Osada

Ciekawy koncept podróży w czasie i wytłumaczenia tego w miarę naukowy, ale prosty sposób (na tyle ile da się naukowo wytłumaczyć podróż w czasie). Początkowo główny bohater nie jest naiwny, jak to bywa w książkach dla młodszej młodzieży, ale potem odbiło mu z powodu miłości. I to jest mój największy zarzut. Dobrze wszyscy rozumieją, że Topaz będzie kiedyś jego wybranką, ale na miłość wszystkich nie trzeba tego powtarzać jaka to Topaz nie jest wspaniała, ładna i perfekcyjna w każdym calu co parę stron. Tak ciężko zacząć wątek od przyjaźni, albo że Topaz mu imponowała bo była starsza i była przywódczynią ich grupy. Drugi wątek romantyczny też leży, ale to było tak mało wspomniane, że nie warto o tym więcej pisać. Czego jeszcze tu brakowało to opisu epoki, bo krótkie wspomnienie co bohaterowie noszą nie wystarcza, czy wtrącenia o typowych postaciach historycznych dla tej epoki. Również język leży. Bohaterowie z obecnych czasów mówią tak samo jak ci z ubiegłych wieków. Poza tym przez tą historię (he he) się płynie.

Drogi wydawco, tak się nie robi! :-( Po rewelacyjnym pierwszym tomie wydanym 10 lat temu, powinno się jak najszybciej wydać kolejne części cyklu. No bo co ja teraz zrobię, gdy moja ciekawość została podkręcona? Gdy polubiłam bohaterów? Gdy im kibicowałam, trzymałam kciuki? Gdy ich świat jest zagrożony, a ja nie wiem, co dalej? Czy uratują świat? Zniszczą potężnego maga? Czy odnajdą pozostałe Księgi? Czy odnajdą rodziców? Drogi wydawco, od dzisiaj czekam na zapowiedź kolejnego tomu trylogii Johna Stephensa o Księgach Początku :-) Tom pierwszy "Szmaragdowy Atlas" mnie uwiódł i pozbawił trzech spokojnych nocy. Żądam więcej przygód Kate, Michaela i Emmy! Czteroletnia Kate zostaje zobowiązana przez matkę do opieki nad dwójką młodszego rodzeństwa! Czy to nie za wiele dla 4-letniej dziewczynki? Przez 10 lat dzieci tułały się po różnych nieprzyjaznych sierocińcach. A potem trafiają do domu doktora Pyma, gdzie są jedynymi dziećmi. Dlaczego rodzice ich opuścili? Czy jeszcze żyją? A potem dzieci znajdują Księgę i trafiają do przeszłości. I do magicznej krainy. I mają niebezpieczne przygody. Książka napisana jest wybornie! Wciąga od pierwszej strony! I nie puszcza do końca! Rodzeństwo trzyma się razem, ale ich relacje podlegają emocjom! Czy Michael jest tchórzem i zdrajcą? Czy Emma zawsze był zadziorna? Czy Kate ma do rodziców żal? Czy można ufać doktorowi Pymowi? Wszystko dzieje się tak szybko! Postaci są świetnie nakreślone! Czyta się to wybornie! Wydawco, czekam na kolejne tomy! BARDZO! ;-) https://bajdocja.blogspot.com/2021/12/szmaragdowy-atlas-ksiegi-poczatku.html

Napisana dość dobrze, czytało mi się ją przyjemnie, jak na debiut autorki to widać, że ma doświadczenie w pisaniu. Bohaterowie ujdą, chociaż moglibyśmy ich poznać nieco bardziej. Mam wrażenie, że zabrakło nam takiego przedstawienia bohatera, abyśmy my go poznali lepiej. Początkowo akcja dość powoli się rozkręca, myślę, że gdyby skrócić nieco pierwszą połowę to nic by się nie stało. Bardzo długo nie wiemy kto tak właściwie ścigał naszego głównego bohatera, co też gdzieś mi tam przeszkadzało. Druga połowa książki nieco ciekawsza, dzieje się o wiele więcej. Zakończenie moim zdaniem mogłoby być lepsze, mi jakoś niezbyt przypadło. Wydaje mi się, że gdybym czytała tą książkę w okolicach jej premiery to moja opinia byłaby znacznie inna. Natomiast w perspektywie dzisiejszej, przeczytałam już tyle książek o podobnej tematyce, że ta na ich tle nie jest wybitna. Książka całkiem całkiem, więc może sięgnę kiedyś po kontynuację.

