Okruchy samotności

„Przyjaciółka” autorstwa Iwony Mejzy to powieść, która wciąga czytelnika w gęstą sieć kobiecych relacji, udowadniając, że lojalność i zdrada to często dwie strony tej samej monety. Moja ocena wynika z faktu, że autorka potrafi połączyć lekkość obyczajowej narracji z ciężarem gatunkowym thrillera psychologicznego, choć momentami brakuje tu ostatecznego szlifu, który uczyniłby tę historię wybitną. Plusy i warstwa fabularna Głównym atutem książki jest bez wątpienia umiejętnie budowane napięcie oraz psychologiczna wiarygodność postaci. Fabuła kręci się wokół pozornie nierozerwalnej więzi między dwiema kobietami, których życie zostaje wystawione na próbę w obliczu tajemnic z przeszłości. Mejza świetnie operuje niedomówieniami – czytelnik od pierwszych stron czuje, że pod powierzchnią idealnych uśmiechów kryje się coś mrocznego. Plus należy się za: Autentyczność dialogów: Postacie rozmawiają naturalnie, co pozwala szybko zżyć się z bohaterkami i poczuć ich dylematy. Dynamikę zmian: Autorka sprawnie przechodzi od sielankowych opisów codzienności do momentów grozy, co sprawia, że książkę czyta się „na raz”. Lokalny koloryt: Osadzenie akcji w realiach bliskich polskiemu czytelnikowi dodaje opowieści intymności. Fabuła koncentruje się na próbie zdefiniowania, czym tak naprawdę jest przyjaźń. Czy to bezwarunkowe wsparcie, czy może forma emocjonalnego pasożytnictwa? Gdy jedna z bohaterek zaczyna odnosić sukcesy, w ich relację wkrada się zawiść, a dawne urazy wypływają na wierzch, prowadząc do nieuchronnej konfrontacji. Mimo wielu zalet, „Przyjaciółka” zatrzymuje się na poziomie bardzo dobrej literatury rozrywkowej. Niektóre zwroty akcji są dla wprawnego czytelnika kryminałów przewidywalne, a finał, choć satysfakcjonujący, mógłby być nieco bardziej rozbudowany emocjonalnie. Autorka momentami zbyt szybko domyka pewne wątki, które zasługiwały na głębszą analizę. Powieść Iwony Mejzy to jednak kawał solidnej prozy o toksycznych więziach. To przestroga przed tym, jak łatwo możemy stać się zakładnikami własnych wspomnień i ludzi, którym bezgranicznie ufalismy. Mejza nie ocenia swoich bohaterek – pokazuje je w pełnym spektrum szarości, co jest największą siłą tej pozycji. To idealna lektura na wieczór, która zostawia w głowie niepokojące pytanie: jak dobrze tak naprawdę znamy osobę, którą nazywamy swoją najlepszą przyjaciółką? Książka satysfakcjonuje jako studium charakterów i thriller domestic noir, oferując emocje, których szukamy w literaturze o skomplikowanej ludzkiej naturze.

Książka bardzo w moim klimacie, ziółka, las, natura 😊😊😊 Bardzo ciepła i przyjemna do czytania. Styl autorki bardzo mi się spodobał. Jest tutaj sporo akcji, dużo psychologicznych tematów, które dodają fajnej fabuły. Duchowość głównej bohaterki trochę momentami mnie przytłoczyła za dużo jej było jak dla mnie, a końcówka wydała mi się trochę smutna, a postępowania bohaterów nie do końca zrozumiałe. Ale myślę, że miało ono wiele pokazać i zwrócić uwagę czytelnika na trudny temat. Niestety nie do końca mi się to spodobało, wydawało mi się to nieco za trudne i trochę nie rozumiałam postępowania bohaterki. Sporo różnych emocji i przemyśleń mi się pojawiło, a to dobrze dla książki, że wywołuje takie rzeczy, niż jakby miałaby przelecieć i nic dla nas nie zostawić. Myślę jednak, że pierwsze spotkanie z autorką za bardzo udane i już znalazłam kilka pozycji, które mnie zaciekawiły. Z pewnością je niedługo przeczytam 🙂. A książkę wspominam bardzo ciepło i uważam, że poruszone w niej tematy są bardzo istotne. Znalazłam wiele w niej dla siebie, a także przekonałam się jak ważne są marzenia i podążania za tym co nam w sercu gra. Także do zobaczenia 🌲🌲🌲🙂🌿🌿

