Trudno ocenić książkę która opisuje lata jedne z najtrudnieszych w czasach Związku Radzieckiego. Nie mniej jednak autor rzetelnie przedstawia te ciężkie czasy.

Trudno ocenić książkę która opisuje lata jedne z najtrudnieszych w czasach Związku Radzieckiego. Nie mniej jednak autor rzetelnie przedstawia te ciężkie czasy.

Historia opowiada losy Saszy Pankratowa - studenta i komsomolca, który z błahych powodów zostaje zesłany na Sybir. Poprzez sytuacje jego, jego bliskich i znajomych obserwujemy funkcjonowanie aparatu politycznego ZSRR.
Systemu bezlitosnego, chłodnego i pełnego biurokracji, która według samego Stalina, stanowi jego odzwierciedlenie. Sasza jednak, nie poddaje mu się i nie traci ani swego męstwa, ani poczucia co jest dobre, a co złe.

Historia opowiada losy Saszy Pankratowa - studenta i komsomolca, który z błahych powodów zostaje zesłany na Sybir. Poprzez sytuacje jego, jego bliskich i znajomych obserwujemy funkcjonowanie aparatu politycznego ZSRR.
Systemu bezlitosnego, chłodnego i pełnego biurokracji, która według samego Stalina, stanowi jego odzwierciedlenie. Sasza jednak, nie poddaje mu się i nie...

Genialne. Bardzo realna opowieść o tym jak wielka maszynka do mięsa zwana historią mieli ludzi. Zwykli, niezwykli, mądrzy i głupi. Wszyscy stają się paliwem dla historii. Doskonała kronika stalinowskiego terroru i zachowań ludzkich w tym czasie.

Genialne. Bardzo realna opowieść o tym jak wielka maszynka do mięsa zwana historią mieli ludzi. Zwykli, niezwykli, mądrzy i głupi. Wszyscy stają się paliwem dla historii. Doskonała kronika stalinowskiego terroru i zachowań ludzkich w tym czasie.

Biwakując na wyspie w parku Restoule Provincial Park w Ontario w lato 2025 roku, zabrałem ze sobą tę książkę, którą od lat planowałem przeczytać: gdy się oficjalnie ukazała na rynku w ZSRS w latach 80. XX wieku, podczas „pierestrojki”, było to tak głośne wydarzenie, że jego echa doszły do Ameryki Północnej i sporo o niej pisano.

Ponieważ temat ZSRS, systemu komunistycznego i lat stalinowskich zawsze mnie niezmiernie interesował, toteż spodziewałem się, iż lektura tej książki będzie dla mnie doskonałą biesiadą literacką. I nie zawiodłem się! Muszę przyznać, iż świetnie przedstawia początkowy okres stalinowskiego terroru (a było to przed czystkami, które rozpoczęły się po zabójstwie Kirowa) oraz postać samego Stalina.

Faktycznie, jak na rok 1987, gdy została wydana w Związku Sowieckim, była to niesamowicie odważna, wręcz rewolucyjna publikacja, ukazująca fakty, które były pomniejszane, wypaczane i ukrywane przez władze sowieckie. Nic więc dziwnego, że zdobyła ogromną popularność i stała się książką roku.

W każdym razie często od późna w nocy siedziałem przy ognisku, czytając ją przy świetle latarki, ignorując komary i muszki i dopiero gdy kleiły mi się ze zmęczenia oczy, odkładałem ją na bok i szedłem do namiotu.

Wiem, że istnieją jej dwie dalsze części—z przyjemnością je przeczytam, gdy uda mi się je znaleźć.

Biwakując na wyspie w parku Restoule Provincial Park w Ontario w lato 2025 roku, zabrałem ze sobą tę książkę, którą od lat planowałem przeczytać: gdy się oficjalnie ukazała na rynku w ZSRS w latach 80. XX wieku, podczas „pierestrojki”, było to tak głośne wydarzenie, że jego echa doszły do Ameryki Północnej i sporo o niej pisano.

Ponieważ temat ZSRS, systemu komunistycznego...

