Obiecaj, że wrócisz

Historia opowiada o Lukrecji,o magnetycznym sercu,i to dobrym z piegami pięknymi o nastolatce,którzy szydzili z niej koleżanki że szkoły i wyśmiewali się z niej obiektem kpin była dziewczyna. Lecz po pewnym czasie po latach już nie jest taką samą osobą,a inną uwodzicielską i piękną kobietą o czarującym spojrzeniu. Pragnie ona miłości tej prawdziwej i wielkiej zapoznać i być kochaną. Pewnego dnia poznaje przystojnego,szarmackiego mężczyznę Arka mlodzi mają się ku sobie rodzi się między nimi silne,szczere uczucie. Historia poruszająca,dramatyczna pełna emocji życiowych,pozytywnych,świetna fabuła prowadzona przez autorkę,szybkie zwroty akcji narastały z każdą stroną książki,trzyma w dobrym napięciu. Uwielbiam autorkę Annę Kasiuk spod pióra Pani Kasi wychodzą cudowne,ładne powieści,że każda skrada me serce,pióro pisarki znakomite. Czyta się fajnie tą książkę i bardzo przyjemnie. Postacie wspaniałe,ciekawe występują w tej książce. Mnóstwo namiętności,wrażeń świetnych i niesamowitych dostarcza książka,wciągnięta zostałam w tą intrygującą,ciekawą opowieść pochłonęłam ją bezgranicznie i to błyskawicznie. Oczarowała mnie ta ciepła,wyjątkowa i przyjemna książka.

MISJA Z NOTATNIKIEM Książki Weroniki Tomali nie należą do literatury wysokich lotów, a jednak ostatnio dość często zdarza mi się po nie sięgać. Poprzednio była powieść "A wokół nas pomarańcze", a teraz zdecydowałam się na "Cztery liście koniczyny" - słodko - gorzką opowieść o odwadze, przeznaczeniu i nowych początkach. Muszę przyznać, że ta nieoczywista historia wywarła na mnie spore wrażenie. Na początek zastanówmy się, co byśmy zrobili, gdybyśmy znaleźli w bookcrossingowej biblioteczce przy plaży czyjś notatnik, a w nim wpis takiej treści: "Jeśli to czytasz, to znaczy, że mnie już nie ma. Teraz jesteś odpowiedzialny za życie innego człowieka”. Brzmi intrygująco? Przeraża, czy ciekawi?... W takiej niecodziennej sytuacji znalazła się Judyta - pielęgniarka z sopockiej kliniki. Zaskoczona kobieta zupełnie nie wiedziała, jak potraktować zapisane słowa - czy podejść do nich na serio, obrócić je w żart, czy po prostu zignorować. Tymczasem bohaterka nie przypadkowo została wybrana do wykonania pewnej ważnej misji, o czym dowiaduje się z listu zamieszczonego w notesie. "Nie dam ci nic w zamian, ale proszę, daj mi szansę. Bo możesz uratować czyjeś życie. Wiedz, że jest teraz w Twoich rękach. Jesteś za nie odpowiedzialny. Nie pozostawię Cię bez wyjaśnień, bo pierwszych kilka stron tego zeszytu jest przeznaczone właśnie dla Ciebie..." Judyta decyduje się dostarczyć znaleziony pamiętnik Mateuszowi, dla którego przeznaczone są zapisane w notesie zdania. Stawia sobie za punkt honoru aby dotrzeć do mężczyzny, który zaszył się gdzieś w lesie, w swojej samotni i próbuje pogodzić się z bólem, zdradą i rozczarowaniem. Jak zakończy się ta wyjątkowa misja przeczytacie w książce. Wrażeń na pewno nie zabraknie, tym bardziej, że wydarzenia mają w sobie wiele autentyzmu, zachowanie bohaterów jest wiarygodne, a emocje momentami sięgają zenitu. Historia opisana w książce porusza czułe struny naszej duszy, jest mocno emocjonalna i nieoczywista, choć ogólny zamysł autorki daje się przewidzieć. Nic nie dzieje się bez powodu, wszystko ma swój sens, nawet wówczas, gdy na pierwszy rzut oka wcale go nie dostrzegamy. Przekonują się o tym Judyta i Mateusz, gdy odkrywają tajemnicę notatnika. "Cztery liście koniczyny" to opowieść o odwadze, przeznaczeniu i nieuchronnym końcu, który może stać się startem, początkiem czegoś nowego. Znaczący udział w tym procesie odgrywają relacje międzyludzkie i budowanie trwałych więzi. Weronika Tomala w ciekawy sposób pokazała przemiany jakie dokonują się w bohaterach - ich uczucia, decyzje i dylematy. Muszę przyznać, że autorka postawiła swoich bohaterów przed arcytrudnymi wyborami, zmusza ich do stawienia czoła prawdzie. Odnalezienie sensu w obliczu rzeczy ostatecznych nie jest prostą sprawą, a mimo to Judyta i Mateusz połączeni przez właścicielkę pamiętnika próbują jak najlepiej zdać ten egzamin. W tej powieści Weronika Tomala ciekawie połączyła wątki romantyczne z płaszczyzną psychologiczną. Historia ma w sobie pewną głębię, przez co daje możliwość do głębszych refleksji. Jest prawdziwym testem naszej wrażliwości. W moim odczuciu "Cztery liście koniczyny" to chyba najlepsza książka autorki, jaką dotąd przeczytałam.

