Orange #2

W 1 tomie poznajemy bohaterkę(Akari) , która przenosi się do nowej szkoły podstawowej i poznaję chłopca(Takaki) , który też nie dawno się przeniósł i zaczynają spędzać razem czas , a koledzy z klasy się śmieją , że są parą. I tak mija czas i w pewnym momencie bohaterka znów się przenosi i oboje płaczą , a potem na zakończenie klasy dziewczyna wyjeżdża. Następnie wymieniają listy i czas ciągle mija i okazuję się , że bohater też się przenosi o wiele dalej. I postanawiają się spotkać. Akari ma czekać na peronie , ale gdy Takaki do niej jedzie co chwilę są jakieś postoje z powodu pogody i dociera strasznie późno , ale dziewczyna wciąż czeka i rozmawiają , jedzą , spacerują i w końcu się całują. I podczas pocałunku bohater myśli , że nie uda im się przetrwać i wie , że Akari też o tym wie. A potem zasypiają razem pod kocem i rano bohater odjeżdża. I obiecują sobie , że będą pisać. Następnie mija trochę czasu i poznajemy nastolatkę(Kanae) , która chodzi do szkoły z Takaki i jest w nim zakochana , ale nie potrafi mu tego powiedzieć. Wychodzi też na jaw , że wiadomości między Takaki ,a Akari ustały i na koniec widzimy jak Akari w swojej szkolę ma powodzenie i prosi jednego chłopaka by dał jej chwilę na odpowiedź na jego wyznanie , a potem myśli o Takaki i zastanawia się czy się w kimś zakochał. I myśli też o tym , że to co ich łączyło będzie już tylko pięknym wspomnieniem. I tak kończy się 1 tom. Historia jest w sumie bardzo dobra , ale anime było lepsze. Tutaj miałem wrażenie , że wszystko jest zbyt rozciągnięte i przede wszystkim z mangi płynie taki smutek. Miałem wrażenie , że nie ma tam żadnej radości. Nawet , gdy bohaterowie spotykają się na peronie i niby są szczęśliwi to Ja tam czułem tylko smutek. Co do bohaterów to niby fajni , ale najbardziej polubiłem Kanae i jej było mi najbardziej szkoda. Jest jeszcze jeden tom , który też przeczytam , ale manga nie trafi do moich ulubionych

Fajna ,lekka ,akurat na jeden raz. W gorszy dzień na pewno poprawi humor choć trochę .Za najlepszą historię uważam oczywiście tą główną ,tytułową oraz Hanako z ławki obok. Nie jest to arcydzieło i oczywiście nie tego się spodziewałam ale mangę śmiało bym poleciła :)

Smutny tomik ze względu na cierpienie Futaby i jej złamane serce. Jej relacja z Kou się komplikuje, oddalili się od siebie jeszcze bardziej i Futaba nie wie jak ma się zachowywać w jego towarzystwie. Końcówka tomu bardzo na plus, cieszę się, że oprócz głównego wątku jakim jest dramat Futaba - Kou, mamy również inne relacje pokazane, jak w tym przypadku Murao i jej miłość do profesora Tanaki. Bardzo lubię ten wątek mangi i jestem ciekawa czy jeszcze go jakoś autorka rozwinie.

[Recenzja wszystkich tomów Orange] Jest to moja pierwsza manga w życiu i muszę przyznać, że bardzo przyjemnie mi się ją czytało. Po pierwsze jest przeurocza. Zarówno zachowania bohaterów, jak i rysunki chwytają za serce. 💗 Oprócz pięknych czy zabawnych chwil, możemy w niej spotkać także smutne i dołujące momenty. Ichigo w swoim komiksie porusza dość trudny temat, związany z zaburzeniami psychicznymi, przez co bohaterowie mają przed sobą dość trudne i niecodzienne zadanie… A co, gdyby istniały światy równoległe? Czy miałoby to wpływ na bieg wydarzeń? 🤔 Cała historia mieści się w pięciu tomach, jednak autorka napisała kolejne dwa, które moim zdaniem są już zbędne. A jako iż jest to forma komiksu, czyta się go bardzo szybko. Jeden tom zajął mi 1-2h.