Tytułowe dzieci to około dwudziestoletni ludzie – wprawdzie już nie dzieci, ale jeszcze nie dorośli. Arbat jest jedną z najsłynniejszych ulic Moskwy, tworzy historyczne centrum miasta. Tam właśnie mieszkają te "dzieci" – bohaterowie książki. Podobizna Józefa Stalina znajdująca się na okładce ma swoisty sens – jest to klamra spinająca wszystkie istotne powieściowe wydarzenia oraz w ogóle to co dzieje się w Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Wydaje mi się, że Anatolij Rybakow dość realistycznie odmalowuje sposób bycia i postępowania Józefa Stalina.

Treść smutna, pesymistyczna. Pokazuje szarą, radziecką rzeczywistość. Bieda. Ucisk społeczeństwa w dobie totalitaryzmu. W tym wszystkim uwydatnia się i "pływa" rosyjska dusza.

Dla potencjalnego czytelnika podaję część zachęty recenzenckiej z okładki: "Dzieci Arbatu" to najgłośniejsze bodaj dzieło literackie okresu radzieckiej "pieriestrojki". Powieść, złożona w wydawnictwie w 1966 roku, ponad dwadzieścia lat czekała na publikację, krążąc od redakcji do redakcji i obrastając w legendę. Wydrukowana w 1987 roku, z miejsca stała się sensacją nie tylko w ZSRR, gdzie ogłoszono ją książką roku, lecz i za granicą.

Tytułowe dzieci to około dwudziestoletni ludzie – wprawdzie już nie dzieci, ale jeszcze nie dorośli. Arbat jest jedną z najsłynniejszych ulic Moskwy, tworzy historyczne centrum miasta. Tam właśnie mieszkają te "dzieci" – bohaterowie książki. Podobizna Józefa Stalina znajdująca się na okładce ma swoisty sens – jest to klamra spinająca wszystkie istotne powieściowe wydarzenia...

🧩 Zrozumieć, jak działa opresja – człowiek w sieci systemu 🧩

🧱 Gatunek: powieść polityczna / saga jednostkowa / kronika wczesnego stalinizmu

✍️ Styl: toporny, „dopowiedziany”, klarowny – jakby autor pisał z myślą o cenzorze siedzącym mu na karku

🎭 Postacie: od trybików systemu po żywych, psychologicznie spójnych ludzi

🧊 Wrażenie: klaustrofobiczne, duszne, dokumentalnie szczere – jakby czytać cudze akta IPN

🧠 Stalin: nie mit, nie pomnik – gracz z krwi, chłodu i „swojej” logiki

🎯 Ocena: 7/10 – za temat, nie za styl. Za historię, nie za narrację. Za Stalina, który nie gra roli, tylko rzeczywiście gra.

📚 To nie była uczta literacka. To była lekcja historii i psychologii w jednym. Styl? Surowy, ciężkawy, bez literackiego polotu – ale dzięki temu precyzyjnie pokazuje, jak myślał system. I co robił ludziom. Opowieść o Saszy – młodym idealiście – działa nie jako dramat jednostki, ale jako lustrzane odbicie całej epoki. Epoki, w której lojalność wobec partii mogła być niewystarczająca, jeśli nie miała odpowiedniego tonu głosu.

🔍 I właśnie w tym świecie – dusznym, pionowym, pełnym donosów i braku zaufania – Stalin nie jest tylko tłem. Jest bohaterem.
Pojawia się jak cień, ale z konkretnymi dialogami, decyzjami, tonem wypowiedzi. Nie monumentalny. Nie potwór. Gracz. Strateg.
Człowiek, którego sposób myślenia możemy poczuć – i właśnie to boli najbardziej.

💬 Dobrze, że przeczytałem. Czasem styl męczył, ale treść nigdy nie była obojętna.
Rybakow nie daje przyjemności. Daje dystans. I ostrzeżenie.
A Stalin? Nie był najciekawszą postacią tej książki – był najgroźniejszą.
Bo nie mówił, że jest zły. On był przekonany, że robi porządek.

🧩 Zrozumieć, jak działa opresja – człowiek w sieci systemu 🧩

🧱 Gatunek: powieść polityczna / saga jednostkowa / kronika wczesnego stalinizmu

✍️ Styl: toporny, „dopowiedziany”, klarowny – jakby autor pisał z myślą o cenzorze siedzącym mu na karku

🎭 Postacie: od trybików systemu po żywych, psychologicznie spójnych ludzi

🧊 Wrażenie: klaustrofobiczne, duszne, dokumentalnie...