„Podmiejski na koniec świata” – opowieść o tym, że czasem trzeba się pogubić, by odnaleźć siebie Czy każda zmiana musi być bolesna? Czy rzucenie wszystkiego i wyjechanie w nieznane to akt desperacji – czy może odwagi? „Podmiejski na koniec świata” to poruszająca i niezwykle życiowa powieść o tym, że największe życiowe przełomy zaczynają się tam, gdzie kończy się nasza strefa komfortu. Główna bohaterka, Alicja, to kobieta, jaką zna chyba każda z nas – dobra, ciepła, odpowiedzialna... i niestety, przyzwyczajona do stawiania cudzych potrzeb ponad własne. W pracy niezastąpiona, w życiu prywatnym coraz bardziej zagubiona. Jej związek z Tymonem to bardziej układ niż miłość, a ona sama coraz częściej czuje, że utknęła w miejscu. Wszystko zmienia się jednego wieczoru – Alicja odkrywa zdradę ukochanego i niemal równocześnie dostaje od szefa propozycję objęcia prowadzenia podupadającej firmy w innym mieście. To punkt zwrotny w jej życiu. Decyzja zapada szybko – walizka, pociąg, nowe miejsce, nieznani ludzie i ogromne wyzwanie. Alicja rzuca się na głęboką wodę, ale po raz pierwszy od dawna… robi coś tylko dla siebie. Autorka z dużym wyczuciem pokazuje proces wewnętrznej przemiany bohaterki – od niepewnej, tłumiącej własne potrzeby kobiety do osoby, która stopniowo odzyskuje sprawczość i zaczyna wierzyć, że zasługuje na więcej. W tle mamy nie tylko walkę o uratowanie firmy szyjącej odzież roboczą, ale też przyjaźnie, intrygi, zazdrość i – jak to w życiu – próby podkładania nóg. Pojawiają się też pozytywne zaskoczenia: pomocne dłonie, serdeczne gesty i zupełnie nowe relacje. „Podmiejski na koniec świata” to książka, która – mimo lekkiej formy – niesie ze sobą ważne przesłanie. Przypomina, że warto czasem zatrzymać się, zastanowić, czego naprawdę chcemy, i… odważyć się po to sięgnąć. Nawet jeśli oznacza to całkowitą zmianę kierunku.