Niewybitna lecz przyjemna w odbiorze. Książka opowiada historię Mageli i Erina, bohaterowie poznają się w nietypowych okolicznościach w których to Erin ratuje Mageli przed grupą mężczyzn chcących zrobić jej krzywdę. Mageli nie potrafi zapomnieć o przystojnym chłopaku który jak się okazuje znalazł się w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Nie jest to co prawda pozycja obowiązkowa ale dla osób lubiących niezobowiązujące fantasy, które szybko się czyta będzie jak znalazł. Fajna historia, dobry styl pisania równie przyjemni bohaterowie nie jest to moja ulubiona książka ale do najgorszych również nie należy.

Kupiłem z ciekawości, nie wiedząc o tej książce nic oprócz tego, że chodzi o jakiś podwodny świat. Nie zawiodłem się. Świetna historia, prosta i szybka w czytaniu. Polcam każdemu, kto chce wypocząć nad książką, spędzając czas w podowdnym świecie. Sięgam po drugi tom :)

Rzeczywista to baśń, o jakiej nawet się nie śniło ponurym braciom Grimm, ani matkom, ani piastunkom, ani nikomu prócz was. My znamy esencję, kto zna esencję, ten zna całą tajemnicę esencji, tajemnicą jest radość ( . . . ). - Jerzy Krzysztoń Dawno, dawno temu, w dalekiej krainie Rocagris żył rycerz który napotkał przypadkiem bardzo brzydką staruszkę. Ta poprosiła go o strawę i nocleg, kiedy ten litościwie się zgodził, następnego dnia ujrzał cudowną dziewczynę która emanowała w piękno i dobro. Kiedy powiedziała mu kim jest, ten postanowił iść z nią i służyć jej wiernie. A była to wróżka która wcześniej straszyła swą urodą staruszki. Rycerz udał się w raz nią do Tajemniczego Wielkiego lasu o którym głosiła legenda że nikt z niego nie wyszedł by opowiedzieć o czym śpiewają drzewa. W tej cudownej opowieści poznajemy piękną Vianę która w raz z nadejściem wiosny miała poślubić swego narzeczonego Robiana z Castalmara. Jednak podczas święta przesilenia zimowego, niespodziewanie odwiedził królestwo rycerz z gór, ostrzegając króla Nortii o zbliżającej się Inwazji Stepowych Barbarzyńców. Robian w raz z rycerzami zmuszony był do ratowania królestwa i ziem, Viana w raz z pozostałymi przy życiu rebeliantami postanowiła uwolnić królestwo spod panowania nieśmiertelnego króla Haraka który zasiadł na tronie królestwa Nortii. Aby zwyciężyć muszą poznać tajemnicę Wielkiego Lasu i przede wszystkim dotrzeć tam gdzie śpiewają drzewa...Kto z nich zginie, kto wróci, jedno wiem na pewno że powieść ta powinna doczekać się ekranizacji, zakończenie cudowne, pełne magii, inspiracji. I żyli długo aż do śmierci, ale czy szczęśliwie? Zmysłowa, epicka opowieść o tajemniczym Lesie z głównymi bohaterami. Jak to w bajce bywa, muszą znajdować się dobre postacie, niosące nadzieję w heroicznej walce dobra ze złem, udowadniając że honor, miłość i przynależność do ziem i królestwa jest największą wartością o którą należy dbać i walczyć, nawet ginąc. W powieści jest dużo opisów obrazujących całokształt który nadaje charakter i magię baśni, powołując się na folklor, regionalizm, na fantazję, która wiadomo jakie ma użycie wobec wyobraźni, wyostrza zmysły, pragnie wywołać w nas emocje pozytywne. W każdej bajce toczy się walka na śmierć i życie, w obronie własnej i niosąc pomoc bezbronnym istotom , stajemy twarzą w twarz z postaciami złymi, demonami, okrutnymi które szarpią dobro i wywołują klęski na różnych polach, ale wiadomo jak te dobre baśnie się kończą, zazwyczaj Happy Endem, żyli długo i szczęśliwie. Pragniemy i lubimy takie optymistyczne zakończenia, gdzie miłość, dobroć, empatia wygrywa na tle wojen, bezduszności i okrucieństwa. Pomimo iż powieść kierowana jest w stronę młodzieży ( każdy z nas posiada namiastę dziecka ), polecam tę BAŚŃ z puentą, morałem końcowym gdzie epilog stanowi nadzieję iż dobro zawsze jest najwyższą notą wobec złu i tych które je niosą.

