Ostatnie dziecko lasu. Jak ocalić nasze dzieci przed zespołem deficytu natury

Krótka książeczka do przeczytania w jeden wieczór. Forma nie bardzo mi odpowiadała- trochę rozmów, trochę listów. Raczej nastawiłam się stricte na treść poradnikową. Jednak wyłapałam kilka ciekawych spostrzeżeń, więc na plus. Nastolatki potrzebują i granic i wolności. W zależności od dziecka - jedno chce decydować o sobie więcej, inne mniej. Rodzicielstwo, szkoła średnia, matura to nie projekty rodziców 😉 Jako rodzic, chcemy zakończyć nasz projekt jak najlepiej, a czasem zapominamy, że to nie my tak naprawdę go realizujemy, a nasze dziecko- a ono może, i ma prawo, mieć inne zdanie na ten temat. Mimo, iż książka wydana już ponad 10 lat temu to miejscami może być trudna i kontrowersyjna w naszej polskiej kulturze. Warto jednak poznać inny punkt widzenia.

To jest najlepsza książka o rodzicielstwie jaką miałam okazję czytać. Rewolucjonizuje podejście do dziecka i relacji z nim, dotykając wszystkich istotnych punktów - w tym także stanu rodzica. Zmieniła moje patrzenie na dziecko i, co chyba najważniejsze, widzę, że te metody naprawdę DZIAŁAJĄ. Będę polecać ją każdemu rodzicowi i jestem przekonana, że w trudnych rodzicielskich momentach do niej wrócę.

Lektura tej książki pomaga rozumieć innych poprzez empatię oraz podpowiada, jak możemy pomóc innym w rozumieniu nas samych. Czyż to nie brzmi wspaniale? A to nie wszystko! Weźmy na przykład fakt, że dość często w rozmowie z drugą osobą (np. z partnerem, rodzicem, szefem) opowiadamy czego nie chcemy, co moim zdaniem dość nam komplikuje sprawę. Bo czy nie prościej byłoby zbudować pozytywny przekaz i zwyczajnie powiedzieć, czego chcemy, jakie są nasze oczekiwania i potrzeby? I Rosenberg podaje nam to niemalże na tacy. Bardzo się cieszę, że są takie książki – zwracające uwagę na problem, jakim jest brak umiejętności wyrażania własnych potrzeb, ponieważ według mnie jest to istotny temat, którego zgłębienie i rozpracowanie pozwoliłoby na zażegnanie wielu, tak niepotrzebnych i często niszczących, konfliktów. Czy nie zależy nam na tym?

Dobra pozycja, na swój sposób rozwijająca horyzont spoglądania na nerwy i dorosłych i dzieci, poprzez dostrzeganie składowych całego procesu, który prowadzi do nerwów czy zbyt niskiej pobudliwości. Nie podoba mi się natomiast amerykański styl pisania, powtarzanie co akapit zwrotu 'samoregulacja/self-reg" daje odczucie marketingowego bełkotu.

Czuć ten amerykański styl pisania... Dobranoc ksiazka, sporo wiedzy ale trochę szkoda życia na linearne czytanie. W trakcie wychodzi mnóstwo niekonsekwencji autorki które drażnią z każdym kolejnym rozdziałem. Polecam wyrywkowo, jedynie tematy które kogoś w danej chwili interesują.

Może nie z każdą tezą się zgodzę, ale trafność obserwacji i sensownych, dobrze uzasadnionych porad dla rodziców jest i tak porażająca na tle dzisiejszych, zupełnie odklejonych od rzeczywistości i nie popartych żadnymi badaniami, kwietystycznych koncepcji wychowawczych. Niestety rodzice ufają bezrefleksyjnie terapeutom, którzy ich po porostu straszą, że jakakolwiek krytyka dziecka, wymaganie, narażenie na porażkę - to od razu krzywda, trauma i przemoc. Autor pokazuje coś zupełnie przeciwnego - rodzic jest jak trener, który mobilizuje i wspiera dziecko w trudnościach, ucząc wysiłku, wytrwałości, nie zrażania się byle czym, odporności na klęski i krytykę. Ma przygotować do życia a nie chronić przed nim, w obawie, że przyniesie trudności i nieprzyjemności. Przyniesie, przyniesie - czy tego chcemy czy nie. Trzeba nauczyć dziecko, jak sobie poradzić, a nie oczekiwać, że świat będzie się nami zachwycał, spełniał zachcianki i dostarczał przyjemności. Niestety obecna sytuacja dzieci i młodzieży potwierdza, że brak sensownego wychowania doprowadza dzieci do depresji i wielu problemów.

