Ostatnia tajemnica

Zapowiada się nieźle i w zasadzie spełnia oczekiwania. Mamy mocno już wyeskploatowany motyw- tajemniczy pamiętnik sprzed lat, dwa plany czasowe- współczesny i okupacyjny, policjantów i złodziei- to wszystko już było, nic odkrywczego. A mimo to dobrze się czyta, może dlatego, że sam początek wciąga, bo wszystko sie zaczyna od tajemniczego pamiętnika i równie tajemniczego podręcznika do matematyki. A potem trafiamy do słynnej lwowskiej kawiarni Szkockiej, do podziemi Ossolineum i nie tylko. Warto.

Klara, po dziesięciu latach posługi, poruszona śmiercią swojego brata, opuszcza zakon. Dorota, skazana za zabójstwo męża, wnioskuje o zwolnienie warunkowe. Obie kobiety, wyrzucone poza nawias społeczny, po latach w zamknięciu, rozpoczynają nowe życie. Tymczasem świat, jaki pamiętają, przestał istnieć, a trudne przeżycia , których doświadczyły za murami, zostawiły blizny. Losy Klary i Doroty splatają się w dramatycznych okolicznościach. I choć upragniona wolność okazuje się mieć swoją cenę, bohaterki nie ustają w walce o prawo do szczęścia.

Lubię powieści Anny Siedleckiej. Są zawsze pełne emocji, zarówno tych dobrych jak i złych - ale takie właśnie jest życie. Lidia ucieka w góry. Chce zapomnieć o swoim mężu. Mężczyźnie, który jest dla niej wszystkim, bez którego wciąż nie wyobraża sobie życia. A było im tak dobrze… Choć były między nimi różnice to jednak miłość zwyciężyła i Lidka została żoną Piotra. To było spełnienie jej marzeń. Przystojny, z dobrą pracą, a przede wszystkim - kochał ją całym sobą. Co więc takiego się wydarzyło, że miłość jej życia zapragnęła rozwodu, przy okazji łamiąc serce Lidii na milion kawałków? W Zakopanem pragnie odzyskać spokój i nadzieję na lepsze jutro. Dzięki przyjaciółce Kaśce ten wyjazd okazał się możliwy, kobieta bowiem zorganizowała całe przedsięwzięcie. Kogo Lidia pozna w górach? Czy to będzie tylko przyjacielska relacja, czy z czasem okaże się czymś więcej? „Z okruchów nadziei” to piękna historia o niezwykłej sile, walce i przyjaźni. Autorka pokazuje, że z każdego dołka da się wyjść, potrzeba tylko czasu i wsparcia najbliższych. Choć nie jest to łatwe to czasami trzeba odciąć się od przeszłości i zawalczyć o swoje szczęście, bo nikt inny za nas tego nie zrobi. Główna bohaterka ma też wsparcie w przyjaciołach, którzy są jak balsam na jej zranioną duszę. Zawsze są przy niej, na dobre i na złe. To naprawdę niezwykłe.

Książka, którą czyta się lekko i przyjemnie. Od samego początku bohaterka doświadcza traumy z powodu straty ukochanego. Mimo smutku, rozpaczy walczy o siebie o swoje szczęście. Najtrudniejszym etapem było uwolnienie się od podłego męża. Od tego momentu wszystko zaczęło toczyć się bardzo szybko. Co prawda bohaterka ciągle stawała przed trudnymi wyborami, miotana uczuciami, jednak los tak się potoczył, że sama zaczęłam cieszyć się jej szczęściem. Najpiękniejsze przesłanie jakie płynie z tej książki to nigdy się nie poddawać, o swoje szczęście trzeba walczyć.