Przetańczyć z tobą chcę całą noc Niech na nas gapią się no i co Już każdy o tym wie, że ty też kochasz mnie Więc wszystkim na złość przetańczmy tę noc Bo życie tak krótkie jest... "Moje jedyne marzenie" Anna Jantar Czy można mieć w życiu pecha? Okazuje się, że najczęściej nieszczęścia ściągamy na siebie sami. Nie ma pechowców z urodzenia, ale są typy zachowań i sposoby myślenia, które pecha prowokują. Pechowcami najczęściej zostają pesymiści. Basia już jako dziecko była straszną niezdarą i często pakowała się w kłopoty i wygląda na to, że z wiekiem nic się w tej sprawie nie zmieniło. Dziewczyna ma 24 lata i twierdzi, że jest pechowa. "Mój pech to nie kwestia wyborów, tylko urodzenia pod nieszczęśliwą gwiazdą. Tego jestem pewna." Na co dzień pracuje w restauracji swojej mamy. Pewnego dnia otrzymuje kuszącą propozycję pracy na stanowisku menedżera w hotelu swojej ciotki w Krakowie. Bez chwili zastanowienia zgadza się na tę posadę. Wreszcie będzie miała okazję wyrwać się spod pieczy nadopiekuńczej matki. "Czas zacząć żyć. Swoim życiem". Razem z przyjaciółką Sylwią rusza na podbój Krakowa. Zaczynają studia i pracę w hotelu. W pracy Basia daje z siebie wszystko, a ciotka jest z niej dumna. Takich słów pochwały dziewczyna nigdy nie usłyszała z ust matki. Jej mama twardo stąpa po ziemi i rzadko się uśmiecha. Basia poznaje fajnego faceta i wydawać by się mogło, że wreszcie zła passa zostaje przerwana. Pytanie tylko na jak długo? W jej przypadku nie obędzie się bez rozczarowań. Jak pech to pech. Złamane serce można wyleczyć, ale co zrobić w przypadku gdy dowiadujesz się, że ludzie, którzy cię wychowywali, nie są twoimi rodzicami? Czy można mieć większego pecha niż Basia? Jak to jest u Was z tym pechem? Wierzycie w przesądy typu "piątek 13 -tego", "czarny kot przebiegający nam drogę "? Ja zdecydowanie twardo stąpam po ziemi i osobiście w takie rzeczy nie wierzę. Co ma być, to będzie. "Pechowa dziewczyna" ta książka pochodzi z moich prywatnych zbiorów, wygrana w konkursie na Facebooku ponad dwa lata temu. Potrzebowałam odskoczni od thrillerów i kryminałów, w których ostatnio się zaczytuję i mój wybór padł właśnie na tę książkę. Literatura obyczajowa dla kobiet i o kobietach. Polecam!

Gdy wzięłam do ręki tę powieść, nie sądziłam że będzie tak ciekawa. Autorka wspaniale ukazuje emocje kobiety, która mając męża dopuszcza się zdrady i nie wie, jak dalej pokierować swoim życiem. Bardzo podoba mi się, że Marysia - główna bohaterka - zwraca się przez cały czas bezpośrednio do czytelnika. Do tego rodzinne tajemnice sprzed lat, które Marysia pragnie odkryć dla swojego ukochanego okazują się poniekąd być kluczem do jej przyszłości. Autorka sama wyjaśnia na końcu, że ta książka ma na celu uświadomić nam, że gdy czujemy się nieszczęśliwi, powinniśmy brać sprawy w swoje ręce i nie bać się zaryzykować odmiany własnego życia. To co pozornie wydaje się dla nas być dobre i właściwie, tak na prawdę może okazać się naszą złotą klatką. Nie bójmy się rozwinąć skrzydeł i polecieć za melodią, która gra w naszej duszy. ♡

Pierwszy rozdział mnie przestraszył, że to erotyk. Ręce mi opadły. Na szczęście dla mnie , nie. Jest to historia miłości w bardzo trudnym momencie życia. Autorka opowiada nam o wyborach, prawdzie i kłamstwie. Bardzo szybko przeczytałam, zaciekawiona jak potoczą się losy bohaterów. Jakich dokonają wyborów. Byłam jednak w tej historii obok, tak czasem mam, że dystansuję się do problemów. Wielkim plusem książki są nieoczywiste rozwiązania.Zmaganie się z życiem nie najłatwiejszą drogą. Lubię powieści z głębią i przesłaniem, którą trzeba zinterpretować. A interpretacja jest po to by każdy z nas znalazł własne rozwiązania i odpowiedzi. Bardzo dziękuję Autorce za możliwość przeczytania książki.