Książka niezwykle użyteczna, szczególnie dla rodziców planujących dzieci, ale także tych mających małe dzieci i wnuki. Otwiera oczy i pokazuje, jak urodzić i wychować cudowne, bezproblemowe dziecko. Znam osoby, które dzięki tej książce nie mają tych problemów, które niesie cywilizacja i porady "ekspertów". Bardzo polecam!

Dużo świeżych perspektyw, rzeczy których nie kwestionujemy ale kiedy Pani Agnieszka rozkłada je na czynniki pierwsze nagle stają się oczywiste, podobały mi się liczne przykłady z czym przychodzili do Pani A rodzice i co proponowała, na pewno będę wracać, dużo dała mi ta książka otuchy - o wystarczająco dobrej mamie, że nie ma mamy idealnej, że robimy jak najlepiej umiemy w danym momencie i trzeba być dla siebie bardziej wyrozumiałym. Pisząc jak traktować dzieci (jak dorosłych ludzi, człowieka, normalne osoby a nie jakiś niższy byt - dziecko ) czuję że zdobytą wiedzę mogę też wykorzystać w kontaktach z „dorosłymi” , dawać im uwagę nieoceniającą, słuchać , dawać wsparcie , nie radzić , nie oceniać i nie krytykować , podążając za tym czego chce dziecko a nie narzucać mu - tak się trzeba bawić.

Dosyć przypadkowo zaczęłam od tego wywiadu, zamiast od "Dziecka z bliska", jednak nie żałuję, bo mogłam zapoznać się z podejściem Agnieszki Stein do rodzicielstwa i tego czego naucza. Wywiad czyta się lekko, czuć od autorki mnóstwo szacunku do innych ludzi. Nie miałam poczucia, żeby zarozumiale uważała, że rodzicielstwo bliskości to jedyny prawidłowy model wychowania. Z dużym dystansem patrzę na takie zero-jedynkowe poglądy, które nie dopuszczają innych możliwości, ale tutaj na szczęście tego nie było. Z chęcią sięgnę po lekturze tego wywiadu po "Dziecko z bliska", bo koncepcja rodzicielstwa bliskości bardzo mnie zainteresowała.

„Więź” to książka niezwykle ważna i poruszająca, zwłaszcza dla osób, które świadomie podchodzą do wychowania i chcą lepiej zrozumieć dynamikę relacji między rodzicami a dziećmi. Autorzy otwierają oczy na mechanizmy, które często umykają w codziennym pędzie — pokazują, jak ogromne znaczenie ma emocjonalna obecność rodzica i jak konsekwencje jej braku mogą wpływać na rozwój młodego człowieka. To jednak nie jest książka dla osób, które nie potrafią przyznać, że jako rodzic mogą popełniać błędy. Jeśli ktoś nie jest gotowy na refleksję i konfrontację z własnymi zachowaniami, przekaz tej książki raczej do niego nie trafi. Opowieści, analizy i przykłady mogą być trudne do przyjęcia, jeśli brakuje otwartości na zmianę. Momentami język bywa wymagający — autorzy posługują się terminologią psychologiczną, a niektóre fragmenty są gęste od teorii. Nie odbiera to wartości książce, ale sprawia, że lektura wymaga uwagi i skupienia. „Więź” to ważna, potrzebna pozycja dla każdego, kto chce lepiej zrozumieć swoje dziecko — i siebie jako rodzica.