Katie jest zwykłą dziewczynką z XXI w., która jak się okazuje ma niezwykłe zdolności przenoszenia się w czasie. W pierwszym tomie przenosi się do czasów królowej Wiktorii i próbując wrócić do swojego świata dowiaduje się o dzieciach Tempusu do których należy, a także próbuje uniemożliwić zamach na królową. W drugim tomie mamy wojnę krymską, w którą Katie zostaje wplątana przez swoje zdolności. Ogólnie muszę powiedzieć, że oba tomy mi się podobały. To dobre książki dla młodzieży, choć nie są pozbawione brutalności. Na szczęście opisy są na tyle łagodne, że nie powinny stanowić jakiegoś traumatycznego przeżycia. Oceniając osobno każdy tom musiałabym powiedzieć, że drugi podobał mi się dużo bardziej. Pierwsza część jest trochę zbyt rozwlekła i niewiele się tam dzieje. Katie głównie ukrywa się pod łóżkami, a sama intryga również nie zachwyca, choć ciekawe było spojrzenie na stosunki panujące w rodzinie królewskiej z perspektywy naszych, jakże odmiennych czasów to jednak była to książka dość monotonna. Szczególnie, że dialogi między dziećmi wydawały mi się trochę zbyt sztuczne. Gdyby ktoś mnie zapytał jaką książkę poleciłabym dla młodzieży to na pewno nie wymieniłabym tych pozycji w pierwszej kolejności. Dla mnie prym wciąż wiedzie seria "Zwiadowcy" Johna Flanagana, ale to nie sprawia, że te książki są mniej warte uwagi. Myślę, że spokojnie znajdą swoich odbiorców. Flanagan przede wszystkim stawia na to żeby każdy jego bohater miał swój niepowtarzalny charakter, a ponieważ seria liczy kilkanaście tomów więc miał czas by rozbudować zarówno fabułę jak i relacje między głównymi bohaterami. Quinn opisuje, że Katie i Jamie po prostu są przyjaciółmi i właściwie czytelnik musi w to uwierzyć bo ich dialogi na to nie wskazują. Mnie jako dorosłej osobie mogło to przeszkadzać, myślę że młodszy odbiorca nawet tego nie zauważy.

Przypadkowo wygrzebana w wyprzedażowym koszu. Bardzo pozytywne zaskoczenie. Przypadł mi do gustu świat wykreowany przez autorkę. Główna bohaterka też da się lubić. Akcja bardzo mnie wciągnęła. W sumie to co lubię: tajemnice, magia, awantura i kot, a raczej chyba kotka.

