Oczko. Miniatury (anty)klerykalne

Jest wiele powodów, dla których trzeba przeczytać tą książkę. Bo pisze Jakimowicz z głębi swojego doświadczenia, nie jako wielki teologiczny teoretyk, ale praktyk codziennego życia Ewangelią. Raz wybrawszy ciągle wybierać musi, i wybiera, drogę prawdy i życia. O tym chce opowiedzieć. Byśmy się Bogiem zachwycili i prowadzili życie, które będzie Go chwaliło wszystkim co mamy i czego nie mamy i nie koniecznie musimy mieć. Książka zachęca co metanoi. To znaczy zmiany myślenia, wielkiej przemiany naszego umysłu. I trzeba się wyzbyć popularnego myślenia, że jak bywam zły i dotknie mnie Boża łaska to stanę się od razu dobry. Tu chodzi o coś więcej, znacznie więcej. Myśleć kategoriami nie z tego świata, choć w tym świecie żyjemy; no właśnie po to tylko, żeby światu było lepiej z nami i innym było lepiej w tym świecie. By działo się Królestwo tu na ziemi. Jeśli nie jest to obojętne dla Ciebie to przeczytaj i sam doświadcz tego co odkrywa Jakimowicz.

„Porzuć na jakiś czas kontrolę, nie stawiaj sobie celów, zapomnij o przeszłości i nie planuj przyszłości […] i zaufaj ludziom, których spotkasz na swojej drodze. […] Nawet się nie spostrzeżesz, kiedy w lekkim powiewie, promieniach schodzącego słońca, opadającym liściu, śpiewie ptaków, uścisku ręki, skinieniu głowy, delikatnym uśmiechu, krótkim spojrzeniu w oczy - dotkniesz Boga.” Krótki reportaż Patryka Świątka o odkrywaniu Boga i miłości u ludzi, którzy słabość umieją przekuwać w moc, a rezygnację w miłosierdzie. Serdecznie polecam :)

🔎 "Dla­cze­go nie umie­my przy­jąć sie­bie po pro­stu ta­ki­mi, ja­ki­mi je­ste­śmy? Co jest – to jest, czego nie ma – tego nie ma. Czemu tak trud­no nam za­ak­cep­to­wać po pro­stu praw­dę o nas sa­mych z całą świa­do­mo­ścią, że mo­że­my się jesz­cze roz­wi­nąć? Po co tak się szar­pie­my?". 🔍 Czy wiesz kim, jaki i skąd jesteś oraz do czego jesteś powołany? Ojciec Tomasz Nowak pisze o powołaniu, człowieczeństwie, rozwoju, modlitwie, akceptacji samego siebie i innych, Jezusie, pokorze, potencjale, grzechach i niedoskonałościach oraz najważniejsze - miłości, ufności i wdzięczności 💙 Jest napisana prosto, jednak nie jest to poziom o. Adama Szustaka czy ks. Piotra Pawlukiewicza - tu jest bardziej teoretycznie i poważnie / wzniośle. I... czuję niedosyt 🤷 Zabrakło mi konkretnych wskazówek i przykładów, jak teorię wprowadzić w życie... Naprawdę uważnie pozycję przeczytałam, zapisałam wartościowe cytaty, przemyślałam treść a i tak jestem w tym samym miejscu, w którym byłam przed sięgnięciem po "Poszukiwaczy Pereł"... Bardzo szkoda, ponieważ temat odkrywania siebie, swojego powołania i swoich talentów jest skomplikowany i niezwykle potrzebny 🙄 Podsumowując: nie jest to zła lektura, tylko - według mnie - nie odpowiada na pytanie z podtytułu, a bardziej opowiada o wszystkim co wymieniłam powyżej 😇 PS Książka powstała na podstawie audiokonferencji o tym samym tytule 🎤

