Niewinni

Gorzki i zjadliwy portret Franka i April, którzy w uroczym białym domku czują się lepsi, myślą, że wyszli ponad konformizm lat 50-tych i typowy american dream (który, o ironio, obowiązuje nawet w XXI w. i to nie tylko w Stanach). Problem w tym, że nie są. To książka o "wielkim sentymentalnym kłamstwie przedmieść". O ludziach, którzy idą przez życie z wielkim zapałem, ale byle jak i wiecznie niezadowoleni. O mówieniu "tak" gdy myśli się "nie". I o samotności.

Prawdziwa historia, napisana z życia wzięte. Przeczytana prze ze mnie od początku do samego końca wciągnęła mnie, zaciekawiła ta powieść obyczajowo-psychologiczna jak dla mnie zdecydowanie niezwykła, rewelacyjna chwytająca bardzo za serce, styl pisarki dobry...fajnie się czytało.

Autor kreuje historię kobiet - bohaterek tragicznych, stale próbujących odnaleźć szczęście w swoim życiu. Dwie siostry - Emily i Sara różnią się od siebie diametralnie i każda z nich wybiera odmienną drogę życiową. Jedna próbuje odnaleźć szczęście w małżeństwie - druga decyduje się na swobodny tryb życia i luźne relacje z mężczyznami. Opowieść o nich ukazuje istotę życia - nieistotne, co wybierzesz, napotkasz problemy. Chwile szczęścia przeplatają się z nimi, aż w końcu następuje okres starości, w którym pozostają człowiekowi jedynie wspomnienia. Yates ukazuje cykliczność procesu życiowego, skłaniającego do pełnej goryczy refleksji.

Książka… ciekawa, myślę że tak najlepiej można byłoby to skwitować. Była ona moim pierwszym spotkaniem z autorem i mogę powiedzieć, że udanym. Rozciągnięcie jednego dnia i skupianie się na każdej nawet najmniejszej czynności jest zabiegiem do którego podszedłem sceptycznie, lecz finalnie okazał się bardzo ciekawy. Pomimo małej ilości dialogów a duuuzej ilości przemyśleń głównego bohatera wciąż uważam to za dobrą książkę. W powieści widzę też nawiązanie do wojny w Iraku, jest ona oczywiście podstawą rozmyślań głównego bohatera, ale jeden z schematów prezentowanych w powieści przez głównego bohatera jest bardzo podobny do schematu fabuły tej książki. Lecz to już każdy powinien inwidualnie ocenić.

Znałem nazwisko, nie znałem żadnej pozycji. Historia mega mnie wciągnęła - jest wielopoziomowa. Osią powieści są tylko pozornie losy głównej bohaterki Mary i jej próba definiowania samej siebie, zrozumienia własnych potrzeb i oczekiwań. Wszystko jest jednak osadzone w scenerii Rodezji Południowej, gdzie dominacja białego człowieka zderza się ze zwyczajami, kulturą i światopoglądem rdzennych obywateli. Lessing pokazuje trafnie jak wszyscy działamy na autopilocie, zgodnie z wpojonymi normami i wartościami. Mocna pozycja i mam skojarzenia tutaj z "Hańbą" Coetzee'go i "Ciemnością widomą. Pamiętnik o szaleństwie" Styrona.

Ta powieść jest zdecydowanie za krótka, aby przybliżyć czytelnikowi studium ludzkiej psychiki. Aczkolwiek wiele wątków zostało tu wstępnie nakreślonych, i sami musimy ocenić ich wagę. Proza McEwana jest jak dla mnie przecudna. Czytasz niby o niczym a oczy same nie mogą oderwać się od tekstu. Mary i Colin - to para dziwna, niby z siedmioletnim stażem, ale wciąż z wielką gamą niedomówień między sobą Robert - to tajemniczy człowiek, który od razu budzi odczucie niebezpieczeństwa, ale jak sprytny przestępca potrafi wokół wypatrzonej ofiary utkać skuteczną sieć Caroline - to taka najzwyklejsza su..cz, która na nienawiści do samej siebie buduje miłosne uzależnienie. wakacje - to czas beztroski, podczas którego nasze instynkty ostrzegawcze zamierają przytłoczone pięknem i szlachetnością miejsca. Przynajmniej ja tak odebrałam tę powieść.