Jestem po prostu zachwycona serią tych książek! Tę pozycję udało mi się wypożyczyć w bibliotece, chociaż nie ukrywam, że musiałam odrobinę poczekać w kolejce, aż trafiła do mnie. Czytałam ją chyba w odpowiednim momencie życia, co sprawiło, że zapewne łatwiej było mi zaakceptować pewne zmiany, które los postawił na mojej drodze. Autorka na kartach książki udowadnia, że można być wdzięcznym mimo wszystko. Sugeruje, że ważne i pomocne jest przede wszystkim koncentrowanie się na rzeczach z pozoru małych, np. jak wypicie dobrej filiżanki kawy. Jeśli nie radują nas rzeczy drobne, to nie zdołamy zachwycić się wielkimi rzeczami. A jeśli będziemy zrzucać odpowiedzialność za swoje upadki na innych, to nigdy się nie zmienimy. Gdy zaczynamy praktykować wdzięczność, to zmienia się sposób postrzegania świata zewnętrznego. Kiedy pozbywamy się oczekiwań, że ktoś musi coś dla nas zrobić, to czujemy się uwolnieni od stresu. Autorka przez całą książkę zachęca nas do próby praktykowania wdzięczności, bo nic nie zrobi się samo. Nie mamy nic do stracenia, a możemy tylko zyskać. Każda strona tej książki wprost emanuje pozytywną energią i zachęca do codziennego doceniania małych rzeczy i czasem z pozoru nic nie znaczących momentów. Lektura jest prawdziwą przyjemnością, a słowa pani Niemczynow zostają z nami jeszcze na długo po ich przeczytaniu. Autorka przypomina, że ważne jest to, żeby dostrzegać piękno w prostocie życia i okazywać wdzięczność za to, co mamy. Książka pobudza nas do refleksji nad sobą i zachęca do stawania się lepszą wersją nas samych. Oczywiście pełna jest osobistych przeżyć i historii Autorki, co sprawia, że nauka wdzięczności staje się bardziej przyziemna, bo ktoś ją na sobie sprawdził. Pani Anna wielokrotnie podkreśla, że samo przeczytanie książki nic nie da! Tę wiedzę trzeba jeszcze wprowadzić w życie i codziennie praktykować. Zdecydowanie polecam tę książkę wszystkim, którzy szukają spokoju, ukojenia czy inspiracji w codziennym życiu!

Lubie ksiazki obyczajowe ale ta ksiazka to nie moj klimat jednak. Akcja przeciagala sie, jak juz zaczely odrobine narastac emocje to ciecie na jakas wstawke typu "pojdzmy na spacer". Glowna bohaterka troche nastawieniem irytujaca, widziala w zyciu tylko swoja corke. Troche sie ta historia zmeczylam...

Kolejna książka autorki z serii obyczajowej z legendami gór w tle. Bardzo lubię taką odskocznię od kryminałów. Szczególnie że bohaterowie książek autorki mają problemy życiowe takie jak każdy z nas. Czyta się szybko i przyjemnie. Polecam dla relaksu książki autorki.

"Willa przy Perłowej" to druga powieść Pauliny Molickiej, która skradła moje serce. Książka jest pełna ciepła, miłości i spokoju. Autorka ma lekkie pióro, co sprawia, że każdy kolejny rozdział pochłania się z uśmiechem na ustach. Mimo, że nie znajdziemy tam zaskakujących zwrotów akcji, a opowieść bywa przewidywalna to historia Michaliny ma wiele innych zalet. Paulina tworzy niesamowitą czytelniczą atmosferę: czułam się jak na ciastku i kawie u przyjaciółki. Doceniam - bo trudno znaleźć dobre obyczajówki :)