Drugi tom zaczyna się od Kanae , która surfuję i postanawia wyznać miłość Takaki , ale gdy ma już to zrobić dociera do niej , że to na nic , bo wie , że bohater kieruję swój wzrok gdzie indziej. A następnie dziewczyna siedzi w domu i myśli o tym , że mimo że nie wyzna swoich uczuć to zawsze będzie kochać Takaki. Następnie mija wiele lat i Takaki jest już dorosły i pracuję , a także ma dziewczynę. Jednak w związku się nie układa , bo bohater wciąż myśli o Akari i okazuję się , że przez te wszystkie lata skrzywdził wiele kobiet i była wśród nich Kanae , która w końcu wyznała mu miłość. I w końcu związek z dziewczyną się rozpada. A potem widzimy dorosłą Akari , która niedługo bierze ślub i jadąc pociągiem przez chwilę myśli o bohaterze. I znów wracamy do Takaki i mężczyzna żyję sam i nie ma pracy , bo rzucił poprzednią. I w pewnej chwili On i Akari mijają się koło torów i po chwili do nich dociera , że się minęli , ale nie rozmawiają tylko patrzą na siebie chwilę i uśmiechają się. A potem widzimy Kanae i jakiś chłopak pyta ją o chodzenie , ale ta nie odpowiada , bo akurat dzwoni siostra , a potem Kanae znów spotyka się z tym chłopakiem i opowiada mu o swojej miłości do Takaki i niby prosi by poczekał na jej odpowiedź , ale widać , że go odrzuci , a później Kanae mówi siostrze , że nie wie co ma robić , a ta proponuję by pojechała do Tokio odnaleźć Takaki i dziewczyna jedzie i szuka go. A siostra do niej dzwoni i okazuję się , że znalazła numer do rodziców Takaki i Kanae go zapisuję , ale nie dzwoni. Zamiast tego dzwoni do chłopaka , który wciąż czeka na odpowiedź i mówi , że już jej nie zależy na odnalezieniu Takaki i ostatecznie odrzuca zakochanego chłopaka. A na sam koniec , gdy siedzi na ławce nagle ktoś przechodzi obok i dziewczyna patrzy na niego i jest naprawdę zaskoczona. I niby nie widzimy twarzy , ale możliwe , że to właśnie Takaki. I tak się kończy 2 tom , który jest też ostatnim. I szczerze sam nie wiem co powiedzieć o tej mandze. Tak jak pisałem przy poprzedniej części cała historia jest bardzo smutna. Był tam może minimalny kawałek szczęścia , gdy pokazano zaręczoną Akari. I muszę przyznać , że w tej części bohater strasznie mnie wkurzał. Ja rozumiem , że kochał Akari , ale On całkowicie utknął w przeszłości i ranił kobiety , które były w nim zakochane. Już Akari choć też o nim czasem myślała ułożyła sobie życie i była szczęśliwa choć dużo jej nie widzimy , ale skoro się żeniła to znaczy , że kochała przyszłego męża. A co do zakończenia to trudno mi sobie wyobrazić co będzie dalej. Albo Takaki po spotkaniu z Akari koło torów w końcu się ogarnął i On i Kanae będą razem i tym razem wszystko się ułoży. Albo tylko porozmawiają i każde pójdzie w swoją stronę. Jednak jakoś tak wolę myśleć , że Kanae i Takaki ostatecznie będą razem , bo Takaki zrozumiał , że musi żyć teraźniejszością , a nie przeszłością.

[Recenzja wszystkich tomów Orange] Jest to moja pierwsza manga w życiu i muszę przyznać, że bardzo przyjemnie mi się ją czytało. Po pierwsze jest przeurocza. Zarówno zachowania bohaterów, jak i rysunki chwytają za serce. 💗 Oprócz pięknych czy zabawnych chwil, możemy w niej spotkać także smutne i dołujące momenty. Ichigo w swoim komiksie porusza dość trudny temat, związany z zaburzeniami psychicznymi, przez co bohaterowie mają przed sobą dość trudne i niecodzienne zadanie… A co, gdyby istniały światy równoległe? Czy miałoby to wpływ na bieg wydarzeń? 🤔 Cała historia mieści się w pięciu tomach, jednak autorka napisała kolejne dwa, które moim zdaniem są już zbędne. A jako iż jest to forma komiksu, czyta się go bardzo szybko. Jeden tom zajął mi 1-2h.

