Ogród Kamili

Mini książka, która w zamyśle miała chyba być ostatnią częścią. Skończyłam, przypomniałam sobie, mogę zatem wziąć się za kontynuację Niesamowite jest to, że autorce udali się napisać w sumie 4 książki o niczym. Gdyby wywalić niepotrzebne opisy i przemyślenia, cała seria zmieściłaby się właśnie w formacie " Szczęścia w cichą noc" Zdecydowanie najciekawsze są tu przepisy kulinarne Biorę się za część czwartą. Ciekawe czy tam coś będzie się działo

Jakąż wyjątkową przyjemność daje poznawanie tej książki na blisko miesiąc przed oficjalną premierą, po dwóch poprzednich Zgoda na szczęście to kropka nad „i” jaką można sobie tylko wymarzyć. Znalazłem miłe odniesienie dla zarówno tej książki, jak też dwóch poprzednich, bez których ta nie będzie pełną, szczerą opowieścią.  - Przesypując pomiędzy palcami miałkość świata, czasem zupełnie przypadkiem zostaje w dłoni malutki kamyk Szczęścia… -  słowa, o które swego czasu sam się pokusiłem w tym konkretnym odniesieniu stają się mottem przewodnim życiowych poszukiwań Hani i Mikołaja. W pełnym spojrzeniu do odkrycia w poniższym linku: https://bit.ly/1001ksiazek

Jest 1.20 w nocy,za 2 dni audyt w firmie,a ja właśnie skończyłem książkę Pani Magdaleny.Jestem zachwycony,to moja 2 ksiazka autorki i śmiało mogę napisać,że jest świetna.Główna bohaterka pod wpływem chwili,szukając zmiany,celu w swoim życiu kupuje dom.Ukazanie przez pisarkę jej losów,jak również innych bohaterów tej książki jest niezwykle ciepłe,pełne miłośći,radośći,wzruszeń,ale i też smutku,niedomówień,zdrady,i kłamstwa.Jednak,mimo tego książkę czyta się niesamowicie szybko,nie nudziłem się ani chwili.Polecam.

To już druga część z serii kwiatowej. Kolejne losy bohaterek Gosi która po wypadku w metrze nie umie poradzić sobie z traumą ale jest szansa osoba która pomogła jej przetrwać w tunelu pojawiła się przypadkiem na Gosi drodze czy to pomoże jej wrócić do normalnego życia. Kamili która zostanie postawiona przed bardzo ciężkim egzaminem w sowim życiu czy da radę utrzymać miłość jej i Łukasza. I Julii która zamieszkała na ulicy Leśnych Dzwonków. Książka wciąga od pierwszej strony a po przeczytaniu ostatniej chce się sięgnąć po następny tom.

Kolejna pozycja autorstwa p.Kalicińskiej już bez wyraźnej fabuły .To raczej zbiór opowieści o ludziach dla których smaki dzieciństwa wyznaczają czas beztroski.Tu pochylamy się wraz z nimi nad aromatycznymi zupami, wytrawnymi przetworami, a wszystko ma swojego głównego bohatera. Jedno jest pewne przy tej lekturze stajesz się głodny... :)

Kolejna a zarazem ostatnia część sagi. Jest to kontynuacja losów bohaterów. Julia odziedzicza domek na odludziu czy to będzie jej miejsce gdzie zostanie na zawsze. Czy Gosia pogodzi się ze stratą najbliższej osoby i czy pozwoli sobie zaufać i pokochać na nowo., czy Kamila na dobre rozgości się w Sasance.

Autorkę odkryłam niedawno dzięki poleceniu jednej z bookstagramek. Jej styl, opisy, narracja i bohaterowie są dla mnie balsamem literackim. Czytając Kameliowy ogród bawiłam się bardzo dobrze, do końca nie wiedząc co się wydarzy. Mnie się podoba, sięgnę po kolejne książki autorki. Polecam!

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i od razu trafiłam na historię pełną emocji. To typowa kobieca powieść obyczajowa z nutką tajemniczości i zagadek, którą czyta się naprawdę przyjemnie. Poznajemy losy Marty i Rafała oraz ich dorastających bliźniąt, Rozalii i Kajetana. Niestety Rafał w pewnym momencie się zapomniał i wszystko się posypało. Po tym, co zrobił, Marta podejmuje decyzję o rozwodzie i zostaje sama z codziennymi problemami. A tych jej nie brakuje, trudna praca, wymagająca i wszystkowiedząca matka, siostra, która bardziej bierze niż daje… W pewnym momencie czuć, jak bardzo Marta jest tym wszystkim przytłoczona. I chyba właśnie wtedy zaczyna się coś zmieniać. Postanawia w końcu zacząć żyć po swojemu, tak, jak jej dobrze. W jej życiu pojawia się też ktoś… tajemniczy Szymon, który daje jej wsparcie, choć tylko online. Podczas czytania były momenty, kiedy się uśmiechałam, ale też takie, które mnie irytowały. Bardzo kibicowałam Marcie i trzymałam za nią kciuki do samego końca. To ciepła, życiowa historia, w której wiele osób może odnaleźć kawałek siebie. Zdecydowanie polecam 💛🩷🌸