Początek powieści to zdecydowanie jeden z jej najmocniejszych punktów. Surowy, realistyczny, pozbawiony wygładzeń i fałszywego współczucia. Autorka nie próbuje „podobać się” czytelnikowi – zamiast tego stawia go twarzą w twarz z doświadczeniem dziecka, które od samego startu ma pod górkę. Każdy, kto w dzieciństwie niósł ciężar, którego nie powinno się dźwigać w tak młodym wieku, bardzo szybko odnajdzie tu siebie, swoje emocje i ten specyficzny, trudny do nazwania rodzaj samotności. Ogromne brawa należą się autorce za świadomą i konsekwentną pracę z językiem. W partiach opisujących nastoletnie lata Kariny narracja jest nerwowa, poszarpana, pełna napięć i emocjonalnych skrótów myślowych. Zdania bywają ostre, momentami niepokorne – dokładnie takie, jaka jest bohaterka na tym etapie życia. To język, który nie udaje dojrzałości, bo jej tam jeszcze nie ma. Osiem lat później styl naturalnie ewoluuje: narracja staje się spokojniejsza, bardziej uporządkowana, dojrzalsza. To nie jest zabieg przypadkowy ani kosmetyczny — to dowód warsztatu i uważności literackiej, rzadko spotykanej w powieściach obyczajowych. Na uwagę zasługuje również psychologiczna spójność świata przedstawionego. Autorka unika lukru, unika prostych rozwiązań i taniej „terapeutycznej” narracji, w której trauma znika po jednej rozmowie lub jednym przełomie fabularnym. Tutaj proces zdrowienia jest długi, nierówny, czasem bolesny i nieoczywisty — dokładnie taki, jaki bywa w prawdziwym życiu. Bohaterowie drugoplanowi nie są jedynie funkcjonalnym tłem dla głównej postaci. Każdy z nich ma realny wpływ na drogę Kariny: jedni ją ranią, inni podają rękę, jeszcze inni uczą, że nie każda relacja jest bezpieczna, nawet jeśli na początku tak wygląda. „Nowe życie Kariny” to powieść o dorastaniu, traumie i próbie zbudowania siebie od nowa, ale bez moralizowania i bez gotowych odpowiedzi. To historia, która nie krzyczy, a jednak rezonuje. Zostaje w czytelniku na długo po zamknięciu książki — nie jako wzruszenie na chwilę, lecz jako ciche echo pytań o przeszłość, tożsamość i cenę, jaką płaci się za przetrwanie.

„Samotna noc” to thriller psychologiczny najwyższej próby. To lektura, która nie daje o sobie zapomnieć długo po odłożeniu na półkę. Link udowadnia, że nikt tak jak ona nie potrafi opisywać ludzkiej samotności i mroku, który czai się w pozornie zwyczajnych ludziach. Sylwia Kubik przenosi nas do czasów II wojny światowej, prosto w brutalną rzeczywistość okupowanego Lublina i obozu koncentracyjnego na Majdanku. Śledzimy losy ludzi, których życie zostało brutalnie przerwane przez wojnę, a codzienna egzystencja stała się walką o każdy kolejny oddech, kromkę chleba i zachowanie godności w nieludzkich warunkach. To nie jest suchy opis faktów. To historia o więziach, poświęceniu i miłości, która musi zmierzyć się z drutem kolczastym i strachem. Książka jest napisana z ogromnym szacunkiem i delikatnością, mimo okrucieństwa tematu. Sylwia Kubik oddaje głos tym, których głos miał zostać na zawsze uciszony. Lektura nie jest łatwa – wymaga od czytelnika skupienia i emocjonalnej gotowości. Jednak warto przez nią przejść. To jedna z tych powieści historycznych, które zostają pod powiekami jeszcze długo po zamknięciu ostatniej strony. Sylwia Kubik po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać o trudnej przeszłości w sposób, który porusza najczulsze struny w duszy.

"Dama w kapeluszu" to wzruszająca powieść wciągająca od pierwszej strony, To opowieść o przyjaźni, miłości, dążeniu do realizacji marzeń i potrzebie rozwijania własnego talentu. Młoda dziewczyna posiadająca umiejętności praktyczne wyuczone e domu rodzinnym ucieka przed brutalnym ojczymem ze wsi do Łodzi. Tam wynajmuje pokój w biednej części miasta i dzieli go z czterema innymi osobami. Między nimi zawiązuje się przyjaźń. Po kilku tygodniach poszukiwań znajduje zatrudnienie w pracowni kapeluszy. Akcja książki jest pełna niespodzianek i tych dobrych, i tych smutnych i złych. Wnikliwy opis realiów życia obyczajowego Łodzi w okresie międzywojennym, niespodziewane zwroty akcji i sceny pełne emocji stanowią okazję do głębszej analizy i zastanowienia się nad dokonywanymi wyborami i niepewnością jutra.