Nastrojowe, odrobinę nostaligiczne historie o więzach rodzinnych. Przez skupienie się na tego typu relacjch autorka ukazuje emocje, których doświadcza każdy. Nie są one może tak wciągające jak perypetie uczuciowo-łóżkowe, ale nadal moga poruszyć i skłonić do przemyślenia niektórych spraw. Tego co się doświadcza podczas rozstań i ponowych spokań, tęsknota i konieczność otworzenia się na coś nowego, to własnie kształtuje każdego człowieka. To bardzo pomysłowy tomik, z krótkimi graficznymi opowiadaniami. Kreska jest prosta, przyjemna dla oka. Rastry i czerń są stosowane bardzo oszczędnie. Nietypowi, nieludzcy bohaterzy: jak kot, kruk czy strach na wróbel, da miłym dodatkiem do całości.

Manga zapewnia dawkę humoru, a bohaterowie są ciekawi, od razu dają się polubić. Na pewno sięgnę po następną część. Jedyne, czego mogłabym się może przyczepić to to, że czasem zdarzały się takie dość "wattpadowe" momenty, jednak było to urocze, a nie cringowe (poza tym, manga jest z 2012r., więc wtedy pewnie nikt nie zwracał na to takiej uwagi). Naprawdę warto przeczytać.

Bardzo dobre rozpoczęcie serii, jestem podekscytowana na dalszą część. Obawiałam się, że tego typu manga mnie zniechęci, kolejna historia o licealistach to już jest dla mnie trochę za dużo, jednak jak na razie mam tutaj dużo nowości i bardzo angażującą fabułę oraz super postaci. W szczególności główna bohaterka - Futaba bardzo przypadła mi do gustu. Jej licealne perypetie przypominają mi trochę moje z moich czasów licealnych i myślę, że gdybym w tamtych czasach czytała taką mangę nie czułabym się tak samotnie. Futaba jest bardzo miłą dziewczyną, ale przez to, że jest trochę odmienna od reszty swoich rówieśniczek ciężko jej znaleźć prawdziwą przyjaźń, czuje się odtrącona i za nic w świecie nie chce czuć się samotna, bo wydaje jej się, że nie będzie w stanie przetrwać. Do tego wszystkiego mamy uroczy wątek miłosny, który rozpoczął się już w czasach gimnazjum, wydaje się to być bardzo niewinna miłość, która mam nadzieję, że stanie się realna i rozwinie się pięknie, ale to się dopiero okaże. Kreska jest wyjątkowa tutaj, taka perłowa bym powiedziała, oczy głównej bohaterki to prawdziwy cud, mogłabym patrzeć na nie bardzo długo, do tego włosy są naprawdę pięknie rysowane. Przypomina mi się trochę czasy kiedy czytałam mangę Dengeki Daisy, bardzo dobrze się zapowiada i mam nadzieję, że mnie nie rozczaruje w dalszej części.

Przyjaciółki, to jednotomówka od Waneko. Mała dawka szkolnego romansu, która raczej nikomu nie zaszkodzi. Na tych paru stronach mamy dobrze rozpisaną historie i charaktery 4 głównych postaci. Po zastanowieniu się, właściwie nic nie mogę tej pozycji zarzucić. Super historia na jeden wieczór.

Świetny tom! Generalnie super seria. Ta część wyróżnia się tym, że poznajemy backstory Miyamury - pokrótce historię kolczyków albo jego kontaktów z rówieśnikami (nie ukrywajmy - czekaliśmy na to!!). Wiadomo, opowieść typu "Horimiya" nie należy do tych, w których jest akcja, wybuchy, Bóg wie, co jeszcze, jednak jest to taka przyjemna, heart-warming fabuła. Urocze momenty głównych bohaterów, trochę zazdrości, a przy tym pozostaje to slow-burn romansem. Przy okazji, w drugim tomie pozostaje taki cliffhanger trochę. Mam obojętne zdanie na temat takiego rodzaju zakończeń, ale tutaj to nie denerwuje w żaden sposób, a zostawia takie miłe uczucie ekscytacji i człowiek po prostu chce jak najszybciej sięgnąć po następną część! Jeszcze raz - super seria (chwała mojej koleżance, która mi poleciła "Horimiyę").

