Okno z widokiem na Fuji. Japonia - kraina szeptów i niedomówień

Muszę przyznać, że książka jest naprawdę pięknie i porządnie wydana, choć ilość tekstu na stronę i przypisów (co jest na plus w sumie) przypominała mi jak pisałam magisterkę 😅 Co do treści - jest naprawdę dobrze! Podoba mi się podejście autorów do spojrzenia na problemy Chin przez pryzmat polityki jednego dziecka, wszystko jest zgrabnie napisanie i choć jest kilka powtórzeń, to naprawdę jest to dobre i w miarę aktualne źródło wiedzy. Do tego szczególnie przypadły mi do gustu rozdziały pisane przez Piotra Stacjonują i liczę na kolejne książki w podobnej tematyce!

Książka Anny Sawińskiej „Kraina jednej szansy” to wstrząsający i wnikliwy reportaż o południowokoreańskim systemie edukacji, który uchodzi za jeden z najbardziej wymagających na świecie. Autorka z bliska przygląda się ogromnej presji wywieranej na uczniów, których cała przyszłość zależy często od wyniku jednego, najważniejszego egzaminu wstępnego na studia. Poprzez osobiste historie i obserwacje, Sawińska ukazuje, jak ten bezwzględny wyścig szczurów wpływa na życie rodzinne, zdrowie psychiczne oraz relacje społeczne w Korei. To fascynująca i momentami przerażająca pozycja, która pozwala lepiej zrozumieć kulturowe uwarunkowania oraz ciemne strony azjatyckiego cudu gospodarczego.

Powieść w kategorii literatura obyczajowa/romans? Osoba przypisująca gatunki dla tej pozycji chyba nie zapoznała się z książką. Na okładce widnieje starsza kobieta z nożem na pierwszym planie, a do tego postaci z niepokojącymi wyrazami twarzy (jedna osoba nawet z bronią). Pozycja szalenie ciekawa ze względu na swoją lekkość i bezpośredniość! Akcja rozpoczyna się niemal natychmiast i utrzymuje to tempo. Można tu znaleźć elementy obyczajowe - poznajemy mnóstwo postaci i obserwujemy ich relacje - całość ma złożoną strukturę i przypomina układanie puzzli (takich maksymalnie 250 elementów). Książka pisana krótkimi zdaniami, które nie męczą, a wręcz przeciwnie, sprawiają, że przyjemnie śledzi się te historie. Nie nazwałabym tej pozycji thrillerem, ale trzeba zwrócić uwagę na dużo czarnego humoru i morderstwa, które zdarzają się często. Autorka nie omieszka wrzucić masakrycznych opisów gdzieś pomiędzy sprzątaniem biura a krojeniem warzyw do zupy. Konstrukcja narracji też niczego sobie - autorka przedstawia wydarzenia z perspektywy kilku bohaterów, a niektóre dialogi wręcz „przekleja” w nowy kontekst. Zabieg ten zastosowany jest dopiero przy kulminacji wydarzeń, więc nie sprawia wrażenia sztucznego czy wymuszonego. Całość jest mieszanką absurdalnego, ironicznego kryminału , który polecam jako lekturę „pomiędzy” cięższe pozycje.