WARUNKOWY SPADEK W powieści "Tajemnice malinowego wzgórza" po raz pierwszy spotkałam się z piórem Iwony Mejzy. Powieść okazała się ciekawą wyprawą w przeszłość rodziny Milewskich. Ich majętny przodek o szlacheckich korzeniach - Ferdynand Omelnicki pozostawił po sobie spadek w postaci dworku na Malinowym Wzgórzu. W testamencie zawarł jednak pewien warunek, po wykonaniu którego posiadłość przejdzie na własność Milewskich. Czy bohaterom uda się spełnić ostatnią wolę antenata? Z jakimi przeciwnościami przyjdzie im się zmierzyć? Jakie sekrety skrywa stary dwór i przeszłość rodziny? Autorka zaproponowała nam dość popularny motyw spadku i testamentu, który warunkuje pewien zapis. Stworzyła ciekawe i niezwykle barwne grono bohaterów, którzy tak naprawdę stanowią istotę tej historii. Ekscentryczna seniorka Eleonora, temperamentna mama Alicja i jej zdecydowanie bardziej ugodowy mąż Stanisław to najbliżsi Małgosi - głównej bohaterki "Tajemnic Malinowego Wzgórza". Kobieta znajduje się w trudnym momencie życia - straciła pracę, rozstała się z mężem i... niespodziewanie otrzymała spadek. To wszystko sprawia, że jej życie wywraca się do góry nogami, tym bardziej, że cała rodzina będzie musiała spędzić rok pod wspólnym dachem we dworku. Nie obejdzie się oczywiście bez remontu według wytycznych osobliwego konserwatora zabytków oraz innych niespodzianek, które związane są bezpośrednio z przeszłością rodziny. Podejrzany prawnik i tajemniczy mężczyzna pilnie obserwujący Milewskich z ukrycia wprowadzają dreszczyk niepokoju i podsycają zainteresowanie. Iwona Mejza stworzyła ciekawą i nietuzinkową opowieść napisaną lekkim i dowcipnym językiem. Oddała głos Małgorzacie - głównej bohaterce, i to właśnie z jej perspektywy poznajemy wszystkie opisane wydarzenia. Wyłaniający się obraz jest nieco subiektywny, ale na tyle wiarygodny, że kompletnie mnie przekonał. Perypetie życiowe, konflikty, relacje wewnętrzne - w rodzinie oraz zewnętrzne - z otoczeniem dają nam sporo do myślenia. Co więcej, tematy i sytuacje przedstawione w tej opowieści są życiowe i bardzo prawdziwe. Autorka umiejętnie buduje napięcie w oparciu o kolejne tajemnice i niedopowiedzenia. Dostarcza nam sporej dawki humoru wynikającej z rodzinnych zawirowań, które są udziałem rodziny Milewskich. Pani Iwona stawia w tej historii na komunikację w rodzinie. Pokazuje jak istotną rolę odgrywa szczera rozmowa bez tematów tabu i omijania niewygodnych kwestii. Umiejętność sygnalizowania własnych potrzeb to podstawa budowania zdrowych relacji. Mamy też intrygi, problemy i trudne sytuacje, które zbliżają do siebie członków rodziny i zacieśniają między nimi więzi, jakich wcześniej im brakowało. Zwróciłam uwagę, że niektóre wątki nie zostały dokończone, a tajemnice pozostały nie wyjaśnione. Nie przepadam za takim sposobem zamykania zdarzeń, ale być może taki był właśnie zamysł autorki, która pozostawiła sobie możliwość kontynuacji losów tej osobliwej, wielopokoleniowej rodziny. Osobiście chętnie odwiedziłabym ponownie Malinowe Wzgórze by uczestniczyć w kolejnych perypetiach, uzyskać odpowiedzi na wszystkie te pytania, które powstają po lekturze "Tajemnic Malinowego Wzgórza" oraz odkryć sekrety, które dotąd pozostały ukryte. Polubiłam lekki styl autorki i jej sposób budowania napięcia. Podoba mi się pomysłowość odnośnie samej fabuły. Nie każdy pisarz potrafi w oparciu o popularny i często wykorzystywany motyw stworzyć coś innego, nowego, na swój sposób wyjątkowego. Pani Iwonie się to udało. Oddała w ręce czytelników opowieść, która potrafi zaskoczyć i trzymać w napięciu od pierwszej do ostatniej strony. Jestem zaintrygowana i na pewno sięgnę po inne książki autorki. Jeśli macie ochotę na podążanie za tajemnicami pewnej wyjątkowej rodziny, która nieoczekiwanie otrzymuje spadek od nieznanego przodka, to powieść Iwony Mejzy będzie świetnym wyborem. Stary dwór na Malinowym Wzgórzu skrywa naprawdę wiele niespodzianek.

