Nowa przyjaciółka

Detektyw Wisienka i Pan Tajemnica w rolach głównych oraz wyjątkowy, majestatyczny i tajemniczy Oscar. Pani detektyw zainteresowała mnie swoim śledztwem. Byłem ciekaw co będzie dalej. Odłożyłem komiks w połowie czytania a po powrocie zobaczyłem na okładce lwa i tytuł "Skamieniałe Zoo". Tak oto odkryłem tajemnicę przed Wisienką. Zoo jest niezwykłe! Ale to nie jedyna tajemnica do odkrycia. Jest jeszcze m.in. coś a raczej ktoś: "Zmęczony. Oscar jest zmęczony leży snem zmorzony". Ładne rysunki, ciepłe kolory i niesamowita historia. Na końcu gdy przeczytałem: "Po długim życiu Oscar zmarł w rezerwacie przyrody w promieniach afrykańskiego słońca" i zobaczyłem ostatni rysunek z Oscarem, spadł obraz ze ściany. Odłożyłem komiks i poszedłem go ponieść. Przedstawiał afrykańską sawannę o zachodzie słońca z kilkoma drzewami i wielkim niebem. Niesamowite :)

Ta seria zaczęła się z potężnym przytupem, a drugi tom tylko podniósł poprzeczkę. Nie chodzi nawet o samo wydanie, które jest obłędne i świetnie łączy pamiętnik nastolatki, posiadającej bardzo bujną wyobraźnię i zacięcie pisarskie, z klasycznym komiksem, ale też o samą fabułę. Wisienka zawsze natrafia na ludzi mających nietuzinkowe tajemnice. Sprowadza to na nią kłopoty, bo dziewczyna często nie liczy się z uczuciami innych grzebiąc w ich przeszłości. Z drugiej strony jej wścibstwo finalnie udaje się przekuć w coś naprawdę dobrego. Tak było w przypadku opuszczonego zoo w pierwszym albumie i nie inaczej maja się sprawy z tajemniczą książką napisaną przez niejakiego Hektora. Wszystko zaczęło się od tego, że Wisienka zaczęła się nudzić w trakcie wakacji letnich. Jej przyjaciółki wyjechały na cały lipiec, a ona siedziała i... obserwowała. Jej celem okazała się starsza pani, o bardzo smutnym obliczu, która co środę wychodziła z domu z książką w ręku, wsiadała do autobusu i gdy wracała znów trzymała w rękach tą samą książkę, a jej twarz była jeszcze smutniejsza niż przed podróżą. Wisienka koniecznie chciała dowiedzieć się, dlaczego starsza pani tak się zachowuje i zaczęła swoje śledztwo. Oczywiście nikt ja o to nie prosił, a przyjaciółki po powrocie wręcz odradzały wściubianie nosa w nie swoje sprawy. Wisienka postawiła jednak na swoim co kosztowało ją bardzo wiele, a przy tym nie zdawała sobie sprawy, jak bardzo może kogoś zranić. Co prawda tak jak w poprzednim albumie i tutaj mamy szczęśliwe, choć zarazem bardzo wzruszające, zakończenie. Teoretycznie z tego powodu powinniśmy pogratulować Wisience, ale... no właśnie. Ale. Dziewczyna naprawdę rozpętała burzę tam gdzie nie powinna. Choć ostatecznie jej wścibstwo pomogło w rozwikłaniu zagadki tajemniczej książki, to po drodze zraniła ona wiele osób. Bardzo bliskich jej sercu, a mogła tego uniknąć. Przestrzegano ją, proszono, dano alternatywne możliwości, a mimo wszystko dziewczyna z nich nie skorzystała, wciągając postronne osoby w wir swego śledztwa. Komiks genialnie przestrzega przed takim działaniem i je gani. Z jednej strony pociesza nas myśl - "Hej, przecież młoda rozwiązała kolejna zagadkę i wyszło z tego tyle dobrego.". Z drugiej jednak strony można było do całej sprawy podejść zupełnie inaczej. W sposób mniej bezpośredni i bardziej wrażliwy, nie krzywdząc tylu osób. Z pewnością będę dalej śledził losy dzielne oraz wścibskiej Wisienki, która zdaje się uczyć na własnych błędach. Do tego jej rodzina chyba też ma sekrety, które czytelnika na pewno zainteresują. Pozostało więc czekać na tom trzeci, noszący tytuł "Ostatni z pięciu skarbów", który ma pojawić się w sierpniu tego roku. Oczywiście jeśli obecna pandemia nie pokrzyżuje planów wydawniczych. Mam nadzieję, że się tak nie stanie i poznam latem dalsze losy młodej pisarki i pani detektyw.