„To przemieszczanie się w młodości wymuszała dramatyczna historia - na przykład II wojna światowa. Wyjazd do Francji był już moim wyborem. A podróż do Ameryki była o tyle sporym wyzwaniem, że jako Europejka obawiałam się, że nie odnajdę się w tamtej kulturze, że pozostanie mi obca, wręcz niezrozumiała. Odczuwałam już wtedy przywiązanie do określonych krajów, kultur i ludzi- przed wyjazdem do Ameryki też trochę podróżowałam”. (s.53.) „Życie to podróż, to ocean” z Julią Hartiwg rozmawia Artur Cieślar. Zysk i S- ka Wydawnictwo, Poznań 2014. Julia Hartwig – poetka, w rozmowie z Arturem Cieślarem, opowiada o swoim życiu, rodzinie, miastach, miejscach, ludziach, obrazach, artystach…, by móc stwierdzić, że życie jest podróżą. Konstatuje także, że: ŻYCIE NIGDY NIE MUSI BYĆ BANALNE. STAROŚĆ TO BOGATY OKRES DLA LUDZI TWÓRCZYCH. SAMOTNOŚĆ W PODRÓŻY JEST POŻĄDANYM STANEM. Z obrazów, które zrobiły na poetce niezwykłe wrażenie wymienia Velazqueza „Panny dworskie” z 1656r. (Muzeum Prado w Madrycie). Jak stwierdzi: „Mamy tu do czynienia z czymś, co w malarstwie rzadko się zdarza: malarz maluje i siebie i świat, którego jest świadkiem. To tak, jakby spotkały się ze sobą dwie całkiem różne rzeczywistości. Proszę spojrzeć na tę ciemną postać, to jest ten malarz, stoi sobie dostojnie. A w drzwiach widzimy głowy króla i królowej. Ten obraz jest naprawdę tajemniczy, …” ( s.91). Rozmowę z J. Hartwig należy czytać niespiesznie, powoli, z przerwami na refleksje nie tylko o życiu. Tekst inspirujący. Nie brakuje też miejsca na poezję: „Zrób sobie trochę więcej miejsca. Ludzkie zwierzę. Trochę więcej miejsca, dumo i godności człowiecza. Pisarz czeski Hrabal powiedział: "tyle mam wolności, ile jej sobie wezmę.” ( „Mówiąc nie tylko do siebie”) 10/10

Niezwykła ksiązka tak jak niezwykły jest jej bohater. Chyba niewiele osób może powiedzieć, że nie zna i nigdy nie słyszało o zakonniku z Tyńca. Ojciec Leon wielokrotnie dzielił sie swoją mądrością i swoim jakże pogodnym podejsciem do życia ze słuchaczami stacji radiowych oraz za pośrednictwem telewizji. Ogromna mądrość, a jednocześnie spokój i zdrowy rozsadek, to cechy charakterystyczne zakonnika, co w obecnych czasach podejście nader cenne. Ja miałam tą ogromną przyjemność spotkania na żywo O. Leona podczas krakowskich targów ksiażki kilka lat temu. Choć spotkanie nie trwało zbyt długo, to ta którka rozmowa wywarła na mnie niezwykłe wrażenie. Alfabet jest formą krotkich rozmyslań i wypowiedzi o osobach spotkanych przez zakonnika w życiu oraz o sytuacjach, które mocno zaznaczyły się w jego życiu.

Świetna książka pełna wiedzy, historii, humoru i takiego gawędziarskiego stylu. Autor w sposób nadzwyczaj czarujący opowiada nam historię zabytków, pomników i ludzi w sposób tak żywy i interesujący a przy tym niezwykle plastyczny, tak ze strony same mijają a historię przeskakują z tematu na temat samoistnie. Pięknie. Polecam dla fanów i wielbicieli Krakowa lecz i dla przyszłych odkrywców tego najpiękniejszego z miast...:)

Jest to pozycja, w której pewną przewagę ma czytelnik wierzący, gdyż wszystkie cuda opisane są w kontekście religijnym. Obowiązuje tu zasada: skoro wierzysz w Boga, to zobacz i przekonaj się, czy uwierzysz, że takich cudów dokonał. Dla mnie - piękna! Zachwyciły mnie zarówno pierwsze rozdziały, w których autor pokazał, jak wiele warunków musi spełnić planeta, aby w ogóle było na niej życie, jak również opowieści z drugiej części książki, gdzie opisane zostały uzdrowienia, nawrócenia itp. Autor zasugerował, że czytelnik powinien samodzielnie przemyśleć, czy uważa lekturę za wiarygodną, czy też nie, jednakże sam dokonał dość wnikliwej selekcji przytoczonych historii. Pod względem językowym książka wypada bardzo dobrze. Czyta się przyjemnie 😊