Zawsze lubię skupiać się na tym, co w książce najlepsze, a tutaj niezaprzeczalnie najlepszym elementem są opisy zawodu strażaka. Przedstawione są różnorodne przypadki, sposób pracy, fachowe nazwy urządzeń, ale też sposób współpracy i zgrania grupy. Naprawdę ciekawe i szczegółowe opisy! Drugim interesującym elementem jest obóz dla trudnej młodzieży. Bardzo zaciekawiły mnie nie tylko przypadki i zachowanie nastolatków, ale też praca opiekunów, organizowane zadania, zabawy, praca z psychologiem, a także relacje opiekunów z podopiecznymi. Nie jest to może dzieło sztuki, ale zdecydowanie wartościową i pouczająca twórczość.

Książka stanowi trzecią część „Pensjonatu na wzgórzu” Aleksandry Rak, którego bohaterami są trzy siostry Patrycja, Martyna i Klaudia. Spodziewająca się dziecka Martyna, poznaje Bartosza. Nowo poznany mężczyzna staje się dla niej wsparciem w tym trudnym okresie. Patrycja przekonuje się, że przez całe życie chciała zadowolić matkę i nie umiała się jej sprzeciwić. Teraz jej matka oczekuje by jak najszybciej pozamykała sprawy w Polsce i wróciła razem z nią zagranicę. Klaudia odkrywa, że brakuje jej Marka, na którego do tej pory mogła zawsze liczyć. Mimo niechęci do wszelkich środków komunikacji wyjeżdża za nim do Krakowa by przekonać się czy jest jakaś szansa na wspólne życie. Każda z sióstr jest zakochana i rozpoczyna nowy rozdział życia. Powoli zaczyna wychodzić dla nich słońce i rodzi się pomiędzy nimi siostrzana miłość. Żadna z nich nie miała łatwo jednak starają się nadrobić stracony czas i cieszyć się tym co jest w chwili obecnej Książkę oceniam na 7 pkt.

Bardzo emocjonalna książka. Przeważa tutaj smutek, zarówno w historii Marcina, jak i u Leny, bo utrata pamięci była bardzo nieprzyjemna. Ale również naznaczona smutkiem jest ich wspólna droga, która dopiero się zaczęła, a nie wiadomo, w jakim kierunku pójdzie, a to za sprawą choroby Marcina. No i są jeszcze inne osoby, których do pozytywnych bym nie zaliczyła :P

Tatry, tajemnica, zima to tylko może zapowiadać dobrą lekturę. I rzeczywiście tak było. Bohaterami są młodzi ludzie Jędrek i Jagna. Kobieta wraca do wsi Brzegi tuż przed świetami Bożego Narodzenia, ale nie jest mile widzianym gościem w rodzinnym domu. Od pierwszych chwil czuć tu niechęć do przybyłej i jakieś niewybrzmiałe jeszcze pretensje. Dodatkowo ktoś zostawił Jagnie wiadmość aby ta wyszła na szczyt Rysów 23 grudnia o 18. Jędrek mieszka tu od urodzenia, jest ratownikiem TOPRu zna Tatry jak własną kieszeń, ale i on nosi w sobie tajemnicę i ogromy ból, bo kilkanaście lat wcześniej w górach zginął jego brat Staszek. I on dostaje zakakujacą wiadomość o spotkaniu na szczycie. Początkowo czytanie szło mi dość opornie, za dużo tu było niedopowiedzeń, ktore więcej mąciły niż zaciekawiały. Nie mogłam się doczytać o co w tym chodzi. Dopiero gdzieś za połową powieści zrobiło sie bardzo ciekawie. Zaskakujace informacje sprawiły, że nie mogłam się oderwac od książki a i bohaterowie stali się jakby bardziej przyjaźni. Dodatkowym atutem na pewno są Tatry, tajemnicze, zimowe, groźne, skrywajace jakąś mroczną tajemnicę i niemające ochoty jej ujawnić. Na koniec wręcz się ucieszyłam, że jest druga część, która może wyjaśni dziwne zdarzenia z pensjonatu oraz zniknięcie Staszka.