Poprawna komiksowa adaptacja niezłej powieści młodzieżowej. Siłą rzeczy skrótowa, ale nie aż tak jak się obawiałam. Kreska niezła, chwali się ręczna robota grafika, ale mnie nie porwała. Nie dla tego, że mam coś jej do zarzucenia. Po prostu nie moja estetyka. Polecam nastolatkom.

Dla ciekawych świata/ świata w nas. "Zmysły" to komiks, raczej dla dzieci lub do wspólnej lektury. W jakimś stopniu zaspokaja ciekawość i daje wędki, aby poszukiwać dalej i bardziej wnikliwie. Przyciągnęła mnie okładka z ciekawym neuroornamentem; w środku rysunki uproszczone, kontrastowe, te anatomiczne przystępne w odbiorze, czasem bazujące na prostych skojarzeniach. Historia kobiety- naukowca, która odbywa podróż po zmysłach dość przewidywalna, ale moim zdaniem ciekawe szczegóły rekompensują niedostatki fabularne. Komiks wciąga na tyle, aby zakończyć lekturę z satysfakcją równą dobrej zabawie połączonej z nauką. Mimochodem przybliża nam sylwetki naukowców, filozofów i artystów, którzy przecierali nam szlaki na polu wiedzy o zmysłach. Zabrakło informacji na temat zmysłu równowagi przy okazji słuchu oraz synestezji, o tym drugim wspomina sam autor w przypisach i trudno nie przyznać mu racji, że to materiał na kolejną książkę. Kto wie?

Cóż, chyba zabrakło uroku nowości. A przecież nic się nie zmieniło. Nadal jest Fibi - mała dziewięcioletnia dziewczynka z typowymi dla tego wieku zmartwieniami. W dalszym ciągu ma przyjaciółkę - jednorożca, który ukrywa się za tarczą banalności. Również rozmowy między nimi są podobne, takie z drugim dnem, pełne sarkazmu czytelnego dla tych starszych miłośników komiksów. Co ważne młody czytelnik też będzie miał się z czego pośmiać. Do tego są gobliny, pojedynki i magiczne włosy Dakoty. A jednak czegoś mi brak. Może skrzętnie zanotowanych cytatów z dymków, a może marzyła mi się odmienna treść. A może po prostu trudno mi dzisiaj dogodzić. Komiks naprawdę zacny, zwłaszcza jak ktoś się zbytnio nie czepia. Polecam.

Książka przeczytana w jedno południe, sporo tekstu, ale nie było to problemem. Komiks nie zapadł mi w pamięć, ale jako rozrywkę jak najbardziej polecam. Grafika/kreska: dobre, fajna kreska. Czasami rażąca w oczy, i taka bardzo "mocna" pod względem kolorystycznym. Tekst: Fajny bohaterowie: Właściwie jest tylko jedna bohaterka, która została fajnie wykreowana.

Co za doskonały pomysł by z Wolfganga Amadeusza Mozarta zrobić utalentowaną myszkę a z Antonio Salieriego wilka :). Józef II Habsburg jako gąsior wyszedł przednio :) Rysunki Gradimira Smudja biją cudownym ciepłem: łagodne kolory i kształty... jest w tym jakaś przytulność, miękkość... i ogląda się to cudownie. Nawet sceny dynamiczne i pełne strachu (jak demoniczna gra na flecie ojca Myszarta) są... miłe. Może to za sprawą przeniesienia do świata zwierząt... widziałem chyba wszystkie zwierzęta jakie żyją na ziemi. W sensie lądowe. Była nawet lisiczka :) Historia luźno nawiązuje do samego Mozarta, to raczej hołd dla jego geniuszu muzycznego... cudownie połączony z geniuszem Gradimira Smudja. Do historii otrzymujemy szkice... których cześć można znaleźć w komiksie. Na przykład genialny rysunek na którym Myszart i Maria-Anna grają razem na skrzypcach. Komiks jest do prawdy uroczy, z pewnością spodoba się i dzieciom i dorosłym. Ja się rozpływałem w tej pięknej przygodzie. Chyba każdy miał chwilę, kiedy chciał być małą myszką... i mieszkać w przytulnej norce... albo fortepianie. I słuchać muzyki Mozarta!