„Powiedz, żyć to chyba znaczy stale z czegoś rezygnować, prawda? A śmierć to ostateczna rezygnacja”, czyli japońska bestsellerowa autorka powraca. Chisako Wakatake to autorka popularnej książki Pójdę sama. Nie miałam okazji się z nią zapoznać, ale przy okazji premiery Kiedy kocham, krzyczę postanowiłam dać autorce szansę. Akcja Kiedy kocham, krzyczę toczy się w podupadłej dzielnicy handlowej Tokio, gdzie splatają się losy czterech osób. Każda z nich, na swój sposób zmagając się z własnymi problemami i samotnością, trafia do starego mieszkania, gdzie tajemnicza kobieta oferuje im posiłki i przestrzeń do rozmowy. To miejsce staje się dla nich schronieniem i początkiem wspólnej podróży ku zrozumieniu i wsparciu. Kiedy kocham, krzyczę to w głównej mierze opowieść o wszechogarniającej samotności. Autorka ukazuje nam, jak bardzo potrzebujemy innych do życia. Poznajemy historię czterech bohaterów — każdy z nich ma swój sposób na zmaganie się z problemami. Łączy ich pewna osoba, która karmi ich jedzeniem i jest kimś, komu mogą się zwierzyć. To dosyć popularny motyw w azjatyckiej literaturze. Ta książka to opowieść o przemijaniu, starzeniu się, wyobcowaniu i pustce, jaką czują bohaterowie. Każdy z nich niesie na swoich ramionach ciężar zmartwień. W starym mieszkaniu odnajdują coś, czego od dawna szukali — spokój i akceptację. Tajemnicza kobieta pomaga im odnaleźć siłę, by iść dalej. Całość ma miejsce w Tokio, w podupadającej dzielnicy handlowej, gdzie możemy dostrzec wiele kontrastów. Oprócz najnowocześniejszych technologii znajdziemy tam miejsca także pełne biedy, o których nikt nie pamięta. Pomimo mieszkania w jednym z największych miast na świecie, ludzie czują się samotni. Kiedy kocham, krzyczę to jedna z tych powieści, które leczą. Opowiada niby proste historie, ale są one tak napisane, że wielu z nas może w nich znaleźć ukojenie (tak jak jej bohaterowie). Chisako Wakatake ukazuje, że w prostocie siła i to właśnie te najmniejsze gesty sprawiają, że relacje międzyludzkie trwają. To krótka, ciepła opowieść daje nadzieję na lepsze jutro.

Książka o chwytliwym tytule, który obiecuje nam przekazanie perspektywy na rok 2100, a mam wrażenie że jest to tylko chwyt marketingowy, bo nie widzę by historie w niej opisane sięgały tak dalekiego horyzontu czasu. Może co najwyżej 10 lat w przód. Nie zmienia to jednak faktu, że dowiedziałem się ciekawostek o wielu krajach Azji z zakresu codziennego życia mieszkańców oraz kultur politycznych tych krajów.

Nati Ishigaki oferuje czytelnikowi Okinawę daleką od folderowych klisz: bardziej codzienną, intymną i „od środka”. Dużym atutem jest to, że do głosu dochodzą sami mieszkańcy, dzięki czemu wyspa staje się czymś więcej niż miejscem na mapie. Autorka łączy lekką narrację z konkretem – pojawiają się wątki kultury, wierzeń, karate i długowieczności, ale bez nachalnego tonu przewodnika. To książka, która zachęca nie tyle do odhaczania atrakcji, co do zrozumienia, jak i dlaczego ludzie żyją tam w taki sposób.