„Wszyscy jesteśmy tylko sumą naszych pęknięć, ale to właśnie przez nie wpada światło” – ta myśl zdaje się unosić nad każdą stroną najnowszej powieści Jolanty Kosowskiej. Zawartość tomu „Niedoskonali” to gęsta, wielowarstwowa opowieść, która zabiera czytelnika w podróż nie tylko przez malownicze zakątki Europy, ale przede wszystkim w głąb ludzkiej psychiki, poranionej przez błędy przeszłości i paraliżujący lęk przed oceną. Moja ocena tej pozycji to mocne 8/10. Kosowska, znana z łączenia romansu z głębokim rysem psychologicznym, tym razem wznosi się na wyżyny swojej twórczości, serwując nam historię, która boli, ale i przynosi swoiste oczyszczenie. Największym atutem powieści jest sposób, w jaki autorka kreśli losy tytułowych bohaterów, umiejętnie wplatając je w autentyczne realia historyczne i społeczne współczesnego świata. Nie mamy tu do czynienia z wyidealizowanymi postaciami z okładek pism lifestylowych. To ludzie z krwi i kości, pełni kompleksów, fizycznych i psychicznych blizn, którzy desperacko pragną akceptacji. Kosowska z dużą dozą fantazji literackiej, ale też niezwykłą empatią, analizuje mechanizmy ucieczki przed samym sobą. Wyczuwalna w tekście kunsztowna więź z przeszłością bohaterów sprawia, że każda ich decyzja, nawet ta najbardziej nieracjonalna, znajduje swoje uzasadnienie w dawnych traumach. To, co nadaje całości wyjątkowej głębi, to mistrzowskie operowanie nastrojem. Autorka, będąc z zawodu lekarzem, z niemal chirurgiczną precyzją opisuje stany lękowe i fizyczną manifestację bólu duszy, co czyni tę historię niezwykle wiarygodną. Choć sama historia jest fikcyjna, jej emocjonalny fundament jest tak solidny, że czytelnik bez trudu odnajduje w „Niedoskonałych” cząstkę własnych niepokojów. To książka o odwadze bycia autentycznym w świecie, który obsesyjnie dąży do perfekcji. Doceniam plastyczny styl,, pełen metafor, a jednocześnie klarowny. Kosowska potrafi pisać o trudnych sprawach bez popadania w zbędny patos czy tani sentymentalizm. Każdy dialog, każde spotkanie bohaterów ma swój cel. Do pełnej dziesiątki zabrakło mi jedynie nieco więcej dynamiki w środkowej części powieści, gdzie autorka momentami zbyt długo zatrzymuje się na wewnętrznych monologach, co może nieznacznie spowolnić tempo lektury dla osób nastawionych na szybką akcję. Mimo to, „Niedoskonali” to lektura obowiązkowa dla fanów literatury obyczajowej z „wyższej półki”. To powieść, która nie tylko koi, ale i zmusza do refleksji nad własnymi słabościami. Jolanta Kosowska stworzyła literacki pomnik dla niedoskonałości, udowadniając, że to właśnie nasze skazy czynią nas wyjątkowymi. To mądra, dojrzała i pięknie napisana historia o poszukiwaniu miłości, która nie stawia warunków i nie wymaga retuszu. Po odłożeniu tej książki na półkę, jeszcze długo będziecie patrzeć w lustro z większą wyrozumiałością.