Z plusów tego komiksu mogę pochwalić: bardzo ładny styl rysunku i czasami naprawdę zabawne sceny. Ale zwykle te krótkie historyjki były nudne i bardzo do siebie podobne. Może lepiej postrzegałabym ten komiks gdybym sama miała kota, ale niestety nigdy tego nie doświadczyłam

Spodziewałam się przesłodzonego komiksu, skierowanego przede wszystkim do małych dziewczynek rozkochanych w różowościach. Jakież więc było moje miłe rozczarowanie, gdy okazało się, że "Fibi i jednorożec" wcale nie daje się w ten sposób zaszufladkować. Owszem, bohaterką jest tu mała dziewczynka, która zyskuje najlepszą przyjaciółkę w postaci przepięknego jednorożca. A raczej - jednorożki. Ale to, co się dzieje następnie, dalekie jest od stereotypowej różowej opowieści. Przede wszystkim za sprawą charakteru owej jednorożki, której wyniosłość i specyficzne poczucie humoru sprawia, że przy lekturze będą się dobrze bawić tak młodsi czytelnicy, jak i ci starsi. Ponadto jest to przyjemna, ale i nie pozbawiona wartościowego przekazu opowieść o przyjaźni i akceptacji, o problemach właściwym małym dziewczynkom i nieszablonowych metodach ich rozwiązywania. Polecam :)

Któż nie zna przygód słynnego Sherlocka Holmesa? Czy to z książek, czy z filmów, czy z szeroko rozumianej pop-kultury, myślę, że to nazwisko każdemu przynajmniej obiło się o uszy! Sama dość wcześnie sięgnęłam po utwory Artura Conan Doyla opisujące przygody tego słynnego detektywa. A teraz uroki kryminalnych śledztw odkrywa moja córka, z która czytamy komiksy o przygodach siostry Sherlocka! Dziewczyna ze swadą próbuje doścignąć brata w rozwiązywaniu zagadek, jednocześnie chowając się pod samym jego nosem. Tym razem zajmuje się sprawą zaginięcia lady Alistair. Wygląda na to, że młoda arystokratka popadła w trudne towarzystwo i stała się ofiarą podstępu. Jednakże Enola dzięki swojemu sprytowi i łatwości odnajdywania się w różnych niespodziewanych sytuacjach dotrze do sedna tej sprawy. Tylko czy przy okazji sama nie wpakuje się w niebezpieczeństwo? Czy tropienie zaginionych to zajęcie odpowiednie dla młodej kobiety? No cóż, czasem trzeba zawalczyć o swoje marzenia i o swoje prawa! Nieodmiennie zachwycam się też stroną graficzną tych książek, a moja córka pochłania kolejne tomy praktycznie jednym tchem i woła o kolejne!

Bardzo ciekawy, widzę tutaj wiele nawiązań do innych dzieł kultury. Chętnie bym przeczytała te historię jako zwykłą powieść bo ma naprawdę duży potencjał. Tak po za tematem, widzę podobieństwo między Madame C a Morticią Addams i to, że jest przedstawiona jako wampir jest genialne!

Cieszę się, że mój najmłodszy syn zapałał miłością do koni, bo dzięki temu trafiliśmy na serię komiksów o Kamili i koniach. Komiksy są wspaniałe! Z jednej strony otrzymujemy sporą dawkę informacji dotyczących wszystkiego, co wiąże się z końmi, a z drugiej multum zabawnych historii i ciekawych postaci. Polecam!