Dwaj przyjaciele z dzieciństwa końcówki lat 60-tych 20 wieku są bardzo różni. Wrażliwy fantasta Jonathann i zamknięty w sobie Bobby poszukują i próbują – jak wszyscy nastolatkowie - co im w życiu może pasować, również w sferze seksualnej. Kilka lat później spotykamy Jonathanna mieszkającego ze współlokatorką Clare, wyzwoloną dziewczyną, która nie może się zdobyć na stały związek z mężczyzną, ale jednocześnie marzy o macierzyństwie. Gdy Bobbyemu i Clare, których połączyło gorące uczucie, przychodzi na świat dziecko, trójka przyjaciół opuszcza Nowy Jork i osiedla się na prowincji, tworząc niekonwencjonalną rodzinę, rodzaj komuny, tytułowy dom na krańcu świata. Czy taki układ ma szanse na przetrwanie? Jeżeli tak, to jak to wpłynie na każdego bohatera? Jeżeli nie, to czy będą mogli żyć osobno ale szczęśliwie? Dobry film z wątkiem LGBT pokazanym z dużym wyczuciem.

Arcydzieło literatury amerykańskiej w kongenialnym tłumaczeniu Katarzyny Komorowskiej. Lata 1962-1965 - malownicze i modne okolice Bostonu - a tak bardzo przypomina to wszystko realia życia polskiej wyższej klasy średniej w 2024 roku. Eh, 60 lat minęło, a u nas pewne procesy społeczne i obyczajowe dopiero się rozpoczęły. Updike to solidna dawka realizmu, a zarazem poezji, filozofii. Wiele fragmentów tej książki mogłabym sobie powiesić nad łóżkiem, na lodówce, w kiblu i w łazience :) Aby się delektować, aby się opamiętać, aby się zachwycać i brutalnie odzierać ze złudzeń. Styl Updike'a porywający. Wiedza o życiu momentami porażająca. Eros i Thanatos. Los człowieka. Absurd i sens. Brak Boga i obecność Boga.

Najpierw był film, ale dawno temu i tak jakoś zapadł mi w pamięci. Niedawno przeczytałam książkę. Niewielkie , spokojne miasteczko, sielankowa enklawa. Wszyscy się tam znają, nie tylko z widzenia. Znudzeni nawiązują romanse , budzą się w nich namiętności, wspólnie tworzą jakieś relacje i próbują żyć po swojemu. Nie zawsze dobrze, wbrew społecznym i moralnym zasadom. Książka o tym, że nigdy nie jest za późno by dokonywać zmiany w swoim życiu, by zmienić kierunek. Można płynąć pod prąd, albo z prądem, bo wbrew pozorom pomimo idylli wszyscy są tam jacyś nieszczęśliwi. Moze ta rutyna ich powoli zabija ? Jednak ich spokój zakłóca pojawienie się pedofila. Nienawiść do sąsiada rośnie z każdym dniem. Jedni postanawiają działać. Inni chcą walczyć o samych siebie i miłość. Dokonuje się w nich przemiana, planują, marzą. Chcą iść na przód inną drogą. Tylko pytanie czy im się uda ? Jeśli ma się rodziny i są małe dzieci proste decyzje, nigdy nie są proste, trudno jest wtedy odejść nie raniąc nikogo. Myślę, że jest to czasami niemożliwe, nawet jeśli się tego mocno pragnie. Każdy jest kowalem swojego losu !