Podobało mi się. Fakt, książka jest trochę dziwna, nigdy wcześniej nie spotkałam się z taką formą. Jest Plemię, którego członkowie to elfy, ale nie takie o jakich można przeczytać w innych książkach. To elfy, które rywalizują ze sobą o pożywienie i tereny łowieckie, gotowe zabijać się nawzajem i zabijające wszystko, co da się zjeść i co są w stanie zabić. Bo mimo pewnego rodzaju potęgi, nie każdy jest w stanie zabić człowieka. Jest też główny bohater, Franz. Zwyczajny człowiek. Chłopiec, którego rodzice przyjechali z nim do Anglii z nazistowskich Niemiec "na wakacje". To drugi wątek powieści- Franz jest przekonany, że jego rodzice należą do nazistowskiej partii i czuje do nich głęboką niechęć, wręcz nienawiść. Mieszkańcy miasteczka, do którego się sprowadzili, mają ich za szpiegów. Okazuje się, że prawda jest bardziej złożona, a chłopiec bardzo się myli co do własnych rodziców. Losy Franza i jednej z dziewcząt z Plemienia splotą się ze sobą. Krwiożerczą, przerażającą Lodową Panią i samotnego człowieka połączy coś dziwnego, zostaną związani pnączami... Szybka, krótka, łatwa i wciągająca, choć specyficzna lektura. Polecam wielbicielom książkowych dziwolągów.

Ciekawy motyw fantastyki, trochę postapo z dramatem nastoletnim. Dojrzewanie, wybór ścieżki kariery, kierunku życia to trudne teamty, jeszcze trudniejsze, gdy nie możesz o tym decydować. Ludzkość tworzy klony, aby służyły i nie miały praw do życia jak roboty, ale to czujące istoty, które szukają ucieczki z tej drogi. Główna bohaterka to klonka nastolatka, jedna z niewielu, na początku mocno naiwna, ale gdy otwierają się jej oczy to zaczyna zauważać, że życie to nie bajka - ciekawa metafora dla nastolatków wchodzących w dorosłe życie. Na mój gust trochę za dużo dramatów nastoletnich, ale z każdą stroną gdy skupi się na aspekcie klonowania jest ciekawiej. Dobra pozycja dla nastolatków, by mogli zrozumieć, że zawsze jest jakiś wybór w życiu, nawet jak się wydaje, że go nie ma. Dorosły też może znaleźć tu odrobinę rozrywki. Polecam, w całości całkiem ciekawe.

Dosyć wysoka ocena, a najlepiej oceniane opinie to te nieprzychylne. Ot taki paradoks :) Kupiłam,bo jak już kilka razy zaznaczałam nie umiem wyjść z księgarni z pustymi rękami. Ciekawa okładka V Fantastyka V Wysoka ocena na "lubimy czytać" V Promocyjna cena V Spełniła podstawowe warunki, więc została zabrana do domu. Książka jest ciekawa od samego początku. Końcówkę przeczytałam na raz, bo chciałam wiedzieć jak to wszystko się skończy. Mogę się jedynie przyczepić, że fabuła jest trochę nierówna. Na początku jest bardzo szczegółowo, a później brakuje całych dni. Mamy do czynienia ze sporymi lukami w czasie. Następstwa zdarzeń nie są takie oczywiste, momentami czułam się zaskoczona, co jak dla mnie jest również na plus. Postacie...hmm... dwie główne nie przypadły mi do gustu. Ale w sumie to nastolatkowie, więc trochę głupie te dzieciaki. Zaczynam poszukiwania drugiego tomu.

Książka wymaga od czytelnika przychylnej cierpliwości. Jest to lektura dla młodzieży, ale i dorośli znajdą tu wiele dla siebie. Poznajemy piekło zagotowane ludziom przez totalitarne państwo. Władza mebluje zwykłym ludziom życie. Dzieci cienie (każde trzecie i następne) nie mają prawa żyć. Wiele rodzin ukrywa istnienie takich dzieci. Żyją w ukryciu, jeśli to wyjdzie na jaw, państwo je zabija, często zabija też całą rodzinę. Policja Populacyjna inwigiluje rodziny, sieje terror i strach. Ukryte dzieci żyją jak szczury. Każdy najdrobniejszy ślad - piąte krzesło, dodatkowy talerz na stole, cień na ścianie lub na rolecie w oknie, ubranie lub obuwie nie pasujące do żadnego z członków rodziny - mało ważny drobiazg, może zwrócić uwagę Policji Populacyjnej i sprowokować jej bezwzględną interwencję. Ale człowiek ma niezłomną naturę, zawsze znajdą się tacy, którzy będą stawiać opór reżimowi. Walcząc wprost lub innymi metodami. Całość daje do myślenia i niesie przesłanie: nie ufaj żadnej władzy, kontroluj, patrz na to, co próbuje zrobić, czy nie dąży do zawłaszczenia obywateli. To bardzo ważne przesłanie, na zawsze i dla każdego. Nie wolno być obojętnym, nie wolno udawać, że nic się nie dzieje, trzeba reagować na każdą próbę ingerencji w nasz osobisty świat.