Powieści obyczajowe to rodzaj książek, które dość łatwo zepsuć. Wystarczy temat, który zostanie poprowadzony zbyt lekko albo też naiwna akcja. Zawsze podchodzę do nich z pewną obawą – chyba, że sięgam po sprawdzonych autorów, np. Jodi Picoult lub Richard Paul Evans. Na dodatek książki z serii „Leniwa Niedziela” nie wywarły na mnie oszołamiającego wrażenia. Przed „Szczęściem w twoich oczach” Caroline Leavitt stało, więc trudne zadanie. Isabelle oraz April to dwie kobiety żyjące w jednym mieście, których drogi możliwe, że przecięły się, gdy robiły zakupy w tym samym supermarkecie lub spacerowały po plaży. Do pewnego dnia nie miały o sobie świadomości. Każda z nich prowadziła swoje życie. Isabelle żyła u boku Luka i pracowała w studiu fotograficznym. Jej życie wydawało się ułożone do momenty, gdy dowiedziała się, że mąż ma kochankę i na dodatek będzie miał z nią dziecko. Postanawia odejść od niewiernego mężczyzny i ta podróż zmienia jej życie na zawsze… April ma męża Charliego i synka Sama. Pracuje, jako kelnerka i lubi swoją pracę. Całą swoją energię koncentruje na tym, aby życie jej syna, który ma astmę było jak najłatwiejsze i najmniej odbiegało od życia rówieśników. Charlie myślał, że są szczęśliwi. Nigdy nie podejrzewał, że jedna kłótnia może doprowadzić żonę do ucieczki… Ucieczki, która zmienia życie jego oraz syna raz na zawsze. „Szczęście w twoich oczach” to książka dość specyficzna, ale jednocześnie zwyczajna. Myślę, że w pewien sposób jest również magiczna. Dwie kobiety, dwie rodziny, które żyły w jednym mieście połączył tragiczny los. Los, który pozostawił pytanie: Dlaczego ona, a nie ja? Bez żadnej odpowiedzi. Isabelle oraz April to zupełnie dwie różne bohaterki. Widać to od razu po ich życiach rodzinnych. Isabelle nie ma udanego małżeństwa, problemy w kontaktach z matką. April jest żoną i matką, czyli ma wszystko, czego pragnie Isabelle. April lubi swoją pracę, a Isabelle czuje, że się dusi w małym miasteczku i nierozwojowym studiu fotograficznym, w którym pracuje. Chociaż, gdy poznamy historię lepiej i dobrniemy do jej końca jesteśmy też wstanie stwierdzić, że bohaterki miały również cechy wspólne. Na początku nie bardzo przypadła mi do gustu Isabelle, bo wydawało mi się osobą wiecznie narzekającą i z niczego niezadowoloną. Z czasem jednak, gdy poznałam bliżej April to właśnie matka Sama zaczęła być dla mnie tą bardziej irytującą. Jej zachowanie było kompletnie absurdalne. Nie rozumiałam jej zachowania, jako matki i tego, co chciała zrobić własnemu dziecku. Odniosłam wrażenie, że ona i Charlie za szybko wzięli ślub, że April była po prostu niedojrzała. Kochała syna, bo poświęcała wszystko żeby wyleczyć go z astmy, ale to, co chciała zrobić było bardzo egoistyczne. Caroline Leavitt stworzyła powieść o tym jak ludzie radzą sobie z żałobą, ale również jak wygląda życie osób, które przeżyły wypadki samochodowe. Byłam wstanie poczuć strach Isabelle po wypadku, gdy wsiadała do auta. Rozumiałam pragnienie Sama. Postać chłopca była najbardziej realistyczna. Byłam nim oczarowana. Tym jak się zachowywał i jego dziecięcą wiarą. Czasami tęsknie za tymi dziecięcymi marzeniami i wiarą, że wszystko jest możliwe. Oczywiście każdy również inaczej przechodzi żałobę, ale pokazane jest to, że rodzice nie mają czasu na zbyt długie bycie w strefie straty. Szybko muszą się ogarnąć, bo czekają na nich dzieci. Trochę pewnie Wam zdradziłam z treści, ale trudno jest przy tej książce tego nie zrobić. Zakończenie książki bardzo mnie zaskoczyło. Spodziewałam się czegoś innego. Miałam też zupełnie na coś innego nadzieję. Jednak, gdy piszę tę recenzję kilka dni po przeczytaniu „Szczęścia w twoich oczach” uważam, że jest ono dobre i pasujące do treści. Nieprzesadzone, ale realne. Moim jednym zarzutem jest to, że momentami książka jest zbyt nużąca. Ciężko się też w nią wchodzi. Osobiście polecam i jest to jedna z lepszych książek z serii „Leniwa Niedziela” jakie do tej pory przeczytałam. Warta uwagi i warta, żeby o niej mówić. Nie jest łatwa, ale porusza ważny temat. Proszę czytajcie tę książkę! "Możesz hojnie obdarowywać innych troską i miłością. Możesz przestrzegać wszystkich przykazań, które uważasz za słuszne, a świat mimo to daje ci po głowie. Nie ma przyczyny i skutku. Nie ma żadnej karmy." ~ Caroline Leavitt, Szczęście w twoich oczach, Warszawa 2013, s. 85-86.