Co jeśli kot, który jest najlepszym lekarstwem na wszystko, nie pomaga w stu procentach? W takim przypadku zaleca się kolejnego kota (nie zapominając o tym pierwszym) i trzeba „zażywać” je oba na raz. Taką terapię zaleca pewna fikcyjna poradnia w Kioto i ja, jako miłośniczka kotów, w pełni się z nią zgadzam. Jeśli ciekawi Was terapia z udziałem kotów, których pojawienie się ma być lekarstwem na wszelkiego rodzaju problemy, to zapraszam Was na recenzję książki „Zaleca się kolejnego kota” Shō Ishida!  W Kioto znajduje się poradnia Kokoro, w której na życiowe troski zaleca się koty. Metody leczenia z pomocą kotów bywają różne, w zależności od problemu. Czasami pomaga dłuższe leczenie z pomocą kilku kotów bengalskich, czasami pomaga tylko tydzień leczenia z pomocą małego dwumiesięcznego kotka munchkina, a czasami też pomaga okład z wielkiego i miękkiego kota maine coona. W tej części ze swoimi problemami musi się zmierzyć przytłoczona swoimi problemami z chłopakiem Moe, owdowiały Tatsue i jego wycofany wnuk oraz przepracowany wicedyrektor schroniska dla kotów. W jaki sposób koty wpłyną na rozwiązanie ich problemów? Czego nowego dowiemy się o ekscentrycznym doktorze poradni Kokoro i jego szorstkiej asystentce Chitose?  Książka ta dzieli się na cztery rozdziały, które opisują cztery różne historie. W każdej z tych części są obecni oczywiście ci sami gospodarze poradni Kokoro. Każda z opisanych historii była dla mnie zupełnie inna, ale i też bardzo ciekawa. W pierwszej kot, a w zasadzie koty pomogły w kryzysie w związku, powstałym w wyniku braku komunikacji. W drugiej kot przyczynił się do częstszego wychodzenia z domu i znalezieniu celu w nudnym, smutnym życiu. W trzeciej historii kot pomógł w relacjach rodzinnych, a ostatnia historia była inna od wszystkich, trochę smutna, nostalgiczna, ale również pełna kocich mądrości życiowych. Ta część była bardzo podobna do poprzedniej, czyli „Zaleca się kota”. Różniła się tylko tym, że w problemach pomagało kilka kotów i były to koty rasowe. Po przeczytaniu tej książki bardzo spodobała mi się, nieznana wcześniej dla mnie rasa munchkin, charakteryzująca się zwyczajnym wyglądem kota, który jest słodki jak wszystkie inne koty, ma tylko króciutkie łapki. Aż zamarzył mi się taki kot, jednak wiadomo, że w moim przypadku najważniejszy jest mój kot Maciek, który nie znosi innych kotów, dlatego u mnie terapia drugim kotem, nie sprawdziłaby się. Spodobało mi się w tej książce też to, że w każdym problemie kot okazał się najlepszym lekarstwem na wszystko, nawet wtedy, kiedy nie pomagał bezpośrednio, a jego samo pojawienie się układało tak cały bieg zdarzeń, że problemy rozwiązywały się same. Uważam, że ta książka, jest bardzo interesująca, terapie kotami bardzo wciągają i z pewnością każdy miłośnik kotów zrozumie ich działanie. Szkoda, że taka poradnia, jak w tej książce nie istnieje naprawdę, bo z chęcią bym się do niej udała! „Zaleca się kolejnego kota” jest piękną powieścią azjatycką, która pokazuje to, jak koty mogą odmienić nasze życie na lepsze. Najważniejsze jest to, że ta mogącą się wydawać absurdalna terapia kotami naprawdę działa. Tak więc jeśli uwielbiacie koty tak jak ja, lub po prostu je tylko lubicie, to bardzo polecam Wam tę książkę, z pewnością będziecie nią zachwyceni! Jeśli też koty są Wam obojętne lub wydaje Wam się, że ich nie lubicie, to również polecam Wam tę książkę, jestem tego pewna, że po przeczytaniu opisanych w niej historii z pewnością polubicie te słodkie stworzenia. Mnie nie pozostaje już teraz nic innego, jak tylko sięgnąć po kolejną część tej wspaniałej serii „Kot pierwszego kontaktu".

Odbyłam świetną podróż ze Zbigniewem Rokitą "Siódemką", tramwajem przez Aglomerację. Mało znam Śląsk, dzięki tej książce i wcześniejszej "Kajś" mam poczucie, że moja wiedza o tym regionie wzbogaciła się. Autor bardzo ciekawie, zatrzymując się na kolejnych przystankach, opowiada o przeszłości i teraźniejszości swoich rodzinnych stron. Wiele tu wciąż białych plam, o powstaniach śląskich, o plebiscycie, o roku 1945. Pisze Rokita i o tym, co ważne dziś, o kwestiach związanych z językiem śląskim, o likwidowanych kopalniach. Włącza fragmenty swoich utworów. Emocjonalnie opisuje mecz Szombierek czy grę Lucasa Podolskiego w Górniku. Podkreśla silną więź ze Śląskiem, akcentując ją w ostatnim zdaniu: "Nie chcę się chwalić, ale jestem ze Śląska".

