Ostatnie tchnienie

Dobre ale daleko odbiegające od entuzjastycznych opinii. W rzeczy samej opis sali sądowej i procesu jest wykonany mistrzowsko, z detalami nie tylko sali sądowej ale i wrażeń głównej bohaterki jak się czuje zajmując poszczególne miejsca. Natomiast akcja sama w sobie jest dziecięco tkliwa i naiwa od początku do końca, bohaterowie do przejrzenia od początku i w sumie nic nie zaskakuje. Taki amerykański kicz dla gawiedzi. to tylko moja opinia.

Trochę przewrotny tytuł - może nie tyle "mojego męża", ile mojego byłego męża. A to już brzmi trochę inaczej. Dla mnie to historia o tym, jak różnie może wygladać jakieś zdarzenie, gdy opisują je różne osoby. Każdy z nas nakłada swoje własne filtry - lęki, oczekiwania, własną przeszłość, a nawet swoje cechy charakteru. To "każdy sądzi po sobie". Ta historia to bardziej książka psychologiczno-obyczajowa niż kryminał. Zmęczyły mnie tylko opisy tych wszystkich nieprzystosowanych ludzi. Uważam, że trzeba ich wychować albo leczyć, a nie pobłażać. Ponieważ wszyscy wokół nich też mają prawo do spokojnego funkcjonowania. Bez konieczności ciągłego zamętu i agresji ze strony zaburzonych. Bo w końcu wszyscy "mają prawo" oprócz spokojnych ludzi wokół.

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością Roberta Dugoniego i muszę przyznać, że jestem bardzo pozytywnie zaskoczona. „Grób mojej siostry” to książka, która od pierwszych stron wciąga czytelnika w wir tajemnic, emocji i rodzinnych sekretów. Autor doskonale buduje napięcie, z rozdziału na rozdział coraz trudniej się oderwać, bo ciągle chce się wiedzieć, co wydarzy się dalej.Styl Dugoniego jest lekki i przystępny, dzięki czemu książkę czyta się naprawdę szybko. Fabuła jest dopracowana, a bohaterowie wiarygodni i pełni emocji. To thriller z elementami dramatu rodzinnego, który porusza i zaskakuje do samego końca.Jestem pewna, że to nie ostatnia książka tego autora, po którą sięgnę. Jeśli kolejne jego tytuły są równie dobre, to czeka mnie jeszcze wiele świetnych literackich przeżyć.

Graham Masterton zniechęcił mnie do thrillerów. Karin Slaughter zmienia moje spojrzenie na ten gatunek. Och, jak to się dobrze czyta! Zwalnia tylko momentami, niezbyt często daje odetchnąć, ale nie jest obrzydliwa (z małymi wyjątkami). Ciekawi bohaterowie, niejednoznaczni. I mimo, że akcja kręci się wciąż wokół wydarzenia sprzed lat, to nie męczy, bo w nienachalny sposób pokazuje perspektywę różnych osób w nią uwikłanych. Wątek kryminalny idzie trochę obok, jest wręcz tylko pretekstem do pokazania tragedii, której echa zataczają coraz szersze koła. Fajne. Na pewno będę chciała sprawdzić jak Karin Slaughter radzi sobie w innych swoich publikacjach.

Irlandia rok 1985, patologiczne przedmieścia Dublina. Ciągłe konflikty pomiędzy sąsiadami. Despotyczne matki, ojcowie bezrobotni alkoholicy. Nastoletni, zakochani Rosie i Frank postanawiają uciec do Anglii, aby tam rozpocząć wspólne życie. Dziewczyna nie pojawia się o ustalonej godzinie i miejscu. Frank pewny, że dziewczyna porzuciła go, ucieka sam. Dwadzieścia dwa lata później w opuszczonym budynku przeznaczonym do rozbiórki zostaje odnaleziona walizka Rosie. Frank już jako detektyw wraca do znienawidzonej dzielnicy dzieciństwa i odkrywa prawdę. Zainteresował mnie nie tyle wątek kryminalny, ile społeczny, relacje międzyludzkie, międzypokoleniowe. Aż dziw, że położenia geograficzne niewiele zmieniają, ludzie wszędzie są tacy sami i tak samo się ranią.