Do książki podchodziłam z dużą rezerwą... zaskoczyła mnie bardzo pozytywnie. Ciekawie i wnikliwie przedstawiony portret osoby zmagającej się ze zwatpieniem w swoje możliwości, utratą wiary w siebie oraz drogą do ich odzyskania. Porusza ważne tematy, a mimo to napisana w takim lekkim stylu, co sprawia że przyjemnie się czyta.

Bohaterce tej historii nic nie zostało oszczędzone. W młodości odejście ojca, alkoholizm matki. Potem małżeństwo, zdrada męża z najlepszą przyjaciółką i chęć zakończenia życia. Decyzja o wyjeździe i zaczęcie na nowo z czystą kartą, bez angażowania się w żadne relacje. Potem wizyta w hospicjum i lekcja pokory. Okazuje się, że obok są również niedoskonali ludzie, ale dający wsparcie i życzliwość. I refleksja, że można obrażać się na życie ale czy zawsze warto? To nasze wybory decydują, czy nas coś omija czy damy sobie szansę. Warto przeczytać. Polecam.

Kolejna część z serii Malownicze, która mnie wciągnęła. Mało tego, sprawiła, że cały weekend szukałam na olx wszystkich książek z tej serii. Niespodziewane zakończenie, które czytałam przed snem, sprawiło że nie mogłam zasnąć. Jak zawsze świetnie napisana powieść. Od razu sięgam po kolejną.

Na powieść "Dom na plaży" miałam ochotę już od jakiegoś czasu. Piękna historia,która toczy się w czasach II wojny światowej na słonecznej wyspie Bora Bora. Młoda pielęgniarka Anne poznaje tam młodego i przystojnego żołnierza o imieniu Westry. Tam nawiązuje się między nimi więź. Książkę czytałam z ogromnym zainteresowaniem. Narracja jest z perspektywy Anne. Autorka porusza tu także temat oblicza przyjaźni,zbrodni i tajemnicy. Co wydarzyło się na wyspie Bora Bora tego oczywiście nie zdradzę. Zakończenie mnie zaskoczyło i poruszyło. Jest to powieść o miłości, zdradzie,ale też o wierze w lepsze jutro, że nadejdzie lepszy czas. Autorka potrafi pisać pięknie i wzruszająco. Jej książki zostawiają w sercu trwały ślad. Sama bym chciała się znaleźć na wyspie Bora Bora i Tahiti.Polecam i czekam na kolejne książki Sarah Jio.

Czytając tę książkę po raz pierwszy byłam nią totalnie zauroczona. Teraz, kiedy wróciłam do tej historii po latach, czuję, że zachwyciła mnie jeszcze mocniej. To jedna z tych lektur, które dojrzewają razem z czytelnikiem, odkrywając za każdym razem coś nowego, głębszego, bardziej poruszającego. "Jajko z niespodzianką" to nie tylko powieść obyczajowa, ale przede wszystkim opowieść o życiu - jego słodyczy i goryczy, o nadziei, która nie gaśnie nawet wtedy, gdy wszystko zdaje się iść nie tak. Agnieszka Krakowiak-Kondracka z ogromną wrażliwością pokazuje zwykłych ludzi w niezwykłych momentach - pełnych emocji, wyborów, wzruszeń i zaskoczeń. Wracając do tej historii po latach, miałam wrażenie, jakbym spotkała dawnych przyjaciół - trochę innych, trochę dojrzalszych, ale wciąż bliskich sercu. Ujęła mnie lekkość stylu, poczucie humoru, które przeplata się z refleksją, i to ciepło, które otula między wierszami jak ulubiony koc w zimowy wieczór. To książka o tym, że życie, jak tytułowe jajko z niespodzianką, potrafi zaskakiwać. Czasem łzami, czasem śmiechem, ale zawsze czymś, co warto przyjąć z otwartym sercem. Jeśli szukacie historii, która nie tylko bawi, ale i zostaje w pamięci na długo, sięgnijcie po tę książkę 🥹

