Ostatnia sprawa Fredriki Bergman

Ocena między 6 a 7. Na pewno powieść ma swój styl, postacie są ciekawe, wątek niby prosty i wydawało mi się, że znam rozwiązanie, a tu niespodzianka… może nie tak duża, ale jednak sprawnie skonstruowana intryga. Chyba najbardziej nie odpowiadało mi takie „wiem, ale nie powiem” czyli urywanie rozmów itp. Poza tym spoko.

Po bardzo długiej przerwie wróciłem do opowieści, która nie tylko kontynuuje historię znaną mi z „Dziewczyny bez skóry”, ale też znacząco ją pogłębia. Ponownie zatopiłem się w jeszcze mroczniejsze rejony Grenlandii – zarówno dosłownie, jak i psychologicznie. To thriller kryminalny, w którym zimno nie jest jedynie tłem, lecz siłą sprawczą: przenika ludzi, relacje i decyzje, stopniowo odbierając im człowieczeństwo. Akcja rozpoczyna się od tajemniczego zaginięcia przyrodniej siostry Matthew Cave’a, Arnaq, oraz jej znajomych. Młodzi ludzie przebywali w opuszczonej osadzie, z której… po prostu zniknęli. Nie ma ciał, nie ma świadków – jest tylko plama krwi i przerażająca pustka. Dla Matthew, dziennikarza śledczego, sprawa szybko przestaje być jedynie kolejnym tematem do artykułu. Śledztwo boleśnie splata się z jego prywatnym życiem i prowadzi wprost do postaci ojca – Toma – człowieka, który od 24 lat uchodził za zmarłego, oskarżonego niegdyś o brutalne morderstwo dwóch kolegów podczas tajnego wojskowego eksperymentu. Nordbo prowadzi fabułę dwutorowo. W teraźniejszości (rok 2014) Matthewowi towarzyszy Tupaarnaq – jedna z najbardziej intrygujących bohaterek serii. Twarda, dzika, naznaczona tatuażami Grenlandka przypomina drapieżnika: zawsze czujna, nieufna, gotowa do ataku. Pojawia się i znika bez ostrzeżenia, niemal nierozłącznie związana ze swoją strzelbą. Jej relacja z Matthewem jest pełna napięcia, wzajemnej fascynacji i braku zaufania, co tylko potęguje atmosferę niepokoju. Druga linia czasowa cofa nas do roku 1990 i amerykańskiej bazy wojskowej Thule na północy Grenlandii. To tutaj prowadzone są eksperymenty na ludziach – żołnierze otrzymują tajemnicze tabletki zwane tupilakiem, mające zwiększyć odporność organizmu na ekstremalne zimno. Jednym z uczestników jest Tom Cave. Początkowo wyniki wydają się obiecujące: mężczyźni znoszą mróz coraz lepiej. Cena okazuje się jednak potworna – agresja, paranoja, brutalne konflikty. Napięcie narasta aż do dnia, w którym dochodzi do tragedii. Tom zostaje oskarżony o podwójne morderstwo i zmuszony do ucieczki. Jego koszmar jednak się nie kończy – trafia w ręce Abelsena, psychopaty, który więzi go i zmusza do produkcji tupilaka w prowizorycznym, podziemnym laboratorium. Z biegiem stron wszystkie wątki zaczynają się zazębiać. Zaginięcie Arnaq okazuje się tylko jednym elementem znacznie większej układanki. Nordbo nie oszczędza czytelnika: opuszczone domy, podziemne tunele i zapomniane osady kryją makabryczne odkrycia – zmasakrowane ciała, zgwałcone kobiety, skatowanych mężczyzn, a nawet szczątki zamordowanych niemowląt. Świat przedstawiony w „Zimnym strachu” jest brudny, wypaczony i pozbawiony złudzeń. Nie ma tu bohaterów bez skazy – nawet ci, którzy próbują czynić dobro, mają krew na rękach. Na tym tle szczególnie wyraźnie rysuje się osobista walka Matthew Cave’a. Dziennikarz obsesyjnie próbuje zrozumieć historię ojca: jego zniknięcie, tajemnicze ponowne pojawienie się w Nuuk, nowy związek, narodziny córki i kolejną ucieczkę. Przed kim uciekał Tom? Co naprawdę wydarzyło się w Thule? Jaką rolę odgrywa tupilak? I czy seria samobójstw nastolatków w miejscowości Ittoqqortoormiit, którzy również mieli zażywać tajemnicze tabletki, jest echem dawnych wojskowych eksperymentów? Niełatwo poskładać tę historię w spójną całość — połączyć wszystkie wątki i odnaleźć się w gąszczu postaci. To powieść zdecydowanie niełatwa w odbiorze. Były chwile, w których musiałem bardziej skupić swoją uwagę, cierpliwości. Mnogość wątków i ciężar poruszanych tematów potrafią przytłaczać, a lektura momentami stała się wyzwaniem, które na pewno nie każdemu przypadnie do gustu. Dodatkowo finał nie oferuje prostych odpowiedzi - zamiast tego niepokoi, zaskakuje i pozostawia z pytaniami, które długo rezonują po zamknięciu książki, jasno sugerując, że to dopiero początek większej historii. To thriller brutalny i bezkompromisowy, gęsty od emocji, w którym grenlandzki chłód przenika każdą stronę, a strach okazuje się równie zabójczy jak mróz.