Całościowy zestaw opowiadań Trumana Capote, z którego bliższe są mi opowiadania wczesne, jeszcze młodzieńcze, te późniejsze jakby nie mają tego jądra, czegoś co jest głównym wątkiem, i trochę się rozmydlają. Ale nie można krytykować autora, bo a nuż zbiegną się wszystkie piękne łabędzice, zdepczą, wykrwawią, zniszczą, bezwzględne samice… Tłumaczenie tego tomu (Zbigniew Batko)najbardziej mi odpowiada z tych trzech wyborów, które czytałem. Książka bardzo ładnie wydana, a okładka świetna: jeszcze młody autor siedzi na kanapie, obok pies buldog, za nimi w całej okazałości piękna roślina: stopa słonia.

Trzy historie kobiet przeplatające się ze sobą: Virginia Woolf (lata 40), Laura Brown (lata 50) i Clarissy (lata 90). Książka napisana w niespiesznym, pulsującym rytmie, pokazuje obawy i nadzieje kobiet, ile kosztuje każdą z nich wybieranie życia i przeżywanie każdej kolejnej godziny. Urzekło mnie zakończenie z Laurą Brown!

Dostałam w prezencie z dedykacją, że jest to najpiękniejsza powieść jaka czytałam. Podpisuje się pod tym, że jest to jedna z najpiękniejszych jakie również i ja czytałam. Plastyczność języka, opowieść, format pisania, struktura historii, splatające się wątki z pozoru tak odległe i tak nie powiązane nadają książcę wyjątkowego charakteru. Dla ludzi o wrażliwej duszy, dla tych co lubią słowo pisane i dla tych co lubią gdy histoia jest słowem malowana. Dla tych co mogą i nie boją sie czuć. Dla miłośników prozy. Ogród dla duszy.

Mistrzostwo stylu i narracji. Jedna z ważnych książek o przeżywaniu straty, symbolice wspomnień i rozliczeniu z samym sobą. Nie sugeruj się żenująco niską oceną - po prostu przeczytaj pierwsze dwie strony, a poczujesz przepaść dzielącą literaturę od bezrefleksyjnych tekstów bez znaczenia.