Ocena w kategorii "lekkie czytadło". To moje pierwsze spotkanie z Panią Sylwią Kubik i na pewno sprawdzę co tam jeszcze ma zanadrzu. Normalnie dałabym ocenę 6... Ale wiecie, co, mam dość recenzji na 8-10 punktów za książki, których nie da się czytać. Daję 8, bo usiadłam i przeczytałam całość, bez obrzydzenia w 1 dzień. 1 za motocykle, 1 za poprawną polszczyznę, 1 za nie powtarzanie się w fabule, jaki ten główny bohater był przystojny; 1 za nie powtarzanie się po 10 razy co kto miał w planach; 1 za przeczytanie w 1 dzień; 1 za opis okolic Grecji, które znam :D; 1 za docenienie konsekwencji; 1 za pokazanie mizogonizmu -> on jest wszędzie.

Dorota i Przemek są małżeństwem. Pięć lat temu spotkała ich tragedia. Od tamtego momentu ich relacje nie są już takie jak były. Żyją obok siebie, praktycznie ze sobą nie rozmawiając. Przemek jest profesorem filologii polskiej, wykłada na uniwersytecie. Dorota pracuje w przedszkolu. Kiedy na horyzoncie pojawia się Sandra, studentka filologii, Przemek traci dla niej głowę. W myślach nazywa ją Salome, gdyż przypomina mu biblijną postać. Mężczyzna jest rozdarty. Z jednej strony przemawia przez niego rozsądek (żona), z drugiej strony pokusa, by spróbować czegoś nowego (studentka). Sytuacja nieoczekiwanie się zmienia. Dorota chce naprawić relacje z mężem, pragnie odbudować to, co ich łączyło. Czy Przemek ulegnie pokusie? Jak potoczą się losy głównych bohaterów? Książka jest napisana z perspektywy trojga bohaterów - Przemka, Doroty i Sandry. Ta historia daje do myślenia. Poznając ją miałam nieodparte wrażenie, że już coś podobnego czytałam. Nie odebrało mi to jednak przyjemności z odkrywania jej. Książka była wciągająca, a zakończenie mnie zaskoczyło. Jeśli lubicie obyczajówki z elementami erotycznymi oraz wątkami psychologicznymi, to zachęcam do sięgnięcia po tę powieść.

"Przeszłość nie można zmienić, więc trzeba ją zaakceptować taką, jaka była. Różne rzeczy mogły sprawić , że znaleźliśmy się w tym miejscu , w którym teraz jesteśmy . Ważniejsze jest to , co zrobimy dalej" Ola jest przed maturą, do której sumiennie się przygotowuje - marząc o medycynie. Nauka pochłania jej większość czasu , ale tak naprawdę to nie ma ona szans na inne rozrywki przy despotycznym ojcu ... Dla Oli wybawieniem miały być studia w innym mieście, ale wszystko toczy się inaczej ponieważ dziewczyna zachodzi w ciążę , przez co zostaje wyrzucona z domu, tracąc całą rodziną w jednym momencie. Teraz Ola jest już dorosła silną kobietą z nastoletnią córką. Wszystko zaczyna się układać , brakuje jej tylko siostry, z którą straciła kontakt wiele lat temu. Brakujący obrazek to piękna historia poruszająca tak wiele trudnych tematów - od trudnego dzieciństwa i przemocy domowej ,poprzez utratę najbliższych i samotne macierzyństwo... 😔 Polecam z całego ❤️

