Ostatni sekret Deverillów

Wciąż poruszająca, niezwykle trudna historia o niewolnictwie i traktowaniu ludzi o pochodzeniu "czarnym" jako gorszych, jako rzeczy. Mocniej wstrząsnęła mną część pierwsza, ale i obok tej historii nie mogłam przejść obojętnie, ani oderwać się od lektury. Czuję jednak niedosyt, ponieważ część poruszonych wątków nie zostało zakończonych.

„Sekret listu” to literacka partia szachów, w której pionkami są ludzkie emocje, a stawką – fundamenty brytyjskiej elity. Lucinda Riley, zamiast trzymać się sztywnych ram gatunkowych, stworzyła opowieść o tym, jak jeden stary dokument potrafi wywrócić do góry nogami życie młodej dziennikarki i zakłócić spokój tych, którzy dotąd czuli się nietykalni. W sercu tej historii pulsuje Londyn pełen kontrastów – od dusznych, przesiąkniętych zapachem papieru redakcji, po chłodne, marmurowe korytarze władzy. Joanna Haslam, wchodząc w posiadanie tajemniczego listu po zmarłej staruszce, nieświadomie pociąga za nitkę prowadzącą na same szczyty hierarchii społecznej... Struktura powieści opiera się na umiejętnym połączeniu intrygi kryminalnej z wnikliwą analizą wewnętrznych przeżyć głównych postaci. Bohaterowie nie są tu tylko tłem dla intrygi; każdy z nich dźwiga własne lęki, niespełnione ambicje i przeszłość, która nie daje o sobie zapomnieć. Gdzie kończy się lojalność wobec rodziny, a zaczyna moralność? Riley kreśli obraz miłości uwikłanej w polityczne skandale, w którym nie ma miejsca na łatwe happy endy. Zamiast pędzącej akcji dostajemy gęstą atmosferę i mozolne odkrywanie tajemnic, które mają moc niszczenia wszystkiego, co bohaterowie zdążyli zbudować.

Opowieść zaczyna się na smaganym wiatrem irlandzkim wybrzeżu, gdzie szum oceanu stanowi tło spotkania dwóch zagubionych dusz. Kobieta, uciekająca z tętniącego życiem Nowego Jorku w celu uleczenia złamanego serca w rodzinnym domu, spotyka na krawędzi klifu tajemniczą, niemal eteryczną dziewczynkę. Przypadkowe zetknięcie otwiera puszkę Pandory pełną rodzinnych sekretów, przez dekady starannie ukrywanych pod warstwą milczenia i wzajemnych uprzedzeń... Historia meandruje między współczesnością a początkami ubiegłego wieku, ukazując nierozerwalny splot losów dwóch rodów. Przeszłość, naznaczona traumami pierwszej wojny światowej, zakazanymi uczuciami i społecznymi barierami, nie daje o sobie zapomnieć, rzucając cień na życie kolejnych pokoleń. Każdy krok ku prawdzie odsłania kolejne warstwy żalu, ale daje również nadzieję na ostateczne pojednanie z własnym dziedzictwem. Surowy krajobraz West Cork nie stanowi tutaj jedynie tła, lecz pozostaje niemym świadkiem dramatów rozgrywających się na przestrzeni stu lat. Atmosfera melancholii i pewnego rodzaju baśniowości sprawia, że granica między rzeczywistością a zapisem w pamięci przodków zaciera się. Całość skłania ku głębokiej refleksji nad zakorzenieniem dzisiejszych wyborów w błędach i marzeniach poprzedników oraz ukazuje wybaczenie jako jedyny sposób przerwania błędnego koła cierpienia....