„Pierwszy dzień po śmierci” João Césara das Neves to krótka, ale niezwykle uderzająca refleksja nad kresami ludzkiego życia. Autor, znany z umiarkowanego i wyważonego stylu, tym razem postawił na intymną narrację, w której głos zmarłego obserwuje ukochane osoby zza zasłony śmierci. Od pierwszych stron czuje się umiejętność łączenia filozoficznej refleksji z prostym, pozornie zwyczajnym językiem – dzięki temu lektura nie przytłacza ciężarem idei, lecz łagodnie otwiera nas na pytania o sens i pamięć. Znakomicie wypada portret relacji rodzinnych: miłość, niedopowiedzenia i tęsknota przenikają się tu naturalnie i bez patosu. Choć akcja jest oszczędna, a zwroty minimalne, każda kartka niesie za sobą intensywne emocje. Jedynym zastrzeżeniem może być momentami zbyt hermetyczny ton, który wymaga od czytelnika gotowości na zadumę – nie jest to powieść „relaksująca”. Podsumowując, „Pierwszy dzień po śmierci” to lektura dla tych, którzy cenią literaturę skłaniającą do głębszego namysłu i poszukują w słowie ukojenia po stracie. Zwięzła forma i subtelny styl sprawiają, że książka długo pozostaje w pamięci.

Długo czytałam książkę Marka Bieńczyka. Wymaga bowiem uważności, namysłu, bieżącej refleksji. Mobilizowała mnie do sprawdzania pojawiających się, niestety często nieznanych mi, nazwisk autorów i tytułów. To nie tylko pisarze, poeci, także malarze, aktorzy, muzycy. Pisze Bieńczyk pięknym językiem i z wielką erudycją, nie tylko wprost o literaturze, ale i o np. gestach, przywołując nawet przypominany ostatnio często gest Kozakiewicza. Zdania przenikają się, przechodząc od spraw zwykłych, właśnie wspomnianych gestach, do literatury, muzyki, filozofii. Autor zatrzymuje się i niemalże pochyla nad kreacją francuskiej aktorki Dominique Sandy w filmie "Łagodna". Analizuje detale jej twarzy, przypominając przy okazji okrągłe lusterka z fotografiami idoli swej młodości. Są tu Pola Raksa, Dalida czy Halina Kunicka. Za moment przytacza wiersz Herberta pt. "Dalida". Najlepiej poczułam się w rozdziale poświęconym "książkom pierwszym". Znalazłam tam autorów, których powieści i ja czytałam z dużym przejęciem: Adam Bahdaj, Aleksander Minkowski, Edmund Niziurski. Zwłaszcza ten ostatni i jego "Sposób na Alcybiadesa" - to była jedna z moich ulubionych książek; pozbawiona okładki, z rozpadającymi się stronami, wciąż stoi na półce. Ciamciara, Słaby, Zasępa, Wątłusz, poszukiwania sposobu na "gogów"- to była naprawdę wspaniała lektura. Pisze Bieńczyk, że bohaterowie "przemawiają tu prześmieszną, ale świetną polszczyzną, w której tony wysokie mieszają się z niskimi" - pełna zgoda. Dalej stwierdza: "Po szkolnych, dziecięcych latach tylko Zgrywa przesyła z przeszłości tęskne wezwanie". Do tęsknoty pasują ucieczki i to do nich płynnie przechodzi w kolejnych tekstach; od "wyjścia Czejenów", włóczącego się Humberta Humberta z "Lolity", znikającej na jedenaście dni Agaty Christie czy uciekającego z Syberii Rufina Piotrowskiego. Nad tekstami unosi się duch Marcela Prousta. To do jego dzieła "o poszukiwaniu straconego czasu" często nawiązuje. Trochę mi wstyd, ale nie czytałam. Znam tylko małe fragmenty, w tym ten, chyba najsłynniejszy, o magdalence. W eseju "Żółta ściana" nawiązującym wprost do Prousta i jego dzieła skupia się Bieńczyk na obrazie Vermeera "Widok Delft", "najpiękniejszym obrazie świata". Obejrzałam reprodukcję, rzeczywiście robi wrażenie, ale skoncentrowałam się też na analizowanej w tekście "żółtej ścianie", która stanowi w nim istotę rozważań. Oglądałam obrazy Edwarda Hoppera, którym też poświęca sporo uwagi, powtarzałam za Bieńczykiem pytania, na które być może szuka odpowiedzi kobieta przedstawiona na plakacie "Morning Sun": "Co się zdarzy?, Czy coś się jeszcze zdarzy?, Czy może lepiej, żeby się nie zdarzyło?" Obok Prousta powracają w książce Olga i Dawid. Są na początku, wieńczą koniec, czasem zjawiają się w środku. Kim są? Autor w jednym z wywiadów nazywa ich swoimi przewodnikami. To bliskie mu osoby, Dawid to świadek Zagłady. Bieńczyk z ich pomocą, jak mówi prowadzący rozmowę Maciej Robert, "przekracza gatunkowe ramy eseju i przesuwa się ku prozie". To bardzo wymagająca proza, warto się zatrzymać na niej na dłuższy czas dla pięknego języka, wielu estetycznych doznań, melancholijnej tęsknoty za tym, co minione, utracone i co wciąż trwa - zaklęte w słowach, w literaturze, w muzyce, w obrazach, gestach.