Życie głównej bohaterki jest niemalże idealne. Mąż senator dla którego liczy się kariera , piękny dom, ona pracuje jako projektantka modowa. Pewnego razu przez przypadek słyszy rozmowę męża ze swoją kochanką . Joanna postanawia uciec i trafia do małego miasteczka gdzie poznaje Piotra, miejscowego policjanta, który wychowuje sam swoją córkę , ponieważ matka dziewczynki postawiła na taniec - swoją karierę .Mała dziewczynka sprawia, że Joannie wracają chęci do życia . Co z mężem i jej dawnym życiem ? Podobno nic nie dzieje się bez przyczyny. Wszystko w życiu dzieje się z jakiegoś powodu. Książka na dwa popołudnia. Historia ma w sobie tyle dobroci i ciepła, że czyta się z przyjemnością. Polecam

Anna Dąbrowska "Kochaj mnie szeptem" wydawnictwo Amare Roz.2 Najbardziej lubiłam zajęcia z poetyji,na której wymagano od nas rzeczowej analizy wybranego dzieła.W oparciu o zdobytą wiedzę i własną kreatywność można było popuścić wodze fantazji.Wyrzucić z siebie wiele przemyśleń,co na innych przedmiotach nie było możliwe.Nie znosiłam za to języka łacińskiego z elementami kultury antycznej,na którym łapałam się,że wciąż zerkałam na zegarek i marzyłam o końcu zajęć.Była też pewna rzecz,której nienawidziłam najbardziej na świecie..... ..... Gabrysia jest studentką polonistyki,zamkniętą w sobie dziewczyną.Zamieszkuje na stancji z Anitą tylko dlatego żeby uwolnić się od swojej matki.Matka,Gabi chce ją kontrolować na każdym kroku. Pewnego razu Anita wyciąga ją na imprezę gdzie poznaje Eryka,żołnierza który jeździ na misje.Życie Gabi zmienia się,jest pewna że podejmuje właściwe kroki i już nigdy nikt nie będzie jej traktował tak jak matka. Czy Gabi dobrze zrobiła podejmując takie decyzje? Czy będzie szczęśliwa? Czy pogodzi się z matką? Tego wszystkiego dowiecie się właśnie z tej książki. Czytając książkę każdą sytuacje mogłam wyobrazić sobie realnie.Ile takich historii jest w naszych czasach o których wiemy ale milczymy.Kiedy przeczytacie książkę,zastanowicie się co jest najważniejsze w związku. Mam jedno ale do autorki,że tak się książka skończyła i już szukam aby kupić drugą część Moja opinia 4/5

"Echa przeszłości" od Małgorzata Kasprzyk i wydawnictwa @waspos to historia dwóch mężczyzn oraz ich dzieci. Adam i Zbyszek przyjaźnili się od wielu 15 lat , razem ukończyli szkołę budowlana, wyjechali do pracy do Niemiec i założyli własną firmę. Eliza to córka Adama , a Kuba to syn Zbyszka. Losy młodych połączyły się na kursie języka hiszpańskiego i między młodymi zaiskrzyło. Rodzice dziewczyny i chłopaka jak dowiedzieli się kto jest ich ojcem to najpierw ogarnął ich szok a później próba odnowienia kontaktu , która się udała dzięki wyjazdowi Kuby na szkolenie do Francji. Eliza była dla mnie dosyć dziwna bohaterką, młoda , pierwszy raz zakochana a obraziła się na Kubę z byle powodu. Kuba starszy od niej o 4 lata , pracownik banku, młody , zdolny chłopak. Adam i Zbyszek mężczyźni w średnim wieku , którzy nie rozmawiali ze sobą od ponad 20 lat. Zerwali kontakt ze sobą po rozwiązaniu swojej spółki. Adam założył swój własny biznes. Mafia pruszkowska tutaj odgrywa mała rolę, gdyż mamy jeden epizod : śmierć dziewczyny Adama z którą de fakto już się nie spotykał mocno nic wstrząsnęła. Lektura lekka , dosyć dobrze się ją czyta. Bohaterowie pełni życiowych rozterek i dylematów.