Kitty, Jack, Celia, Bridie.... Jak bardzo ich życie stało się inne od tego,które poznaliśmy w pierwszym tomie. W tej części mamy więcej Celii i muszę przyznać,że do połowy  jest trochę nudną i rozkaprzyszoną kobietą, której jedynym celem w życiu to chyba tylko wydawanie pieniędzy.... I może sobie na to pozwolić jednak do czasu.... nadszedł Czarny Czwartek i krach na Wall Street. Wielu ludzi straciło swoje fortuny i Digby'ego ojca Celii również to nie ominęło, tak samo jak jej męża Archiego. Konsekwencje jakie za sobą poniesie ten krach Celia bedzie odczuwać do końca życia... Kitty chce się w końcu związać z Jackiem jej wielką i niespełnioną miłością. Jednak czy będzie w stanie zostawić Roberta i rozdzielić go z małym Jackiem??? Jaki los ich czeka? Bridie natomiast chyba już nie polubię... ma trochę na sumieniu... wdala się w romans z ojcem Kitty, zaszła z nim w ciążę, swojemu bratu powiedziała,że Bertie ja zgwałcić przez co on spalił zamek, w którym zginął Hubert... a jakby tego było mało wróciła do domu i chciała odzyskać swoje dziecko, dziecko, którym teraz opiekuje się Kitty i kocha z całego serca.... Bridie oczywiście widzi to w ten sposób,że Kitty go jej ukradła.... No jakos nie mogę polubić Bridie.... Możemy też być świadkami przemiany jaka zaszła w Michaelu. Czy jest prawdziwa? Sama nie mogłam zdecydować czy w nią wierzę czy nie. Poznajemy również Marthe Wallace, która mimo,że tego nie wie jest związana z Deverillami. Do tego zostaje uchylony rąbek tajemnicy związany z Bartonem Deverillem, pierwszym lordem w Castle Deverill I tym przez którego Maggie O'Leary rzuciła klątwę na dziedziców zamku.

Bardzo poruszająca powieść. Powróciłam do Lisy See po latach i dostałam petardę. Już sam początek wbija w fotel. Lata 80-te i coś takiego? Ruma, nima - szamani? - i te tradycje, rytuały, przesądy i zabobony, łącznie z pozbawianiem życia nowo narodzonych bliźniąt? Lata 80-te? XX wieku? Naprawdę? Ano tak. Poza wszystkim ta książka pokazuje nam, jaki skok rozwojowy i obyczajowy (abstrahując od technologicznego) wykonała Chińska Republika Ludowa od lat 70-80-tych do początku XXI wieku. Miałam przyjemność odwiedzić Chiny w roku 2007 i widziałam to. Naprawdę widziałam to i czułam :) A mimo wszystko "Herbaciana dziewczyna" zaskoczyła mnie i wywarła niesamowite wrażenie. Trudno było się oderwać od tej historii, przeczytałam właściwie jednym tchem. Bardzo polecam.

Dostałam jakiś czas temu książkę i okazało się,że jest to 4 część z serii. Szybki wywiad w bibliotece i 3 pierwsze części wypożyczone 😁 jednak gdy zobaczyłam jaki grubasek na start jest, to się trochę przeraziłam 😅 no ale sobie myślę "Stara przecież jak bedzie nudna to po prostu dasz sobie spokój!" Wiecie co? Okazała się naprawdę świetna! Jest to historia trzech kobiet. Kitty Deverill, jej kuzynki Celii Deverill i przyjaciółki Bridie Doyle. Poznajemy ich jak są dziewczynkami i możemy razem z nimi przeżywać ważne, smutne i radosne chwile ich życia. Kitty jest piękną dziewczynką o włosach w kolorze tycjanowskiej czerwieni. Urodziła się 09.09.1900 i jej babcia powtarza,że przez to jest wyjątkowa i dokona wielkich rzeczy. Widzi duchy i elfy, tak jak jej babcia, jest to dar,który przytrafia się niektórym członkom rodziny Deverillow. Najmłodsza z rodzeństwa, ma dwie starsze siostry Victorię i Elspeth oraz brata Harrego. Rodzice poświęcają jej bardzo mało uwagi, ojciec jest zbyt zajęty polowaniami i swoją kochanką, a matka.... matka jest naprawdę okropna, kompletnie nie zwraca uwagi na Kitty, próbuje podkopać jej pewność siebie różnymi niepochlebnymi komentarzami, będąc z nią w ciąży próbowała nieraz wywołać poronienie... Nie muszę chyba wspominać,że postać matki jest naprawdę ciężka do polubienia... mi się nie udało. Samolubny babsztyl. Kitty bardzo dużo czasu spędza ze swoją babcią, te dwie są bliskimi przyjaciółkami i doskonale się rozumieją. Kitty mimo,że jest Angielką jej serce należy do Irlandii. Gdy ma 16 lat Irlandia zaczyna walczyć o niepodległość i ona bardzo chce pomóc w tej walce.  Przeżywa również swoją pierwszą wielka miłość. Celia jest kuzynką Kitty i co roku spędza wakacje w Castle Deverill u babci Kitty. Również jest namłodsza z rodzeństwa. O Celii za dużo nie ma w tej części, może w następnych będzie. W tej możemy przeczytać o jej skandalicznym ślubie i konsekwencjach ale więcej nie zdradzę 🙂 Bridie również jest w wieku Kitty i jest jej najlepszą przyjaciółką mimo,że jest córka kucharki, a później pokojówką Kitty to ich przyjaźń jest silna i prawdziwa. Do pewnego momentu niestety.... No i tutaj według mnie Bridie pokazuje swoje prawdziwe oblicze, które nie koniecznie mi się podoba. Przez różne decyzje, które podejmuje wyjeżdża z Castle Deverill najpierw do Dublina, a następnie do Ameryki i tam możemy zobaczyć spełnienie jej marzeń. Z momentem wyjazdu do Dublina przyjaźń Kitty i Bridie umiera jest to trochę wina jednej i drugiej, jednak tylko jedna w momencie wyjazdu już wiedziała, że nie będzie pisać do drugiej. Jak potoczą się losy tych dziewczyn? Jedna musi walczyć o swoje małżeństwo, druga opiekuje się nie swoim dzieckiem i cierpi z powodu nieszczęśliwej i niespełnionej miłości, trzecia po nieszczęśliwym zakochaniu szuka bezpieczeństwa. Jest to moja pierwsza książka tej autorki ale nie ostatnia. Opisy pięknej Irlandii podbiły moje serce. Kiedyś mam nadzieję uda mi się zobaczyć ją na żywo 💚