Jerzy Illg - redaktor naczelny Wydawnictwa Znak, prowadzi na przestrzeni prawie trzydziestu lat rozmowy z poetami i artystami, z którymi był lub nadal jest zaprzyjaźniony. Rozmowy te są dosyć powierzchowne. Nie ma w nich filozofii życia czy psychologicznego elementu. Dotykają głównie nurtów twórczości i wszystkiego, co z nimi związane. Poezja, słowo, interpretacja. Czysty artyzm. Powiązanie artystów, ich przyjaźń i często wspólna droga zawodowa. Czy owe rozważania są przystępne? To zależy, na którego bohatera się trafi i czy przemówi on do nas w taki sposób, w jaki tego oczekujemy. "Polska Muza" Josifa Brodskiego, laureata nagrody Nobla w dziedzinie literatury - Zofia Ratajczakowa, profesor psychologii i zarazem dziekan tegoż wydziału, w całym rozdziale opisuje tylko i wyłącznie swojego przyjaciela. Identyczna sytuacja jest z Natalią Gorbaniewską, legendarną rosyjską poetką i dysydentką. I w tym przypadku nie rozumiem, dlaczego postać samej poetki blednie na rzecz innego artysty. Jest też wywiad z samym Josifem Brodskim. Rozmowa z Czesławem Miłoszem, trochę ogólnikowa, chociaż niewątpliwie wysokich lotów. Natomiast przy Wisławie Szymborskiej poczułam niedosyt. Nie wiem czy któraś z konwersacji w każdym calu mnie zadowolila. Są one na pewno interesujące i przekazują czytelnikowi to co miały w zamierzeniu, jednak mój osobisty odbiór zakomunikował mi, że czegoś zabrakło...czegoś co wciąga i do samego końca nie chce puścić.

Stasiuka nikomu specjalnie nie trzeba przedstawiać, to jest już w pewnym sensie literacka legenda i klasyk. Ja regularnie wracam do jego książek, potrzebuje jego dystansu, ironii i, jak niemodnie by to zabrzmiało, mądrości. Nie ze wszystkim muszę się zgadzać, ale jednak cenię sobie jego perspektywę. On nie wpada w łatwe przegródki naszego stadnego bytowania, jest raczej jak kamień w bucie, który u jednej strony uwiera bardziej, a u innej trochę mniej, ale generalnie żadnemu stadu nie chodzi się z nim wygodnie. Te dialogi są bardzo dynamiczne, treściwe i po lekturze w dwa wieczory miałem niedosyt, bo miałem wrażenie, że sporo treści musiano wyrzucić, ale i tak zostało dużo perełek. Ja w moim materiale po prostu niektóre cytuje z niewielkim komentarzem. Książkę warto nie tylko przeczytać, ale czytać i smakować, szczególnie jesienią jest to przydatna lektura. Na pewno będę do niej wracał przy okazji omawiania Haupta, czy Wykopu. Stasiuk, jak Witkacy sprawia, że rozumiem okalającą mnie rzeczywistość, nawet jeśli się z nią niespecjalnie zgadzam, czy godzę. Tyle. Dziękuję za uwagę. Niedługo mam zamiar wziąć na tapet Wschód Stasiuka, który zaraz po jego wydaniu wbił mnie w ziemię.