Dawno nie czytałem książki, której bohater byłby tak antypatyczny a zarazem w tak znacznym stopniu godny litości. Lektura znokautowała mnie co najmniej dwa razy, co jest dla mnie świadectwem jej wybitności. Przesłanie bardzo pesymistyczne. Mocne tu napiętnowanie niezdrowych relacji mężczyzna - kobieta, ale i także wszystkich opartych na nierówności i wyższości, jak stosunek do rdzennych mieszkańców RPA, zwłaszcza gdy chodzi, co tu gadać, o bandytów i gwałcicieli. Nie wiem dlaczego (zapewne z ignorancji) temat tej książki kojarzyłem wyłącznie z seksualnym wykorzystaniem studentki przez podstarzałego nauczyciela akademickiego - erotomana i nie przypadkiem znawcę m.in. nieszczęsnego Byrona, który również cierpiał na tężę przypadłość, przy okazji będąc pedofilem. Autor przygotował zasadzkę na czytelników, a zwłaszcza na mnie, bo tytuł nie odnosi się tylko do hańby bohatera, który wykorzystując studentkę, hańbią ją i przy okazji swój akademicki honor. Ma on też zastosowanie (jako kara od Boga?) także do jego córki, która pada ofiarą gwałtu, prowadząc farmę na odludziu. Jakby zemsta losu za lata wykluczania i poniewierki przez rdzenną ludność. Szokująca to lektura, ale także i moralitet. David Lurie to postać zaprawdę odrażająca (nawet narrator go nie lubi: ”Nie jest złym człowiekiem, ale dobrym też nie”). Czyn, jakiego się dopuścił, doprowadza go do upadku zawodowego. Los daje mu sposobność częściowego “nawrócenia” na tzw. normalne, a nawet może i pożyteczne, życie. Tylko czy z niej skorzysta ten, któremu nie da się współczuć…. To moja czwarta książka Coetzee’ego. Za najważniejszą uważam “Czekając na barbarzyńców”. Wybrane cytaty…. “Jest zdumiony, że półtorej godziny kobiecego towarzystwa tygodniowo wystarcza, aby go uszczęśliwić, chociaż dawniej myślał, że potrzebna mu jest żona, dom, małżeństwo. (...) Jego potrzeby okazały się w końcu całkiem niewielkie, niewielkie i przelotne jak potrzeby motyla”. “Całym sobą popiera życie podwójne, potrójne, życie podzielone na przegródki. Ilekroć spoglądał na kobietę w pewien sposób, z pewnym zamysłem, odwzajemniała spojrzenie: mógł na to liczyć. Tak właśnie żył: przez całe lata, przez całe dziesięciolecia trzymało go to w pionie. Aż tu pewnego dnia skończyło się, nagle, bez ostrzeżenia, opuściła go moc. (...) Spojrzenia, które dawniej odpowiedziałyby na jego spojrzenie, zaczęły przesuwać się po nim obojętnie, mijać go, jakby był przezroczysty. Z dnia na dzień stał się duchem”. “Powinien dać sobie z tym spokój, wycofać się z gry. Zastanawia się, ile właściwie miał lat Orygenes, kiedy się wykastrował. Może nie najwdzięczniejsze to rozwiązanie, ale starzenie się też nie jest wdzięcznym zajęciem. Człowiek przynajmniej oczyszcza pole, żeby się skupić na właściwym zadaniu starców: na przygotowaniach do śmierci. (...) Płomień zmysłów ostatni raz strzeli w górę, zanim zgaśnie”. “Przecież to jeszcze dziecko! – myśli on. Zupełne dziecko! Co ja najlepszego wyprawiam? Ale jego sercem targa raptowna żądza”. “Nie jest to gwałt, niezupełnie, ale jednak coś niepożądanego, przed czym dziewczyna wzdraga się aż do szpiku kości”. “Ludzie się dowiedzą, bo zawsze w końcu się dowiadują; zaczną szeptać, może nawet wybuchnie skandal. No i co z tego?”. “– Nie oczekuj współczucia, Davidzie, ode mnie ani od nikogo. Nie spodziewaj się współczucia ani litości. To nie te czasy. Wszyscy zwrócą się przeciwko tobie, bo i czemu nie?”