Autor. Żyd. Aresztowany w 1934 r. i zesłany na Syberię. Podczas II wojny światowej był dowódcą czołgu.
Opisywana książka (2 t.) to jego największe osiągnięcie, zawierające elementy autobiograficzne.
Uważa się, że jest to najgłośniejsze dzieło okresu tzw. radzieckiej pieriestrojki.
Wydana w 1987r, po 20 - tu latach " leżakowania " z miejsca stała się sensacją, zdobyła tytuł " Książki Roku "
Autor należy do klasyki literatury radzieckiej.
Opis książki ( 2 t. ) i opinie czytelników są wyczerpujące, trudno coś więcej dodać.
Polecam zainteresowanym tematyką, i tym którym zależy na pogłębieniu swoich wiadomości.
Warto przeczytać.

Autor. Żyd. Aresztowany w 1934 r. i zesłany na Syberię. Podczas II wojny światowej był dowódcą czołgu.
Opisywana książka (2 t.) to jego największe osiągnięcie, zawierające elementy autobiograficzne.
Uważa się, że jest to najgłośniejsze dzieło okresu tzw. radzieckiej pieriestrojki.
Wydana w 1987r, po 20 - tu latach " leżakowania " z miejsca stała się sensacją, zdobyła tytuł...

Dla mnie odkrycie. Świetnie opisuje czasy terroru stalinowskiego. Zachęcam do przeczytania mojego artykułu na ten temat. Może rozjaśni wam, o co właściwie chodzi z tym Stalinem na okładce: https://mowaprosta.wixsite.com/mowaprosta/post/dzieci-arbatu

Dla mnie odkrycie. Świetnie opisuje czasy terroru stalinowskiego. Zachęcam do przeczytania mojego artykułu na ten temat. Może rozjaśni wam, o co właściwie chodzi z tym Stalinem na okładce: https://mowaprosta.wixsite.com/mowaprosta/post/dzieci-arbatu

Książka przedstawia sytuację w Rosji Radzieckiej za panowania Stalina, są to czasy dyktatury, nikt nie był bezpieczny. Nawet fanatyczny komunista, oddany swemu przywódcy Stalinowi mógł znaleźć się za kratkami, wystarczyło jedno niewłaściwe - wypowiedziane słowo.
Temat prześladowań w czasach stalinizmu jest mi dobrze znany z innych pozycji, ale powieść Rybakowa jest napisana w sposób ciekawy i wciągający.
Sięgam po następny tom.

Książka przedstawia sytuację w Rosji Radzieckiej za panowania Stalina, są to czasy dyktatury, nikt nie był bezpieczny. Nawet fanatyczny komunista, oddany swemu przywódcy Stalinowi mógł znaleźć się za kratkami, wystarczyło jedno niewłaściwe - wypowiedziane słowo.
Temat prześladowań w czasach stalinizmu jest mi dobrze znany z innych pozycji, ale powieść Rybakowa jest...

Powróciłem do tej książki po kilku latach (pierwszy raz czytałem ją gdy byłem na studiach i bardzo mi się podobała), żeby tym razem przeczytać całą trylogię i przygotować się do "Apokalipsy Koby". Czytało się tak samo dobrze jak za pierwszym razem. Tym razem największe wrażenie wywarła na mnie postać Sofii Aleksandrowny, matki Saszy. Wzruszyłem się nie raz czytając o tej matczynej, bezwarunkowej miłości. Bardzo polecam.

Powróciłem do tej książki po kilku latach (pierwszy raz czytałem ją gdy byłem na studiach i bardzo mi się podobała), żeby tym razem przeczytać całą trylogię i przygotować się do "Apokalipsy Koby". Czytało się tak samo dobrze jak za pierwszym razem. Tym razem największe wrażenie wywarła na mnie postać Sofii Aleksandrowny, matki Saszy. Wzruszyłem się nie raz czytając o tej...