Tasogare Otome x Amnesia nie jest najwybitniejszym dziełem mangowym, które ukazało się na naszym rynku. Nie zmienia to jednak faktu, że mamy tutaj do czynienia z naprawdę dobrze przemyślanym i stworzonym tytułem, który potrafi zapewnić czytelnikowi masę rozrywki. Pozycją zdecydowanie warto się zainteresować, szczególnie, teraz kiedy przy odrobinie wysyłki można ją znaleźć na rynku wtórnym za naprawdę dobrą cenę. Cała recenzja na: https://popkulturowykociolek.pl/tasogare-otome-x-amnesia-recenzja-mangi/

Pomysł z siedemnastymi urodzinami nie jest żadną nowością, przecież ile razy klepane były schematy "w dniu twoich X urodzin", a jednak coś w tym jest. Tylko irytuje mnie brak wyjaśnienia co. Początek to jakieś obrazy ucieczki, wołania, pożar coś, a potem mam kuzynostwo i sielankowy dom. No ale co z tym pożarem? Muszę czekać. Takashi z maminsynka robi się wręcz rozwydrzeńcem, a ciocia /jego matka/ jak pokorna czy tam spokojna była, tak jest. Kuzyni miejscami zachowują się jak na swe młodzieńcze lata, by po chwili rzucić tekstem weterana życia. Finalnie dowiaduje się ciut więcej, ale żeby poznać całość muszę sięgnąć po drugi tom. Wciąż mnie ciekawi, więc... sięgam :D

re-read Bardzo dobra jednotomówka. Pamiętam, że gdy czytałam ją lata temu, nie za bardzo wiedziałam, o co w niej właściwie chodzi. Ale teraz mi się spodobała. Fabuła składa się z kilku różnych opowieści z wspólnym tematem i niektórymi bohaterami. Powtarza się przede wszystkim Kuroe, który poluje na demony. Styl graficzny ładny.

Rodzina składająca się z samotnej matki przenosi się do miejsca w odosobnieniu, żeby stworzyć nowy, bezpieczny dom. Okazuje się, że jednak nie są oni tak samotni, bowiem otrzymują pomoc od serdecznych ludzi. Aż serce rośnie, gdy patrzy się na te interakcje z tą małą społecznością. Hana sporo się uczy, by zapewnić swoim dzieciom lepszy byt a Ame i Yuki zaczynają dorastać i podążać własnymi ścieżkami, które bardzo się od siebie różnią. U każdego z rodzeństwa przeważa albo ludzka, albo wilcza natura a ich decyzje pokazują, kim czują się bardziej. Piękna historia o poświęceniu rodzicielskim i trudach dojrzewania. "Wilcze dzieci" mają w sobie coś ciepłego, co sprawia, że niezwykle przyjemnie się czyta tę serię. Dodatkowo dusza rozkwita, gdy patrzy na te pocieszne twarze.

Piękna kreska, która szczególnie pięknie wygląda w finałowych rysunkach każdego z opowiadań. Wszystkie opowiadania oprócz tytułowego mi się podobały, jednak nie jest to nic specjalnego co koniecznie trzeba przeczytać; jednak polecam jako miły dodatek na jesienne wieczory.

Wyzwanie czytelnicze wrzesień 2023 Pierwsza styczność: lato 2020 Druga styczność: 29.9.23 Mam duży sentyment do tej mangi, ponieważ była ona moim pierwszym japońskim komiksem jaki zdołałam przeczytać. Zarówno manga jak i pierwowzór (film anime) są REWELACYJNE! Bardzo polecam. Wkrótce dodam też recenzję kolejnych tomów tej mangi.