Adam i Daniel połączyła ich miłość do jednej kobiety. Jednak miłość bywa obsesyjna i niszcząca czego doświadczyła Natalia. Po ucieczce od swego oprawcy zaszywa się z dala od dawnego miejsca zamieszkania, jednak czy to wystarczy, żeby zapomnieć o przeszłości?

W poszukiwaniu prawdy. „Obydwoje roztaczali wokół siebie iluzję. Ukrywali to, co było dla nich ważne. Aż w końcu ktoś ich przyłapie. Wszystko się wyda i trzeba się będzie zmierzyć nie tylko z prawdą, lecz również ze świadomością, że stworzyło się tak wiele kłamstw.” Od dzieciństwa jesteśmy uczeni, aby mówić prawdę. Rodzicie często powtarzają swoim dzieciom, że najgorsza prawda jest lepsza niż najbardziej wymyślne kłamstwo. Ewangelia jasno mówi, że „prawda wyzwala”. Dlaczego więc tak wiele osób kłamie? Badania pokazują, że człowiek kłamie od 2 do nawet 200 razy dziennie. Widzimy więc, że jest to prawdziwa rzeka kłamstw. Oczywiście w większości dotyczą one błahych spraw. Zdarza się jednak, że na kłamstwie – a raczej całej piramidzie kłamstw – ktoś usiłuje budować swoje życie. Czy jest to w ogóle możliwe? Czy można kłamać w nieskończoność? Wreszcie, pytanie fundamentalne: czy prawda rzeczywiście wyzwala? Czy przynosi ukojenie? Czy może wręcz przeciwnie, rodzi nowe problemy i jeszcze bardziej komplikuje sytuację? Właśnie takich tematów dotyka w swojej najnowszej powieści pod tytułem „Nie mówiąc nikomu” Danuta Awolusi. Książka ukazała się nakładem wydawnictwa Prószyński i S-ka. Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością tej młodej autorki, pochodzącej ze Śląska. Już na wstępie zdradzę, że „Nie mówiąc nikomu” to powieść, którą pochłonąłem dosłownie w kilka godzin. Jest to po prostu świetna lektura. Autorka opowiadaną historią potrafi dosłownie zaczarować czytelnika. Książka wywołała we mnie silne emocje i uczucia, których się nawet nie spodziewałem. Ale po kolei. Główną bohaterką powieści jest Laura Wieczorek. Młoda, ładna kobieta pozornie wiedzie życie jak z bajki. Jest w związku małżeńskim z Maksymilianem i mają dwójkę dzieci. Jej mąż jest znanym lokalnym przedsiębiorcą. Ponieważ prowadzi własną firmę, to kobieta nie pracuje, tylko zajmuje się domem. Ich status materialny jest dość wysoki. Wydawałoby się rodzina jak z bajki. Jednak to tylko pozory. Laura czuje się stłamszona przez męża. Tak, właśnie to słowo dobrze oddaje jej sytuację i uczucia. Mąż wydziela jej pieniądze na codzienne sprawunki i ściśle kontroluje jej wydatki. Histerycznie reaguje także na jej propozycję podjęcia pracy zawodowej. Tymczasem kobieta na studiach słynęła z dość dobrego pióra. Chciałaby wrócić do pisania, ale boi się powiedzieć o tym mężowi. Decyduje się więc zataić przed nim prawdę. Pisze i wydaje powieści, ale pod pseudonimem. Czy uda jej się ukryć ten fakt przed kontrolującym wszystko Maksymilianem? Jednak mężczyzna również nie do końca jest tym, za kogo wszyscy go uważają. Pieczołowicie skrywa swój sekret, którego ujawnienie grozi nieprzewidzianymi konsekwencjami. Oboje małżonkowie skrzętnie ukrywają przed sobą nawzajem swoje tajemnice. Czy prawda w końcu wyjdzie na jaw? Czy można w nieskończoność brnąć w prawdziwą rzekę kłamstw? Życie jednak ma to do siebie, że toczy się swoim rytmem. Nie na wszystko mamy wpływ. Los niespodziewanie stawia na drodze Laury Ukę. To bardzo tajemnicza kobieta. Nikt nie zna jej przeszłości. Szybko okazuje się, że ona również skrywa niejedną tajemnicę. Prawda czy kłamstwo? Naga rzeczywistość czy złudna iluzja? Co wybierzesz? Co wybiorą bohaterowie powieści Danuty Awolusi? Jak ten wybór zmieni ich życie? Po raz kolejny powraca fundamentalne pytanie: czy prawda zawsze oczyszcza relacje, czy zawsze nam służy? Co się stanie, gdy runie budowany pieczołowicie domek z kart? Co by się stało, gdyby inni zobaczyli nas takimi, jakimi naprawdę jesteśmy – bez masek, które tak ochoczo nakładamy? „Nie mówiąc nikomu” to powieść, która bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Autorka porusza w niej ważne kwestie. Zaufanie w związku, szczerość, budowanie relacji. Trudne wybory i niełatwe decyzje. Jak skończy się historia Laury i Maksymiliana? Kim jest Uka i jaką rolę odegra w życiu Laury? Jakie tajemnice z przeszłości wyjdą na jaw? W jaki sposób odmienią życie bohaterów? Sięgnijcie po najnowszy tytuł Danuty Awolusi i przekonajcie się sami. To mądra, ciepła powieść, z której absolutnie każdy wyniesie coś dla siebie. Gorąco zachęcam do lektury. Serce podpowiada mi, aby dać najwyższą możliwą ocenę. Także 10/10. Polecam. Wojciech Sobański