Jest to książka po której opisie spodziewałam się czegoś więcej. Historia nawiązująca do kopciuszka, a w tle Japonia, pięknie brzmiało jednak wykonanie było dla mnie już mniej urzekające. Moja negatywna opinia bierze się chyba z niechęci do głównej bohaterki, która jest niezdecydowana, słaba i raczej egoistyczna. Element fantastyczny, którym jest posiadana przed bohaterkę moc także wydaje mi się kiepsko opisany. Podsumowując dość przewidywalna książka, z płytką główną bohaterką, którą jednak da się przeczytać, bo jest pisana lekkim językiem.

Zawsze jak na nią patrzę to kojarzy mi się z jakaś taką dziwną ostoją i mrokiem. Może mam takie odczucia dlatego, że bohaterka spędza cały rok u swojej ciotki gdzie jej się nudzi, a akcja w tym momencie dzieje się po woli i trochę wlecze oraz występuje tam trochę nietypowy rodzaj magii. Książka jest inna niż te które zazwyczaj czytam, ma jakiś taki inny charakter, ale nie umiem tego do końca wytłumaczyć. Czytało mi się ją z poczuciem, że nie wiadomo czego mam się spodziewać. Historia budzi we mnie dziwne odczucia za każdym razem gdy o niej mi się przypomni, choć nie wiem czemu. Fabuła wydaję się w tej książce taka zimna i odosobniona. Akcja dzieje się przez ponad rok i w niektórych momentach czas płynie wolno i nie przerywanie, a czasami nagle dzieje się jakaś akcja i wydarzenia są w szybszym tempie. Jest to z pewnością książka z działu fantastyki, choć nie zawsze da się to odczuć. Moim zdaniem jest to trochę specyficzna historia. Tak ogólnie książka jest raczej sympatyczna, dobrze napisana, choć chyba nie bardzo są to moje klimaty. Moja ocena nie za wysoka też za to, że dzieje się w tak długim czasie i mam wrażenie, że chwilami stoję w miejscu i nic się nieb dzieje, a ja nie lubię nudnych książek.

Może nie czytałam tego w dobrym momencie. Trochę mam na głowie i odrywałam się od lektury. Myślę, że dlatego łapałam się na tym, że nie wiem co właściwie czytam. Tylko ta cała intryga głównej czarnej postaci jakoś taka naciągana mi się wydawała i generalnie to jak poradzili sobie główni bohaterowie też jakoś grubymi nićmi szyte. Lubię starożytność i fajnie autor pokazał igrzyska w starożytnym Rzymie ale czegoś mi brakowało. Jest to młodzieżówka i do tego napisana, żeby dać rozrywkę czytelnikowi i na pewno spełnia powyższą rolę.. Mi jednak brakowało , że autor umieszcza akcję w bardzo dawnych czasach a czytając i tak czułam, że jakby wszystko działo się współcześnie.

