Noragami #2

Opinia o całej serii: Super historie, bohaterowie i romans. Potrzebuję więcej takich mang posiadających spójną akcję i fajnie nawiązujących do folkloru Japonii. (Btw Tomoe w postaci lisa jest mega uroczy😍, a gdy występuje bez ogona i uszu łamie mi serce🥺)

Trochę nie wiem co myśleć W pewnym monecie miałam ochotę sprzedać tę serię. Nie wiem czemu po prostu mnie do niej nie ciągnie aż tak bardzo. Moim największym problemem jak na razie jest to, że akcja zawszę zaczyna się tak w 1/3 tomu, a początek to takie straszne lanie wody. Przydało by się tam więcej akcji. Za to nie wiem co sądzić o nowym bohaterze który się pojawił, za szybko przeszedł przemianę jak na moje. Kiedyś dozbieram dalej ale mi się nie spieszy.

Po wszystkich 13 tomach mogę napisać, że to w sumie manga o niczym. Był potencjał na początku. Zapowiadało się fajnie. Mamy tu wagarowicza i zabijakę, którego wszyscy się boją oraz antyspołeczną kujonkę. Główny wątek romantyczny dotyczy tej dwójki, ale przez całą historię doszukują się oni takich niestworzonych problemów żeby być razem, że myślałam, że skisnę podczas lektury. A to on ją kocha, ona go nie. Jak ona się zakochała, to on jednak stwierdza, że to chyba nie była miłość. Jak on znowu chce, to ona mówi mu, że ona go nie kocha, a tak naprawdę miłość jej przeszkadza w nauce, więc chce od niej uciec... Według mnie bohaterowie zachowywali się jakby byli w gimnazjum, a nie w liceum. Oczywiście pojawiają się też drugoplanowe postaci, które, aby trochę namieszać również zaczynają coś czuć do głównych. Czyli ogólnie manga leci na znanych schematach. Początek był obiecujący, ale zabrakło pomysłu na rozwinięcie. Podobał mi się za to wątek z bratem, ale niestety nie broni całości. A szkoda, bo kreska bardzo ładna. Sama postać Haru też fajna.

Po przeczytaniu tego tomiku mam wrażenie, że wydarzenia ze szkoły, sprawa nękanego chłopaka i rozterki Yuki'ego były lepiej przedstawione w anime. Wszystko miało w sobie o wiele więcej dramatyzmu. W mandze sprawę załatwiono krótko i konkretnie. Tutaj zrobiło mi się trochę żal Yuki'ego, ale tylko trochę. Nie przepadam za tą postacią...

Ostatnia część tak więc pozwolę sobie na jednoczesne podsumowanie całej serii No.#6. Zaczęło się w sumie niepozornie lecz kolejne wydarzenia w połączeniu z charakterystyką postaci i ładną kreską zatrzymały mnie na dłużej w tym uniwersum. Bardzo przezywałem kolejne zwroty akcji. Bardzo zauroczyła mnie ospale rozwijająca się relacja pomiędzy głównymi bohaterami jednak to historia Szczura i jego podejście do świata przedstawionego skradła moje serce. Przedstawia on rodzaj charakteru, który uwielbiam - chamski, cwany, tajemniczy, odważny, pewny siebie, bezpośredni i czasem brutalny jednak w odpowiedziach sytuacjach okazuje się opiekuńczy, troskliwy i nie wacha się poświęcić życia dla bliskiej osoby. Z kolei Shion to postać niezwykle pozytywna i uparta, ciekawa świata i żądna zmian. "Białowłosy Książę" uplasował się na drugim miejscu w moim rankingu przez fakt iż ukazał on na swoim przykładzie proces drastycznej i potężnej przemiany za sprawą zmiany środowiska i kolejnych wyzwań. Autorzy w doskonały sposób ukazali podział klas w mieście i poza nim, utopijność miasta oraz brutalne i serowe ludzkie siedliska poza jego granicami. Świetnie ukazano procesy myślowe postaci oraz relacje działające pomiędzy nimi. Jest też brutalność ludzi wobec ludzi, której nie powstydziłby się Austriacki Malarz jednak ta brutalność przełożyła się na końcowy odbiór całej serii. Zdecydowanie polecam No.#6 każdemu, bo myślę, że każdemu przypadnie do gustu.