Ja, naprawdę, jestem zaskoczona opiniami, które widziałam... Ta książka jest przecież rewelacyjna! Autorka z niesamowitą precyzją przenosi nas w czasie i pokazuje życie w ówczesnych czasach... I robi to świetnie, dodając tej historii mnóstwo świetnego humoru, i takiego ciepła... I tak smutno mi było rozstać się z bohaterami tej cuuuuudownej historii... Ja jestem zachwycona tą dylogią...

📖🎧 "Przerwana lekcja angielskiego" 🟣Gdy dwadzieścia lat temu Ola i Tomek poznali się, byli przekonani, że ta młodzieńcza miłość jest na zawsze. To obezwładniające uczucie zapłonęło między nimi, oboje zrozumieli, że świat stoi przed nimi otworem. Chcieli chłonąć jak najwięcej, jako jedyny poznał prawdę o tym co dzieje się u niej w domu, pomagał jej w trudnych chwilach. Jednak niespodziewanie ich świat runął, Tomek wraz z rodzicami wyjechali do Szwecji, początkowo miał być to krótki okres, ale nie wrócił. Świat Oli i Tomka rozsypał się jak domek z kart. Obecnie ona ma partnera, on dorastająca córkę i jest po rozwodzie. Gdy Tomek postanawia wraz z Karin wrócić do Polski nie spodziewa się co ten przyjazd spowoduje... Sama historia jest całkiem zgrabnie, choć przewidywalnie zbudowana. Taka bajka dla dorosłych, trochę naiwna. Choć historia mnie wciągnęła, naszła mnie taka refleksja, że mimo tego iż znamy kogoś z lat młodości, ciężko porzucić z dnia na dzień dotychczasowe życie dla miłości z dawnych czasów - prawie dwadzieścia lat braku kontaktu nie da się poznać kogoś na nowo w ciągu kilku dni. Dlatego jak dla mnie to taka bajka dla dorosłych, mimo wszystko przyjemnie czasem poczuć taką naiwność, bardziej typowa dla młodszych ludzi, aczkolwiek historię słuchało mi się całkiem lekko i przyjemnie. 6️⃣/10

Pod tą delikatną,subtelną i pachnącą świeżymi kwiatami jabłoni okładką autorka @annawojtkowska_witala ukryła historię o ludziach,którzy walczą....O siebie,rodzinę,marzenia i ....przeszłość.Bo o ile nie powinno się żyć tkwiąc w przeszłości to jednak żyć bez przeszłości się nie da..Bohaterowie powieści #apaszkawkwiatyjabłoni próbują ułożyć swoje życie i ruszyć do przodu,jednak"zerdzewiałe" tryby machiny"tu i teraz" zbyt mocno zgrzytają i zbyt często zacinają się,by bez zadyszki iść przed siebie i budować przyszlość.Poznajemy dwie siostry,młodziutką,świeżo po studiach,żyjącą naprawdę skromnie Teresę i Kasię-szczęśliwą mężatkę,której niczego nie brakuje.Nieoczekiwanie ich matka oświadcza,że wyprowadza się w góry,do domu opieki i nie życzy sobie żadnych kontaktów.Postawione przed faktem siostry próbują zaakceptować"szaloną"decyzję matki.Z czasem okazuje się jednak że ma ona drugie dno które wiąże się z przeszłością,tajemnicami i bolesnymi,wręcz traumatycznymi wydarzeniami.Teresa przy pomocy przystojnego"znajomego" odnajduje nie tylko brakujące elementy układanki z przeszłości ale także miłość której się nie spodziewała.Jakie tajemnice i dlaczego skrywa ta rodzina?Jak ich wyjawienie wpłynie na życie bohaterów? Jaki bedzie ostateczny bilans"grzebania"w przeszłości ?Przekonajcie się sami.Serdecznie polecam Wam tą życiową,okraszoną siostrzaną troską i wsparciem historię,pokazującą jak ważna jest rodzina i jej korzenie.