Kolejna mocna, mroczna powieść, w której dużo się dzieje - choć może najwięcej w psychice bohaterów. Ponownie dobra ocena z mojej strony, podobnie jak w przypadku pierwszego tomu. Znowu próżno tu szukać prostych odpowiedzi co do motywacji i winy poszczególnych protagonistów. Sam Berger po raz kolejny ma problemy, jest tak niejednoznaczny, wielowymiarowy i pogubiony w tym, co rozgrywa się w jego podświadomości, że nic dziwnego, iż również czytelnik zostaje kilkukrotnie wywiedziony w pole, a wszystko to, co wydawało się wreszcie zrozumiałe, ponownie stanęło pod znakiem zapytania. Pozostaje sięgnąć po trzeci tom, żeby być może wreszcie uzyskać odpowiedź na liczne pytania, które zrodziły się w trakcie lektury dwóch wcześniejszych powieści.

„Wszystko, co złe, da ci jedno życie mniej.” Dłuższą chwilę trwało zanim nawiązałam nić porozumienia z książką. Wydawało się, że raczej mnie nie wciągnie, koszmarna sprawa a ja nie czułam towarzyszących jej emocji. Przeszkadzał styl narracji, lekko dostrzegalny brak przejrzystej wykładni, nawet jeśli czasem frapująco nabierał jednocześnie bezpośredniości i barwności. Jednak im bardziej zagłębiałam się w scenariusz zdarzeń i kryjące się w nim zaskakujące obroty spraw, im bardziej zaczęłam rozumieć, czym kierował się autor, dlaczego celowo rozdzielał odczucia od tego, co się działo, tym bardziej mi się podobało. Frode Granhus zbudował niezłą logicznie konstrukcję incydentów i interpretacji. Rozpisał fabułę na dziesięć dni, z czego połowa była zaledwie rozgrzewką przed tym, co czekało czytelnika. A to, co działo się w środku misternej ułożonej zagadki mieszaniny prawdy i fałszu, sekretu i kłamstwa, rozciągało się na niemal trzydzieści lat. Przekonywało mnie wielokierunkowe rozpatrywanie tego, co miało miejsce w obecnych czasach i co zdarzyło się w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Nie do końca satysfakcjonowały portrety postaci, i o dziwo, nie stojących po stronie zła, ale trzymających się dobra. Sierżant Guro Hammer, specjalizująca się w rozpatrywaniu spraw powiązanych z przemocą wobec dzieci, raziła upartością i trzymaniem się jednej koncepcji. Główny bohater serii, policjant Rino Carlsen, sprawiał wrażenie powściągliwego w myślach i wyjątkowo dociekliwego, ale bez charyzmy i energii. Mylne wyobrażenia o osobach mogły powstać w wyniku z nieznajomości wcześniejszych tomów, konsekwencje wejścia w środek serii, zatem przygody czytelnicze do szybkiego nadrobienia i ewentualnej weryfikacji opinii. „Skrucha” to kryminał o specyficznym rysie, norweskim klimacie, złożonej intrydze, wykazujący tendencję do ujawniania kart w grze przypuszczeń z czytelnikiem w ostatnich rozdziałach. Bodo, miasto położone na północ od koła podbiegunowego, z ciekawą przemysłową historią, niestety należącą już do przeszłości, było świadkiem tragedii, porwania sześciolatki. Rino i Guro zostali przydzieleni do śledztwa w sprawie. Szybko okazało się, że wiele podobieństw łączyło obecne zniknięcie dziewczynki z dwoma przypadkami sprzed dwudziestu siedmiu lat, incydentami w odstępie zaledwie kilku miesięcy, z których jedno skończyło się śmiercią. Wydawało się, że dojście do prawdy będzie trudne, a może nawet niemożliwe. Pozostało zdać się na intuicję, ale czy nie sprowadziła na manowce? Czy odnaleziono klucz do rozwiązania zagadki uprowadzenia? Jak z schematycznych faktów można było dostrzec i stworzyć wzór? Spotkanie z powieścią sprawiło, że poczułam się zmotywowana, aby poszperać w zasobach bibliotecznych za innymi przygodami czytelniczymi, które wyszły spod pióra Frodego Granhusa. bookendorfina.pl