Intrygujący klimat mangi jest obecny już od pierwszego tomu, podobnie jak dość oryginalny paranormalny wątek. Choć nie rozumiemy jeszcze wielu rzeczy, kolejne elementy świata duchowego są nam prezentowane w atrakcyjny i przemyślany sposób. Seria od samego początku nie pozwala się nudzić i w świetny sposób łączy akcję z humorem i lekko mrocznym nastrojem.

Servamp opowiada o nastolatku, który nienawidzi się z niczym użerać. Gdy widzi czarnego, zaniedbanego kotka na ulicy, postanawia go przygarnąć, aby nie męczyły go wyrzuty sumienia. Nadaje mu egzotyczne imię "Kuro". Jak później się okazuje, nowy towarzysz tak naprawdę jest jednym z legendarnych wampirów, które zawiązują pakt z ludźmi. "Jestem Mahiru Shirota. Mam 15 lat. Lubię prostotę i nie cierpię się z niczym użerać. I właśnie dlatego przygarnąłem kota. Bo gdybym nic nie zrobił, użerałbym się z poczuciem winy." Najpierw zabrałam się za anime, ale to był błąd. Manga zdecydowanie więcej wyjaśnia - w zgrabny sposób, żeby czytelnik nie poczuł się jak idiota, któremu autor rzuca gotowe odpowiedzi. Do tego na każdą jedną odpowiedź przypada kilka nowych pytań. Ogólnie tła tutaj jest mało. Rozumiem, że w scenach walki nadaje to dynamiki, ale w codziennych sprawunkach? Przez to ciężko ogarnąć, gdzie bohaterowie aktualnie się znajdują. "- Wywalę przez okno na zbity pysk! - Czekaj! Jestem wampirem! Tylko nie na słońce! Umrę! Jestem nieśmiertelny, ale i tak umrę! Ludzie to naprawdę okrutne stworzenia. - Zamknij się, potworze!" Kuro jest bardzo ciekawą postacią, z którą łatwo się utożsamić. Leniwy do bólu, wszystko mógłby odłożyć na później, a w zasadzie nigdy. Do tego jest wampirem, który brzydzi się przemocą? Toż to jakiś żart, a jednak doskonale się sprawdza! Natomiast Mahiru... Jak dla mnie jest kartonem bez wyrazu. Działa jednotorowo, nie podejmuje właściwie żadnych decyzji, gdyż jego towarzysze muszą nim kierować. Nie nadaje się na Eve. Jednak relacja tych dwóch panów jest po prostu świetna. Niemal płaczę ze śmiechu, gdy jeden dogryza drugiemu. "- Pożałowałeś ulicznego kota i zabrałeś go do siebie. Ale z ciebie debil. I teraz ja muszę się z tym użerać. - Przestaniesz mnie wkurzać?!" Oprócz nich poznajemy też trójkę egzotycznych bohaterów. Grzechy Servampów są idealnie oddane na kartkach papieru. Dodatkowo ich Eve bądź poddani są naprawdę specyficzni. Niby połączenie dość marne, zwłaszcza, jak różnią się od siebie, ale to się sprawdza. Poza Kuro, moje serduszko podbił również Servamp Melancholii oraz Nieczystości. Mają charakter, swoje własne dziwoty, ale też wspólny cel. "Chcę ochronić każdego, kogo zdołam. To wszystko, czego pragnę." Sama historia jest w porządku, lubię wampiry, a połączenie ich z tematyką grzechów było dość ryzykownym zabiegiem, lecz się opłacił. Tanakastrike z konsekwencją podchodzi do swojego tworu, stara się nie popełniać głupich błędów i podaje szczątkowe wskazówki do pytań mnożących się w głowach czytelników. "Spróbuj opisać to, co czujesz. To jedyny sposób, by ukoić swoje serce. Jeśli ci się uda, już zawsze będziesz wiedział jak radzić sobie z ogarniającymi cię emocjami. Jeżeli ty sam nie stawisz im czoła, nikt inny tego nie zrobi." Kreska jest naprawdę cukierkowa, choć przyjemna. Skupia się głównie na eksponowaniu słodkich bohaterów zamiast walk, co jest sporym minusem. Niestety pojedynki wyglądają tutaj następująco "jeden ruch, paplanie, koniec walki", ale przy tym masa przemyśleń i ślicznych kadrów z twarzami panów. Tutaj coś mocniejszego by się przydało. Niewiele jeszcze wiem o tej historii. Tomik zdradza jedynie podstawy - wampirzą hierarchię, ich rodzaje itd. A kończy się on niby w sposób przewidywalny, lecz niektórzy mogą się zaskoczyć. Ogólnie polecam tę historię głównie dziewczętom, które lubią nacieszyć oczy pięknymi panami. Fani brutalnych walk nie mają tutaj czego szukać. Dlatego można powiedzieć, że w połowie jestem zawiedziona, w połowie usatysfakcjonowana. Mimo wszystko polecam! Humor naprawdę robi tutaj dużą robotę i dla niego warto zapoznać się z Servampem.