Zapach Mazur, tom 1, Barwy Mazur, tom 2, Dotyk Mazur. Żółty kajet, tom 3, Dotyk mazur. Pożegnanie, tom 4 Wzruszającą pełna emocji, wciągająca współczesna powieść obyczajowa z wplatanymi wspomnieniami wojennym. Dwa plany czasowe : współczesny i czasy drugiej wojny światowej Mazury - Prusy Wschodnie. Piękna i poruszająca historia Niemców, którzy zamieszkiwali tereny Mazur, opowiedziana w sposób niezwykle interesujący, przez dwie bohaterki powieści, które przeżyły wojenną i powojenną gehennę. Historia tragiczna, pełna bólu i cierpienia, ale też historia o przyjaźni, która trwa całe życie, o miłości, o wybaczaniu i o tym, co w życiu jest ważne. Piękne opisy mazurskich krajobrazów, które pozwalają na krótki moment oderwać się od skomplikowanych losów bohaterek i przenieść się do bogatego w jeziora i lasy rejonu Mazur. Jeśli lubicie literaturę obyczajową z historią w tle, gorąco polecam całą serię.

Ania dowiaduje się o pozostawionym przez swojego pracodawcę spadku. Ma wybrać, albo przejmie ważne stanowisko w firmie reklamowej, w której pracuje albo odziedziczy gospodarstwo, o którym mało kto wiedział. Kobieta na początku bez wahania wybrałaby firmę, jednak Kazimierz dał jej czas na podjęcie decyzji, a kiedy poznaje bliżej gospodarstwo jak i jej pracownika, wybór nie wydaje się już taki prosty. Zawaliłam sprawę. Jakiś czas temu przeczytałam w ramach booktour drugą część tej powieści...no i dlatego praktycznie nic nie było dla mnie zaskoczeniem. Jednak to tylko moja wina. Wracając do książki. Jest to bardzo ciekawa, świetnie napisana opowieść o ludzkich wyborach. Niby takich oczywistych, a jednak nakłaniających do przemyślenia. Bo czy faktycznie kariera zawodowa wyciskająca z nas wszystkie soki jest tym co chcemy robić do końca życia? Czy jeśli mamy wybór i los postawi przed nami alternatywę nie warto spróbować zacząć od nowa, z nową energią, nowymi ludźmi i w innym otoczeniu? Czy warto trwać z związku, w którym jest się z kimś tylko dla chwilowej przyjemności... Czy za swoje krzywdy i zdradę trzeba się zemścić by odzyskać spokój ducha ? Z wielką przyjemnością przepłynęłam przez tę lekturę i polecam Wam obie części...jednak czytajcie je po kolei, nie tak jak ja 😉.

„Dobrosława” to pierwszy tom serii „Żuławska miłość”. Powieść jest nastrojową opowieścią o poszukiwaniu sensu życia, pełną emocjonalnych dylematów. Dobrosława żyje w Gdańsku w wypalonym związku i pracuje w nudnej jadłodajni. Podejmuję odważną decyzję o zmianie życia. Przeprowadza się na Żuławy, gdzie poznaje Tyberiusza. W malowniczych okolicach Żuław realizuje pasje i próbuje odnaleźć wewnętrzny spokój. Piękne opisy przyrody zachęcają do pobytu w tym regionie i zanurzenia się w otoczeniu.