Dziennik mojego zniknięcia Tytuł: Dziennik mojego zniknięcia Autor: Camilla Grebe Storny: 472 Opinia: 8/10 Jakiego pochodzenia waszym zdaniem są najlepsze thrillery? Dla mnie bez wątpienia Skandynawia. Akcja rozgrywa się w małym miasteczku Omberg. Parę lat temu Malin, przypadkowo natknęła się na zakopane kości dziecka, a teraz po latach zajmuje się tą sprawą jako policjantka. Podczas śledztwa Hannh psycholożka, zostaje napadnięta, a jej wspólnik zaginął. Kobieta nie może przypomnieć sobie, co się stało. Od jakiegoś czasu traci pamięć, ale boi się, że jeśli przyzna się do swojej choroby, to na zawsze będzie musiał pogodzić się ze stratą pracy. Prowadzi dziennik, który ma jej pomagać w zapamiętywaniu przeszłości. Niefortunnym trafem traci go podczas napadu, a ten trafia w ręce młodego mieszkańca miasteczka, który zaglbeia się w życie Hannah. Oprócz samego dochodzenia, mamy tu dobrze rozbudowane postacie. Hannah, obawiająca się każdego momentu, w którym obudzi się i już nie będzie pamiętać tego, jak się nazywa i kim jest. Jacka, który codziennie musi ukrywać, to, że czasem lubi przebrać się w sukienkę. Chłopak czuje się pogubiony i sam siebie nazywa dziwactwem. Główna bohaterka Malin, dopiero na sam koniec odkrywa, kim tak naprawdę jest i to do niej należy wybór, czy jest gotowa pogodzić się z prawdą.

Ordynator Erik Jensen w niewyjaśniony sposób znika w podziemnym przejściu szpitala Sundsvall w czasie nocnego dyżuru. Komisarz Johan Axberg szybko łączy to ze sprawą psychiatry Thomasa Hoffmana, który zniknął bez śladu w tym samym miejscu trzy dni wcześniej. Kiedy zmasakrowane ciało Hoffmana zostaje znalezione w lesie, wszystko wskazuje na to, że był więziony, a potem brutalnie zamordowany. Zarówno w przypadku Hoffmana, jak i Jensena morderca pozostawił kostkę domina. Policja z Sundsvall prosi o pomoc grupę profilerów z Krajowej Policji Kryminalnej, ale psychiatra Nathalie Svensson się waha. Ma za sobą wiele traumatycznych przeżyć i przede wszystkim potrzebuje ciszy i spokoju w domu w Uppsali. Kiedy jednak wychodzi na jaw, że jej siostra jako ostatnia widziała Erika Jensena żywego, Nathalie postanawia przyjąć zlecenie. Rozpoczyna się polowanie na człowieka odczuwającego przymus zabijania. Należy znaleźć Erika Jensena zanim będzie za późno. Czy w kolejce czeka więcej ofiar? I przede wszystkim: co oznaczają kostki domina? "Domino śmierci" to druga książka z serii o Nathalie Svensson. Proza Jonasa Moströma jest energiczna, inteligentna, trafia w punkt i nigdy nie traci intensywności. Zmusza czytelnika do zarwania nocy, a świt, który nastaje potem nie ma już tego światła, którego się spodziewaliśmy....polecam.