Mądra książka będąca zapisem rozmów ojca Tomasza Nowaka i Magdy Frączek o relacjach córki i ojca. Punktem wyjścia są historie biblijne, w większości pokazujące kalekie relacje córek i ojców i na podstawie tych historii autorzy rozmawiają o tej szczególnej relacji ojca i córki. Jako ojciec córki przeczytałem tę pozycję z prawdziwym zainteresowanie, choć nie powiem, żebym odkrył jakieś rewelacyjne prawdy o tym jak być ojcem dla swojej córki. Tym niemniej polecam bo czyta się bardzo przyjemnie.

Wojciech Pszoniak zostal stworzony do przeczytania tych opowiadan... Do wielu innych rzeczy zapewne tez, ale ciesze sie, ze to wlasnie on przeczytal dodal swoje wyczucie i interpretacje. Same opowiadania sa szczerym obrazem swiata w oczach wrazliwego chlopca, mlodzienca i mezczyzny... Wojna i jej okrucienstwo... Obludny swiat zaczyna uwierac kiedy zedrze sie z niego klamstwo, do ktorego jestesmy przyzwyczajani od dziecka. Brak logiki w jedzeniu ryb na swieta, kluje jak sztylet. Bol i smutek, a jednoczesnie zachwyt drobiazgami i rzeczami tak ulotnymi jak wymiana spojrzen to zestawienie poetyckie i niepowtarzalne. Ja rowniez nieraz mialam ochote podazyc za jakims spojrzeniem. Nie odwazylam sie jednak...

Powieść oparta na faktach. Trochę dziwny twór, bo przeziera dydaktyzm powieści dla młodzieży (którego nota bene młodzież nie lubi). Z drugiej jednak strony można się trochę dowiedzieć o epizodzie (nie takim znowu małym), w którym w dziwny sposób splatają się losy Polaków zesłanych podczas II wojny światowej w głąb ZSRR i cudownie ocalałych splotem różnych umów państwowych, a raczej przywianych wichrem historii do Indii. Pokazane są jednostkowe losy sierot i nie-sierot, jak się po wojnie okazało, przygarniętych przez macharadżę Digvijaysinhji – indyjskiego arystokratę mającego we władaniu północno-zachodnie indyjskie księstwo Nawanagaru. Historia prawdziwa i godna naśladowania w czasie migracji różnych ludów do Europy.

jestem szczęśliwy, że poznałem Hrdlaka, ale szkoda, że to się stało dopiero przy końcu. od pierwszych stronic tekstu miałem go za życiowego ofermę, ciamajdę i trochę było mi go żal, bo myślałem, że janosch przedstawił bohatera w sposób martyrologiczny, ukazując cierpienie i dupowatość Ślązaków. a tymczasem było zupełnie odwrotnie. książka ukazuje losy społeczności międzywojnia żyjącej w małym, prowincjonalnym miasteczku Kłodnica, gdzieś między Gliwicami, a Bielszowicami. proszę, nie porównujcie jej z Cholonkiem, to zupełnie inne historie, które swoim minimalizmem wręcz same wchodzą do głowy. dla prawdziwego Ślązaka absolutny must read.