Aneta Krasińska to autorka, która jak mało kto potrafi pisać o trudnych zakrętach życiowych z ogromną dozą empatii i zrozumienia dla ludzkich słabości. Jej powieść „Droga ku przyszłości” to emocjonalny fundament dla każdego, kto kiedykolwiek czuł, że utknął w martwym punkcie. Moja ocena to mocne 8/10 – to literatura niosąca nadzieję, napisana z wielką klasą i wyczuciem, która udowadnia, że każdy koniec jest jedynie wstępem do nowego początku. Bohaterka powieści staje przed wyzwaniem, które dla wielu byłoby paraliżujące: musi zbudować siebie na nowo po bolesnych doświadczeniach, które zburzyły jej dotychczasowe poczucie bezpieczeństwa. Krasińska nie serwuje nam jednak taniego poradnika motywacyjnego przebranego za fabułę. Zamiast tego dostajemy mięsistą, życiową historię o procesie zdrowienia, który nie jest liniowy – ma swoje wzloty, bolesne upadki i chwile zwątpienia. Autorka mistrzowsko kreśli portrety psychologiczne nie tylko głównej postaci, ale i bohaterów drugoplanowych. Każdy z nich wnosi do opowieści inny odcień relacji międzyludzkich – od toksycznego uzależnienia emocjonalnego, po bezinteresowne wsparcie, które staje się kołem ratunkowym. To właśnie ta autentyczność więzi sprawia, że od książki trudno się oderwać. Dlaczego 8/10? Powieść wyróżnia się na tle współczesnej literatury obyczajowej kilkoma kluczowymi elementami, które sprawiają, że zasługuje na wysoką notę. Dojrzałość emocjonalna: Krasińska unika czarno-białych podziałów. Rozumie, że wybaczenie – zarówno innym, jak i sobie – to proces żmudny i skomplikowany. Czytelnik czuje, że autorka szanuje jego inteligencję i emocje. Styl i język: Proza Anety Krasińskiej jest niezwykle płynna. Autorka potrafi opisywać wewnętrzne rozterki w sposób plastyczny, niemal namacalny, zachowując przy tym lekkość, która sprawia, że mimo trudnej tematyki, lektura jest przyjemnością. Uniwersalne przesłanie: To książka, w której przejrzeć może się każdy. Problemy z tożsamością, lęk przed nieznanym i walka o własną autonomię to tematy, które dotykają nas wszystkich, niezależnie od wieku czy statusu. „Droga ku przyszłości” to nie tylko tytuł, to obietnica, którą autorka składa czytelnikowi. Aneta Krasińska stworzyła opowieść, która koi, ale i zmusza do refleksji nad własnymi wyborami. To inspirująca lekcja odporności psychicznej, która pokazuje, że choć nie mamy wpływu na to, co nas spotyka, mamy pełną kontrolę nad tym, jak postanowimy na to odpowiedzieć. Osiem punktów to wyraz uznania dla literackiej sprawności i serca, które autorka włożyła w tę historię. To pozycja obowiązkowa dla fanek literatury, która zostawia w duszy trwały ślad i ciepłe światło.

Sięgając po "Czułe poranki, bezsenne noce" autorstwa Agnieszki Zakrzewskiej, spodziewałam się ciepłej historii o relacjach. Dostałam jednak coś więcej opowieść, która z jednej strony otula delikatnością, a z drugiej bez litości pokazuje, jak bardzo życie potrafi wytrącić nas z równowagi. To książka o codzienności. Ale nie tej banalnej, tylko tej prawdziwej pełnej nieprzespanych nocy, trudnych decyzji, przemilczeń i rozmów odkładanych na później. O porankach, które niosą nadzieję, i nocach, kiedy myśli nie pozwalają zasnąć. Autorka niezwykle subtelnie prowadzi nas przez emocje bohaterów, pokazując, że największe dramaty często dzieją się w ciszy, w czterech ścianach, bez świadków. Bardzo poruszyło mnie to, jak naturalnie zostały przedstawione relacje bez idealizowania, bez sztucznego dramatyzmu. To historia o miłości, ale nie tej bajkowej. Raczej o tej dojrzałej, wystawionej na próbę, wymagającej pracy i szczerości. O tym, że bliskość nie jest dana raz na zawsze i że czasem łatwiej jest uciec w milczenie niż powiedzieć: „boję się” albo „potrzebuję cię”. Styl Agnieszki Zakrzewskiej jest spokojny, płynny, bardzo emocjonalny. Czytając, miałam wrażenie, że ktoś opowiada mi tę historię szeptem. Nie ma tu gwałtownych zwrotów akcji, ale jest coś znacznie cenniejszego prawda o ludzkiej wrażliwości. O tym, jak bardzo pragniemy być wysłuchani i zrozumiani. "Czułe poranki, bezsenne noce" to dla mnie opowieść o kruchości relacji i o sile, która rodzi się wtedy, gdy mimo zmęczenia i rozczarowań decydujemy się zostać. To książka, która skłania do refleksji nad własnym życiem nad tym, czy naprawdę słuchamy bliskich, czy tylko czekamy, aż skończą mówić. Zamknęłam tę powieść z poczuciem, że warto częściej rozmawiać. Że warto mówić o swoich lękach, zanim zamienią się w bezsenne noce. I że czułość choć tak delikatna bywa największą siłą. A Wy bardziej identyfikujecie się z porankami pełnymi nadziei czy z nocami pełnymi myśli? #CzułePorankiBezsenneNoce #AgnieszkaZakrzewska #literaturaobyczajowa #emocje #relacje #miłość #codzienność #książkirecenzje #czytambopolskie #książkazduszą #bookstagram