W tej części autorzy pozwalają czytelnikom nieco odetchnąć. Czas zwalnia co pozwala skupić się na przekazywanej przez postaci treści merytorycznej. Poznajemy bardzo ważne szczegóły z życia jednego z bohaterów. Przedstawione są też zupełnie nowe postacie reprezentujący nieco inne zasady, zachowania i styl życia.

Rozpoczynamy przygodę z Ghulami i Kanekim, pierwszy tom to wprowadzenie do historii, pokazani Ghuli jako bestii i nasz biedny bohater zostaje wciągnięty między nimi a ludźmi. Czekam na kolejne tomy. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

W końcu sięgnąłem po 5 tom i po słabszym poprzedniku ten jest o wiele lepszy. Historia dalej skupia się na Smakoszu , który obserwuję Kanekiego i w pewnym momencie porywa dziewczynę innego Ghoula , która jest człowiekiem i grozi , że ją zje jeśli Kaneki do niego nie przyjdzie. I bohater tam idzie , a towarzyszy mu chłopak dziewczyny , który jest osłabiony , bo dawno nie jadł. I na miejscu walczą ze Smakoszem , ale zostają pokonani i nagle zjawia się Touka , która śledziła Kanekiego i Ona również zaczyna walczyć ze Smakoszem razem z Kanekim , ale oboje zostają ciężko ranni , a Smakosz mówi Touce , że złagodniała i coś sprawiło , że ma ciepły blask w oku i dziewczyna jest w szoku. A , gdy bohaterowie leżą ranni Smakosz zaczyna podchodzić do dziewczyny Ghoula by ją zjeść , a Kaneki pyta Toukę czy jak zje mięso będzie silniejsza i ta potwierdza i Kaneki ofiaruję jej kawałek siebie i dziewczyna zjada kawałek jego ciała i staję się potężna i zabija Smakosza. A na koniec chcę również pozbyć się dziewczyny Ghoula , bo ta o wszystkim wie , ale dziewczyna niespodziewanie mówi Touce , że jest śliczna mimo przemiany i Touka nie rozumie jej zachowania , ale nic jej nie robi. I na koniec widzimy jeszcze Amona , który ciągle myśli o Touce i Kanekim , których widział razem z Modo i chcę ich za wszelką cenę dopaść. Poznajemy też nowych inspektorów : Yukinori(były nauczyciel inspektorów) i Suzuya(ostro walnięty inspektor , który lubi zabijać) Tak jak pisałem na początku ten tom jest lepszy od poprzednika. Świetna była walka ze Smakoszem i to jak Touka go zabiła. Intryguję też scena , gdy Smakosz zauważył , że Touka złagodniała i ma ciepły blask w oku. Czyżby ta zmiana nastąpiła dzięki Kanekiemu? 6 tom z pewnością też przeczytam

Pierwszy tom kultowej serii rozsławionej bardziej wydaje mi się dzięki anime niż mandze. Poznajemy w nim ucznia Yukiteru Amano, który wiedzie życie typowego odludka. Jedynym jego zajęciem jest prowadzenie pamiętnika w telefonie. No właściwie nie jedynym, ponieważ toczy on również ożywione dyskusje ze swoimi zmyślonymi przyjaciółmi w tym z Deusem - bogiem czasu i przestrzeniu\. Właśnie ten osobliwy bóg pewnego dnia proponuje mu grę , która ma urozmaicić mu jego dotąd monotonne życie. Yukiteru zostaje w ten sposób wplątany w walkę na śmierć i życie z innymi posiadaczami pamiętników. Każdy z pamiętników jest inny i inny jest rodzaj przekazywanych w nim informacji. Z dwunastu posiadaczy zostanie tylko jeden , który zajmie miejsce Deusa jako kontrolera czasoprzestzeni. Już na samym początku Yukiteru spotka się z trzema innymi graczami. Szkoda tylko , że większość będzie dybała na jego życie. Manga jest niesamowita pod tym względem jak dynamiczną akcję posiada. I te ciągłe poczucie niepewności, co czeka głównego bohatera, mimo, że pokazuje mu to jego pamiętnik. Już jest świetnie, a mam przeczucie, że będzie tylko lepiej.