Alfie Kohn w swojej książce pokazuje, że wychowanie dzieci w oparciu o nagrody i kary może przynieść szybkie efekty, ale nie rozwija prawdziwej motywacji, empatii ani poczucia odpowiedzialności. Autor zachęca rodziców do refleksji nad własnym stylem wychowawczym i pokazuje, że podejście oparte na szacunku, współpracy i zrozumieniu potrzeb dziecka pozwala budować trwałe relacje i pozytywne wzorce zachowań🌱 Kohn w praktyczny i przystępny sposób tłumaczy, dlaczego tradycyjne systemy kar i nagród często prowadzą do strachu, rywalizacji i poczucia winy. W książce znajdziemy liczne przykłady z życia codziennego – od sprzątania pokoju po odrabianie lekcji czy konflikty w grupie rówieśniczej – w których rodzic może wspierać dziecko w rozwiązywaniu problemów i podejmowaniu decyzji, zamiast narzucać mu gotowe rozwiązania. Autor pokazuje też, jak wzmacniać wewnętrzną motywację dziecka, rozwijać empatię oraz uczyć współpracy poprzez rozmowę, wyjaśnianie konsekwencji i wspólne ustalanie zasad🖋️. Dzięki tej książce łatwiej zrozumieć, że wychowanie bezwarunkowe nie oznacza braku granic, lecz tworzenie środowiska opartego na szacunku, zaufaniu i empatii. Alfie Kohn daje rodzicom narzędzia, które pozwalają świadomie kształtować charakter dziecka i budować z nim głęboką, partnerską relację – gorąco polecam każdemu rodzicowi, który chce wychowywać w sposób świadomy i pełen miłości ❤️🪶

Cudowna książka! Pomogła mi w krytycznym momencie mojego macierzyństwa. Dzięki niej stałam się szczęśliwą mamą szczęśliwego dziś (11 lat później) nastolatka, jego towarzyszką. Zapoczątkowała moją przygodę z NVC i Juulem na całe życie. Wzbogaciła życie moje i moich bliskich. Bardzo polecam - szczególnie wspierająca rodziców dzieci, które w wieku ok. 2 lat zaczynają fazę rozwoju "Ja sam/sama!", wystawiając na próbę otoczenie. Treść tej książki jest wsparciem dla niecierpliwych, spieszących się, zaganianych lub uważających, że dzieci mają chodzić jak w zegarku, dla osób o konserwatywnych poglądach na wychowanie (czyli także dla babć i dziadków) jak i dla wychowawców, edukatorów, lekarzy, logopedów - słowem: dla wszystkich osób, mających do czynienia z dziećmi. Pozwala spojrzeć na świat z perspektywy dziecka, usłyszeć je i dogłębnie zrozumieć. Książce tej nasza rodzina zawdzięcza swoje szczęście. Minęło tyle lat, a jej treści są wciąż aktualne, ponieważ dotykają uniwersalnych wartości. Dzięki tym zapiskom mamy szansę nie zgubić dziecka, a nawet je odnaleźć - także w sobie. Autorka prowadzi także w mediach społecznościowych (na facebooku) wspierającą stronę "Szkoła Empatii i Dialogu", na której raz w tygodniu - obecnie w każdy piątek - opowiada o różnych aspektach towarzyszenia dzieciom i młodzieży.

Naprawdę warto, książka uczy nas, języka którym dawno temu przestaliśmy się posługiwać, języka uczyć i emocji, języka zrozumienia, języka bez krytyki i oceniania. Jest to język, którego możemy się jeszcze nauczyć, lecz jest to język trudniejszy od wszystkich które są nam znane. Dzięki temu językowi życie jednostek, czy mas może się zmienić na lepsze. Mąż porozumie się z żoną, córka z matką, syn z ojcem, zakopie się wszystkie waśnie i spory. Naprawdę warto ja spróbowałem i nie żałuję, choć nauka, prawdopodobnie zajmie mi jeszcze dużo czasu. Czytajmy tą książka, uczmy się żyć w zgodzie bez przemocy.