W mojej ocenie jest to jedna z najlepszych powieści jakie przeczytałam w ostatnim czasie.Czytałam ją z zapartym tchem, z głębokim podziwem dla żony Prokofiewa, oczarowana ich miłością a później rozczarowana postawą głównego bohatera i kolejnymi decyzjami.Bogata w treści,rzetelna jeśli chodzi o fakty historyczne,cudowną❤️.

Cenię książki, które mnie do czegoś inspirują. Ta powieść zachęciła mnie do sięgnięcia po mapę Wielkich Jezior kanadyjskich (geografia moja miłość) i wędrówki palcem po mapie śladami bohaterów. Obejrzałam jak wyglądają obecnie tereny Jeziora Górnego i latarnie na tym obszarze. Można tam obecnie wybrać się na wspaniałe wycieczki różnymi szlakami i kto wie, może tam, gdzie swoje ślady pozostawiły siostry Elizabeth i Emily. Latarnia morska jest dla mnie zawsze symbolem bezpieczeństwa. Do niedawna jeszcze były miejscem mozolnej i odpowiedzialnej pracy latarników oraz miejscem życia ich rodzin. O tym opowiada ta powieść, kreśląc wolno mijające dni i odkrywając tajemnice, które tylko w tak odludnych miejscach mogły przetrwać tak długo. Polecam ze względu na piękno przyrody i wolno płynący czas.

Żadna matka nie dopuszcza do siebie myśli, że jej dziecko może być złym człowiekiem i krzywdzić najbliższe osoby i jak w tej książce wini za to inne osoby. Poza tym ta myśl aby nie wtrącać się w życie młodych. Trudny temat, trudna książka z nieoczekiwanym zwrotem akcji. Pewnie takie rzeczy się dzieją. Polecam.