Warta poznania komiksowa opowieść o kilku tematach tabu, związanych z kobiecością. Autorka bierze na celownik zagadnienia, które w różny sposób ograniczają kobiecy samorozwój, stanowią pewne wstydliwe bariery, sprawiając, że nie mogą pozwolić sobie na tyle samo swobody w życiu, co mężczyźni. Mówi o pewnych wdrukowanych kliszach, stereotypowym myśleniu, przez które my same często wtłaczamy się w sytuacje i zachowania, budzące wewnętrzną złość i frustrację. Wszystko to podane jest w dość zabawnej formie (często jest to subtelny czarny humor), okraszone nawiązaniami do kultury i popkultury. A równocześnie czytając ma się poczucie wejścia w taki bardzo osobisty świat - bo w końcu te wszystkie refleksje skądś się wzięły. Te wszystkie anegdotyczne przykłady musiały mieć swoje źródło w realnym życiu. Mnie osobiście najbardziej urzekła historia o tym, jak młode matki dzieliły się z główną bohaterką wrażeniami z porodów... :D

Czas na podsumowanie drugiego tomu z serii "Czarolina". Pierwszy mi się podobał, choć miałem drobne zastrzeżenia. Głównie odnośnie postaci z dalszego planu, które nie przykuwały tak bardzo uwagi. Ten tom to nieco poprawia, choć nadal całość to jechanie po kliszy i oklepanych schematach. Moją uwagę przykuło jednak coś innego. Ostatnia scena, dająca nadzieję na bardzo, ale to bardzo interesującą kontynuację. Nie ma się co oszukiwać. To lekka seria, wydaje mi się, że skierowana głównie do fanek i fanów Harry'ego Pottera. Szczególnie tych młodszych wiekiem. Odnajdą się zapewne tutaj błyskawicznie pośród magicznych stworzeń, opisów ich anatomii, tryby życia i tak dalej. Pierwszy tom świetnie zaczął ten element, a drugi tylko pogłębił. I tutaj przechodzimy do Czaroliny i finalnej sceny. O tak, jest naprawdę obiecująco. Jeśli seria zostanie solidnie poprowadzona, to zapewne cały ten wątek, a co za nim idzie przeszłość głównej bohaterki i jej więź z magicznymi istotami może być interesująco poprowadzony. Natomiast obok tego leci wątek zamieniania istoty żywe w szklane posągi. Był to główny motyw pierwszego tomu i tutaj znajduje swój finał. Czy ciekawy? Cóż, dla mnie raczej neutralny i przewidywalny, ale dla młodszych odbiorców być może będzie zaskakujący. Szkoda tylko, że nadal postacie z drugiego planu potrafią irytować, głównie mam tutaj na myśli rówieśników Czaroliny, a całość jest przedstawiona trochę na skróty. Mimo wszystko polecam sięgnąć po tą serię. Jeśli jeszcze tego nie zrobiliście, a lubicie magiczne światy, to warto. Jeśli czytaliście pierwszy tom i przypadł wam do gustu, to zapewne macie już obecny na półce i wyczekujecie kontynuacji.

Kolejny super tom. Świetna była scenka jak chłopak Wendy zanudzał Ją opowieścią o filmie i mama sióstr poprosiła by opowiedział to wszystko Marine i ta dzięki Jego gadaniu usnęła , a Wendy stwierdziła , że może przychodzić co wieczór. Albo jak Wendy oszukała siostrę i Jej koleżankę , że widziała jednorożca , żeby opuściły dom , bo chciała całować się z chłopakiem i , gdy dziewczynki uwierzyły i pobiegły okazało się , że chłopak Wendy też uwierzył i pobiegł za nimi:D Dobre też było jak przeziębiona Marine prosiła Wendy by ta z Nią posiedziała , ale ta miała plany czyli randka i zakupy z przyjaciółką i Marine twierdząc , że Wendy nie dała Jej wyboru rzuca się na Nią i obcałowuję i przez to Wendy też jest chora i Marine Jej dziękuję , że rzuciła wszystko by z Nią posiedzieć:D