„Wojownicy z pól ryżowych. Historia samurajów” autorstwa Pierre-François Souyri (Wydawnictwo Znak Horyzont). Książka otrzymana w ramach współpracy barterowej. Souyri obala mit idealnych samurajów, pokazując ich jako ludzi uwikłanych w przemoc i politykę. Jednocześnie przedstawia ich przemianę - od wojowników do elit kulturalnych i urzędniczych, które współtworzyły japońską tożsamość. Przed rozpoczęciem lektury byłem na rozdrożu. Z jednej strony uwielbiam wszystko, co związane z Japonią - historię, samurajów, rōninów czy shinobi - z drugiej natomiast nie przepadam za książkami historycznymi. Dlatego długo zwlekałem, ale gdy już zacząłem czytać, szybko dałem się wciągnąć. Autor rzeczywiście spełnia obietnice z blurbu - skutecznie zburzył moje wyobrażenie o tych japońskich wojownikach. Miałem ich za wzór honoru, lojalności i czystości zasad, tymczasem okazuje się, że - jak wszędzie - byli ludźmi niejednoznacznymi, kierującymi się różnymi motywacjami. Z dużym zainteresowaniem śledziłem historię przemian samurajów - od pierwszych zbrojnych w Japonii aż po ich kres. Souyri porusza wiele kluczowych zagadnień: początki państwa, bushidō, honor, lojalność, seppuku, najazdy mongolskie, wojny domowe, system siogunatu czy postacie takie jak Oda Nobunaga. Szczególnie interesująca była dla mnie zmiana postrzegania Japonii - z całkowicie odrębnej cywilizacji na kraj, który w dużej mierze wykształcił się poprzez oddzielenie od wpływów Chin. Choć dziś to oczywiście w pełni autonomiczne państwo, ten historyczny kontekst zrobił na mnie duże wrażenie. „Wojownicy z pól ryżowych” to dobrze wyważona książka między publikacją naukową a popularnonaukową. Jest przystępna i wciągająca, ale nie przytłacza nadmiarem szczegółów, np. drobiazgowymi opisami bitew. Fanom historii i kultury Japonii zdecydowanie polecam tę pozycję. To ciekawy punkt zwrotny w postrzeganiu samurajów jako grupy społecznej. Ode mnie solidne 7/10. Ocena nie jest wyższa raczej z własnych preferencji co do tego typu literatury.

Zakochałam się w tej książce. Autorka dzieli się pasją do Japonii opisując część swojego życia. Jest to taka pamiętniko-autobiografia, którą się czyta bardzo płynnie i wygodnie. Ekscytacja widniejąca w książce i mi zaczęła się udzielać, na tyle, że sama chętnie wróciłabym do nauki japońskiego. Informacji o Japonii, to co zwiedziła autorka, czego się dowiedziała, jest dużo, dzięki czemu można dowiedzieć się sporo ciekawostek o tym kraju. Bardzo polecam się zapoznać nie tylko fanom Kraju Kwitnącej Wiśni, ale też osobom, które doceniają dobrze napisaną książkę

6 sierpnia 1945 roku tuż po godzinie 8 rano. Jesteś w Hiroszimie, między jej mieszkańcami. Zaczyna się kolejny, wydawałoby się, zwykły dzień. Ten reportaż jest napisany w taki sposób, że czujesz się jak pełnoprawny uczestnik lub uczestniczka tych wszystkich wydarzeń, jakbyś był lub była między mieszkańcami miasta dokładnie w momencie, kiedy została na nie zrzucona bomba atomowa. Przerażające obrazy spisane w wyjątkowo dobry sposób. I ten stoicki do bólu sposób przyjmowania cierpienia przez Japończyków.