. “Pewnie myślałeś, że to będzie kolejny szybki romans, drobny grzeszek. No i patrz, do czego cię doprowadził. Własne życie wyrzuciłeś na śmietnik, a co zyskałeś. (...) Jeśli starcy będą się parzyć z młodymi kobietami, jaka przyszłość czeka gatunek?”. “Połowa literatury mówi o tym: o młodych kobietach, które usiłują wywinąć się spod ciężaru starców, dla dobra gatunku”. “W pewnym wieku człowiek robi się po prostu nieapetyczny. I tyle. Trzeba zakasać rękawy i jakoś przeżyć resztę życia. (...) Ćwicz, zanim nadejdzie starość, przykazuje sobie. Ćwicz przystosowanie. Ćwicz, przyda ci się w domu starców”. “Po raz pierwszy w życiu ma przedsmak starości, kiedy będzie doszczętnie znużony, wyzuty z wszelkich nadziei i pragnień, zobojętniały na to, co niesie przyszłość. Zgaszono w nim przyjemność, jaką czerpał z życia. (...) Zaczął dryfować ku swojemu końcowi, jak liść na powierzchni strumienia, jak puch mlecza na wietrze”. “– Żadne zwierzę nie dopatrzy się sprawiedliwości w karze wymierzonej za to, że posłuchało własnego instynktu. – Czyli samcom trzeba pozwolić, żeby podążali za swoimi instynktami bez żadnych ograniczeń? “Lucy nie odpowiada. Woli nie pokazywać się ludziom, a oni już wie dlaczego. Powodem jest hańba. Powodem jest wstyd. To właśnie osiągnęli niespodziewani goście, to właśnie uczynili tej pewnej siebie, nowoczesnej, młodej kobiecie”. “Zgwałcić lesbijkę to coś jeszcze gorszego niż zgwałcić dziewicę: cięższy cios. Czy tamci trzej wiedzieli, co robią?” “Plotka jak plama rozlewa się po okolicy. (...) Zemsta jest jak pożar. Im więcej pochłonie, tym bardziej robi się zachłanna”. “Coraz bardziej utwierdza się w przekonaniu, że angielski nie jest odpowiednim środkiem wyrazu dla południowoafrykańskiej prawdy". “Język zesztywniał, niczym dinozaur, który wyzionął ducha i zapadł się w błoto”. “Nie po to tu przyjechał; nie po to, żeby ugrzęznąć na głębokim odludziu i odstraszać demony, niańczyć córkę, troszczyć się o upadającą farmę. Jeśli miał jakikolwiek cel, to raczej ten, żeby samemu wziąć się w garść, zebrać siły”. “Chociaż w pewien abstrakcyjny sposób potępia okrucieństwo, nie umie powiedzieć, czy sam z natury jest okrutny czy dobry. Jest po prostu nijaki”. “- To szokujące uczucie, że ktoś mnie nienawidzi. W trakcie. Czy David trafnie się domyśla, o co jej chodzi?”. “W końcu nie erotyzm i nie elegia najsilniej do niego przemawia, lecz komizm”. “- Zachowujesz się, jakby wszystko, co robię, było częścią fabuły, którą jest twoje życie. Ty jesteś w niej głównym bohaterem, a ja postacią epizodyczną, która pojawia się dopiero w połowie akcji. Otóż wbrew temu co sobie myślisz, ludzie nie dzielą się na pierwszo- i drugoplanowych. Nie jestem drugoplanowa”. “- Lucy, twoja sytuacja staje się śmieszna, A nawet gorzej: złowroga. Nie wiem, jak możesz tego nie dostrzegać”. “- Błagam cię, wynieś się z farmy, zanim będzie za późno. To nie jest coś, co chciałbym usłyszeć. My nie załatwiamy spraw w ten sposób. My: mało brakowało, a byłby powiedział: my ludzie Zachodu”. “– Jakie to poniżające - mówi wreszcie Lurie. – Takie wielkie nadzieje, a potem taki koniec". - Potrzebuję wokół siebie spokoju. Wszystko zrobię, wszystko poświęcę, byle tylko mieć spokój. – A między innymi poświęcisz mnie?”. “Brak mu starczych cnót: zrównoważenia, dobrotliwości, cierpliwości. Ale może te cnoty pojawią się, gdy inne go opuszczą: na przykład cnota namiętności”.