Pamiętajmy, że jest to tom, w którym znajduje się zbiór trzech oryginalnych tomów sielanka, laserowy ninja i szałas. Te tomy są ułożone według chronologii zdarzeń, nie według chronologii wydawania tomów, dlatego recenzja będzie składać się z trzech tomów które znajdują się w środku tego jedynego. *SIELANKA- końcu mogłam uzupełnić i przeczytać zaległy tom z serii Lou. Jeden z lepszych komiksów jakikolwiek czytałam. Sielanka jest czymś nowym przygodach w głównej bohaterki. Wyjeżdża razem z przyjaciółkami na wakacje i spędza tam miłe chwile i tak zwane rozterki miłosne aż w końcu zaczyna się pomału wszystko u niej układać. - Tom LASEROWY NINJA. Przepiękne ilustracje jak zwykle zresztą. Ten tom jest trochę inny od reszty jest bardziej smutny poważniejszy, a początek jest nawet bardzo smutny. Większość tego tomu opiera się na czytaniu pamiętnika mamy Lou. Sama Lou po czytaniu tego pamiętnika jej mamy zaczyna ją bardziej rozumieć i jej przeszłość. Również ich życie zaczyna się zmieniać po tragicznych wydarzeniach które były na samym początku domu ale nie chcę za dużo spoilerować. Jest już troszeczkę większą bohaterką nie jest już taką małą dziewczynką zaczyna coraz więcej rozumieć i być bardziej samodzielna. Pojawia się tam nowy członek rodziny a ktoś inny niestety odchodzi (nie nie umiera). Sama końcówka tego tomu jest wzruszająca i rozpoczyna nowy etap w życiu Lou i jej mamy. Ale dzięki temu że to jest zupełnie inny tom niż reszta to i tak się super to czyta i już nie mogę się doczekać aż przeczytam kolejne tomy bardzo wam polecam tak jak zawsze ten komiks jest po prostu świetny. - SZAŁAS Akcja tego tomu dzieje się po raz kolejny w wakacje tak jak w poprzednich tomach jest na zmianę raz rok szkolny raz wakacje i teraz też się tak dzieje że są wakacje. Tutaj Lou zabiera ze sobą dwie przyjaciółki oczywiście mamę i braciszka małego na wieś do swojej babci. Tam dziewczyny chcą zbudować szałas A ta konkretniej to później się okazuje że domek na drzewie. Robią to ponieważ wymyśliły że tak będzie fajniej zbliżyć się do natury. Ten tom jest troszeczkę inny i niektóre wydarzenia stają się lekko niejasne takie wymyślone od czapy i robi się mały chaos. Oczywiście w tym tomie oprócz ekipy lub pojawiają się też inni bohaterowie z poprzednich domów oprócz Ryszarda który po prostu zniknął. Już sama nawet końcówka w sumie dwie ostatnie strony tego tomu są bardzo niejasne. Ale tak że jak jest to świetny kolejny komiks napisany przez autora. Dzięki temu że wydawnictwo Egmont wydało reedycje mogłam w końcu uzupełnić braki z dzieciństwa. Pewnie ta recenzja może być za długa i trochę pogmatwana ale nie umiem za bardzo recenzować zwłaszcza jeśli jest to zbiór trzech krótkich książeczek w jedną dużą książkę.

Maria Skłodowska-Curie. Światło w ciemności to kolejny tytuł, który trafił do mnie przypadkiem, ale muszę przyznać, że z ciekawością do niego zajrzałam. Znana postać, forma komiksu i przepiękne wydanie tylko kusiło, by zajrzeć do środka. http://zapatrzonawksiazki.pl/index.php/2021/02/11/maria-sklodowska-curie-swiatlo-w-ciemnosci-anja-cetti-andersen-frances-andreasen-osterfelt/