Książki Anny Szepielak zawsze wprowadzają mnie w dobry nastrój. W "Przekroczyć rzekę" akcja dzieje się w okresie rozbiorów. Dodatkowo mam zapowiedź sagi, co oznacza, że historia będzie się toczyć i toczyć. Tak lubię 😊 Książkę rozpoczyna prolog wywołujący ciarki. A wkrótce pisarka przenosi nas do czasu kilkadziesiąt lat później. Osierocona Julia Zarzewska traci pracę guwernantki i postanawia wrócić do dalekiej krewnej Barbary, u której spędziła dzieciństwo. Młoda kobieta niewiele pamięta z czasów, gdy mieszkała w domu rodzinnym. Dodatkowo prześladuje ją pewien sen. A gdy dziewczyna usłyszy, co szepcze tzw. towarzystwo na jej temat, zaczyna myśleć, że zaczyna się w niej ujawniać choroba psychiczna jej matki. W życiu Barbary i Julii pojawia się wdowiec z jedenastoletnią córką, która nie pałała radością w życiu na stancji. Mężczyzna postanawia zabrać dziewczynkę z powrotem do domu w Galicji i proponuje Julii pracę opiekunki i nauczycielki swojej jedynaczki. Julia przyjmuje posadę, nie tylko dlatego że polubiła dziewczynkę. Nadarza się jej bowiem możliwość poznania historii i tajemnic swojej rodziny oraz rozwikłania zagadek, które piętrzą się w głowie Julii. W galicyjskim dworku nieopodal ruin dawnego pałacu Zarzewskich historia toczy się kołem. Niemałą rolę odegra w niej Karol Natejko, obecnie młody lekarz, a kiedyś przyjaciel z dzieciństwa. Właśnie takie pozycje lubię! Trochę historii naszego kraju, trochę opisów przyrody czy otoczenia. A do tego pełen zakres przeróżnych emocji: od tęsknoty, przez zawiść, do przywiązania i miłości. W książce bardzo dużo się dzieje. Początkowo trudno (i dobrze!) rozpoznać, kto życzy Julii dobrze, a kto nie. Rodziny Zarzewskich nie darzono sympatią z różnych powodów. Poza tym bracia nienawidzili się, co miało swoje przełożenie na otoczenie i ludzi wokół. Nie brakuje tu intryg, które podkręcają fabułę. A poza tym rozwiązanie jednej zagadki powoduje powstanie nowej. I nic tu nie jest na siłę. Przepiękna i emocjonalna historia w XIX-wiecznej Galicji, która smuci, śmieszy, ale i wywołuje strach. Wciąga od samego początku. I z jednej strony ma się ochotę szybko skończyć, a z drugiej strony szkoda, bo ma się wielką przyjemność z lektury. Muszę kupić kolejne tomy tej sagi!

II wojna światowa oraz powojnie oczami Niemców, a właściwie Niemek. W tym, co ciekawe, tych nielicznych, którzy należeli do ruchu oporu przeciwko Hitlerowi. Bardzo ciekawie zbeletryzowana opowieść, w której autorka opierała się m.in. na książce "Wojna Niemców" - warto zwrócić uwagę na ten rozdział, w którym opisano, jak jedna z bohaterek myślała o tym, co dzieje się podczas wojny, w tym dokonywanych przez hitlerowców zbrodniach. Można się naprawdę zadumać, na ile sposobów wojna złamała ludziom życie. A dużą zaletą powieści jest to, że styl autorki jest lekki, więc "sama się ona czyta".

Lata wojenne, ciężki czas dla Polaków. Tu poznajemy po części historię dwóch sióstr Heleny i Lucyny Grabowskich. Podczas wojny jako dzieci z rodzicami zesłane ze Lwowa (wówczas Polska) na Syberię. Przeżyły i dostały amnestię do Persji tam przebywały w obozie dla uchodźców z Polski. Gdy matka dziewczyn umierała wywarła na Helenie obietnicę chronienia i dbania o młodszą córkę . Siostra Heleny chciała korzystać z życia i nie dbała o nic wokół. Liczyła się tylko ona i jej przyjemności, zawsze wszyscy ją kryli i wyręczali z tego co miała wykonać sama. Kiedy ogłoszono że Nowa Zelandia przyjmie 700 sierot z Teheranu. Pojawiła się nadzieja na lepsze życie dla sióstr. Niestety Helena już jako dziewiętnastolatka nie moga wyjechać, ale jej siostra Lucyna pasowała wiekiem idealnie. Po zawirowaniach i niedbaniu o wszystko wkoło Lucyna przegapiła wyjazd do lepszego świata. Jej miejsce niechcący zajęła Helena podając się za siostrę. Targana wyrzutami była gwałcona notorycznie przez nauczyciela, który był w personelu opiekunów. Koszmar Heleny-"Lucyny " trwał bardzo długo i zostawił po sobie ślad i traumę .... Gdy 1 listopada 1944 Generał Randall zawinął statkiem do Wellingtonu Helenie wydawało się, że będzie już tylko lepiej. Mimo tego, że ciągle miała Wyrzuty sumienia że zostawiła swoją młodszą siostrę na pastwę losu. To co będzie dalej niech zostanie jak zakryte karty, to wy musicie sami je odkryć. Dla mnie osobiście książka wywarła bardzo dobre wrażenie. Chociaż wiadomo o tych czasach nie czyta się lekko.