Bardzo podobała mi się ta książka. Każdy z bohaterów swoją historią wnosi coś do całości. Większość z nich jest wkurzająca z powodu swojego egoizmu, lenistwa, hipokryzji. Udają że walczą w ważnej sprawie a tak na prawdę to dorośli ludzie którzy bawią się jak dzieci w dorosłość, kradną, wyłudzają, żerują na innych, a nawet zabijają zupełnie bezmyślnie, a wszystko to tłumaczą sobie walką o wolność. Jaką wolność? Czyją wolność? Jaki świat chcą wywalczyć takimi metodami? Czyż wokół nas nie mamy czasem wciąż takich ludzi? Nienawidzą systemu ale nie umieją go zmienić inaczej niż poprzez krzywdzenie innych, terror. Główna bohaterka to zdolna i inteligentna osoba. Swoimi umiejętnościami mogłaby pomóc wielu ludziom. Mimo że ma pewne wątpliwości co do metod swoich znajomych to na pewno nie jest dobra. Ale jest na pewno ciekawą postacią.

To powieść, która wciąga już od pierwszych stron, budując atmosferę tajemnicy i stopniowo odsłaniając losy dwóch bardzo różnych bohaterów. Początek jest szczególnie udany – poznajemy Arthura i George’a, ich odmienne pochodzenie, charaktery oraz życiowe doświadczenia. Na tym tle autor z dużą precyzją wprowadza wątek kryminalny oraz szczegółowo pokazuje mechanizmy działania wymiaru sprawiedliwości. Sprawa niesłusznego skazania George’a porusza i skłania do refleksji nad uprzedzeniami, błędami systemu oraz ceną, jaką płaci jednostka za zbiorową niechęć i strach. Dużym atutem książki jest również postać Arthura – niezwykłego twórcy Sherlock Holmes. Jego nietuzinkowy charakter, poczucie misji i wewnętrzna siła zostały ukazane w sposób przekonujący i wielowymiarowy. Barnes nie tworzy pomnika, lecz portret człowieka z krwi i kości: pełnego pasji, ale też sprzeczności, co tylko dodaje tej postaci autentyczności. Powieść czyta się dobrze, język jest klarowny, a narracja prowadzona z wyczuciem epoki. Choć całość sprawia satysfakcję, można odczuć pewną nierówność konstrukcyjną – po znakomitym początku i solidnym, interesującym środku, końcówka wydaje się zbyt oględna i nieco przegadana. Zamiast mocnego finału pojawia się wrażenie rozwleczenia i nadmiernych komentarzy, które spowalniają tempo. Mimo tych zastrzeżeń to lektura zdecydowanie warta uwagi. Arthur & George Juliana Barnesa to inteligentna, poruszająca opowieść o niesprawiedliwości, prawdzie i odpowiedzialności, która zostaje w pamięci na długo po odłożeniu książki. Nawet jeśli nie wszystko wybrzmiewa z równą siłą, całościowe wrażenie pozostaje bardzo pozytywne.

Niezwykle barwnie, soczyście, porywająco opowiedziana kronika rodziny Cabral. Bardzo mi się spodobał rzut na historię Dominikany. Językowo rewelacja, w szczególności podobały mi się hiszpańskie wtrącenia. Jest i śmiesznie i wzruszająco. Niezależnie czy to było fuku czy samo życie, warto było poznać tę historię. Zwięźle napisana, chwyta za serce.

„Inne glosy, inne sciany" Truman Capote napisal w wieku 23 lat - byla to jego druga powiesé. Historia skupia sie na podrózy nastoletniego chlopca, który po smierci matki trafia do ogromnego, tajemniczego domu ojca. Mieszka tam ekscentryczna macocha i kuzyn, a sam ojciec, cierpiacy na nieznana chorobe, za-mkniety jest w jednym z pokoi. To miejsce akcji nadaje ksiazce gotycki klimat. Jednym z najmocniejszych elementów powieści jest relacja chłopca z Idabel - chłopczyca z okolicy, wzorowana podobno na Harper Lee, przyjaciółce Capote'a z dzieciństwa. Czuć, ze to początek jego pisarskiej drogi - struktura opowieści momentami się rozłazi, a mnogość wątków może wprowadzać chaos. Mimo to na pierwszy plan wybija sie temat potrzeby milosci i akceptacji. To poruszająca opowieść o dorastaniu w poczuciu braku - braku kogoś, kto obdarza dziecko bezwarunkowym uczuciem. Capote wplata tu również watki queerowe (w postaci kuzyna Randolpha) oraz temat rasizmu (przez historie Zoo), jakby próbował uchwycić zbyt wiele naraz. Jednak niektóre fragmenty tej książki są wręcz magiczne!

Ten zbiór opowiadań pokazuje, że autor "Lektora" ma swój ulubiony lejtmotyw - nic nie jest takie na jakie wygląda i jakie się wydaje. Ten temat zwłaszcza w relacjach ukazuje w przeróżnych kostiumach i charakteryzacjach współczesnych. Minusem dla mnie jest to, że opowiadania pisane są jakby pod tezę psychologiczną . Samym fabułom brakuje lekkości , są często podkręcone i niepotrzebnie komplikowane. Choć mnie osobiście nie zachwyciły myślę , że wiele osób mogą skłonić do refleksji . Doceniam też wrażliwość psychologiczną autora i zmysł obserwacyjny.

O kobiecie w drugiej połowie. O jej życiu jako matki, partnerki, żony. O byciu w kryzysie wieku średniego, o szukaniu własnej drogi i próbie zrozumienia kim jestem jako kobieta, która poświęciła się rodzinie. Ciche życiowe dramaty, zakręty i trudne wybory. Książka dla tych, którzy wierzą, że prawdziwe piękno jest pełne niedoskonałości.