Okładka książki przedstawia rękę i krew. Podobają mi się tak minimalistyczne okładki książek Slaughter. Ma wytłuszczenia, czyli jest pokryta lakierem UV. Jest satynowa w dotyku, ma również skrzydełka, które stanowią dodatkową ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi. Na jednym z nich przeczytacie kilka zdań o autorce, a na drugim fragment książki. Stronice są kremowe, czcionka wystarczająca dla oka. Marginesy i odstępy między wersami zostały zachowane. Podzielona na rozdziały i czas akcji. Moje już chyba dziewiąte lub dziesiąte spotkanie z piórem autorki. Ale niestety dosyć dawno nie czytałam nic z jej pióra, więc z ogromną przyjemnością zaczytywałam się w tej pozycji. Karin ma bardzo dobry styl, dzięki któremu czytelnik od razu „wpada” do świata bohaterów. Czyta się szybko, lekko i przyjemnie, mimo scen, które przyjemne nie są. Dzięki całej serii z Willem Trentem, pamiętałam sporo z wyczytanych już dawno temu tomów, i dzięki bohaterom, których znałam, czytało się jeszcze lepiej. Warto zaznaczyć już na samym początku, że książka nie jest dla wrażliwych osób. Mamy mnóstwo scen przemocy, zabójstw, leje się sporo krwi i osoba, która nie lubi tego typu literatury, lepiej żeby nie sięgała po tę książkę. Bo jest tu naprawdę sporo mocnych scen. Jeśli jednak są osoby, którym to nie przeszkadza, którzy znają (bądź nie) pióro autorki, zachęcam serdecznie. Zdecydowanie warto. Miło było wrócić do Willa Trenta, do Sary Linton. Oboje, można powiedzieć, byli ważnymi bohaterami i odgrywali pierwsze skrzypce. Bardzo ich lubię, mimo specyficznych charakterów. Z całym przekonaniem uważam, że mogliśmy spotkać takie postacie w naszym codziennym życiu. Pojawia się tezy kilka innych ważnych osób, w tym ofiary, które mają mocne powiązanie ze sprawą. A sama sprawa, którą prowadzi Will, nie należy do łatwych i przyjemnych... Reasumując uważam, że Slaughter stworzyła całkiem dobre osobowości, każdy z nich jest inny, jednych polubicie, a innych nie. A jeszcze inni będą wam obojętni. Akcja jest bardzo dynamiczna. W jednej chwili można odnieść wrażenie, że nic specjalnego się nie dzieje, by za chwilę nie móc nadążyć za akcją. Fabuła jest dopracowana od początku do końca i nie mam żadnych zastrzeżeń. Dzięki zwięźle nakreślonej historii, czytałam z ogromnym zainteresowaniem i gdybym tylko mogła, nie oderwałabym się od czytania. Niestety, życie życiem, a czas na hobby swoją drogą się toczy (raz jest, a raz go nie ma). Uważam, że to bardzo dobry i MOCNY kryminał, a więc nie dla wszystkich. Sceny są brutalne i dobrze opisywane, więc bez problemu można je sobie wyobrazić... Zostaje w głowie na dłużej, szczególnie przez wątek dzieci, jaki w nim się pojawia. Warto wspomnieć, że autorka skupiła się na relacjach międzyludzkich i ich problemach, a nie tylko na morderstwach. Mamy tutaj stratę dziecka, bliskiej osoby, żałobę. Mamy również przyjaźń i miłość - co, moim zdaniem, jest świetnym urozmaiceniem pozycji. Zdecydowanie polecam! Już nie mogę się doczekać kolejnych książek tej autorki (mam co nadrabiać).

Ta książka dostarczyła mi dużo emocji a szczególnie druga i trzecia część. Pierwsza strasznie mi się ciągnęła i mnie wynudziła miałam wrażenie, że cały czas czytam to samo. Druga część napisana z perspektywy Sally rewelacja i te zwroty akcji. W życiu bym na to nie wpadła. Miałam inne zdanie na temat Paula a ta część zburzyła wszystko. Miałam nadzieję, że w trzeciej części będzie happy end ale nie dla wszystkich był. Książka rewelacyjna szkoda, że pierwsza część była taka nudnawa bo dałabym 10/10.