Oficer kawalerii Dymitr trafia do szpitala. Trafia on pod opiekę Tatiany. Niebawem dowiaduje się, że dziewczyna jest córką cara Mikołaja II. Zaczyna ich łączyć ogromna miłość. Niestety rewolucje przetaczające się przez Rosję oraz panujący w kraju bolszewicki terror sprawiają, że drogi kochanków rozchodzą się. Prawie sto lat później przeżywająca w swoim małżeństwie kryzys Kitty przylatuje z Londynu do Stanów Zjednoczonych. Zatrzymuje się w domu należącym do swojego pradziadka. Odkrywa tam wysadzany klejnotami naszyjnik. Znalezisko to staje się dla Kitty okazją do poznania przeszłości o swojej rodzinie. "Sekret Tatiany" to kolejna przeczytana przeze mnie powieść, w której historia miesza się z teraźniejszością. To historia osób, które pragną miłości i chcą odnaleźć spokój. Muszą mierzyć się przy tym ze skomplikowanymi stosunkami międzyludzkimi oraz burzliwą sytuacją społeczno-polityczną. Odkrywane przez nich tajemnice mocno wstrząsają ich życiem. Jednocześnie nie tracą nadziei na lepszą przyszłość i starają się być wierni swoim przekonaniom. Choć ich koleje losu nie układają się zbyt pomyślnie wierzą, że mogą jeszcze naprawić swoje relacje z bliźnimi i zyskać szansę na prawdziwą miłość. Reasumując. Jest to pełna emocji i uniesień powieść, która urzeka swoją narracją oraz klimatem. Wgłębiając się w jej treść, coraz mocniej utożsamiałem się z postaciami i z wypiekami na twarzy czytałem ich dalsze losy. Cieszę się, że mogłem sięgnąć po tę książkę.

Bardzo mi się podobała! Ciekawa i ładnie napisana historia Charlotte, która była rzeczywistą postacią, tak jak kilku innych bohaterów. Może akcji nie było szalenie dużo, ale za to końcówka - czyli wielki wyścig -mi to zrekompensowała, choć myślałam, że wynik będzie inny. Duży plus to postać Amerykanina Caspara, aż szkoda, że pojawia się dość późno. Również na plus liczne zabawne momenty. Nic mi się nie dłużyło. Bardzo jestem ciekawa innych książek tej autorki.

Pochłonęła mnie ta powieść na kilka długich dni. Jest co czytać ( bo to ponad 700 stron) ale i jakaż przyjemność. Historia łącząca wątki obyczajowe, społeczne, przygodowe i historyczne. Nawet przez jedną chwilę nie odczułam dłużyzny, nudy, zwolnienia akcji. Książkę czyta się na wdechu. Ciągle się coś dzieje. Trudno odłożyć nawet na chwilę. Powiem tylko, że czytając "Czas ognistych kwiatów" do późna w nocy, zerkałam na zegarek ( bo robiło się coraz później i później) i nawet zaczęłam bardzo powaznie rozważać czy następnego dnia nie iść na urlop żeby w spokoju od rana poczytać przy kawce, a nie cały dzień w pracy mysleć co tam słychać u bohaterów... Niech to będzie tez rekomendacją - nie dla każdej ksiązki opłaca się poświęcac cenny urlop! Nie pamietam kiedy ostatnio trafiłam na tak dobrą obyczajówkę, a oczekiwań nie miałam zbyt wielkich bo zarówno okładka, jak i tytuł mogły sugerowac słodko-pierdzącą historyjkę o wyidealizowanych czarno-białych bohaterach. Nic bardziej mylnego. Od razu zabieram się za drugi tom ( co za cudowna sytuacja, kiedy od razu można wskoczyć w kontynuację) i polecam gorąco:)

Smutna historia, jakich bez liku wydarzyło podczas wojen świata. Wojna, okupacja, ale miłość i namiętność i tak znajdą sposób by połączyć ludzi. Głód, strach i prześladowania ale dobroć ludzka, honor, odwaga i potrzeba niesenia pomocy i tak znajdą drogę do serc prawdziwych ludzi. Polecam opowieść... tego rodzaju historie powinny być lekturami w szkołach, po to żeby ludzie nigdy nie zapomnieli co znaczy wojna i z jakiego powodu nigdy nie powinno sie do niej dopuścić.