Polecam. Dobra powieść. trzyma b. dobry poziom literatury rosyjskiej. Jak wiadomo rosyjska literatura jest jedną z lepszych na świecie i tu nie jest inaczej. Bardzo dobrze przedstawione realia czasów okupacji Rosji przez międzynarodową grupę przestępczą o charakterze zbrojnym -jakim byli bolszewicy(komuniści).

Polecam. Dobra powieść. trzyma b. dobry poziom literatury rosyjskiej. Jak wiadomo rosyjska literatura jest jedną z lepszych na świecie i tu nie jest inaczej. Bardzo dobrze przedstawione realia czasów okupacji Rosji przez międzynarodową grupę przestępczą o charakterze zbrojnym -jakim byli bolszewicy(komuniści).

Bardzo dobra powieść. Przyjemnie się ją czytało pomimo ciężaru wydarzeń w niej opisywanych.

Bardzo dobra powieść. Przyjemnie się ją czytało pomimo ciężaru wydarzeń w niej opisywanych.

Dziwne opinie, ' przeczytałem 200 stron i sobie odpuściłem ' napisana prostym językiem historia młodych ludzi pod Stalinem ',
2 pierwsze tomy - bardzo dobre, w dwóch następnych (tyle przeczytałem) uczucie grozy właściwie mrozi, jak krótki opis kolumny 'zekow 'mijajacych Sasze, to bardzo dobra książka. Polecam.

Dziwne opinie, ' przeczytałem 200 stron i sobie odpuściłem ' napisana prostym językiem historia młodych ludzi pod Stalinem ',
2 pierwsze tomy - bardzo dobre, w dwóch następnych (tyle przeczytałem) uczucie grozy właściwie mrozi, jak krótki opis kolumny 'zekow 'mijajacych Sasze, to bardzo dobra książka. Polecam.

napisana prostym językiem historia młodych ludzi "pod stalinem". Dla mnie wartość tej książki polega na istotnych wątkach autobiograficznych autora (zsyłka). Pewnie bym po nią nie sięgnęła, gdyby nie czas wojny w Ukrainie i potrzeba przyjrzenia się tej tzw. ruskiej duszy. Celniej i dzisiaj byłoby powiedzieć - sowieckiej duszy. A widać, że na tej duszy - krwawi przywódcy kraju odcisnęli swoje trwałe piętno na kolejne dziesiątki lat. Czyta się szybko, myślę, że warto. Sięgnę jeszcze po tom drugi, a kolejne, będące jakimś cd. to sobie raczej już odpuszczę..

napisana prostym językiem historia młodych ludzi "pod stalinem". Dla mnie wartość tej książki polega na istotnych wątkach autobiograficznych autora (zsyłka). Pewnie bym po nią nie sięgnęła, gdyby nie czas wojny w Ukrainie i potrzeba przyjrzenia się tej tzw. ruskiej duszy. Celniej i dzisiaj byłoby powiedzieć - sowieckiej duszy. A widać, że na tej duszy - krwawi przywódcy...

Wielowątkowa epopeja złożona z pięciu tomów (ostatnie trzy mają inne tytuły, same Dzieci Arbatu to początek). W sumie 10 lat życia bohaterów i 1600 stron. Nie jest to arcydzieło, ale książka ciekawa, zwłaszcza dla ludzi zainteresowanych tamtym okresem. Ukazuje bezradność ludzi uczciwych wobec opresyjnego systemu i to, jak łatwo można było popaść we współpracę z bezpieką. Fabularyzuje też postać Stalina, jak najbardziej rzetelnie, na ile mogę sądzić na podstawie własnej wiedzy.

Wielowątkowa epopeja złożona z pięciu tomów (ostatnie trzy mają inne tytuły, same Dzieci Arbatu to początek). W sumie 10 lat życia bohaterów i 1600 stron. Nie jest to arcydzieło, ale książka ciekawa, zwłaszcza dla ludzi zainteresowanych tamtym okresem. Ukazuje bezradność ludzi uczciwych wobec opresyjnego systemu i to, jak łatwo można było popaść we współpracę z bezpieką....

