To była ona – de­pre­sja. Jedno słowo, w któ­rym mie­ści się tyle róż­nych hi­sto­rii.Słowo, które gasi blask w oczach. Opla­ta ciało cięż­kimi łań­cu­chami. Wkła­da ciem­ne oku­lary. Wy­sysa całą ener­gię. Za­bija ma­rze­nia. Zdmu­chuje za­pa­loną świe­cę. Za­biera cie­pło pro­mie­niom słoń­ca. Krad­nie nocy sen. Słowo, które od­biera ży­ciu ży­cie.

Prze­czy­ta­łam kie­dyś, że de­pre­sja to ży­cie w ciele, które wal­czy, żeby prze­trwać, z umy­słem, który robi wszyst­ko, żeby umrzeć. Nie wy­obra­żam so­bie więk­szego kon­flik­tu we­wnętrz­nego. A kto ni­gdy nie pró­bo­wał żyć w ta­kim roz­dar­ciu, nie jest w sta­nie wy­obra­zić so­bie, jaki to ogrom­ny ból.

Jest wszę­dzie. Jest ze mną. Jest mną.

Naj­gor­szy z moż­li­wych – krzyk ci­szy.

– Dla­czego nie mó­wi­cie mi, że mnie ko­cha­cie?

– Bo to zbyt ważne słowa, żeby je czę­sto po­wta­rzać.

Od­po­wiedź pa­dła na­tych­miast. Tata nie mu­siał już wy­łą­czać świa­tła. Mimo że wo­kół było ja­sno, Isię za­lała ciem­ność. Zro­zu­miała. Wszyst­ko zro­zu­miała. Nie jest wy­star­cza­jąco ważna, żeby ją ko­chać.

Od lat dążę wciąż w tym sa­mym kie­runku – znisz­czyć sie­bie. Nie po­win­nam żyć. Ni­gdy. Od dawna róż­nymi dzia­ła­niami za­bi­jam sie­bie. Po ka­wałku. Nie za­słu­guję na mi­łość. Na ży­cie. Nie mogę. Nie po­tra­fię. Nie chcę. Nie po­win­nam.

To tak, jak­bym do ży­cia była przy­wią­zana róż­nymi lin­kami. A te­raz po ko­lei od­ci­nam te linki.

(...) w jakimś wymiarze w szpitalu jest bezpiecznie. Czuję się chroniona przed złym światem. Tu nie muszę żyć. Wystarczy, że jestem.

Nie pła­kała. Nie wolno pła­kać. Uśmie­chała się, bo tak trze­ba. Nie mo­gła być smut­na. Nikt nie mógł wi­dzieć, że jest smut­na. Za­ci­skała więc oczy, za­ci­skała pię­ści i tylko cza­sem, w nocy, kilka łez, któ­rych nie mo­gła już po­wstrzy­mać, spły­wało po twa­rzy.

A każda łza była jej po­rażką.

Dla mnie przyszłość do czarna dziura.

Przeszłość męczy. Teraźniejszość boli. Przyszłość przeraża.

To mogłam być ja. Mogłam stać się jedynie imieniem, nazwiskiem i datą. Mogłam tu leżeć przykryta kamienną płytą i już nigdy nie poznać jesiennego słońca na twarzy. Nie usłyszeć szelestu liści pod stopami. Nie przeczytać książki. Nie napić się herbaty. Nie tęsknić. Nie płakać. Nie czuć. A jednak jestem. Żyję.

Po policzkach spływają jej łzy. Łzy, na które tak długo nie mogła sobie pozwolić. Ja też płaczę. Płaczę nad sobą i nad nią. Płaczę z lęku i niemocy. Płaczę z samotności. Opłakuję zabite marzenia i niespełnione plany. Łzy wypłukują wstyd, rozpuszczają złość, obmywają ból.

Trwać roz­bi­tym na mi­lion ka­wał­ków i uda­wać, że jest się ca­ło­ścią – to nie do wy­trzy­ma­nia.

Jestem zamknięta.
We własnym wnętrzu.

Chcąc uniknąć lęku, bólu i rozczarowania, zaczęłam odgradzać się od świata. Nie zauważyła, że zamykając się na świat, odgradzam się nie tylko od tego, co jest złe, ale również od tego, co dobre.

Wciąż tkwię w pułapce własnego lęku - muszę umrzeć, bo boję się życia, muszę żyć, bo boję się śmierci.

Co ja mam? Co osią­gnę­łam? Jak od­po­wie­dzieć na py­ta­nie, co tam u mnie sły­chać? Wsty­dzę się. Sie­bie. Tego, jaka je­stem. Albo jaka nie je­stem. Tego, jak wy­gląda moje ży­cie. I tego, że moim je­dy­nym part­ne­rem, który wier­nie mi to­wa­rzy­szy, jest obez­wład­nia­jący lęk.

Mój trak­tor jest ze­psuty. – Pla­sti­kowa za­bawka lą­duje na mo­ich ko­la­nach.

– Oj, to po­ważna spra­wa. Mu­simy jak naj­szyb­ciej za­brać go do me­cha­nika – od­po­wia­dam, bo prze­cież ze­psuty trak­tor to nie byle co.
– Nie, cio­ciu! Prze­cież wy­star­czy go tylko przy­tu­lić!
(...)
Wy­star­czy przy­tu­lić. Roz­pacz­li­wie po­trze­buję przy­tu­le­nia. Do­tyku, który opa­trzy wszyst­kie rany. Do­tyku, który za­ak­cep­tuje. Do­tyku, który spra­wi, że po­czuję się bez­piecz­nie.

Po­zwo­lić się so­bie roz­sy­pać – to nie­ła­twe. Po­zbie­rać się – to jesz­cze trud­niej­sze.

Ego­izmem jest ka­zać żyć czło­wie­kowi, któ­rego w ca­ło­ści wy­peł­nia ciem­ność. Który la­tami trwa za­nu­rzony w pu­stce. Któ­rego, dzień w dzień, pierw­szą my­ślą po obu­dze­niu i ostat­nią przed za­śnię­ciem jest to, że nie może żyć. Który nie­na­wi­dzi sie­bie tak bar­dzo, że nie może na sie­bie pa­trzeć. Że ob­jada się, gło­dzi, ka­le­czy. Ego­izmem jest ka­zać żyć czło­wie­kowi, któ­rego wstyd bywa tak wiel­ki, że nie po­zwala mu od­dy­chać. Któ­rego lęk spra­wia, że nie może się po­ru­szać. Któ­rego zmę­cze­nie przy­gnia­ta do ziemi. Dla któ­rego każdy ko­lejny dzień to droga pod górę. Droga, którą musi prze­być sam, w upale, idąc boso po szkle tylko po to, by prze­ko­nać się, że za tą górą wzno­si się ko­lejna. I na­stęp­na. I jesz­cze jedna. Każda co­raz wyż­sza i co­raz trud­niej­sza do zdo­by­cia. A na szczy­cie każ­dej z nich czeka na niego tylko mgła zwąt­pie­nia. Ob­le­pia­jąca ciało. Od­bie­ra­jąca siły. Ego­izmem jest ka­zać żyć czło­wie­kowi, który każ­dego dnia dźwi­ga prze­ko­na­nie, że dla wszyst­kich by­łoby le­piej, gdyby ni­gdy się nie uro­dził.