Dwóch przyjaciół - Kacper, Bonio i przypadkiem poznana dziewczyna - Łucja, to główni bohaterowie tej historii. Kobieta pracuje w Domu Kultury i organizuje jesienne warsztaty dla dzieci, zaś Kacper pojawia się na spotkaniu w miejsce swojeg ojca. Kacper nie wytrzymuje długo i wycofuje się z warsztatów jeszcze przed ich zakończeniem. Z kolei Bonio staje w obronie swojego przyjaciela i tłumaczy jego zachowanie. Zaś Łucja to taka ciepła, serdeczna, zarażająca słoneczną aurą dziewczyna. Nic dziwnego, że obaj mężczyźni ulegają jej urokowi. Do Bonia wcześniej dociera jej ciepło, pozytywne nastawienie i to z nim Łucja zaczyna się spotykać. Jednak jak to w życiu bywa i tym razem nie obejdzie się bez komplikacji, także tych w sferze uczuciowej. Historia przedstawiona w tej książce wbrew pozorom nie jest lekka gdyż traktuje nie tylko o miłości i młodzieńczych zawirowaniach uczuciowych, ale porusza także trudniejsze tematy. To opowieść o skomplikowanych relacjach międzyludzkich, także tych toksycznych na linii rodzic-dziecko. O problemach, które można śmiało podciągnąć pod przemoc psychiczną. O tym, że życie pod dyktando rodzica nigdy nie prowadzi do niczego dobrego, zwłaszcza gdy brakuje dialogu, szczerości, a relacja opiera się na strachu i dominacji osobnika o wybujałym ego. Fabuła tej historii w zasadzie nie zaskakuje niczym nadzwyczajnym, jest wręcz przewidywalna, ale jednak czyta się ją ze sporym zainteresowaniem. Wpływ na to mają na pewno dobrze wykreowani bohaterowie, bardzo ludzcy, z przyziemnymi problemami, marzeniami i pragnieniami. Łatwo się z nimi utożsamić, a dzięki temu także wczuć się w tę niespiesznie snutą opowieść. Nie jest to moja ulubiona powieść Autorki, ale i tak uważam, że warto dać jej szansę. 🙂

Marika prowadzi prywatny gabinet psychologiczny. Próbuje stanąć na nogi po śmierci męża. Rozwiązuje problemy innych, nie potrafi jednak pomóc sobie. Wspiera ją wieloletni przyjaciel, Eryk. Do gabinetu Mariki zgłasza się pacjent cierpiący na lęk przed zaśnięciem i ma problemy z nawiązywaniem bliskich relacji. Czy kobieta zdoła uporać się ze stratą? Czy otworzy się na świat na nowo? Powieść Agnieszki Olejnik to wielowątkowa historia poruszająca ważne tematy, takie jak radzenie sobie z traumą po stracie, zdrada, alkoholizm, śmierć rodziców, adopcja. Książki wysłuchałam w formie audiobooka.

Książka opowiada o 4 kobietach, które spotykają się po wielu latach. Im bardziej zagłębiamy się w historię, tym bardziej dostrzegany jak bardzo chciały idealizować swoje życie przed dawnymi przyjaciółkami i jak szczerość wpływa na każdą z nich. Dowiadujemy się także o tajemnicy z przeszłości... Książka o przyjaźni, kłamstwach, szczerości i miłości

Rita, Jan, Piotr i Tomasz. Jedna kobieta i trzech mężczyzn. Jeden jest jej teraźniejszością, drugi ucieczką, trzeci wspomnieniem przeszłości. Z Tomaszem miała wziąć ślub. Niefortunny incydent w dniu sesji zdjęciowej sprawił, że on trafił do więzienia a ona, w ciąży i w zakrwawionej sukni, uciekła na Mazury. Tam poznała Jana, właściciela ziemskiego. Mężczyzna posiada pensjonat oraz stajnię a Rita kocha konie. Zgadza się za niego wyjść nie wiedząc, że jej nowy mąż ma nietypowe upodobania seksualne. Z początku im się układa, dopóki Jan nie dopuścić do głosu swoich instynktów. Wtedy Rita zaczyna się go bać i odsuwać od niego. Wiadomo, że zrobił jej krzywdę, lecz nie znamy szczegółów. Teraz Rita zajmuje się obejściem i wychowuje dwóch synów, Kubę i Józia. Gwarantem jej bezpieczeństwa jest przyjaciel jej męża, Piotr, z zawodu policjant. Są z sobą blisko, ich dzieci wychowują się razem. Piotr praktycznie sam wychowuje Marysię. Z jej matką nie łączy go już nic, choć formalnie nadal są małżeństwem. Mężczyzna planuje rozwód. Jest jedynym poza podejrzeniami zaborczego Jana i jedynym, z którym Rita faktycznie zdradzała męża. Dopóki nie pojawił się Tomasz. Jej pierwsza i największa miłość odnajduje ją i zatrudnia się w gospodarstwie jej męża. I teraz się zaczyna. Lawirowanie pomiędzy trzema kochankami, kłamstwa, zdrady i poczucie niesprawiedliwości. Rita najchętniej rzuciłaby wszystko i wpadła w ramiona Tomka, ale jej mąż zabrałby jej dzieci, bez których ona nie wyobraża sobie życia. Piotr chciałby być z nią, lecz póki co pilnuje czy Jan nie posuwa się za daleko, czy znów jej nie krzywdzi. Tomek oferuje jej niezapomniany tydzień a później chce wyjechać. Czy ta historia może skończyć się dobrze? Z początku prosta fabuła coraz bardziej się komplikuje. Wygląda to na typowy konflikt tragiczny, w którym nie ma dobrego rozwiązania a jednak autorce udało się mnie zaskoczyć. Brawa za zakończenie.