Przeczytałam 200 stron i sobie odpuściłam. Nie potrafiłam się wczuć w ten klimat. Książki historyczne są niezwykle trudne do przyswojenia i zrozumienia. Nie jest to książka na faktach, ale oddająca realia tamtych czasów, co nie zmienia faktu, że trochę mnie znudziła. Być może spowodowane jest to też tym, że w moich oczach zmierzamy ku temu samemu, a co powoduje we mnie niechęć, a realia osadzone są w Rosji. Może za 10, czy 15 lat świat zmieni się na lepsze, a i ja dojrzeję, aby przysiąść nad nią ponownie.
Jedną ciekawą rzeczą, o której nie miałam pojęcia, a dowiedziałam się z książki, to że Stalin był Gruzinem. Książka napisana fajnym językiem, a fakt że ponad 20 lat czekała na wydanie, dodaje jej siły przekazu.

Przeczytałam 200 stron i sobie odpuściłam. Nie potrafiłam się wczuć w ten klimat. Książki historyczne są niezwykle trudne do przyswojenia i zrozumienia. Nie jest to książka na faktach, ale oddająca realia tamtych czasów, co nie zmienia faktu, że trochę mnie znudziła. Być może spowodowane jest to też tym, że w moich oczach zmierzamy ku temu samemu, a co powoduje we mnie...

Lektura mojej młodości, Sasza Pankratow, bohater-naiwny idealista a obok terror, stalinowskie czystki, ludzkie tragedie. Wiele scen pamiętam strona po stronie. Wspaniała książka.

Lektura mojej młodości, Sasza Pankratow, bohater-naiwny idealista a obok terror, stalinowskie czystki, ludzkie tragedie. Wiele scen pamiętam strona po stronie. Wspaniała książka.

Ksiażka ciekawa. Jednak losy zwykłych ludzi bardziej mnie interesują niż samego Stalina i jego aparatczyków. Przeraża masa nieznanych nazwisk rosyjskich działaczy partyjnych. Wątki życia codziennego mogą wzbudzić zaciekawienie, tym jak żyło się w społeczeństwie w tamtych czasach w ZSRR. Zaczynam drugi tom. Zobaczymy, jaki się okaże.

Ksiażka ciekawa. Jednak losy zwykłych ludzi bardziej mnie interesują niż samego Stalina i jego aparatczyków. Przeraża masa nieznanych nazwisk rosyjskich działaczy partyjnych. Wątki życia codziennego mogą wzbudzić zaciekawienie, tym jak żyło się w społeczeństwie w tamtych czasach w ZSRR. Zaczynam drugi tom. Zobaczymy, jaki się okaże.

Prosto napisana i banalna książka. Jednak ma swój urok. Pan Rybakow to naturszczyk, uzdolniony, ale nie dbający o rozwinięcie swojego niewątpliwego talentu.
Piszę o tomie 1 i 2 razem. Fantazjowanie na temat Stalina jest o tyle ciekawe, że nie ma zapewne pokrycia w dokumentach historycznych, ale jest zapisem wyobrażeń ludzi lat 60-tych o tym co się działo w latach 30-tych. Książka pisana po słynnym XX Zjeździe KPZR (1956), na którym ujawniono zbrodnie Stalina.
Zaskoczyła mnie spora ilość narracji o seksie choć dosłownych scen tegoż nie ma. Poza tym rozpoznajemy znane nam z życia schematy – łączenie się ludzi w pary, dbałość matek o synów nawet kiedy już są dorosłymi ludźmi, jedna grupa zwalcza drugą grupę, bo zdaje się być inna, itp. Warto przeczytać - czytanie daje przyjemność. Ale nie oczekujcie więcej niż subiektywnego dokumentu epoki.

Prosto napisana i banalna książka. Jednak ma swój urok. Pan Rybakow to naturszczyk, uzdolniony, ale nie dbający o rozwinięcie swojego niewątpliwego talentu.
Piszę o tomie 1 i 2 razem. Fantazjowanie na temat Stalina jest o tyle ciekawe, że nie ma zapewne pokrycia w dokumentach historycznych, ale jest zapisem wyobrażeń ludzi lat 60-tych o tym co się działo w latach 30-tych....

Ciekawa, wciągająca, refleksyjna.

Ciekawa, wciągająca, refleksyjna.