W niebie na agrafce - to dla mnie książka niemal idealna. Jest zabawna, szybko się czyta, ma interesującą fabułę... Niestety dla mnie zbyt szybko się kończy. Zuzanna samotnie wychowuje synka, pracuje w banku a w wolnym czasie maluje. Na pogrzebie ciotki zaczepia ją pewien mężczyzna i od tego wszystko się zaczyna.

Gdzie uciekniesz, aby zacząć od nowa? Pewne decyzje wymagają czasu. Wiktoria bez słowa wyjaśnienia zostawiła męża, spakowała walizkę i pojechała w miejsce, które miało jej pomóc poskładać wszystko na nowo. Idealne byłyby pewnie Indie albo Toskania. Ona wybrała Chorwację. Czy podróż do Dubrownika, który zapamiętała dzięki szczęśliwym wakacjom sprzed lat, może być czymś więcej niż tylko pogonią za wspomnieniami? Pod gorącym chorwackim słońcem przecinają się losy trzech niezwykłych kobiet: Wiktorii, Jasnej i Sandry. Wszystkie szukają swojej drogi, azylu, który pozwoli im poczuć się bezpiecznie. Lekcja, jaką wspólnie przerabiają, nie jest prosta - nie da się wziąć czyjegoś przepisu na życie.

Nie mogłam się wciągnąć w tę książkę, miałam tak, jakbym nie rozumiała, co czytam. Dopiero później jakoś szło mi lepiej, już bardziej zainteresowała mnie historia Marty. Chciała ona coś zmienić w swoim życiu, no i zmieniła, ale w pewnym momencie jakby w to zwątpiła, no i tego jej zachowania nie zrozumiałam. Ale ogólnie książka mi się podobała ;)

O tom pierwszy z biblioteki,oni ładnie się tulą. I były tam mowy o Wyklętych,jeden był szpiclem UB, Tam,też była przemoc domowa,czyli coś bardzo brzydki.Mi się podobała,książka. Bo lubię główną bohaterkę ,ona czasem jest wybuchowa i ma porywczy charakter. Ale wie,czego chcę.I jak ładna przyroda tam była.

Czy tylko ja nie polubiłam Zosi i miałam ochotę palnąć ją w łeb za głupotę? I to nie jeden raz? Zosia - trzydziestolatka. Mentalnie - trzynastolatka. Ładna, zgrabna... rozpieszczona, głupia gąska. Dziewczyna z sąsiedztwa. Idealna w sytuacji, gdy ma się ochotę na seks, a chwilowo nie ma nikogo lepszego na horyzoncie, z czego skwapliwie korzystał Krzysztof. O nim można również powiedzieć wiele złego, ale jedno muszę mu przyznać - chyba jako jedyny zdawał sobie sprawę z jej intelektualnych niedomogów. Wszyscy pozostali bohaterowie byli nią zaślepieni, a połowa w niej zakochana. W zamyśle autorki Zosia miała mieć w sobie to "coś", jednak nie udało się jej tego "czegoś" ukazać. Pomimo irytujących bohaterów historia całkiem interesująca. Książkę bardzo szybko się czyta.

Takie sobie czytadło na wakacje. Ani zbyt ambitne, ani nie dające powodu do głębszych przemyśleń. Może trochę ciekawe były te opowieści Adama o plemionach zamieszkujących nasze dzisiejsze Mazury od zarania dziejów. Główna bohaterka - Zuzanna niestety mdła i bez wyrazu. Nie potrafi kreować swojej rzeczywistości, raczej płynie wartkim nurtem przeznaczenia. Przez dwa lata spotyka się z mężczyzną (Marcinem) niczym pani do towarzystwa. Przez kilka lat zwierza się innemu mężczyźnie (Olgierdowi), który okazuje się być zupełnie kimś innym. Jest mega infantylna i naprawdę nie wiem, dlaczego jej przyjaciółka uważa ją za pragmatyczną.