Jest to bardzo ciekawa książka, którą dobrze i lekko się czyta (jak już się przełknie zazdrość o nie chodzenie do szkoły ;D ), nie jest też ona za długa, zawiera sporo zdjęć... no może czasami aż tak szczegółowy opis tego co autor robił (tzn. opis kolejnych fascynacji) bywa nużący, ale no taka forma i mogę to zaakceptować (z resztą to dobrze pokazuje jego zaangażowanie w to co robił). Nie powiem, że ta książka pokazała mi jakiś inny punkt widzenia, bo ja już od dawna jestem zdania, że edukacja domowa jest lepsza dla dziecka. Chociaż autor tutaj jeszcze inny typ edukacji opisuje (bez sztywnego programu edukacji domowej), w jego przypadku się to sprawdziło doskonale ale też pisze on, że jest zwykłym dzieckiem, a tutaj to już bym się niekoniecznie zgodził ;) Od najmłodszych lat wykazywał ogromną fascynację pewnymi tematami - no jednak nie jestem przekonany, że taką wykazałoby każde dziecko. Zwłaszcza dzisiaj, gdzie jeszcze internet czy gry komputerowe odciągają dzieci od innych aktywności... Ale tak czy inaczej w dużej mierze jego przykład mnie przekonuje, tzn. gdybym miał dzieci, to bym ich do szkoły też nie posłał i też raczej zachęcałbym do takiego sposobu nauki, a nie sztywnego programu edukacji domowej, że teraz tutaj siadamy i uczymy się liczyć (oczywiście w ramach przepisów, bo pewną podstawę, przynajmniej w Polsce, z tego co wiem, trzeba zrealizować). A i tak jestem przekonany, że dziecko w edukacji domowej będzie miało więcej czasu na naukę jak i na te gry komputerowe też. Bardzo ważne i ciekawe są też odpowiedzi na pytania, jakie mu ludzie zadają, zamieszczone na końcu książki. Zacytuję tu z czym się najbardziej zgadzam: "Pierwsze pytanie, jakie zawsze słyszę, brzmi następująco: Czy nie odczuwałeś braku innych dzieci? Wiem z doświadczenia, że to pytanie będzie mieć kontynuację w postaci następujących argumentów: „Edukacja to przecież nie jedyne zadanie szkoły: jest ona przede wszystkim miejscem, w którym człowiek uczy się życia w społeczeństwie, miejscem nabywania kompetencji społecznych, tak niezbędnych do funkcjonowania wśród ludzi”. Odpowiadam na to, zadając inne pytanie: dlaczego tak wielkie znaczenie jest przypisywane kontaktowi z innymi dziećmi? Czy o wiele ważniejszy nie jest kontakt z innymi ludźmi? Wrzucając dzieci i dorosłych do różnych kategorii, wprowadza się między nimi podział. Tworzy się przepaść, stawia pilnie strzeżoną granicę. Dzieciom nie pozostaje nic innego, jak tylko drobnymi krokami zbliżać się do tej granicy, co przypomina próby przetrwania w grze komputerowej, w której do pewnych miejsc i narzędzi można dotrzeć dopiero po odnalezieniu przejścia do kolejnego poziomu. Ważne jest, by przestrzegać reguł gry, unikać pułapek, dostrzegać je z daleka, znać drobne triki, we właściwym momencie udzielać oczekiwanych odpowiedzi - w ten sposób zdobywa się punkty. Jeśli się ich nie utraci, nie ma potrzeby ponownego przechodzenia przez ten sam poziom i można na czas dotrzeć do egzaminu końcowego. Czy myśląc rozsądnie, można twierdzić, że socjalizacja ma miejsce wtedy, gdy dziecko ma kontakt z rówieśnikami w hermetycznym środowisku klasowym, gdy każdego dnia otrzymuje taką jak inni porcję standardowego nawozu, rozpylanego przez wyższą instancję? Czy można słusznie założyć, że wiek i miejsce zamieszkania dziecka to najlepsze kryteria podziału na grupy? Nieustannie miałem kontakt z innymi osobami - niektóre z nich były młodsze, niektóre starsze - i ciągle wymieniałem z nimi informacje. Wzajemne ubogacanie się było właśnie rezultatem przebywania w tym różnorodnym i kosmopolitycznymnym otoczeniu. Zawsze istniało coś, czego można się było nauczyć od kogoś innego, tak jak zawsze było coś, czym można się było podzielić. Mogłem wybierać swoich przyjaciół, tak jak oni wybierali mnie. Sprowadzało nas ku sobie nasze życie, obrane ścieżki zainteresowania i umiejętności, a nie treść dokumentów tożsamości. Nasze przyjaźnie wynikały ze wspólnej codzienności i stawały się jej częścią. A jeśli niektóre z nich ulegały rozluźnieniu, nie dochodziło do Zimnej Wojny, ponieważ potrafiliśmy schodzić sobie z drogi i nie byliśmy zmuszani do wzajemnego towarzystwa każdego dnia, tak jak to jest w klasie szkolnej." (s.191-192) - no po prostu nic dodać, nic ująć. I jeszcze fragment wypowiedzi ojca autora: "Dużo łatwiej jest nie obciążać swojego życia ciężarem wykształcenia dzieci i zamiast tego posłać je do szkoły. Skutki takiej decyzji są jednak przerażające: hałas, przemoc, niestabilność, opór, braki w wykształceniu i tym podobne, a w końcu życie bez struktur. A rodzice poddają się, usprawiedliwiając się jedynie tym, że robili tak, jak wszyscy... ...prawie wszyscy. André i Eléonore, nasze dzieci, nie są ani agresywne, ani zrezygnowane. Nie muszą z nikim wyrównywać rachunków. Żadnych rywali nie muszą odsuwać w cień, żeby przekonać się o własnej wartości. Prawdziwy, twórczy duch nie porównuje się z innymi. Dla naszych dzieci każdy moment życia jest twórczy — tak było, gdy były małe, i tak jest trzydzieści lat później. Świat jest wielki i pełen obietnic. Arno Stern, luty 2008" (s.195) - tu też nic nie dodam, bo ten człowiek jest mądrzejszy ode mnie. Ale ciężko przejść (mi) obojętnie obok tego zdania: "Żadnych rywali nie muszą odsuwać w cień, żeby przekonać się o własnej wartości."... A jednocześnie autor nie jest rewolucjonistą, książka to opowieść, nie manifest, i to też mi się podoba. (czytana: 16-25.02.2025) 5-/5 [7/10]