Lekka i emocjonalna powieść obyczajowa o poszukiwaniu sensu życia i odwagi do zmian. Historia Hani, która porzuca korporacyjną rutynę i wyjeżdża na Pomorze, szybko zamienia się w opowieść o miłości, tajemnicach i nowych początkach. Autorka umiejętnie buduje klimat małej miejscowości i stopniowo odsłania sekrety związane z przeszłością bohaterów. Wątek relacji Hani i Aleksandra dodaje historii ciepła, choć pojawiające się wokół niego plotki wprowadzają nutę niepokoju. To przyjemna, niezobowiązująca lektura, idealna dla miłośników romantycznych historii z nutą tajemnicy, która pokazuje, że czasem warto dać sobie i innym jeszcze jedną szansę.

Susan, 17-latka, biedna, w ciąży, uciekła przed chłopakiem, który kazał jej pozbyć się kłopotu. Trafiła na Patricka, spadkobiercę rodzinnej fortuny. Jest jeszcze jego narzeczona i ślub za pasem. Co może wyniknąć z takiej znajomości? Ano, zobaczcie. To jeszcze nie koniec tej historii Czekają na was trzy kolejne tomy. Polecam.

"Historia małżeńska" to już druga książka Tomasza Kieresa, którą miałam przyjemność przeczytać. Wcześniejsza pt. "Za horyzont" urzekła mnie romantyzmem i tutaj także się nie zawiodłam, chociaż tematyka była poważniejsza. W "Historii małżeńskiej" para musi zmierzyć się z codziennym życiem, które zmienia się, gdy ich jedyna, dorosła już, córka wyjeżdża na studia. To ogromna zmiana szczególnie dla Malwiny, która ze względu na swoje nieprzepracowane traumy, bardzo źle to znosi. Małżeństwo w kilka dni musi zmierzyć się z przeszłością, która mocno rzutuje na teraźniejszość. Książka wzrusza na maksa, przez to, że jest bardzo życiowa. Każdy z nas ma swoje traumy, ciężkie przeżycia z przeszłości i musi sobie z nimi radzić, co nie zawsze jest łatwe. I właśnie przed tymi trudami stają postacie. Oboje dzieciństwo przeżyli inaczej, co skutkuje zupełnie innym postrzeganiem miłości i ich zdolnością do kochania. Co jakiś czas przenosimy się kilkanaście lat wstecz, do momentu, gdy ich miłość rozkwitała, co pozwala jeszcze lepiej zrozumieć te zachowania. Historia jest bogata w wiele chwytających za serce słów i wzruszających opisów. Tomasz Kieres nazywany jest naszym polskim Nicholasem Sparksem i zdecydowanie się z tym zgadzam! Jako fanka Nicholasa przeczytałam większość jego książek i stwierdzam, że Tomasz ma bardzo podobny styl pisania. Niekiedy czułam przytłoczenie ilością opisów, tym bardziej, iż miałam wrażenie, że się powtarzają, ale wiem jednocześnie, że są one potrzebne, aby serca prawdziwych romantyków zabiły mocniej 💗 Uwielbiam klimat powieści tego autora, więc na pewno sięgnę jeszcze po inne tytuły 🥰