"DOM, W KTÓRYM ZAMIESZKAŁA MIŁOŚĆ" - Cykl:[ Dąbki TOM 3- MONIKA A. OLEKSA Trzy tomy, każdy inny, Każdy niesie jakieś mądrości. W każdym się stykamy z trudnym tematem jakim jest śmierć. Polecam szczególnie tym osobom co nie dawno kogoś stracili, albo tym co nie umieli się uporać do tej pory z ich stratą, mimo, że upłynęło już dużo czasu. Ta część (jak i dwie poprzednie) daje inne spojrzenie na trudne odejścia, niespodziewane rozstania i śmierci. Nadal jest to opowieść o zuchwałym , uciekającym od ścisłych relacji przez Maksa. Czy rozwiążą i wyjaśnia się pewne sprawy, które zostały w dwóch częściach rozwinięte. Polecam wszystkie trzy części. Bardzo ciekawa opowieść z pięknym naszym polskim morzem, które dosłownie słyszy się jak szumi czytając każdą część. OCENA 10/10 131/25 (14/11) ) OBYCZAJ 120/25 ILOŚC STRON: 384 DATA I WYD 19.09.2019R DATA WYD 28.8.2024R czas przewidziany czytania: 06 h 24 min. Czas słuchania: 09 h 01 min Lektorzy: Monika Chrzanowska Anastazja skończona 27.11.2025 (słuchana))

Niesforna i zbuntowana Tatiana Makarowa jest najmłodszą z czwórki rodzeństwa. Nie przejmuje się podziałami społecznymi czy narodowościowymi. Jej pierwszą miłością jest syn kowala ale to uczucie słabnie kiedy na drodze uroczej Tatiany staje, przyjaciel jej brata, Paweł Orłowski. Niestety on nie zwraca na nią uwagi. A jej jedynym marzeniem jest aby pokochał ją tak jak ona kocha jego. Czy marzenie Tatiany się spełni? Wojna rosyjsko- japońska i strata braci, pożar rodzinnego majątku, samodzielne życie w Warszawie i burzliwa znajomość z Fiodorem Buninem oraz ukochany, którego serce należy do innej kobiety. Historia Tatiany jest pełna emocji, które będą towarzyszyć wam długo po jej przeczytaniu. A jej historia pozostanie w sercu. Polecam gorąco!!!

Książka, która wciąga niemal od pierwszej linijki. Maria jako studentka wyjechała do Włoch i tam poznała ojca Marcela. Byli ze sobą rok ale ona na wiadomość o ciąży zerwał z nią kontakt. Wróciła do Polski, wysłała mu jeszcze zdjęcie nowonarodzonego syna i kontakt się urwał całkowicie. Minęło 6 lat i oto z Włoch przychodzi list od Carla, że chciałby z synem nadrobić stracony czas. Maria po rozmowie z Marcelem decyduje się jechać do Włoch. Czy Carl rzeczywiście okaże się odpowiedzialnym ojcem, jak zachowa się jego rodzina, matka, brat, siostra? Co zmieni w ich życiu ten wyjazd. Super książka, polecam.