Książka, która przedstawia przerażającą wizję dotyczącą możliwości "projektowania" dzieci przez rodziców. Wizję, która w realnym świecie nie jest wcale tak odległa i niemożliwa, jakby się mogło wydawać. "Ludzie doskonali" to dobra rozrywka, momentami przewidywalna, choć zdarza się jej zaskoczyć czytelnika. Myślę, że gdyby wątek sekty został ograniczony lub pominięty, wyszłoby to tej pozycji na dobre.

Zoe Walker przypadkowo znajduje w gazecie ogłoszenie oferujące sekstelefony. Na zdjęciu rozpoznaje siebie. Szkopuł w tym, że nie ona dała ogłoszenie. I od tego momentu wszystko się zaczyna. Zoe boi się o swoje życie. Policjantka Kelly prowadzi dochodzenie. Autorka pracowała w policji i bardzo sygestywnie przedstawiła poszczególne etapy dochodzenia do wyjaśnienia zagadki. Opisana historia może się wydarzyć w realnym świecie opanowanym przez cyber hakerów. Doskonały thriller psychologiczny z zaskakującym zakończeniem trzymający w napięciu, chociaż akcja rozwija się powoli.

#1455 - „Kolonia” - Tana French - Wydawnictwo Albatros #125/2024 "Trzymaliśmy się niezamieszkanych ulic. Wsunęliśmy ręce pod łokieć faceta, jakbyśmy pomagali kumplowi dojść do domu po ostrej nocnej popijawie. Nikt się nie odzywał - większość ludzi po zatrzaśnięciu im kajdanek na nadgarstkach i zawleczeniu do policyjnego auta miałoby przynajmniej kilka pytań, ale nie on." Książka ma 592 strony. Swoją premierę miała dnia 14.07.2017 roku. Jest to czwarty tom cyklu Zdążyć przed zmrokiem i należy on do Czarnej serii Albatrosa. Detektyw Mick musi zmierzyć się ze sprawą morderstwa w Broken Harbour. Czy jego własne wspomnienia z tym miejscem pomogą mu, cz przeszkodzą w rozwiązaniu tej sprawy ? https://www.facebook.com/photo?fbid=1260583565237382&set=a.782581979704212

Dobrze że na początku książki było drzewo genealogiczne, bo można było się pogubić, tym bardziej że treść też działa się w różnych przestrzeniach czasowych. Treść ciekawa chociaż trudno sobie wyobrazić że takie coś jest możliwe. Zakończenie bajkowe "żyli długo i szczęśliwie". Można przeczytać.

Skończyłam, a właściwie należałoby powiedzieć, zmęczyłam tę książkę i była to prawdziwie trudna "Droga do odkupienia". Ostatniego Harta czytałam, jak mi się zdaje kilka lat temu, oceniłam wysoko i fakt niezaprzeczalny, do dzisiaj je pamiętam. "Droga do odkupienia" w moim odczuciu była zbyt rozwlekła, przegadana i z wieloma powtórzeniami tych samych sekwencji w czasie różnych "rozkmin". Nie zmienia to jednak faktu, że intryga kryminalna zamotana koncertowo. Mamy dwóch głównych złoczyńców. Psychopatę i sadystę. Kilku złych mniejszego kalibru i garsteczkę tych dobrych. Czasami nie wiedziałam, co jest prawdą co klasyczną zmyłką, co się dzieje w realu, a co jest wytworem zmaltretowanej psychiki. Jedno wiem na pewno, bardzo wcześnie udało mi się wytypować "ogrodnika" i mimo usilnego mylenia tropów i wskazań innych głównych winnych, nie dałam się wyprowadzić na manowce. To jest naprawdę dobra, a nawet bardzo dobra książka, jednak mogłaby być spokojnie o jakieś sto stron krótsza. Jakby tak na tych stu stronach zawrzeć te wszystkie powtórzenia, dygresje i większość rozkmin i wyrzucić, książka byłaby rewelacyjna. Taką bym jej wystawiła ocenę, taką jak poprzednim dwóm tego autora. Szczerze mówiąc, nie pamiętam czy tamte też były takie przegadane, może nie były, a może ja po prostu parę lat temu miałam więcej cierpliwości?