Ciekawy pomysł dzięki , któremu jest szansa na rozbudzenie ciekawości o azjatyckich literatach, w śród tych, którzy mogliby nawet nie pomyśleć do tej pory o ich istnieniu. Z drugiej strony smaczek dla zaznajomionych już bardziej w literaturze. Mimo to kompletnie nie poczułam się kupiona podaną historią. Możliwe, że jest to kwestia tego, że nie przepadam za wątkiem "super hero". Tom pierwszy przeczytany i na tym raczej jak na razie zostanę :)

W 1 tomie poznajemy bohaterkę(Akari) , która przenosi się do nowej szkoły podstawowej i poznaję chłopca(Takaki) , który też nie dawno się przeniósł i zaczynają spędzać razem czas , a koledzy z klasy się śmieją , że są parą. I tak mija czas i w pewnym momencie bohaterka znów się przenosi i oboje płaczą , a potem na zakończenie klasy dziewczyna wyjeżdża. Następnie wymieniają listy i czas ciągle mija i okazuję się , że bohater też się przenosi o wiele dalej. I postanawiają się spotkać. Akari ma czekać na peronie , ale gdy Takaki do niej jedzie co chwilę są jakieś postoje z powodu pogody i dociera strasznie późno , ale dziewczyna wciąż czeka i rozmawiają , jedzą , spacerują i w końcu się całują. I podczas pocałunku bohater myśli , że nie uda im się przetrwać i wie , że Akari też o tym wie. A potem zasypiają razem pod kocem i rano bohater odjeżdża. I obiecują sobie , że będą pisać. Następnie mija trochę czasu i poznajemy nastolatkę(Kanae) , która chodzi do szkoły z Takaki i jest w nim zakochana , ale nie potrafi mu tego powiedzieć. Wychodzi też na jaw , że wiadomości między Takaki ,a Akari ustały i na koniec widzimy jak Akari w swojej szkolę ma powodzenie i prosi jednego chłopaka by dał jej chwilę na odpowiedź na jego wyznanie , a potem myśli o Takaki i zastanawia się czy się w kimś zakochał. I myśli też o tym , że to co ich łączyło będzie już tylko pięknym wspomnieniem. I tak kończy się 1 tom. Historia jest w sumie bardzo dobra , ale anime było lepsze. Tutaj miałem wrażenie , że wszystko jest zbyt rozciągnięte i przede wszystkim z mangi płynie taki smutek. Miałem wrażenie , że nie ma tam żadnej radości. Nawet , gdy bohaterowie spotykają się na peronie i niby są szczęśliwi to Ja tam czułem tylko smutek. Co do bohaterów to niby fajni , ale najbardziej polubiłem Kanae i jej było mi najbardziej szkoda. Jest jeszcze jeden tom , który też przeczytam , ale manga nie trafi do moich ulubionych