„Ćwiczenia z dysonansu” Tomasza Stawiszyńskiego to zbiór tekstów pełnych refleksji, w których autor przygląda się współczesnemu światu. Zwraca uwagę na jego rozpad, zauważa sprzeczności oraz narastające napięcia społeczno-polityczne. Tytułowy dysonans, który również znajdziemy w samych tekstach autora, odnosi się do stanu, w którym na co dzień przychodzi nam żyć i funkcjonować. Stawiszyński pokazuje, że chcemy czy nie, jesteśmy zawieszeni w przestrzeni sprzecznych narracji, wartości i przekonań, a próby ich uproszczenia często prowadzą do intelektualnego zakłamania. Zamiast unikać dyskomfortu z powodu postawionych pytań, autor zachęca, by się nad nimi pochylić i potraktować je jako punkt wyjścia do przemyśleń. Eseje zawarte w książce poruszają wiele różnych tematów: od kultury popularnej i polityki, po zjawiska społeczne oraz mechanizmy psychologiczne wpływające na nasze postrzeganie świata. Stawiszyński analizuje m.in. fascynację teoriami spiskowymi, potrzebę silnych autorytetów czy skłonność do moralnych uproszczeń, co z punktu widzenia psychologii nie jest wcale takie dziwne. Autor zaprasza czytelnika do wspólnej refleksji nad rozkładem wartości i kondycją dzisiejszego świata. "Ćwiczenia z dysonansu" nie zaliczają się do lektur lekkich i przyjemnych. Czasem wręcz wkurzy i wywoła poczucie silnego dyskomfortu. Autor celowo nie podaje jasnych konkluzji oraz pozostawia furtkę do snucia rozważań. Czytelnik kończy lekturę z poczuciem niepokoju bo zdaje sobie sprawę, że świat jest bardziej skomplikowany, niż chcielibyśmy przyznać. Dla jednych może to być wada, dla innych największa wartość tej publikacji. „Ćwiczenia z dysonansu” można polecić osobom, które czują zmęczenie uproszczonymi narracjami i jednoznacznymi podziałami na „dobre” i „złe”. To książka do powolnego czytania, odkładania i wracania do wybranych fragmentów. W czasach, gdy coraz częściej oczekuje się od myślenia szybkości i jednoznaczności, książka Stawiszyńskiego proponuje coś przeciwnego: uważność, intelektualną pokorę i gotowość do życia z dysonansem. I dlatego dla mnie jest tak wyjątkowa.

Ciężko oceniać treść przez pryzmat narzuconej formy i traumatycznych przeżyć autora. Przez całą lekturę rzuca się jednak w oczy brak jednoznacznej identyfikacji agresora. Zdarzenia są opisywane, jak gdyby bomby zrzucane były dosłownie z nieba. Niczym zjawisko pogodowe, które trzeba przeczekać. Neutralna narracja dziwi tym bardziej, że autor wyraźnie odnosi się co do swojej przynależności etnicznej. Naturalnym wydawałoby się bowiem napiętnowanie sprawcy w obliczu bezradności wobec wszechogarniającego cierpienia, szczególnie przy tak emocjonalnym tonie całej pozycji.

Kupiłem tę książkę właściwie tylko po to, żeby podbić wartość zamówienia i skorzystać z darmowej dostawy. Innymi słowy, trafiła w moje ręce zupełnie przypadkiem. Pomijając jednak te okoliczności, książka okazała się świetna. Doskonale obrazuje przestymulowane bagno, w jakim funkcjonuje współczesny człowiek. Warto ją przeczytać choćby po to, by lepiej chronić swoje dzieci przed pokusą nadmiernej stymulacji.