Bardzo dobra książka obrazująca w jaki sposób metody wychowawcze, które znacznie zmieniły się na przestrzeni ostatnich ~100 lat, odbiegają od genetycznych uwarunkowań z jakimi rodzą się dzieci. Myślę, że każdy rodzic powinien przeczytać tę książkę, najlepiej jeszcze zanim pociecha przyjdzie na świat.

Naszą dewizą jest hasło „Dzień bez spaceru to dzień zmarnowany”. Należę do grona tych matek, które wietrzą dziecko, ile tylko się da. Od urodzenia wychodziłam z córką na bardzo długie spacery. Pobliski las zachęca do przebywania i mogę śmiało stwierdzić, że to tam wychowuje się moje dziecko i dzięki kontaktowi z naturą bardzo wiele osiągnęliśmy, ponieważ bardzo długo tylko tam córka była aktywna, chciała chodzić, biegać. W mieście wyłączała się, odpływała w wózku z powodu nadmiaru bodźców. Późniejsze wyjście z domu zawsze kończyło się krzykami. To było jeszcze przed zdiagnozowaniem padaczki i dobraniem lekarstw. Spacery dotleniały, relaksowały i sprawiały, że ataków było mniej, były łagodniejsze, dlatego zawsze będę wielką orędowniczką zabierania dziecka na spacery do lasów. Często jednak spotykałam się z murem niechęci i przekonywania mnie, że wówczas można się przeziębić. O dziwo u nas infekcji było mało. A jeśli się pojawiły w czasie uczęszczania do placówek oświatowych to w czasie spacerów w sosnowym lesie szybko znikały. Trudno było mi wyjaśnić innym jak takie dziecko ubrać. Dla mnie było to intuicyjne i wiedziałam, że muszę mieć ubrania na zmianę, ciepłe i jednocześnie wygodne rzeczy oraz bardzo ciepły kokon w wózku zimą, aby umęczone marszem dziecko przywieź do domu. Kiedy zobaczyłam publikację „Nie ma złej pogody na spacer. Tajemnica szwedzkiego wychowania dzieci” Lindy Åkeson McGurk wiedziałam, że to strzał w dziesiątkę, bo zawiera bliskie mi podejście. Do tego na pewno znajdziemy tam niezbędną instrukcję, co i jak robić. I się nie zawiodłam. Autorka jest mieszkającą od dwudziestu lat w Stanach Zjednoczonych Szwedką. To właśnie wychowanie dzieci oraz obserwacja ich reakcji na kontakt z naturą zainspirowały ją do napisania poradnika dla rodziców oraz nauczycieli. Linda Åkeson McGurkwprowadza nas do książki, kiedy Maya ma siedem lat, a Nora cztery. Zaskakuje ją bunt córek, które nie chcą wyjść na spacer, bo jest zimno, a później są zachwycone kontaktem ze śniegiem i dostrzegają, że w parku nie ma innych dzieci. Gdzie one są? Siedzą przed telewizorami. Później cofniemy się w czasie, zobaczymy jak bardzo odmienne od Norweskiego jest podejście Amerykanów do zabaw na świeżym powietrzu. Ku zaskoczeniu autorki dzieci zwykle nawet nie mają ciepłych ubrań, ponieważ przewożone są w ciepłych środkach transportu do ciepłych pomieszczeń. Zobaczymy świat, w którym wszystko (nawet wizytę w banku) da się załatwić z samochodu. To sprawia, że coraz mniej osób spaceruje po parkach, lasach i rezerwatach. Do tego przepisy często nie sprzyjają takiej aktywności, wymagane jest trzymanie się szlaków, zakazuje kąpieli w potokach i wiele innych rzeczy w imię pozornej dbałości o środowisko. Sytuacja rodzinna sprawiła, że Linda musiała wrócić w rodzinne strony w rodzinne strony na pół roku, gdzie może przypomnieć sobie to wszystko, co było bliskie jej dzieciństwu. Zmiana otoczenia obwarowana jest też wieloma wyzwaniami. Zwłaszcza tymi dotyczącymi edukacji. Odmienne podejście Amerykanów do nauki sprawia, że dzieci muszą wiele materiału przepracować. Opuszczenie