Przereklamowana powieść, wyrażająca przecież niezmienne, imperialne podejście Rosjan do Syberii. Zob. np. "Jeżeli chodzi o tworzenie (...) białych plam w historii, to Syberia w 'Dzieciach Arbatu' Rybakowa staje się przedłużeniem rosyjskiego krajobrazu i obyczajów, jak gdyby geografia i krajobraz Rosji mogły być przesuwane na wschód wedle woli. Nierosyjskie narody Syberii ulegają umniejszeniu w takich przedstawieniach" ("Trubadurzy imperium..., Ewa M. Thompson).

Przereklamowana powieść, wyrażająca przecież niezmienne, imperialne podejście Rosjan do Syberii. Zob. np. "Jeżeli chodzi o tworzenie (...) białych plam w historii, to Syberia w 'Dzieciach Arbatu' Rybakowa staje się przedłużeniem rosyjskiego krajobrazu i obyczajów, jak gdyby geografia i krajobraz Rosji mogły być przesuwane na wschód wedle woli. Nierosyjskie narody Syberii...

Po przeczytaniu całej serii> Dzieci Arbatu to niewątpliwie wybitne dzieło na miarę największych pisarzy.
Każdy medal ma dwie strony. Od Sołżenicyna, Grossmana czy współcześnie u Montefiore dowiadujemy się wiele o głodzie i tragedii ludzi w czasach stalinowskich. U Rybakowa też jest tragedia ludzka i łagry ale są też opisy zwykłego życia, cynizmu aparatczyków, mamy wgląd w stosunki międzyludzkie i co mnie bardzo zainteresowało to opisy pracy i wyobrażenia sposobu jak mógł myśleć Stalin i ludzie interpretujący jego słowa.

Po przeczytaniu całej serii> Dzieci Arbatu to niewątpliwie wybitne dzieło na miarę największych pisarzy.
Każdy medal ma dwie strony. Od Sołżenicyna, Grossmana czy współcześnie u Montefiore dowiadujemy się wiele o głodzie i tragedii ludzi w czasach stalinowskich. U Rybakowa też jest tragedia ludzka i łagry ale są też opisy zwykłego życia, cynizmu aparatczyków, mamy wgląd w...

Swego czasu długo wyczekiwana książka, „upolowana” w kolejce w firmowej księgarni wydawnictwa. Ukazała się pod koniec komuny i wtedy wyznaczała granicę radzieckiej cenzury. Powieść napisana była w latach sześćdziesiątych, co można odczuć czytając, ale mogła się ukazać dopiero dwie dekady później.
Mimo to bardzo mile wspominam książkę Rybakowa. Zarówno wątek Saszy i jego przyjaciół, jak i ściśle polityczny. Czytając, wiekowo byłem w pół drogi pomiędzy Warią i głównym bohaterem, a więc dobrze rozumiałem ich sposób myślenia. Poza tym jak i oni byłem wychowany w komunie – u nas jednak znacznie łagodniejszej. Z drugiej strony wówczas w Polsce o ZSRR można było przeczytać więcej i w legalnych źródłach i w tych nielegalnych, aczkolwiek w tym czasie już niemal w pełni jawnych (szczególnie na uniwerku). Ludzie przy tym jeszcze potrafili wówczas wychwytywać różne aluzje polityczne, bowiem oficjalnie władze zawsze stanowiły monolit – jak w powieści. To na pewno ułatwiało lekturę.
Sam pomysł książki jest bardzo dobry. Młodzi ludzie – studenci i absolwenci – uwikłani w wielką i małą politykę. Przysłowiowe kichnięcie na Kremlu mogło – efektem fali – wynieść ich wysoko lub strącić na Syberię. Ale nie tylko takie niebezpieczeństwa na nich czyhały. Do tego jeszcze świetnie pokazane spektrum zachowań ludzi w obliczy dyktatorskiej władzy – od donosicielstwa i wazeliniarstwa, poprzez różne formy pseudo-neutralności, aż do godnego zachowania – jak w przypadku głównego bohatera.
Powieść niewątpliwie ma charakter autobiograficzny. Dzięki temu opisy życie mieszkańców Moskwy, szczególnie młodzieży, z lat 1933-1934 są tak ciekawe i wiarygodne. Podobnie jak i sceny z zesłania. To samo można powiedzieć o wątku historycznym. Autor nie był świadkiem opisywanych wydarzeń ze szczytów władzy, ale żyjąc kilkadziesiąt lat w ZSRR świetnie znał jej mechanizmy. Bardzo dobra, dziś już zapomniana powieść.