Nie to że szukam książek o pogrzebanych żywcem dzieciach, ale tak wyszło, że w ciemno wybrana pozycja z czytnika opowiada o tym samym temacie. Wcześniej „Trumniarz” teraz „Mistrz ceremonii”. Na początku trudno było mi się zorientować w mnogości występujących personaży, ale jak już ogarnęłam kto jest kto i kontekst czasowy – nie mogłam się oderwać. Nie mam problemu w łączeniu kryminałów z wątkami magicznymi/horrorowymi, więc tutaj to dla mnie strzał w dziesiątkę.

Małe miasteczka w literaturze nordic noir rzadko są oazami spokoju; częściej przypominają pułapki, w których czas stanął w miejscu, a urazy pielęgnuje się przez pokolenia. W swoim debiucie „Annabelle” Lina Bengtsdotter rzuca nas w sam środek takiej właśnie hermetycznej społeczności w Gullspång, gdzie zniknięcie nastolatki staje się iskrą rzuconą na beczkę prochu dawnych tajemnic. Przyznaję tej książce ocenę 6/10. To solidny, klimatyczny kryminał, który choć sprawnie operuje emocjami, nie ucieka od pewnych gatunkowych uproszczeń, sprawiających, że lektura wydaje się znajoma aż do przesady. Główna bohaterka, komisarz Charlie Lager, to postać zbudowana na fundamencie sprawdzonych archetypów: genialna śledcza z ogromnym bagażem traum, która własne lęki zagłusza alkoholem i pracoholizmem. Powrót do rodzinnej miejscowości, z której uciekła przed laty, zmusza ją do konfrontacji nie tylko z zagadką zaginięcia tytułowej Annabelle, ale i z własną, bolesną przeszłością. Bengtsdotter ma dar sugestywnego opisywania prowincjonalnego marazmu – czytelnik niemal fizycznie czuje duszność letnich nocy i ciężar niewypowiedzianych słów wiszących nad mieszkańcami. Autorka świetnie pokazuje, jak łatwo w takim miejscu o zbiorową amnezję, gdy prawda staje się zbyt niewygodna. Największą zaletą powieści jest jej warstwa psychologiczna. Retrospekcje dotyczące matki Charlie i sekretów sprzed dekad są napisane z dużą wrażliwością i stanowią najciekawszy element książki. Bengtsdotter potrafi wnikliwie analizować ludzkie słabości, co sprawia, że bohaterowie – choć nie zawsze budzą sympatię – są krwiści i autentyczni. Na minus zaliczam fabularną wtórność. Motyw śledczej powracającej do traumatycznych miejsc dzieciństwa był w skandynawskim kryminale eksploatowany tak często, że trudno tutaj o powiew świeżości. Samo rozwiązanie intrygi jest logiczne i dopracowane, ale brakuje mu „efektu wow”, który wyróżniłby ten debiut na tle setek innych pozycji z serii Svenska Deckare. Tempo akcji w połowie książki wyraźnie wyhamowuje, zbyt mocno skupiając się na wewnętrznych monologach Charlie kosztem dynamiki śledztwa. Podsumowując, „Annabelle” to rzetelne 6/10. To porządna, rzemieślnicza robota, która zadowoli fanów gatunku szukających mrocznego klimatu i rozbudowanej psychologii, ale raczej nie zrewolucjonizuje ich postrzegania kryminału. To dobra, bezpieczna lektura na kilka wieczorów, zapowiadająca autorkę z potencjałem, który miejmy nadzieję, rozwinie się w kolejnych tomach.