Drugi tom zaczyna się od Kanae , która surfuję i postanawia wyznać miłość Takaki , ale gdy ma już to zrobić dociera do niej , że to na nic , bo wie , że bohater kieruję swój wzrok gdzie indziej. A następnie dziewczyna siedzi w domu i myśli o tym , że mimo że nie wyzna swoich uczuć to zawsze będzie kochać Takaki. Następnie mija wiele lat i Takaki jest już dorosły i pracuję , a także ma dziewczynę. Jednak w związku się nie układa , bo bohater wciąż myśli o Akari i okazuję się , że przez te wszystkie lata skrzywdził wiele kobiet i była wśród nich Kanae , która w końcu wyznała mu miłość. I w końcu związek z dziewczyną się rozpada. A potem widzimy dorosłą Akari , która niedługo bierze ślub i jadąc pociągiem przez chwilę myśli o bohaterze. I znów wracamy do Takaki i mężczyzna żyję sam i nie ma pracy , bo rzucił poprzednią. I w pewnej chwili On i Akari mijają się koło torów i po chwili do nich dociera , że się minęli , ale nie rozmawiają tylko patrzą na siebie chwilę i uśmiechają się. A potem widzimy Kanae i jakiś chłopak pyta ją o chodzenie , ale ta nie odpowiada , bo akurat dzwoni siostra , a potem Kanae znów spotyka się z tym chłopakiem i opowiada mu o swojej miłości do Takaki i niby prosi by poczekał na jej odpowiedź , ale widać , że go odrzuci , a później Kanae mówi siostrze , że nie wie co ma robić , a ta proponuję by pojechała do Tokio odnaleźć Takaki i dziewczyna jedzie i szuka go. A siostra do niej dzwoni i okazuję się , że znalazła numer do rodziców Takaki i Kanae go zapisuję , ale nie dzwoni. Zamiast tego dzwoni do chłopaka , który wciąż czeka na odpowiedź i mówi , że już jej nie zależy na odnalezieniu Takaki i ostatecznie odrzuca zakochanego chłopaka. A na sam koniec , gdy siedzi na ławce nagle ktoś przechodzi obok i dziewczyna patrzy na niego i jest naprawdę zaskoczona. I niby nie widzimy twarzy , ale możliwe , że to właśnie Takaki. I tak się kończy 2 tom , który jest też ostatnim. I szczerze sam nie wiem co powiedzieć o tej mandze. Tak jak pisałem przy poprzedniej części cała historia jest bardzo smutna. Był tam może minimalny kawałek szczęścia , gdy pokazano zaręczoną Akari. I muszę przyznać , że w tej części bohater strasznie mnie wkurzał. Ja rozumiem , że kochał Akari , ale On całkowicie utknął w przeszłości i ranił kobiety , które były w nim zakochane. Już Akari choć też o nim czasem myślała ułożyła sobie życie i była szczęśliwa choć dużo jej nie widzimy , ale skoro się żeniła to znaczy , że kochała przyszłego męża. A co do zakończenia to trudno mi sobie wyobrazić co będzie dalej. Albo Takaki po spotkaniu z Akari koło torów w końcu się ogarnął i On i Kanae będą razem i tym razem wszystko się ułoży. Albo tylko porozmawiają i każde pójdzie w swoją stronę. Jednak jakoś tak wolę myśleć , że Kanae i Takaki ostatecznie będą razem , bo Takaki zrozumiał , że musi żyć teraźniejszością , a nie przeszłością.

Manga zapewnia dawkę humoru, a bohaterowie są ciekawi, od razu dają się polubić. Na pewno sięgnę po następną część. Jedyne, czego mogłabym się może przyczepić to to, że czasem zdarzały się takie dość "wattpadowe" momenty, jednak było to urocze, a nie cringowe (poza tym, manga jest z 2012r., więc wtedy pewnie nikt nie zwracał na to takiej uwagi). Naprawdę warto przeczytać.

Długo się rozkręca. Początkowo mocno chaotyczny, ale gdy nabierze tempa to niesamowicie wciąga. Główny bohater ma z Sherlockiem Doyle'a tyle wspólnego, że jest mistrzem dedukcji i detektywem. Na tym kończą się podobieństwa i zaczynają różnice. Jest arogancki, porywczy i niestabilny emocjonalnie. Nie sprawia to, że jest gorszy od pierwowzoru. Wręcz dodaje pikanterii. Ciekawostka warta kontynuacji.

Śliczna kreska! Kupilam bo mialam od roku jedenasty tom wiec uznalam ze pora zaczac te serie. Jak na razie jestem pozytywnie zaskoczona, mam wrazenie ze zdarzenia sa przedstawione lepiej niz w anime. Chociaz nadal nie rozumiem dlaczego vanitas kissed jeanie. Jak Noe mowil ze opowie o historii bla bla na koncu zabije vanitasa wlasnymi rekami to sie prawie poplakalam. Vanitas przezyje trust me