Takiego zakończenia to się nie spodziewałam. Gratulacje dla autorki że poprowadziła tę historię właśnie w taki sposób. Na początku wspomnę, że książka jest skierowana do grupy czytelniczej 18+ ponieważ w książce są bogate opisy cierpienia nastolatki, które wyrządzał jej jeden z członków rodziny. Autorka ma bardzo przyjemne pióro pomimo opisanych sytuacji, które wzbudzały we mnie różne emocje, od smutku, współczucia do odrazu ,nawet nie zauważyłam kiedy mi miały kolejne strony. Polecam każdemu o mocnych nerwach.

Trzecia część wyjaśniła losy bohaterów, których poznaliśmy wcześniej. Podobnie jak w poprzednich podobał mi się klimat, stworzony przez autorkę, solidny research na temat Ameryki Południowej, świetne opisy i zabawne dialogi. A sceny "dla dorosłych" - ogień!

Książka "Szczęście na miarę" autorstwa Agaty Kołakowskiej zaskoczyła mnie. Sięgając po nią, nie sądziłam, że aż tak mocno dotknie mnie jej fabuła. Żadna recenzja nie odda w pełni magii, jaka płynie z tej powieści. Ale od początku... Leonard Kittay to krawiec, od dziesiątek lat prowadzący swoją firmę. Sukienki, które szyje, wyróżniają się nie tylko tym, że są tworzone z wielką pasją i indywidualnym podejściem do klientek, ale także faktem, iż Leonard wszywa w nie wyhaftowane marzenia kobiet, decydujących się zamówić u niego kreację. Brzmi jak zwykły chwyt marketingowy? Poniekąd tak, gdyby nie to, że wiele z tych marzeń rzeczywiście się spełniło 🥺 Sprawy zaczynają się komplikować, gdy tematem pracowni Kittaya zainteresowała się Dagna – dziennikarka, łaknąca ciekawych tematów, których dotąd jej brakowało. Obiera za cel napisanie artykułu o Leonardzie – w jej mniemaniu oszuście – który zarabia na niewinnych kobietach. Jej przedsięwzięcie jest początkiem tzw. efektu motyla, co przynosi zaskakujący finał. W książce oprócz historii pana Leonarda i Dagny, poznajemy nie mniej ciekawe życie Mireli, Małgorzaty, Bogdana i kilku pobocznych bohaterów, których losy splotły się na kartach tej powieści za sprawą – wymyślonej, a jednak tak bardzo realistycznej, jakby istniała naprawdę – pracowni krawieckiej. Za sprawą lekkiego pióra autorki,  wszystko czytało mi się szybko i płynnie. Wątków jest sporo, ale opisane są zwięźle, przez co nie czuję przesytu, wręcz przeciwnie – chętnie przeczytałabym drugą część z Mirelą i Dagną w roli głównej. Jestem ciekawa ich dalszych losów 😊 Bardzo mocno polecam Wam tę lekturę, jeśli macie ochotę zagłębić się w ciepłą historię, w której głównym motywem jest miłość oraz trudne wybory i przeciwności losu, w tym przypadku rzutujące na dalsze życie bohaterów. Myślę, że możecie odnaleźć w niej pokrzepienie dla swoich zranionych serc, szczególnie gdy – tak jak ja – wierzycie w siłę wyższą, która potrafi urealnić cuda, o jakich nie śmieliście nawet marzyć 🌌🤎