[łączona recenzja całej trylogii] Dzisiaj na tapet trafia “Grim”, czyli trylogia sprzed nieco ponad dekady, w której wraz z bohaterami możemy zwiedzić Paryż, Dublin czy Pragę. Gargulec, magiczne postaci, w ogóle: sama magia. Ale jednak nie do końca. Ostrzegam, że to będzie długa recenzja 😂 Jak tak o tym myślę, to czytając, przez większość część czasu nie miałam 100% pewności, co się dzieje 🙊 Pozwoliłam sobie wpaść w ten świat i przeżywałam przygody bohaterów na tyle mocno, że rozmyślałam o nich prawie przez cały czas. A przynajmniej w pierwszym tomie, bo potem… Opisy potrafią być męczące. Niektóre strony mnie przytłaczały, bo były jednym wielkim ciągiem tekstu. Zdania na 5 linijek nie były rzadkością. Różne wierzenia, mity i legendy w dużych ilościach – takich, że chyba nie dałoby się sprawdzić “wiarygodności” ich wszystkich w rozsądnym czasie – łączą się w jedną całość, tworząc magiczne rozwiązania lub problemy. W pewnym momencie “Grim” zaczął mi przypominać jezioro przy prawie bezwietrznej pogodzie: ogrom niemal nieporuszonej zawartości. Ciągle coś się działo, cały czas toczyły się jakieś walki, ktoś uciekał, ktoś czegoś szukał, ale i tak miałam poczucie stagnacji. Nie zliczę, ile razy przyłapałam się na tym, że nie wiem, o czym był przeczytany przed chwilą fragment. To też przedłużało mi lekturę tych 700-stronicowych kolosów – bo przecież musiałam się wrócić i przeczytać ten nieprzyswojony fragment raz jeszcze. Dialogi nie wprowadzają dynamiki, bo w większości również są opisem – wyjaśnieniami, opowiedzeniem kolejnej mitycznej historii legendarnej postaci XYZ, której pomoc jest z jakiegoś powodu potrzebna. Lżejsze wstawki trafiają się rzadko, w większości za sprawą najjaśniejszej postaci tej trylogii: Remiego. Ten zielony kobold stał się moim ulubionym bohaterem “Grima”. Dodał tej historii porcji chaosu, humoru i potrzebnego szaleństwa. Od początku wiadomo, że między Grimem i Mią, czyli dwojgiem głównych bohaterów, coś kliknie, ale jest to bardzo subtelne, wtrącane zaledwie w pojedynczych zdaniach – a to z kolei sprawia, że całość wątku romantycznego jest nawet bardziej urokliwa. Choć wyznanie Mii, jak dla mnie padło zbyt nagle, zbyt wcześnie, i mimo że wiem, że jest istotne dla fabuły i samego Grima, nie do końca potrafiłam wziąć je na poważnie. Jednak później niewiele się zmienia, także to się trochę wyrównuje. Autorka pewne rzeczy pozostawia w domyśle czytelnika, za zamkniętymi drzwiami i pomiędzy wersami. Z łatwością możemy dostrzec jedynie subtelne gesty. Ten wątek mimo wszystko nie opiewa w tonę romantyzmu, pozostaje w tle, ale i nie jest bez wpływu na niektóre decyzje bohaterów. Podczas lektury trzeba być przygotowanym na maksymalne skupienie i przyjmowanie dużych ilości informacji – albo na to, że co jakiś czas przyśniecie lub Wasze myśli powędrują gdzieś indziej i ominiecie kilka linijek. Moje zaangażowanie w akcję wyglądało, jakby ktoś bawił się włącznikiem światła, a to odbiło się też na odczuwanych w czasie lektury emocjach. Przy pierwszym tomie się mnie trzymały, ale potem sytuacja się pogorszyła. Poza tym w którymś momencie rozwiązania problemów bohaterów nabrały dla mnie schematyczności. Jednak były też momenty zaskoczeń. Fabuła każdego tomu jest ze sobą w ten czy inny sposób powiązana. Plusem jest to, że nie ma tu cliffhangerów. Inny plus za opisy walk i przestrzeni, są dokładne i wprowadzają dobry nastrój – ale to dość oczywiste, patrząc na to, że to opisy, a te są tutaj wyniesione na perfekcyjnie opisowy poziom. Muszę też przyznać, że bohaterowie są całkiem fajnie wykreowani. Ekipa Grima jest bardzo kolorowa i każda z postaci, która pojawia się na dłużej niż 10 stron, ma w sobie coś charakterystycznego. Nie polecam czytać tej trylogii ciągiem. Jest ciężka; z jednej strony hipnotyzująca, a z drugiej nużąca. Pewnie nawet lepiej będzie rozłożyć lekturę pojedynczych tomów na dłuższy czas i przepleść ją z innymi książkami. Choć nie gwarantuję, że jeśli ją odłożycie, to jeszcze będziecie mieli chęć do niej wrócić. Ja byłam podekscytowana tą historią, bo zapowiadała się bardzo ciekawie i tajemniczo (no i główny bohater ma skrzydła, a wiadomo, że uwielbiam takie sytuacje). Skończyło się tym, że moja uwaga niemal z każdym rozdziałem coraz bardziej ulatywała. “Grim” z całą pewnością ma swoje plusy i da się go polubić, ale trzeba podejść do niego sposobem. Ocena: 3/5 🥃 – Magda