Książka, którą łatwo i szybko się czyta. Szkoda, że nie było w niej więcej smaczków i ciekawostek o Japonii. Jeśli to czyjaś pierwsza przeczytana książka o Kraju Kwitnącej Wiśni, to pewnie można z niej sporo wyciągnąć, jednak jeśli trochę się "liznęło" już w temacie Japonii można się na niej nieco zawieść. W książkach tego typu lubię różnego rodzaju fotografie, tutaj mi tego zabrakło. Wiele nawiązań do filmów autora na YT które nagrał na przestrzeni lat, więc można książkę rozszerzyć o ich obejrzenie.

Bardzo ciekawa analiza lektur do szkół podstawowych pod kątem tego, jak się pokazywane w nich postaci kobiece. Autorka pisze wnikliwie i z pazurem, choć czasem idzie za daleko (nie, Nel nie mogłaby być tak sprawcza jak Staś, bo ma osiem lat, a on 14, po prostu). Najbardziej zasmuciły mnie fragmenty dotyczące książek z XXI wieku. Myślałam, że będzie lepiej...

Zagraniczne podróże wymagają porządnego przygotowania. Choć są takie osoby, które lubią wycieczki w ciemno, większa część podróżników nie lubi być negatywnie zaskakiwana przez obcy kraj. Jednym z takich miejsc, które wręcz zmuszają nas do odpowiedniej organizacji jest Japonia. Zupełnie inna kultura i obyczaje. A jeśli planujecie odwiedzić Krainę Kwitnącej Wiśni, to jako pierwsza na myśl przychodzi jej stolica. To z czym możemy się tam spotkać doskonale pokazuje Tokio. Mały atlas hedonistyczny. Opracowanie wydawnictwa Znak, najprościej rzecz ujmując, pozwala nam przygotować się na podróż do stolicy Japonii. Twórcy książki stawiają przy tym na miejsca i atrakcje, które podróżnikom sprawią jak najwięcej przyjemności. Starają się jednocześnie pokazać nam różnorodność Tokio i całą gamę możliwości jakie miasto oferuje przybyszom ze wszystkich stron świata. Już samo wydanie robi bardzo pozytywne wrażenie. Twarda oprawa, wysokiej jakości zdjęcia i ponad 250 stron lektury. Tokio. Mały atlas hedonistyczny to ilustrowana książka podróżnicza, która w precyzyjny i przejrzysty sposób daje nam możliwość przeniesienia się w naszej wyobraźni w miejsca, które później będziemy chcieli zobaczyć na żywo. Johann Fleuri i Pierre Javelle udało się idealnie oddać sedno tego tytułu. Książka stanowi subiektywny wybór autorów. Jeśli mieliście już okazję być w Tokio, ale planujecie ponowną podróż, niekoniecznie musicie znaleźć tu miejsca, które już odwiedziliście i wam się spodobały. To jednak sprawia, że lepiej wczuwamy się w specyficzny klimat Tokio, które w naszych oczach staje się wtedy jeszcze bardziej fascynującym miejsce. Tokio. Mały atlas hedonistyczny zaprasza nas na spacer po najbardziej popularnych dzielnicach miasta takich jak Shinjuku, czy Shibuya, aż po zdecydowanie mniej oczywiste miejsca. Pokazuje nam pełne spektrum możliwości japońskiej stolicy – małe, kameralne uliczki, majestatyczne wieżowce, kapsułowe mieszkania, czy gorące łaźnie. Widzimy jak nowoczesność miesza się z tradycją, często w bardzo oryginalny sposób. Co ważne, opracowanie naprawdę sprawia, że lepiej rozumiemy kulturę panującą w Japonii, co jest naprawdę istotne przed odwiedzinami tego kraju. Johann Fleuri umiejętnie przemyca informacje na temat sztuki, historii, tradycji i obyczajów, które pozwalają nam na dobre zrozumienie Japończyków i ich zachowań w różnych miejscach i sytuacjach. Gdzie zjeść, a gdzie odpocząć? Jakie rozrywki dla ciała, a jakie dla duszy oferuje nam Tokio? Jakie aspekty historii kraju warto poznać? Gdzie czekają na nas najpiękniejsze krajobrazy? Na te wszystkie pytania Tokio. Mały atlas hedonistyczny powinien dać wam odpowiedź, co nie oznacza, że w wyczerpujący sposób przedstawia on potencjał stolicy. Co istotne, całość jest przepięknie zilustrowana. Zobaczycie tutaj setki dużych, klimatycznych zdjęć. Będziecie mieli do czynienia z rozkładem, który sprawia, że kartkujesz jak opracowanie jak album. Nie ma tutaj jednak szczegółowych adresów, czy map. Jeżeli liczycie zatem na to, że książka pozwoli wam zaplanować absolutnie każdy krok waszej podróży, to powinniście rozejrzeć się za uzupełniającą lekturą. Tokio. Mały atlas hedonistyczny to jednak idealna pozycja do tego, by wasze plany nabrały konkretnych kształtów. Pozwala nam rozmarzyć się nad wycieczką w to egzotyczne miejsce, a zarazem rozpocząć jej urzeczywistnianie. Pod tym względem zdecydowanie was nie zawiedzie.