Chciałbym dwa tomy z serii ocenić razem. Ponieważ czytałem jedną część po drugiej. Świetna kolejna pozycja z serii skandynawskich kryminałów. Pierwsza część nieco słabsza niż druga. Widać że w drugiej części autor trochę dojrzał. Książka ma swój świetny klimat, a autor swój styl. Czuć ten chłód skandynawski. No i bohaterowie są niestandardowi. Bardzo polecam.

Håkan Nesser to dla mnie zdecydowanie nummer jeden na liście autorów kryminałów. Wszystkie opowiadania, czy krótkie powieści w tomie „Intrigo” bardzo mnie wciągnęły, chociaż niektóre podobały mi się mniej niektóre bardziej. Lubię język jakim pisze, natomiast przeszkadza mi trochę, że akcje w jego powieściach dzieją się w fikcyjnych miejscach i mają fikcyjne nazwy.

Znika kobieta, której nikt nie szuka. Z jednego kraju ponoć zdążyła uciec, w drugim ponoć się nie pojawiła. Co się z nią stało? I tutaj wchodzi nasza Nora. Sprawa wydaje się skomplikowana, prawda jest taka, że nawet bardziej niż możnabyło się spodziewać. Lecz nie odstrasza to naszej głównej bohaterki, która stara się zrobić wszystko, co w swojej mocy, by odszukać Aminę. Trochę jest to naciągane, jednak czyta się to szybko. Jest to taki średniak, który ma na plusie to, że jest łatwy/przyjemny w odbiorze.

Nie wiem dokładnie jak opisać tą książkę . Niby dobra ,niby coś jej brak. Kiedy akcja wydaje się nabierać tempa, to autor znowu zwalnia tempo myśląc zapewne ,że pojechał ostro po bandzie. Czuję, jakbym szła ,ale stoję w miejscu i tylko wykonuję kroki w powietrzu. Mam wrażenie ,że" skandynawscy" autorzy piszą o tym samym i chcą dorównać Stigowi Larssonowi. Raczej nie poleciłabym tej pozycji jako godnej przeczytania.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Petera Maya i muszę przyznać, że autor bardzo pozytywnie mnie zaskoczył. Stworzył on oryginalną mieszankę solidnego, nieprzewidywalnego thrillera osadzonego w realiach kryzysu ekologicznego. Kluczowym atutem tej powieści jest sposób w jaki losy pszczół zostają splecione z tkanką fabularną. Wiedza o tych owadach przestaje być tylko ciekawostką, stając się fundamentem psychologicznym nadającym sens decyzjom bohaterów i pozwala czytelnikowi spojrzeć na ich dylematy z szerszej perspektywy. Autor zręcznie unika marginalizowania ekologii, czyniąc z niej punkt wyjścia dla emocji i kluczowych zwrotów akcji. Dzięki temu książka zyskuje drugie dno i zmusza czytelnika do skonfrontowania się z odpowiedzialnością za stan naszej planety. Lektura wartościowa, która poza rozrywką oferuje ważny komentarz do współczesnych zmian klimatycznych. Solidny debiut w moich czytelniczych relacjach z Mayem, który zwiastuje dłuższą znajomość z jego twórczością.

Dobry kryminał, bo było to, co lubię najbardziej, czyli drobiazgowe śledztwo. Zakończenie niefajne. Okropne stosunki panują w Islandii, w tym w policji. I tam ma być niby niska przestępczość? Niemal wszyscy bohaterowie jacyś zaburzeni, z trudnym dzieciństwem, a molestowanie seksualne dzieci wydaje się być na porządku dziennym :(. Ponury kraj się rysuje z tej opowieści.

„Kontakt Paganiniego” Larsa Keplera to bardzo udana odsłona serii, która zachwyca dynamiczną akcją, mrocznym klimatem i trzymającym w napięciu wątkiem kryminalnym. Autorzy po raz kolejny pokazują, że potrafią budować niepokój i prowadzić historię w sposób wciągający aż do finału. Jedynym elementem, który mnie zawiódł, było zerwanie kontaktu między Jooną Linną a Disą — wątek ten wydaje się osłabiać emocjonalną ciągłość serii i pozostawia pewien niedosyt. Mimo tego mankamentu całość oceniam bardzo pozytywnie, uznając powieść za solidny i angażujący thriller.