Myślałam, że to monografia. Zdziwiłam się początkowo, że książka jest dwugłosem – raz autorka pisze jako Agata, innym razem jako Józefina. Nie lubię powieści fabularyzowanych, poza Moulin Rouge Pierre’a La Mure’a żadna z nich nigdy mnie nie usatysfakcjonowała. Nie lubię, gdy autor rości sobie prawo do zgadywania, co ktoś miał w głowie. Przyznam szczerze, że gdyby nie fakt, iż książka dotyczy osoby, która mnie interesuje, nie sięgnęłabym po nią raczej. A jednak, Tuszyńska nadała swojemu dziełu podtytuł „apokryf”, jakby chciała sobie móc pozwolić na więcej bez udawania, że wie lepiej. Szanuję to! Nie miałam dotychczas do czynienia z twórczością tej autorki, więc nie wiem, czy mam rację, ale odniosłam wrażenie, że dostosowuje ona język do postaci, o których pisze oraz także do epoki, w której akcja się rozgrywa. Ogromnie podoba mi się ten zabieg. Przepięknie się Narzeczoną czyta. Gdyby nie była oparta na biografii realnej osoby, byłaby przewspaniałą beletrystyką, historią dwojga nietypowych ludzi, którzy nie mogą się znaleźć chociaż stoją obok. I tak postanowiłam do tej pozycji podejść, niekoniecznie mając pewność, co jest faktem, a co dopisanym ozdobnikiem przez panią Agatę. Czytanie o znanych ludziach niesie ze sobą wielkie ryzyko, a mianowicie możemy odkryć, że są zupełnie inni niż sobie wyobrażaliśmy. Pamiętam, gdy do referatu musiałam przeczytać pamiętniki Stefana Żeromskiego – mój nastrój po przebrnięciu przez nie był porównywalny chyba tylko z rozpaczą nastoletniej fanki One Direction, która odkrywa o czym tak naprawdę jest piosenka Watermelon Sugar. Również Bruno Schulz w realu musiał się bardzo różnić od tego ze swoich książek. Już bardziej przypominał tego ze swoich dzieł plastycznych (ta upiorna miednica!). Choć mnie bardziej uderzyło to, że pokazywał swoje prace uczniom w liceum i historia o trzynastolatce. Razem z Tuszyńską przechodzimy wszystkie „fazy” związku Józefiny: początkową niepewność, potem zauroczenie i fascynację wielkim artystą, dumę z bycia wybranką kogoś wybitnego i nadzwyczajnego, trudności z uziemieniem osoby tak bardzo oderwanej od rzeczywistości, odkrywanie jego mrocznej strony, zdanie sobie sprawy z rzeczy niekoniecznie pięknych, rozczarowanie, rozpacz, rozdzierające reminiscencje. A w to wszystko wdziera się potwór wojny – sowieci, naziści, potem znowu sowieci, i znowu naziści, i komuna, i kolejne prześladowania. Zastanawiałam się, na ile pani Agata w książce umieściła siebie i swoje relacje z przeszłością. Część wojenną czyta się bardzo ciężko, niby człowiek wie, jak było i co robili Niemcy, ale mimo wszystko to po prostu boli, tak po ludzku, te bezsensowne śmierci, okrucieństwo, ten sprzedawca „lalek”… I wybory przed którymi bohaterowie musieli stawać na co dzień. Przeżyć i opuścić potrzebującą rodzinę czy opiekować się bliskimi, ale skazać siebie na pewną śmierć. Nie miałam również pojęcia, że Adam Ważyk był takim złamasem. Słowa o „mścicielach pana Jezusa” były totalnie bez sensu. Jezus był Żydem, antysemici wojenni i powojenni nie mieli z nim nic wspólnego. Ich religią była nienawiść. Autorka skupia się na Józefinie, chce przywrócić jej miejsce w historii, które (w sumie też na jej własne życzenie) gdzieś tam po drodze zniknęło i się rozmyło, ale nie idealizuje tej postaci. Nie wiem, czemu Juna chciała zachować wszystko dla siebie. Czy powodem była obawa przed prześladowaniem ze względu na pochodzenie, czy raczej wstyd, poczucie bycia oszukają, ośmieszoną? Często jej postawa mnie zadziwiała. Nawet patrząc na świat oczyma Józefiny, widziałam jej wady i irytowała mnie ona nie mniej niż sam Schulz. Generalnie miałam poczucie, że gdyby oboje żyli dzisiaj, ich związek miałby szanse na przetrwanie, nie tylko ze względu na możliwość bezproblemowego zawierania małżeństw między osobami innej wiary, ale w ogóle ze względu na inne podejście do relacji międzyludzkich. Może nauczyliby się komunikować ze sobą, on poszedłby na terapię i przepracował własne traumy oraz lęki, a ona nauczyłaby się z nim rozmawiać zamiast obserwować go jak robaka przez mikroskop. A może od początku znaliby swoje „warunki” i nie przystąpili nawet do negocjacji związkotwórczych, albo pobyli ze sobą w wolnym związku i rozstali się po miesiącu? Nie wiem, chcę wierzyć w szczęśliwe zakończenia, nawet jeśli są nierealistyczne.