w wieku siedmiu lat niektórych materiałów może zaprzepaścić przyszłość i zamknąć drzwi na Harwardzie. Autorka wyjeżdża w swoje rodzinne strony z takimi lękami. Zastanawia się, czy szwedzkie leśne szkoły i przedszkola, w których dziecko kilka godzin dziennie przebywa na placu zabaw, są w stanie czegoś nauczyć i przygotować do planowanych studiów. Śledząc życie Lindy widzimy, że Szwedzi od pierwszych dni życia są przyzwyczajani do przebywania na świeżym powietrzu, chociaż temperatury nie wydają się zachęcające. Spacerujące z wózkami matki to widok powszechny i nie budzi tu takiej sensacji jak w Stanach Zjednoczonych, gdzie uważano, że Linda przemieszcza się na piechotę, bo nie stać jej na samochód. Do tego innym powszechnym widokiem są wózki stojące przy oknie restauracji, kiedy rodzice spotykają się ze znajomymi w środku. Pisarka zabiera nas do świata, który jest mi bardzo bliski: spacery z dzieckiem w czasie deszczu. Pokazuje innym, że nie ma złej pogody. Wystarczy dobrze dobrane ubranie: na deszcze wodoodporne, ma mróz ciepłe, a w letnie dni lżejsze. W osobistą opowieść o doświadczaniu macierzyństwa wpleciono cenne rady, w jaki sposób ubierać dziecko, dlaczego drzemki na świeżym powietrzu są tak ważne, dla najmłodszych, dlaczego warto pozwolić dzieciom na brudzenie się i doświadczenie otoczenia, jak zorganizować piesze wycieczki, dlaczego ważne jest nastawienie oraz brak pośpiechu, a także pozwolenie dzieciom na swobodę oraz wskazywanie dokąd chcą podążać. Wyjaśni jak zainteresować pociechy otoczeniem, dobrać dla nich szlaki, zachęcić do wędrówki dzięki obecności pupili oraz dlaczego warto zabierać na spacery przekąski i picie. Wszystko wyjaśnione w bardzo prosty, przejrzysty sposób. „Nie ma złej pogody na spacer. Tajemnica szwedzkiego wychowania dzieci” to publikacja podzielona na osiem części. Wszystkie pozwalają nam na przyjrzenie się kontaktowi z przyrodą, osobistym doświadczeniom autorki z różnych stron. Dowiemy się jak obcowanie z naturą w tym wieku wpływa na postawy ekologiczne, dlaczego osoby dużo przebywające na świeżym powietrzu w otoczeniu roślin i zwierząt lepiej dbają o to otoczenie w wieku dorosłym. Podkreśla też terapeutyczne znaczenie takiej aktywności, zauważa jak ruch sprzyja zdrowym nawykom żywieniowym oraz pomaga regulować emocje. Znajdziemy w tej książce zderzenie dwóch światów, innego podejścia do wychowania i wskazania jak to przekłada się na zmiany w zakresie zdrowia. Widzimy też odmienne priorytety w dwóch kulturach. Autorka nie idealizuje życia w Szwecji. Pisze o wyzwaniach, jakim musi stawić czoło. Po długim pobycie w USA musi przywyknąć do tego, że ciepła woda jest limitowana (starcza na kilka minut), w pomieszczeniach jest zimno i zimne są też podłogi, trzeba ciągle ciepło się ubierać. Do tego sam dom, w którym musi zamieszkać jest jak na amerykańskie standardy bardzo mały, a wszystko przez to, że życie toczy się głównie poza nim, że ludzie nastawieni są do spędzania większości czasu na świeżym powietrzu. Wyzwaniem okaże się też niewypełnianie dzieciom czasu po szkole zajęciami pozalekcyjnymi, które tu są przeznaczone na odpoczynek i zabawę. „Nie ma złej pogody na spacer” nie jest poradnikiem tylko czymś w rodzaju osobistej opowieści z radami oraz odwołaniami do publikacji naukowych i popularnonaukowych. Czyta się tę książkę jak powieść o wychowywaniu dzieci w określonych warunkach i nastawieniu.

