekawie. Mamy tu morderstwo w bogatym domu pełnym służby i lokatorów, zmowę milczenia całej rodziny, nikogo winnego i równocześnie wszystkich winnych, gdyż każdy miał motyw. Jedynie senior rodu pragnie rozwiązania zagadki, wynajmując prywatnego detektywa. Przerażeni możliwymi konsekwencjami członkowie rodziny chcą się pozbyć detektywa, ale Hubert Czarny, który "zwietrzył" przygodę życia nie daje się tak łatwo odsunąć od sprawy. I tak zabawa trwa ... Ostatecznie jednak brak wielkiego WOW, którym kończą się kryminały Agathy. Działania detektywa, obserwacje, przepytywanie podejrzanych, ekscentryzm, jego dziwactwa i sposób dochodzenia do prawdy sprawia, że czytelnik do końca nie wie kto jest mordercą, podobnież jak i sam detektyw, co rusz typując inną osobę. Ciekawy, nieschematyczny kryminał osadzony w polskich realiach może być dobrą rozrywką dla fanów tego gatunku. Polecam!

Książka może nie jest do końca czystym kryminałem, pod kategorią obyczajówki również by się wpasowała- miejscami nieco brakowało pierwiastka, który napędza fabułę, a większy nacisk położony został na szkicowanie psychiki i przeżyć bohaterów. Nie brakuje jednak Pani Janiszewskiej lekkości pióra, dzięki czemu historia jest przyjemna w odbiorze, mimo podziału opisywanych zdarzeń na rok 1990 i 2015. Dość zaskakujące, wyważone zakończenie (nie wydaje się naciągane). Plus autorce za rozeznanie się z poruszaną tematyką, o której w posłowiu- nie zdradzę jakiej, bo zaspojleruję. Jako rozrywkę polecam. 7,5/10