Dosyć dobra pozycja, może troszkę sztampowa i przewidywalna. Polecam do czytania, szczególnie na wakacjach lub w wolnym czasie. Kryminał - ok ale czy thriller - raczej nie. Jak dla mnie - jeden z wielu tytułów o określonej formie i przebiegu akcji. Nie jest to stracony czas na czytanie, chociaż są lepsze pozycje w tym gatunku.

Świetna książka. Pewnego wieczoru pod koniec lata mały Billy znika z własnego ogrodu. Wszyscy go poszukują, policja, sąsiedzi, ale chłopca nie udaje się odnaleźć. Po dwudziestu latach od tego wydarzenia siostra Billy'ego stara się pokonać własne demony. I mimo, że nie chce, wraca w rodzinnne strony i zaczyna własne śledztwo. Świetnie opisana wioska w Szwecji. Wszyscy się znają i wwiedzą o sobie prawie wszystko. Oczywiście lider ma najlepiej. Wszyscy się go boją i słuchają. Fabuła rewelacyjnie skonstruowana. Właściwie możemy podejrzewać każdego. Koniec zaskakujący i smutny. Polecam gorąco, ja przeczytałam jednym tchem.

Długo nie mogłam sie wciągnąć w tą książkę że względu na całe mnóstwo postaci juz na samym jej poczatku ale kiedy już "ogarnęłam" kto jest kim to poszło z górki. Historia zaczęła wciągać coraz bardziej. Niestety rozczarowało mnie zakończenie i rozwiązanie całej sprawy. Do teraz nie rozumiem jakim cudem Magdalena odkrywa w jednej sekundzie że zabójcą na pewno jest facet którego pierwszy raz widzi na oczy a policja od razu po jej telefonie stwierdza : tak, to on, trzeba go ścigać. Trochę to dla mnie zbyt naciągane. Gdyby nie ta końcówka to ocena mogłaby być co najmniej o gwiazdkę wyższa.

„Czy mamy pewność, że granice tego, na co sobie pozwalamy i co jest do zaakceptowania, nie będą się stopniowo przesuwać?” 62-letnia Marlene Adamski rzuca się z balkonu. Przeżywa, lecz od tej chwili nie wypowiada ani słowa. Do opieki nad nią zostaje przydzielona terapeutka Ina, która z czasem zaczyna zagłębiać się w przeszłość swojej pacjentki. I tak na światło dzienne wychodzą wydarzenia sprzed 14 miesięcy — grupa ludzi porywa i zamyka w piwnicy mężczyznę. Dlaczego? Kim jest ten człowiek? I jaką rolę odgrywa w tym Ina? Kiedy zamordowany zostaje Gerd — mąż Marlene — wszystko sypie się jak domek z kart. Książka jest niezwykle wciągająca, a historia zaskakująco spójna. Dwie linie czasowe budują intrygę, która z każdym rozdziałem układa się w coraz wyraźniejszy obraz. Każdy z bohaterów niesie swój krzyż i każdy ma motyw — nie ma tu postaci przypadkowych. Sam klimat powieści jest gęsty i duszny, a małomiasteczkowa sceneria tylko potęguje to uczucie. To nie tylko thriller psychologiczny — to także moralna zagwozdka. Czy można wybierać, które zło jesteśmy w stanie usprawiedliwić? Czy granice między ofiarą a katem mogą się zacierać? Zawiodła mnie nieco końcówka — spokojna, klasyczna, z niedużym przytupem. Mimo to całość zostawia po sobie silne wrażenie. Polecam tę książkę szczególnie osobom, które lubią zanurzyć się w mrocznej psychologicznej pajęczynie. Dla tych, którzy szukają nie krwi, a dreszczu… sumienia.