Ksiązka zdecydowanie skierowana do młodszych czytelników. Nie znalazłam tu ani wielkiej przygody czy zaskakującego spisku ani zachwycających bohaterów. Czyta się płynnie ale prostota wyskakująca z każdego zakamarka pozostawiła mnie z nutką rozczarowania.

Spodziewałam się marnego czytadła dla młodzieży z kiepską fabułą i równie kiepskimi bohaterami, książka ta jednak ogromnie mnie zaskoczyła. Świat stworzony przez Annę Carey wciąga z niesamowitą siłą. Praktycznie od samego początku śledziłam losy Eve z zapartym tchem, razem z nią cieszyłam się, złościłam i smuciłam. Wielka szkoda, że pozostałe dwa tomy są dostępne jedynie w języku angielskim.

Okładka średnia, ale treść genialna. Ethan, jako małe dziecko był świadkiem zamordowania swojej młodszej siostry Sery. Od tego czasu prowadzu podwójne życie. Jest normalnym nastolatkiem z australijskiego miasta Angel Falls i jednocześnie agentem Straży. Tacy ludzie mają za zadanie nie dopuścić, aby niszczycielska i bardzo samolubna siła przez zmianę przeszłości ugruntowała swoją władzę w przyszłości. Jednak Ethan dostaje jeszcze jedno zadanie - musi wyszkolić wyszkolić siostrę Matta, z którymi teraz jest mocno skłócony... Mimo że jestem sroką okładkową to tym razem cieszę się, że wybrałam książkę po opisie. Kocham fantastykę w każdej postaci. Z czystym sumieniem mogę stwierdzić, że jest to bardzo dobra książka z wplecionym wątkiem romantycznym, który mimo wszystko odgrywa bardzo istotną rolę. Do tego nie jest on tam tak po prostu, bo gdy dochodzi do plot twistu to szczenka opada. Każdy bohater ma swoją głębię i swój charakter, co mi się podoba, bo można się do nich przywiązać. Książka jest pisana z punktu widzenia Isabel, jak i Ethana, co jest świetne, bo możemy poznać emocje im towarzyszące w danych sytuacjach, co w tej książce wcale nie jest takie oczywiste. Marianne Curley stworzyła świetnie magiczny świat, a cofanie się w czasie, co w niektórych książkach jest dość skomplikowanie opisane, tutaj każdy w stanie jest zrozumieć co, kto i dlaczego. Świetnie się przy niej bawiłam i na pewno sięgnę po resztę tomów, bo po końcówce czuję jednak trochę niedosyt i potrzebuje spędzić więcej czasu z bohaterami. ⭐⭐⭐⭐✨/5

Bardzo fajna książka, dobrze się czyta. Holly,jako jednej udaje się przeżyć spływ pontonem, w którym giną jej rodzice i koleżanka. Zostaje u swojej ciotki, w której domu przytrafiają się dziwne rzeczy. Czarownice, , magia, zło, czarnoksiężnicy, walka. Miłość w tle :)