Trochę jestem zaskoczona, ale mnie się podobała. Nie była to powieść wysokich lotów, jednak momentami utrzymywała przyzwoity poziom. Rzeczywistość osadzona w USA, szalone młode dziewczyny i tajemnice rodzinne. To wszystko doprowadziło do tragedii, którą Nicolette stara się poznać bliżej i wyjaśnić dziesięć lat później. Tak też mamy przedstawioną historię - na przemian przeszłość i teraźniejszość. Jednak autorka zastosowała tutaj jeszcze jedno ciekawe zagranie, mianowicie chronologia biegła wstecz, od końca. Zastanawiałam się niejednokrotnie nad istnieniem takich powieści. Wypadło to bardzo interesująco, bardziej mieszając w głowie i opóźniając połapanie się w wydarzeniach. Cała historia jest mroczna i zaskakująca. Zdarzały się brutalne sceny w miarę postępowania wydarzeń w życiu Corinne i Nico sprzed lat. Element teraźniejszości również był dość dobrze napisany, podobało mi się dodanie wątku ojca z demencją - swoją drogą nie jestem do końca pewna co do prawdziwości jego choroby. Postać Corinne była intrygująca. Trudna, głośna, impulsywna nastolatka, jednak jej charakter ukształtowały przejścia w rodzinie z przemocą domową. Cóż więcej mówić, jeśli ktoś nie wymaga wiele, polecam czytać. Na pewno znajdziecie jakieś dobre strony. Pozdrawiam:)

Czyta się szybko i to jest zdecydowanie największy plus tej książki. Fabuła jest taka sobie, ani zła, ani dobra. Podobało mi się, że historia opisywana jest z perspektywy starszej siostry oraz to, jak zmienia się jej podejście do poszczególnych osób, zwłaszcza ojca i sióstr, wraz z biegiem opowieści. Zakończenie było dobre, choć nie powiem, zirytowało mnie, liczyłam na stuprocentową prawdę. Z drugiej strony, paradoksalnie, przez to zyskało na wartości.

Co prawda bardzo szybko, bo już od początku tej książki spodziewałam się takiego zakończenia to książka mnie wciągła i czytałam z zainteresowaniem. Podobało mi się to, że czytamy z perspektywy obu najważniejszych bohaterek tej książki i poznajemy ich zamiary. Całkiem przyjemna lektura, ale miałam wrażenie, że już coś takiego czytałam...

Tę książkę mi odradzano. Zresztą i recenzje na LC (a zaczynam je czytać od najgorszych) nie nastrajały zbyt optymistycznie. Oczywiście, jest sporo mało prawdopodobnych zdarzeń (zwłaszcza w końcówce), ale jest też klimat i atmosfera. Napięcie stopniowo narasta i okazało się, że to całkiem niezłe czytadło na jeden dłuższy wieczór. Takie solidne 5,5*, ale że w serwisie nie ma połówek…

Bardzo dobry thriller psychologiczny, autorka umiejętnie wprowadza nas w maliny aby potem sukcesywnie uświadamiać nam, że to co wydaje nam się prawdą wcale może nią nie być. Są jednak wskazówki do właściwego rozwiązania, takie w sam raz, by przy uważnym czytaniu je wyłapać. Świetnie mi się słuchało mimo, że główny bohater jest kuta*em (przepraszam, nie znalazłam elegantszego określenia ;) ).

Generalnie - jest lepiej niż w pierwszym tomie. Ponownie, książkę czytało mi się dobrze. Bohaterowie (chociaż mocno pokręceni) dalej dają się lubić. Pobocznych wątków zdecydowanie mniej i większość znajduje rozwiązanie. Irytuje zakończenie, w które ponownie wpisana jest osoba bliska Munchowi. Główny złol, wydający się przez prawie całą książkę nieuchwytnym, popapranym geniuszem, na ostatnich stronach nagle przestaje myśleć. Co do samego pomysłu na zbrodnię, mocno pokręcony, ale ujdzie. Natomiast mogę z przekonaniem stwierdzić, że film, który na norweskich śledczych robi tak ogromne wrażenie, ich polscy koledzy (a przynajmniej większość z nich) obejrzeliby w przerwie między pierwszym a drugim daniem. Taka różnica kreacji autorskich. PS. Nesbo nie jest jeszcze zagrożony ;)