Ocena zbiorcza dla tomów #1-#5: Przy okazji uruchomienia dodruków na życzenie przez Waneko, zaopatrzyłam się w serię „Deadman Wonderland”. Dopiero teraz znalazłam trochę czasu, by wziąć się za czytanie. Historia stworzona przez Jinseia Kataokę i zilustrowana przez Kazumę Kondō wciągnęła mnie tak bardzo, że prędko pochłonęłam pierwsze pięć tomów. Czyli w zasadzie wszystkie te, które doczekały się ekranizacji. Klasa Ganty Igarashiego została zabita przez przerażającego czerwonego człowieka. Pozostały przy życiu nastolatek prędko trafił przed oblicze sądu pod zarzutem masowego mordu i skazany na śmierć. Chłopiec trafia do Deadman Wonderland – najbardziej nietypowego więzienia zbudowanego w Tokio po olbrzymim trzęsieniu ziemi. Przestępcy każdego dnia walczą tutaj o punkty, występując w niebezpiecznych przedstawieniach przed nieświadomymi niczego odwiedzającymi. Gdy Ganta miesza się w coraz dziwniejsze wypadki, dowiaduje się, że Czerwony może znajdować się gdzieś na terenie DW… Wycieczka do sekretnego bloku G wciąga go do świata Deadmenów – niezwykłych ludzi, których najgroźniejszą bronią jest ich własna krew. Horror rozgrywający się na arenach pod powierzchnią to wyłącznie początek kłopotów… Naprawdę podobała mi się ta opowieść. Już w wersji animowanej odebrałam ją jako intrygującą, choć w założeniach prostą historię o walce o sprawiedliwość i wolność. Nie umniejszam przy tym złożoności narracji, czy zwrotom akcji, bo tych jest naprawdę sporo, co dodatkowo napędza całą fabułę. Klimat jest naprawdę gęsty – głównie za sprawą bohaterów, którzy mają mocno namieszane w głowie, a ich przerażająca przeszłość mogłaby sama w sobie robić za niezły spin-off. Sceny walki trochę nie dorównały moim oczekiwaniom, jednak paradoksalnie wcale nie stanowią one głównego trzonu akcji. Pozostaje pytanie: jak dużo wycięto przy adaptacji? Niewiele (choć szkoda, że niektóre sceny czy postaci się nie pojawiły), za to dołożono o wiele więcej. Zdziwiło mnie przy tym, że manga jest dużo bardziej… wulgarna. Bohaterowie naprawdę nie przebierają w słowach. Ostatecznie warto zapoznać się i z wersją papierową, i animowaną. Które wątki w tych pięciu tomach moim zdaniem najbardziej zapadają w pamięć? Cóż, dla zaznajomionych z tytułem może nie stanowić zaskoczenia moje wskazanie na historię Sowy oraz tę Hibany. Pierwsza ze wspomnianych to niewątpliwie najbardziej poruszająca z opowieści, która realnie podbija kilkukrotnie wartość „Deadman Wonderalnd”. Tragedia goniąca tragedię, szaleństwo, nadzieja, a do tego stworzenie tajnej organizacji pośród Deadmanów. Sowa naprawdę potrafi skraść serce, zafascynować i pogrążyć w rozpaczy – świetnie przemyślany bohater z nieco banalną, acz w gruncie rzeczy poruszającą przeszłością. Z drugiej strony mamy siedmioletnią Hibanę w oddziale kosiarzy. Kompletnie sprany łeb, przerażające backstory, bezwzględność, niepohamowana psychopatka zamknięta w ciele drobnej dziewczynki. Naprawdę potrafi to wzbudzić ciarki. Do tego stopnia, że nawet zagłębiając się w przyczyny jej zachowania, trudno znaleźć pełne zrozumienie. Warstwa wizualna wypada udanie. Styl jest zgrabny, bohaterowie wyraziści. Szczerze mówiąc, nieco brakuje mi dynamiki w scenach walki. Trwają one dość krótko, pozostawiają bez zachwytu, trudno odczuć w nich istniejące zagrożenie, co powinno być jednak kluczowe. Dużo lepiej wypadają sceny statyczne, które miejscami potrafią wzbudzić czyste obrzydzenie, w co bardziej brutalnych momentów. Dość miłym akcentem są również dodatkowe plansze o charakterze komicznym, czy choćby ciekawostki dotyczące funkcjonowania DW. „Deadman Wonderland” kompletnie mnie porwał. Wprost nie mogę się doczekać sięgnięcia po kolejne części. Za pierwsze pięć części przyznaję średnią 8/10 (z podkreśleniem, że tom 1. otrzymuje siedem punktów, a 5. aż dziewięć). Jeśli lubicie horrory, które są nieco bardziej brutalne i oferują przy tym ciekawą historię, być może będzie to naprawdę dobry wybór.

Naprawdę druga część tej mangi jest potwornie interesująca. Momentami dość przeraża (na przykład krew na oknie...), ale czytając ją po prostu nie mogłam się oderwać. Fabuła jest naprawdę ciekawa, tylko chwilami musiałam czytać wypowiedzi kilkakrotnie, żeby upewnić się, czy na pewno dobrze zrozumiałam, o co chodzi. Szczerze polecam ;)

Jakby nie można było wydać Beast Mastera w jednym tomie, a różnych innych opowiadanek autorki w osobnym? Objętościowo podobnie, jakościowo przepaść. Stąd chyba odwołuję polowanie na papierowe wydanie... Sam właściwy Beast Master też słabiej, bo z uroczego romansu przerodziło się w pseudo-mafia dramę... Klimaty już bardziej moje, stąd słabe ich wykonanie boli tak bardzo.