Jakkolwiek to dziwnie nie zabrzmi, ale ja jestem zakochany w książkach Leifa Perssona ;-) Kolejna pozycja, w której jest to wszystko, za co lubię jego książki. I dowcip (nieraz parskałem śmiechem podczas czytania), i ciekawa historia, i fajnie napisana (super przetłumaczona), no i są ci wszyscy bez których książki by nie było, czyli bohaterowie. I ten najważniejszy - posiadacz Supersalami :-) Świetny kryminał! Nie muszę chyba polecać, bo fani literatury skandynawskiej pewnie go znają. No i słusznie!

“Odziedziczone zło” autorstwa Yrsa Sigurðadóttir to emocjonujący, mroczny kryminał, który prowadzi czytelnika przez skomplikowany świat sekretów, niedopowiedzeń i brutalnych zbrodni. Autorka po raz kolejny pokazuje, że atmosfera skandynawska potrafi urzekać, a umiejętnie skonstruowana zagadka potrafi wciągnąć do ostatniej strony. Akcja toczy się dwutorowo w surowym, zimnym Reykjaviku. Poznajemy historię rodzeństwa, które po stracie rodziców zostaje umieszczone w domu dziecka. Ich więź budzi niepokój zarówno wśród policji, jak i pracowników socjalnych. Szczególnie intrygujący jest chłopak, który interesuje się radiotelegrafią i alfabetem Morse'a. Gdy pewnego dnia odbiera enigmatyczny sygnał w postaci ciągu cyfr, zaczyna się zagadkowa sytuacja, która kładzie cień na późniejsze wydarzenia. Drugi wątek rozpoczyna się od brutalnego i makabrycznego morderstwa kobiety we własnym domu, w obecności siedmioletniej córki, która ukrywała się pod łóżkiem. Sposób, w jaki dokonano zbrodni, szokuje swoją bezwzględnością, a dziewczynka wypowiada niepokojące słowa podczas przesłuchania – morderca ma zamiar zabić ponownie. Te słowa stają się początkiem skomplikowanego dochodzenia. W sprawę angażuje się policjant Huldar oraz Freya. Z każdym nowym tropem pojawiają się kolejne pytania, a brak wspólnego mianownika między ofiarami komplikuje dochodzenie. Zabójca działa skutecznie i precyzyjnie, zmieniając schematy i nie zostawiając żadnych śladów. Atmosfera zagrożenia narasta, zwłaszcza gdy kolejne ofiary pojawiają się, a dziewczynka nadal jest świadkiem zbrodni. Autorka w mistrzowski sposób buduje napięcie, płynnie przechodząc między scenami i stopniowo ujawniając kolejne elementy układanki. Dodatkowe wątki dotyczące życia osobistego bohaterów dodają fabule głębi oraz czynią postacie wielowymiarowymi, tajemniczymi i autentycznymi. „Odziedziczone zło” to intrygujący thriller, w którym nic nie jest pewne, a każda wskazówka może prowadzić w zupełnie innym kierunku. Skandynawski klimat, brutalność zbrodni oraz starannie zbudowana intryga sprawiają, że trudno oderwać się od czytania. Historia przyciąga uwagę, zmusza do refleksji i prowadzi przez gęstą sieć sekretów, które dopiero na końcu układają się w spójną całość. To doskonała lektura dla fanów zagadkowych kryminałów i mrocznych thrillerów. Książka wywiera duże wrażenie i zostawia czytelnika z poczuciem niepokoju… oraz pragnieniem, by sięgnąć po kolejną część.

To już kolejna, przeczytana przeze mnie książka Andersa de la Motte. I jak każda poprzednia wciągnęła mnie. Podobała mi się postawa Julli Gabrielsson, która w pracy śledczej nikomu nie odpuszcza i tropi każdy ślad. Niestety sprawa, którą prowadzi sięga najwyższych szczebli władzy i może to przypłacić nawet życiem. Zawiodła ją intuicja, zaufała niewłaściwej osobie. Jednak wygrała ale za jaką cenę. Czy sprzeniewierzyła się prawdzie, sprawiedliwości? Zakończenie mnie nie zaskoczyło. A wiecie dlaczego? Ponieważ ja postąpiłabym tak samo. Sprawna akcja i dobrze dawkowane napięcie sprawiło, że ciężko było mi odłożyć książkę gdy czytałam. Dobrze mi się czyta pozycje tego autora.