Jakim cudem nie słyszałam o tej książce pół roku temu, gdy miała premierę? Nie wiem. Ale mignęła mi ostatnio u kogoś (nie pamiętam u kogo! 😔) na insta i wpadło na TBR. Temat jest dla mnie szalenie ciekawy, jednak reportaż jest bardzo krótki. Chciałabym poczytać więcej. Tylko jedna rozmówczyni dla mnie opowiadała wyjątkowo... dziwne rzeczy. Poza tym wiele cennych spostrzeżeń.

Zbiór felietonów Marcina Wichy pisanych dla Gazety Wyborczej w latach 2015-2018. Czytałam z nostalgią zarówno z tęsknotą za świetnym autorem jak i problemami tamtych czasów sprzed pandemii i wojny. Widać w tym zbiorze ogromną dbałość autora o szczegół w tekście, każde zdanie ma swoją melodię i dokładnie tyle słów, ile trzeba oraz troskę o staranne projektowanie codziennych rzeczy (szkół, czcionki, obiektów publicznych). Swoimi celnymi uwagami obnaża paradoksy codziennego życia w sprawach pozornie drobnych (niemiecka czcionka używana przez nacjonalistów) ale tak naprawdę, one składają się na rzeczy wielkie (miś Paddington a kwestia imigracji, design jako świadectwo szacunku do ludzi i element budowania demokracji). Ciekawe, co Wicha napisałby w 2026 roku...

Dzisiaj kilka słów o książce, którą przeczytałam już jakiś czas temu. "Japonia. Kraj możliwości" Zofii Jurczak @podrozepokulturze.pl to reportaż i przewodnik po Kraju Kwitnącej Wiśni w jednym. Autorka porusza w nim wiele tematów, m.in. architektura i zabytki, wyjątkowe wyspy, zrzucenie bomb atomowych na Hiroszimę i Nagasaki, erotyka, kąpiele, toalety, pociągi czy kuchnia japońska. Bardzo dużo informacji, historii, ale i ciekawostek, które się chce czytać. Zofia Jurczak potrafi zaciekawić czytelnika, mimo że czytałam już trochę książek o Japonii. Mnie spodobała się przywołana historia o wojnach o odchody pomiędzy mieszkańcami dwóch miejscowości 😉 Niektóre rozdziały odesłały mnie do innych książek - już wypożyczone z biblioteki czekają na swoją kolej🙂 Sporo cytatów, bogata bibliografia - choć brak przypisów w tekście. Żałuję, że fotografii jest niewiele i tylko czarno-białe. Serdecznie polecam zainteresowanym Japonią historyczną i współczesną ❤️