„…Westchnęła do swoich zakopywanych każdego dnia głęboko w sercu pragnień, jeszcze raz, jeszcze jeden i znów, usiłując je wepchnąć tam, skąd na pewno się nie wydostaną – na dno jej duszy…”. Elżbieta ma dość codzienności. Ciągle praca, dom, dzieci. Marzy o podróżach. Mąż zabiera ją do Słowenii. Wyprawa zaczyna się od miasta Bled. Wszystko zapowiada się dobrze, ale dojdzie do tragedii. Znów nerwy. Walka z brutalną rzeczywistością. Kiedy wspieramy się wzajemnie? Każdy wszak ma jakiś dar od Boga. Czy umiemy go skierować w stronę drugiego człowieka? Czy to prawda, że nic nie rozwija inteligencji tak, jak podróżowanie? Kiedy to przyzwoite i poukładane życie staje się nudne? Są takie chwile, że warto puścić wodze wyobraźni i napisać felieton, esej lub inne teksty, gdzie możemy powiedzieć to, co naprawdę myślimy. Autorką książki jest Anna Niemczynow. Pisarka przyciąga pozytywną energią nie tylko w swoich mediach społecznościowych. Absolwentka nauk politycznych, prawa administracyjnego i pedagogiki. Ceniona jest za autentyzm, szczerość i odwagę. Jej książki sprawiają mi prawdziwą przyjemność i mówię to z pełną odpowiedzialnością. Mieli piękny dom. Mąż Elżbiety – Prosper wykańczał w nim wszystko sam. Dzieci: Kajtek i Ala. Wiedli dobre życie. Ela kochała swoją pracę, lubiła pisać do gazet, czasopism, odnosiła sukcesy jednak nie potrafiła się z nich do końca cieszyć. Zakochała się w Prosperze do szaleństwa. Tylko ojcu nie pasował. Mówił o nim: „Towar z drugiej ręki”. Ela pochodziła z Limanowej. Ojciec prowadził gospodarstwo. Ojciec – Jan Michalik jednak nie do końca zaakceptował zięcia. Ostatnio Prosper zaczął dużo popijać, ona tego nie lubiła. Byli już długo ze sobą, Kajtek miał 17 lat. Mieszkali początkowo w Polsce, później w Niemczech – wszędzie wybudowali nowy dom. Ona chce wyjechać na wycieczkę, chociażby do Grecji. Mówiła: „Ja chcę żyć”. W końcu zgodził się na Grecję. Ona była szczęśliwa. Elżbieta ma 38 lat. Jeden dom w Bawarii, drugi w Szczecinie. Jak wyjadą, to dzieci spędzą czas w domu w Szczecinie, dojrzy ich jej mama. Mieli szczenię o imieniu Happy. Elżbieta kochała męża naiwną miłością. Był w stanie wmówić jej wszystko. To bardzo przykre, tak grać na czyiś uczuciach wyłącznie dla własnych korzyści. Lewe czeki, szukany przez policję, więzienie, nie chciał żeby z prokuratury przychodziły listy na dom. Prosper kłamał, kręcił, kombinował, a ona była przy nim. Czy było warto? Z kolei z Anitą miał dziecko – usunęła, drugie – Kajtka wcisnął Eli, opłacał dla tej pierwszej zakład psychiatryczny. Sam zapisał się na terapię. Gorąco polecam książkę z przesłaniem, walką o własne życie i prawdę, która boli najbardziej. Katarzyna Żarska https://zarska18.blogspot.com/ Wydawnictwo: LUNA Oprawa: miękka ze skrzydełkami Projekt okładki i stron tytułowych: Paweł Panczakiewicz Liczba stron: 520 (nowość wydawnicza) w mojej prywatnej - domowej biblioteczce