Należy zacząć od tego, że polski tytuł tej książki jest bardzo mylący - oryginalny tytuł brzmi "The Danish Way of Parenting" co ewidentnie sugeruje że chodzi tutaj o książkę dla osób zainteresowanych tematyką wychowywania dzieci - a nie duńskim sposobem na życie. I właściwie cała książka jest o tym - o wychowywaniu dzieci - co na pewno jest dość istotne dla dużej części czytelników. Pozycja podzielona na kilka dość przejrzystych rozdziałów, napisana przystępnym i zwięzłym językiem. Powinna przypaść do gustu zarówno rodzicom nastolatków jak i dzieci nieco młodszych. Część porad z polskiego punktu widzenia wydaje się oczywista jednak uważam, że warto przeczytać

Kto by nie chciał dożyć setki w dobrej formie.? Dobrze wiedzieć co robią i jak żyją na co dzień stulatkowie. Jednak żadnych rewelacji, cudownych roślin, suplementów tam nie znajdziecie. Warto zapamiętać 9 lekcji podsumowujących książkę , a jeszcze lepiej wdrożyć je do codziennej rutyny! Nasze zdrowie w naszych rękach ;)

ciekawa. dużo ważnych treści i uniwersalnych - choć nie wszystkie do mnie przemawiają i jakoś mnie nie przekonują bo jednak codzienność, rzeczywistość różni się od sytuacji opisanych w książkach to wierze że rozmową, wsparciem i zrozumieniem można dużo zdziałać

Książka, którą kupiłam, bo opis brzmiał jakby ktoś opisywał moje dziecko, a okazało się, że sama jestem wysoko wrażliwa. Bardzo do mnie trafiła, wiele wyjaśniła, choć jak dla mnie za dużo badań naukowych, co utrudnia przyswojenie wiedzy. A jest jej ogrom.