Ostatni tom zbiorczy przygód Lou, w którym znajdują się 3 oryginalne tomy: Struktura kryształu, A choj przygodo i Lou-album filmowy (jako dodatek): - Struktura kryształu -W tym tomie nasza bohaterka jest już taką dużą nastolatką. W ogóle nie podobał mi się ten tom, wydarzenia w nim są bardzo nielogiczne i w ogóle nie wiadomo skąd się wzięły te całe kryształy, urywa się czasem jakaś część komiksu w połowie, i nie wiadomo skąd nagle znalazła się w jakimś zupełnie innym miejscu na przykład kiedy właśnie dotknęła kryształu I otworzyła oczy nagle znalazła się w jakimś dziwnym podziemiu. Nagle ten świat w tym tomie stał się jakiś dziwny, nie wyjaśniany w ogóle w żaden sposób, naprawdę brak logiki w tym tomie. Męczyłam się dosyć z nim, a już pojawienie się szwedzkiego Alter ego Ryszarda kompletnie mi tutaj nie pasował. W poprzednim tomie laserowy ninja nie wiadomo z jakiego powodu w ogóle zniknął a w tomie struktura kryształu nagle się pojawia właśnie te szwedzkie alter ego. Dlaczego szwedzkie ponieważ kiedy mama lub była z Ryszardem w ciąży skręcali meble które nie do końca były przetłumaczone na ich język a były po szwedzku i Ryszard po prostu nie wytrzymał i albo się wystraszył odpowiedzialności jako ojciec albo faktycznie coś ten szwedzki mu się po kiełbasie w głowie i po prostu uciekł od matki Lou. W ogóle nie wiadomo czy Lou chodzi w tym tomie akurat bo to jest w czasie roku szkolnego do liceum jakieś dziwne badania robi mama Lou tak samo w jakiejś tajnej agencji i się znalazła totalne jest bałagan w tym tomie nie podobał mi się kompletnie. Mam wrażenie że ten tom był napisany chyba nie wiem z przymusu albo że autor nie wiedział że co wymyślać. Chyba jeden z najsłabszych tomów z całej serii. - A choj przygodo!-To jest już ostatni tom przygód Lou. Tutaj wyrusza na samotną wyprawę w trakcie w sumie wakacji ale dopiero dowiadujemy się pod koniec tego tomu że faktycznie to są wakacje bo tak konkretnie nie było powiedziane że to są wakacje. Jest trochę mniej chaotyczny niż poprzedni "struktura kryształu. Choć też średnio mi się podobał ale jest o wiele lepszy niż poprzedni. Tu już jest jakby prawie dorosłą osobą i niektóre sceny są trochę bardziej już dla starszej młodzieży zwłaszcza jedna tam jest tak pokazana. Lou szuka siebie i odpowiedzi na swoje wewnętrzne pytania. Czuję się zagubiona sama z sobą i dlatego wyrusza w samotną podróż zwiedzania w cudzysłowie świata. Oczywiście spotyka tam swojego przyjaciela z Sopoćkowa Pawła. Lou bawi się, spotyka nowych ludzi, nocuję u nich. Tutaj te kryształy nagle zaczynają znikać też nie wiadomo skąd w ogóle jak zniknęły w ogóle te kryształy i wtedy zaczyna świat wracać do normalności sprzed pojawienia się kryształów. Ostatni tom nie jest zły ale uważam że ten tą ahoj przygodo i struktura kryształu zostały napisane tak jakby trochę z przymusu że autor nie wiedział co wymyśleć takie odczuwam wrażenie. Ale i tak wam polecam tą całą serię bo jest i tak świetna. - Lou Album filmowy -Ten tom to jest po prostu album filmowy z filmu pełnometrażowego Lou! Jest to taki dodatek do całego zbiorowego 3 tomu (z reedycji). Po prostu pokazuje nam mniej więcej w formie takiego jakby Ala pamiętnika co znajduje się w filmie jakie tam wydarzenia są. Widać że czasami różni się to od komiksów ale i tak duża część zgadza się z samymi komiksami. Aktorzy widać tutaj są dobrze dobrani i na pewno obejrzę ten film pełnometrażowy i może będę więcej widziała i wiedziała na temat tego filmu. A ten album to jest taki trochę lekkim spojlerem, ale i tak pięknie wydanym.

Chyba zbyt wiele się spodziewałam, ale trochę uśmiechów było. Na 140 stron połowa bardzo dobra, szczególnie udana jest nowa postać, Samanta - treserka (poniekąd) kotów. Sushi szaleje, Kasia wariuje z Sushim, czyli jest fajnie. W tym tomie przeprowadzka. Polecam na poprawę nastroju.