Wakacyjna przygoda, która niesie za sobą konsekwencje. Kto ponosi za nią odpowiedzialność? Losy bohaterów po kilku latach znów się łączą, a potwierdzanie domysłów prowadzi do prawdy. Poruszony temat samotnej matki, wychowującej niepełnosprawną córeczkę. O ile książka, w moim odczuciu była nudna, to na koniec nabrała tempa i pozostawiła niedosyt. Aż chciałoby się przeczytać drugą część.

"Na śniadanie tort szpinakowy" Kamila Mitek Tym razem przyciągnął mnie tytuł. Byłam bardzo ciekawa jak ten szpinakowy tort wygląda (i smakuje), a że w książce jest też przepis to może kiedyś skorzystam. W bibliotece znalazłam komplet książek autorki i długo się nie wahałam, żeby po nie sięgnąć. Czytałam już "Moje greckie lato", dlatego wiedziałam że i ta książka będzie dla mnie relaksującą lekturą. Główna bohaterka, Joanna, rozwódka, podporządkowana przez lata swojemu mężowi, w dodatku pracująca z kochanką "byłego" już męża, który... bierze z nią ślub, musi odnaleźć w sobie odwagę i determinację, by stanąć na nogi jako samotna matka. No nie zazdroszczę. Myślę, że wiele kobiet mogłoby się z nią utożsamić. Samo życie... Fabuła książki rozwija się dynamicznie, a każdy rozdział to kolejny krok Joanny w stronę nowego życia, samorealizacji i szczęścia. Bohaterowie - prawdziwi i pełni życia; dialogi - naturalne; opisy sytuacji i emocji - poruszające. Książkę czyta się szybko i z wielką przyjemnością. Jest pełna humoru, wzruszeń i mądrości życiowej. Autorka - psycholog z zawodu - to dobra obserwatorka ludzkich zachowań i relacji, dlatego idealnie połączyła wątki osobiste i zawodowe, pokazując, że spełnienie można znaleźć w różnych aspektach życia. Jakie wnioski po lekturze? Dwa podstawowe. 1. Warto znaleźć w sobie siłę, by podążać za swoimi marzeniami, nie zważając na opinie innych. 2. Pierwsze wrażenie bywa mylące i warto dać szansę temu, co nieznane i pozornie niepasujące do naszych oczekiwań. Książkę polecam każdemu, kto szuka inspiracji do zmian i wiary w lepsze jutro. To dowód na to, że czasem wystarczy mały krok, by całe nasze życie nabrało nowych barw. Dla niektórych książka może wydawać się przewidywalną historią o poszukiwaniu szczęścia po życiowych niepowodzeniach. Czytałam o niej różne opinie, łącznie z takimi, że nie ma tu nic odkrywczego, że są tu wyświechtane i dobrze znane wszystkim prawdy, a nawet że takie książki są niepotrzebne. Myślę jednak, że takie książki też powinniśmy czytać, żeby nie zapominać o przyziemnych sprawach, które warto czasem przemyśleć i docenić to co mamy. Wprowadzają bowiem dużo pozytywnych emocji i nadziei na poprawę złego losu. P.s. Jako ciekawostkę dodam tylko, że tak naprawdę to debiut autorki, który wydany ponownie przez Wydawnictwo Dragon dotarł do szerszego grona czytelników. Książka została wcześniej wydana przez autorkę jako self-publishing.