"Piołun na zapomnienie" ciekawie ukazuje rozterki dziewczyny, która pochodzi z prowincji i została wychowana w klimacie bardzo konserwatywnych zasad. Mimo, że tak się stało Lea z łatwością odnajduje się w Warszawie -zostaje co prawda wydana za mąż za człowieka, któremu daleko do urody i wdzięku pierwszej miłości, mimo to bohaterka szybko adaptuje się do miejskiego świata, ma swoje marzenia i ambicje, chce zostać dyplomowanym aptekarzem. Fabuła jest interesująca chociaż toczy się leniwie-coś dla fanów nad Niemnem :)- na pierwszym planie jest wewnętrzny świat bohaterki. Świat rozterek jak być szczęśliwą w małżeństwie nie podporządkowując się mężowi co wziąwszy pod uwagę realia obyczajowe jest misją niemożliwą do zrealizowania. Nie odnajduję w książce elementów historycznych. Można tej opowieści spokojnie ująć 200-250 stron i nie wpłynęłoby to na odbiór przedstawianego świata i postaci bohaterów. Tym co spaja wątki powieści jest tajemnica śmierci pierwszej żony Klonowskiego. Nie do końca rozumiem czemu służy aż taka ekspozycja tego wydarzenia. Czy chodzi o ukrywane motywy działania małżonka, czy to aż taka sensacja, że dwaj mężczyźni zamknęli uzależnioną od alkoholu i zbuntowaną kobietę w zakładzie psychiatrycznym ?Co ciekawe, pan będący ważną przyczyną tego faktu staje się mentorem, a następnie kandydatem do ręki owdowiałej Lei. Tym razem za jej aprobatą. Ograny motyw z "Dumy i uprzedzenia" tu jednak nie gra, choćby dlatego, że główna bohaterka nie jest naiwną dziewczyną, która pochopnie oceniła kandydata. Lea jest dorosła, ma swój sklep, udziały w aptece, niejedno widziała i słyszała. A jednak ...

Nie czytałam wcześniejszej powieści o losach Ireny Góreckiej. Na Początek i Koniec natrafiłam przez przypadek. Na początku czytało się ją ciężko. Nie wiedziałam czy doczytam do końca. Nie mogłam "wejść" w klimat książki. Wszystko wydawało mi się pobieżne i skrótowe. Powieść zaciekawiła mnie od części opisującej powojenną rzeczywistość. Bardzo ciekawy jest wątek szukania arcydzieł biblioteki UW. Strony arcydzieł literatury służące do zwijania papierosów i wycierania rosyjskich tyłków. Obraz Sowietów i braku szacunku do wszystkiego, początki terroru UB, wątki warte uwagi i przeczytania. A i klimat kołchozowego mieszkania. Minus za zakończenie, za ckliwe to jak dla mnie. Ogólnie książkę warto przeczytać. Jeśli znajdę w bibliotece następną część na pewno po nią sięgnę.

Początek nudny, nie dzieje się nic ciekawego, wiele według mnie niepotrzebnych, nudnych opisów. Nie polecam osobom, którzy jak ja lubią szybki rozwijającą się akcję. Musiałam przebrnąć dalej, żeby akcja wreszcie się rozwinęła. Sama historia opisana na mniejszej ilości stron lepiej by do mnie trafiła. Losy rodziny Kamelii są bardzo skomplikowane i pokręcone, tajemnice powoli się wyjaśniają.

Jestem bardzo pozytywnie zaskoczona -to była ciekawa historia! Lubię gdy prawda historyczna i fikcja splatają się tak jak w tej książce. Wciągnęły mnie losy carewny Marii i jej rodziny, współczesna historia Val trochę mniej, zakończenie spinające całą dwutorową opowieść jak najbardziej na plus.