Kiedy zakończyłam ostatnio czytaną książkę, odetchnęłam z ulgą. Manga jest dla mnie odskocznią pomiędzy jedną książką a drugą. Za pomocą komiksów, mogę się zresetować i mieć jeszcze więcej siły na następne książki. Dlatego też sięgnęłam po 3 i 4 tom „Strażnik Domu Momochi ". Jak zwykle, nie zawiodłam się a wręcz dowiedziałam się jeszcze więcej o demonach i ich historii. Do domu Himari Momochi wpraszają się znajomi ze szkoły, chcąc się przekonać, czy legendy mówiące o tym, że dom jest opętany to prawda czy kłamstwo. Dodatkowo dziewczyna zauważa, że coś z grupą znajomych jest nie tak. Czy zło, które wprosiło się do domu, zagraża jego mieszkańcom? Jak zareagują na to uczniowie? Czy ktoś chce zabić Nue? To, co bardzo mi się podoba, to fakt, że w tych tomach widać zmianę w zachowaniu bohaterki. Stała się bardziej odważna, myśląca logicznie i pomocna. Dodatkowo uczucie, które kwitnie między bohaterami.. jest tak słodko i niewinnie ukazane, że jestem pod wrażeniem. Nie za bardzo lubię takie miłostki, ale w mandze na dodatek, że kompletnie mi to nie przeszkadza, to jeszcze bardzo się podoba. Może to z powodu zbliżających się świąt albo po prostu się starzeje. Co do Nue - spokojny i opanowany jak zwykle. Mam wrażenie, że powoli zmienia się przy Himari. Dla mnie to są same plusy komiksu. Jedyny malutki minus, jaki znalazłam, to sposób, w jaki walczy. Nie znajdziemy tutaj walk z rodem z Dragon Ball. Są krótkie, w większości bez krwi i agresji. Czasami chciałabym, by był bardziej dziki, walczył z pazurem i z iskrą w oku. Jednak nie wszystko można mieć. Nie będę wymieniać wam, jakie demony spotkacie w tych częściach. Chce, byście sami to odkryli. Jedno co powiem, to to, że każdy z nich ma swoją indywidualną historię, która barwi komiks i zachęca nas do sięgnięcia po mitologię Japońską. Świat wykreowany przez Aya Shouoto jest niesamowity. Z jednej strony taki realny, zwyczajny a z drugiej, skrywające się demony i złe duchy z najgorszych naszych koszmarów. Czy zachęcam? Jak zwykle, do mangi ZAWSZE będę zachęcać i raczej nigdy się to nie zmieni. Świetna odskocznia od życia codziennego, czy od samych książek. Nie ważne ile masz lat „Strażnik domu Momochi” wciąga i młodszych i starszych, swoją kreską, historią, bohaterami i poczuciem humoru. Nie pozostaje nic innego jak chwycić za tomiki i czytać, czytać i jeszcze raz czytać..

Drugi tom z pewnością nie jest tak chaotyczny jak pierwszy. Powoli relacja głównej bohaterki z jej opiekunem normalizuje się i czytelnik trochę już wie, w jakim kierunku pójdzie ta seria. Ponownie poznajemy też całą gamę nowych, baśniowych stworów, jednak te raz już poznane postacie nie odchodzą w niebyt, tylko stają się istotnym elementem świata, w którym funkcjonuje bohaterka. Całość podoba mi się o wiele bardziej niż pierwszy tom. Tam nie miałem już ochoty czytać, tak wiele było nowych rzeczy, jakby autorka bała się, że nie zdąży opowiedzieć w tomiku swojej historii. Tutaj wszystko dzieje się wolniej, a przez to lepiej rozbrzmiewa i dużo chętniej powraca się do lektury.

Świetny tom! Generalnie super seria. Ta część wyróżnia się tym, że poznajemy backstory Miyamury - pokrótce historię kolczyków albo jego kontaktów z rówieśnikami (nie ukrywajmy - czekaliśmy na to!!). Wiadomo, opowieść typu "Horimiya" nie należy do tych, w których jest akcja, wybuchy, Bóg wie, co jeszcze, jednak jest to taka przyjemna, heart-warming fabuła. Urocze momenty głównych bohaterów, trochę zazdrości, a przy tym pozostaje to slow-burn romansem. Przy okazji, w drugim tomie pozostaje taki cliffhanger trochę. Mam obojętne zdanie na temat takiego rodzaju zakończeń, ale tutaj to nie denerwuje w żaden sposób, a zostawia takie miłe uczucie ekscytacji i człowiek po prostu chce jak najszybciej sięgnąć po następną część! Jeszcze raz - super seria (chwała mojej koleżance, która mi poleciła "Horimiyę").