Swego czasu długo wyczekiwana książka, „upolowana” w kolejce w firmowej księgarni wydawnictwa. Ukazała się pod koniec komuny i wtedy wyznaczała granicę radzieckiej cenzury. Powieść napisana była w latach sześćdziesiątych, co można odczuć czytając, ale mogła się ukazać dopiero dwie dekady później.
Mimo to bardzo mile wspominam książkę Rybakowa. Zarówno wątek Saszy i jego...

Świetne zobrazowanie postaci Stalina, jego postępującej paranoi oraz wpływu jaki miała na społeczeństwo tamtego okresu. Możemy tu dostrzec stopniowe zmiany nastroju szczególnie wśród najwyższych władz ZSRR, narastający niepokój i strach jaki zasiewała coraz większa podejrzliwość Stalina wobec jego najbliższych pomocników, oraz sposób jego myślenia, który doprowadził do tak tragicznych wydarzeń jakim był późniejszy okres wielkiego terroru. Książka bardzo mocno trzyma się faktów historycznych a dodatkowo poprzez wprowadzenie fikcyjnych postaci sprawia, że czyta ją się jednym tchem. Postacie Saszy, Wari, Maksyma czy Juroka pozwalają nam spojrzeć na tamten czas z wielu różnych perspektyw, zarówno zesłańca jak i czerwonoarmisty czy prokuratora NKWD co jest na pewno dużym plusem.

Świetne zobrazowanie postaci Stalina, jego postępującej paranoi oraz wpływu jaki miała na społeczeństwo tamtego okresu. Możemy tu dostrzec stopniowe zmiany nastroju szczególnie wśród najwyższych władz ZSRR, narastający niepokój i strach jaki zasiewała coraz większa podejrzliwość Stalina wobec jego najbliższych pomocników, oraz sposób jego myślenia, który doprowadził do tak...

Na wstępie uwaga: ażeby zmaksymalizować jakość lektury potrzebna jest pewna znajomość historii Związku Sowieckiego z okresu pierestrojki i czystek Stalinowskich, ponieważ autor jakoś nieszczególnie się stara, by nakreślać odpowiednie tło dla ludzi nie znających tych czasów. Warto zatem przed lekturą zadać sobie następujące pytanie: czy wiesz, drogi czytelniku, kim był Sergo Ordżonikidze? Jeżeli nigdy nie słyszałeś o takim człowieku, to lepiej będzie jeżeli przed rozpoczęciem szybko przeczytasz sobie jakiś skrótowy opis historii tych czasów - niechby to nawet i był fragment z Wikipedii...! - znacząco poprawi to przyswajanie książki.

Ale do rzeczy. Mamy tutaj możliwość śledzenia losów moskiewskiej młodzieży, we wspomnianych dramatycznych czasach. Raz za czas zaglądamy i również za kulisy władzy i panujących tam stosunków. Co ciekawe, ilekroć na scenę akcji wkracza sam Stalin zdaje się on kraść całe show, fragmenty opisujące myślenie i zachowanie bezwzględnego wodza to zdecydowanie najciekawsze fragmenty, a najmocniejszym punktem w całej powieści jest cała sytuacja z jego dentystą, jak również jego późniejszy los, idealnie podkreślający poziom bezwzględnej paranoi Stalina. W porównaniu z tym losy młodych komsomolców i ich zmagania z represyjnym systemem wypadają nieco blado, co gorsza zaś wszystko zostaje nagle urwane, ponieważ autor zdecydował się kontynuować losy postaci w osobnych kontynuacjach, których to już jakoś nie mam szczególnej ochoty czytać, średnio zachwycony dotychczasowym otwarciem. I nawet trudno mi do końca sprecyzować co mi tu nie pasuje - styl...? postacie...? Widać momentami przebłyski (jak chociażby słynne "leniwe pierogi"), jednak większość czasu lektura raczej nużyła niż bawiła.