Im dalej w czas, tym częściej poszukuję literatury niszowej.Takiej, która nie będzie pukać z każdego okienka instagramowego. Nie oznacza to, że chcę się wyróżniać. Pragnę pokazywać wam również książki, których nie spotkacie u większości osób. Takie, które zmuszają do myślenia. Będą przyczyną refleksji nad kruchością życia. "Biały Kafka" to opowieść o dziennikarzu. Mężczyźnie, którym wraz z upływem czasu zaczyna rządzić upojenie alkoholowe. Poczynając od stanu przejściowego jakim jest popijanie przy tak zwanej " okazji" aż do sedna, jakim jest alkoholizm. Przejmująca jest tu surowość wypowiedzi, dosadność,jednoosobowa narracja. Te zabiegi pozwalają głębiej odczuwać, przeżywać emocje głównego bohatera. To także widok na degrengoladę dziennikarza. Wachlarza uczuć związanych z szukaniem na siłę atencji. Spojrzenie na osobę , która pomimo wciąż wzrastającego ostracyzmu społecznego... wierzy, że miłość pozwoli mu się podnieść z kolan. Dzięki tej książce wielu czytelników będzie miało okazję dostrzec, że to z małych rzeczy zbudowane jest szczęście. A upaść jest łatwo. Wpaść w ramiona uzależnienia.

Jaka to jest piękna, niepozorna, pełna WSZYSTKIEGO książka. Absolutna wiwisekcja amerykańskiego społeczeństwa i to z perspektywy kilku dziesięcioleci. Tytuł, który w Polsce przeszedł bez echa, a który ma do zaoferowania bardzo, bardzo wiele. „Ostatni bus do Coffeeville” to powieść drogi, w której wraz z osobliwą grupą bohaterów przemierzamy Stany Zjednoczone – w sensie dosłownym, obserwując ich podróż autokarem, jak i w sensie metaforycznym – poznając ich wspomnienia oraz śledząc to, jak zmieniają się w trakcie podróży. Momentami jest zabawnie, ale przede wszystkim – słodko-gorzko, jak to w życiu. Osią historii jest wątek chorej na alzheimera Nancy, która jeszcze w studenckich czasach wymogła na swym przyjacielu obietnicę, że gdy choroba wyciągnie po nią swe okrutne macki, ten pomoże jej się wybrać w ostatnią podróż do ukochanego Coffeeville. I w ostatnią podróż tak w ogóle. Powieść porusza wiele wątków – od segregacji rasowej i eutanazji, przez miłość i przyjaźń, po mierzenie się z żałobą i różnymi etapami życia (dojrzewanie, dorosłość, późną starość). Gdzieś w „międzyczasie” poznajemy historię Stanów Zjednoczonych i jest to naprawdę ultraciekawe.

Uwielbiam taką zabawę formą. To dla mnie właśnie jest literatura piękna przez wielkie "P". Każde zdanie od nowego akapitu - nie znam się na poezji, lecz to kojarzy mi się z wierszem wolnym. Foenkinos świetnie "skomponował" tekst, ciężko wyczuć, gdzie kończy się faktyczna biografia głównej bohaterki, a gdzie mamy do czynienia z fabularyzowanymi wydarzeniami. Książka porusza tematy bardzo trudne - zaburzenia emocjonalne w dawce hurtowej, autodestrukcja, wszędobylski oddech śmierci, prześladowania ze względu na pochodzenie, w końcu holocaust. Autor podaje to genialnie, przez formę zapisu wszystko mamy ukazane niemalże bez niepotrzebnych zdań, epatowania histerycznymi emocjami. Emocje jednak wybuchaja w czytelniku, Foenkinos wysyła bardzo precyzyjne strzały w serce, umiejętnie i często z zaskoczenia zrzucając kolejną bombę z życia Charlotte - bez uprzedzenia, bez znieczulenia. Książka warta wszystkich otrzymanych nagród i wyróżnień, u mnie jedna z najlepszych pozycji w tym roku.

Oceniam troszkę sentymentalnie. Czytałam bardzo dawno temu, ale pamiętam jak ogromnie podobała mi się ta książka. Była ciepła, otulająca. Zupełnie "niekościółkowa". A Groser był jednym (w sumie nadal jest) z moich ulubionych bohaterów literackich. Może nie będę już wracała do tej książki? Niech zostanie tamto pierwsze dobre wrażenie. Bardzo dobre nawet.