Na początku, mialam mocno mieszane uczucia, wątpliwej moralności profesja głównej bohaterki trochę mnie raziła. Potem pomyślałam, że Pretty Woman to kultowy film, który większość uwielbia, a dotyka podobnych kwestii. Zatem... dalam sobie spokój z moralnością 😁 I wtedy ta książka zaczęła mnie zaskakiwać ze strony na stronę! I nadal jestem w szoku. Wciąga i szokuje zwrotami akcji. Daje mocną 7!

Rosie wiedzie uporządkowane życie, odbywa staż położniczny w jednym ze szpitali, od siedmiu lat spotyka się z Rayan'em, gdy w jej życie wkracza Logan Hill. Początkowo dziewczyna broni się przed jego zainteresowaniem, jednak ulega, rzuca Rayan'a i wkracza w nowy związek. Nie przypuszcza, że Logan skrywa przed nią tajemnice, które mogą zaważyć na ich rozwijającej się relacji. Książkę czyta się przyjemnie, ale jest kilka wątków, które mogły być bardziej rozwinięte, by uwiarygodnić fabułę. Mam na myśli chorobę psychiczną Rayan'a czy porwanie Lily.

32/2024 Anna Dąbrowska "Zamień mnie w krzyk" wyd.Amare .... Głośny huk,który rozległ się w mieszkaniu,bardzo mnie przestraszył.Nie byłam przygotowana na oddanie strzału Działałam instynktowanie.Próbowałam ochronić siebie i Jeremiego.Wogóle nie pamiętałan,by po oddanym strzale wstrzymać oddech i zachować odpowiednie napięcie mięśni.Przypomniałam sobie o tym wszystkim teraz,gdy zjawiła się policja i ratownicy medyczni. .... Gabriela przeżywała koszmar w swoim małżenstwie,Eryk poniżał,bił i gwałcił.Kiedy poznała Jeremiego zrozumiała czym jest prawdziwa miłość i szacunek,tak przynajmniej myślała. Kiedy jej mąż wraca z misji wychodzą na jaw wszystkie kłamstwa,bół w sercu jaki czuje bohaterka nie można z niczym porównać. Co takiego ukrywał Jeremi? Czy prawdziwa miłość przetrwa? Moja ocena 7/10 Książka jest kontynuacją wcześniejszego tomu "Mów do mnie szeptem",poznajemy dalsze losy Gabrieli i poznajemy ją na nowo.Wiele sytuacji które ją spotkały,sprawiło,że stała się silniejsza. Książkę czyta się szybko,taka na jeden wieczór. Jest to moje kolejne spotkanie z twórczością autorki i zapewne nie ostatnie. Autorka poruszyła temat gwałtu małżeńskiego,znęcania się psychicznego o fizycznego,depresji. W książce jest pokazane,że terapia bardzo wiele daje.Nie zmienimy się po niej ale zrozumiemy co robiliśmy źle.Wieli ukłon za poruszenie takich tematów.W dzisiejszych czasach wiele kobiet boi się o tym mówić.Uwierzcie w siebie i zawalczcie o to na czym Wam najbardziej zależy.