Na wstępie uwaga: ażeby zmaksymalizować jakość lektury potrzebna jest pewna znajomość historii Związku Sowieckiego z okresu pierestrojki i czystek Stalinowskich, ponieważ autor jakoś nieszczególnie się stara, by nakreślać odpowiednie tło dla ludzi nie znających tych czasów. Warto zatem przed lekturą zadać sobie następujące pytanie: czy wiesz, drogi czytelniku, kim był Sergo...

Wspaniały klimat, niejedboznaczni bohaterowie. Jedna z najciekawszych książek jakie przeczytałam.

Wspaniały klimat, niejedboznaczni bohaterowie. Jedna z najciekawszych książek jakie przeczytałam.

Druga część losów Saszki (będącego alter ego autora) i jego rówieśników. Fajnie się czyta samemu będąc także ich rówieśnikiem. Ciekawie jest porównać jak różne jest moje wejście w dorosłość od tego które przeżywają bohaterowie wychowani na moskiewskim Arbacie.
Wciąż, tak jak w pierwszej części mamy dość proste, obrazowe opisy które dobrze się czyta. Więcej tutaj z kolei Stalina i próby przeniknięcia i rozgryzienia psychiki despotycznego dyktatora.

Druga część losów Saszki (będącego alter ego autora) i jego rówieśników. Fajnie się czyta samemu będąc także ich rówieśnikiem. Ciekawie jest porównać jak różne jest moje wejście w dorosłość od tego które przeżywają bohaterowie wychowani na moskiewskim Arbacie.
Wciąż, tak jak w pierwszej części mamy dość proste, obrazowe opisy które dobrze się czyta. Więcej tutaj z kolei...

Biedny Saszka! Chłopak naszprycowany ideami zderza się z parwdziwym życiem i dostrzega, że świat w nosie ma jego idee, że są one tylko pretekstem do zdobywania i umacniania władzy. Również i jego przyjaciele zmuszeni są do wejścia w dorosłość, dorosłość międzywojennej Rosji którą nieprzerwanie obserwuje wujek Stalin swoimi milionami oczu.
Fajny obraz ówczesnego ZSRR stworzył Rybakow. Powieść czyta się lekko i przyjemnie. Język nie jest wybitny, możnaby wręcz powiedzieć, że szorstki, że ubogi ale to nie przeszkadza w odbiorze. Daleko 'Dzieciom Arbatu' do literatury wybitnej ale to po prostu jest fajne. Ja polecam!

Biedny Saszka! Chłopak naszprycowany ideami zderza się z parwdziwym życiem i dostrzega, że świat w nosie ma jego idee, że są one tylko pretekstem do zdobywania i umacniania władzy. Również i jego przyjaciele zmuszeni są do wejścia w dorosłość, dorosłość międzywojennej Rosji którą nieprzerwanie obserwuje wujek Stalin swoimi milionami oczu.
Fajny obraz ówczesnego ZSRR...

Obowiązkowa pozycja do przeczytania.

Obowiązkowa pozycja do przeczytania.

Nie mam zbyt wielkiego doświadczenia z literaturą rosyjska ale ta książka jest niesamowita. Traktuję ją jako swoistą kapsułę czasu. Wiem, iż jest to fikcja ale z możliwymi motywami autobiograficznymi. Nie mniej jej realizm powala na kolana. Bardzo angażuje czytelnika. Tom 1 nie należy oceniać bez przeczytania drugiego. Jest to książka wyjątkowa . Postacie wykreowane są niezwykłe. Klasyk, który po prostu jest pozycją obowiązkową.

Nie mam zbyt wielkiego doświadczenia z literaturą rosyjska ale ta książka jest niesamowita. Traktuję ją jako swoistą kapsułę czasu. Wiem, iż jest to fikcja ale z możliwymi motywami autobiograficznymi. Nie mniej jej realizm powala na kolana. Bardzo angażuje czytelnika. Tom 1 nie należy oceniać bez przeczytania drugiego. Jest to książka wyjątkowa . Postacie wykreowane są...