Nie wszystko złoto, co złote

Całkiem zgrabnie napisany kryminał ... adresowany do młodego odbiorcy ... Nic więc dziwnego, iż bohaterem jest tu przede wszystkim DWUNASTOLATEK ... Odnaleziony sam jeden w galerii ... a po krótkiej rozmowie zdiagnozowany jako ... posiadacz AMNEZJI ... bez wątpienia potrzebuje POMOCY. Swoim zagubieniem, ale i prawdomównością wzbudza zaufanie pewnej empatycznej i niezwykle kompetentnej policjantki (wyczulonej na kłamstwo i konfabulację)... Ale to jeszcze nie koniec. Ktoś tu przyszykował niezły przekręt? ... Jak zakończy się ta historia? Warto przeczytać, szczególnie, że akcja prowadzona jest w sposób niezwykle dynamiczny, a duża ilość dialogów i znacznej wielkości czcionka ułatwiają czytanie, zaś kody QR czynią lekturę jeszcze bardziej atrakcyjną. Pozycja warta uwagi.

„Królowa wody” Marcina Szczygielskiego to sprawnie napisana powieść przygodowa z elementami baśni i fantastyki, której największą zaletą jest tempo i klarowność narracji. Autor nie komplikuje fabuły ponad potrzebę: historia rozwija się liniowo, bez zbędnych dygresji, a kolejne wydarzenia wynikają logicznie jedne z drugich. Szczygielski dobrze czuje młodego czytelnika — wie, kiedy przyspieszyć akcję, a kiedy zwolnić i pozwolić wybrzmieć emocjom. Bohaterowie są czytelni, nieprzerysowani, a ich reakcje wiarygodne. Szczególnie dobrze wypada główna postać, która nie jest ani „wyjątkowa od pierwszej strony”, ani sztucznie heroizowana. To raczej zwykłe dziecko wrzucone w sytuację, z którą musi sobie jakoś poradzić. „Królowa wody” to solidna, dobrze skonstruowana literatura młodzieżowa: bez formalnych fajerwerków, ale też bez banału. Książka, która spełnia swoją funkcję — wciąga, nie nuży i zostawia po sobie poczucie sensownie spędzonego czasu. I to w tym przypadku w zupełności wystarcza.

Ada, mieszkająca w małej miejscowości z tajemniczym zamkiem, tym razem poznaje historię króla Warneńczyka, a przy okazji musi chronić tajemniczego skarbu i nie dopuścić do powrotu Ody. Tym razem mamy więcej historii, gdyż autorka posłużyła się historią Władysława, jego tajemniczą śmiercią i pojawiającymi się uzurpatorami. Mamy jak zawsze pełną chęci przygód Adę, nieodstępującego ją o krok Stasia, trochę magii, przygodę i przepis, by dzieciom przekazać w sposób interesujący cześć historii Polski. Do tego ciekawe ilustracje Katarzyny Kołodziej uzupełniają całość. Przygoda z historią.

Czy Wasze dzieci lubią tajemnice i przygody ? To seria zdecydowanie dla Was. „Na tropie czarnego klejnotu" świetna seria kryminalno-sensacyjnych powieści. Klucz do zagadki to pierwszy tom przygód naszych bohaterów. Książka przepełniona jest zabawnymi sytuacjami, intrygami. Można z bohaterami szukać skarbów niczym Indiana Jones. Znajdziemy tu również szkolne wariacje i rodzące się przyjaźnie. Poznajemy Marysię, Rafała, Kamila, Marka i Julkę niezła z nich paczka ... Szykuje się wycieczka i zwiedzanie Starych Ruin ( my też to bardzo lubimy ). Tak jak w większości zamków i ich ruin dowiadujemy się że znajduje się tu ponoć skarb a w czasie pełni można zobaczyć błąkającego się barona...czyżby to był jego skarb? Chłopcy będą korzystać ze starej mapy czy znajdą ukryta tajemnice? Gdzie doprowadzi ich tajemny korytarz? Czyj głos niesie się w ciemnościach ? Zaciekawieni ? Szykujcie się na poszukiwań pełnych wrażeń 🤩

Ciekawostki lub książki z pytaniami i odpowiedziami to jedne z tych, po które moja córka sięga bardzo chętnie, a wszystko przez to, że ma osiem lat i jeszcze nie mówi i ma problem z samodzielnym formułowaniem potencjalnych pytań. Lektury objaśniające świat pozwalają jej na zdobywanie wiedzy mimo tej przeszkody. Ciekawości nie można jej odmówić. Pamięci też, ponieważ ciągle chce mieć czytane nowe książki. Do przeczytanych wraca tylko w przypadku, kiedy jest w nich sporo faktów. I właśnie z tego powodu do książki „321 superciekawych faktów, które trzeba poznać, zanim się skończy 13 lat” wracałyśmy przez kilka miesięcy. Pierwsze czytanie było od strony do strony, czyli tak jak zamieszczono informacje w tej publikacji. Kolejne to już było wertowanie, wskazywanie, co konkretnie mam przeczytać. Z tego powodu do niektórych haseł nie wracałyśmy, a inne przeczytałyśmy po kilka razy. A wszystko po to, aby wiedzę utrwalić i poukładać w głowie. I właśnie za to uwielbiam takie książki, bo pozwalają mi skuteczniej pracować z córką, dostarczać informacji, które właśnie ją interesują, podsuwać jej tematy do poszerzania zainteresowań. Mathilda Masters zabiera nas w gąszcz ciekawostek, o których czasami nie wiedzą nawet dorośli czytelnicy. Z tego powodu chętnie z córką po raz kolejny czytałam i odkrywałam tajniki naszej przyrody, ludzkich wynalazków, eksperymentów, dokonań. Autorka, dzięki podsuwanej wiedzy, pozwala nam na wiedzy pozwala nam na wiele rzeczy popatrzeć z innej perspektywy. Zupełnie inaczej będziemy patrzeć na dobrodziejstwo istnienia takich owoców jak pomarańcze, o których dowiemy się, że zostały stworzone przez człowieka. Nie zabraknie też cennych informacji o ciele, a tam ciekawostka, że nasz organizm potrafi wypocić nawet 8 litrów, wdychać 10 tysięcy litrów powietrza, rano jesteśmy wyżsi niż wieczorem, a nasz przewód pokarmowy na 9 metrów długości (jakim cudem to wszystko się w nas mieści?), a kłamcy mają ciepły nos. Poznamy też tajniki zachowania higieny przez zwierzęta i zostaniemy zaskoczeni tym, że nawet dżdżownice potrafią jej przestrzegać dbając o to, aby toaleta znajdowała się w jednym miejscu, a wombaty robią kwadratowe kupy. Do tego nie zabraknie informacji o zwierzęcych wędrówkach oraz olbrzymich odległościach pokonywanych przez danaidy wędrujące z Kanady do Meksyku (8 tys. km!) oraz lwim ziewaniu czy wędrówkach ryb po drzewach. Przyjrzymy się zamarzniętej wodzie w różnych postaciach: płatków śniegu i komet. Ciekawostek jest oczywiście dużo więcej, a wszystkie doskonale uzupełniają szkolną wiedzę i rozbudzają ciekawość. Wielki plus tej książki polega na tym, że nie trzeba czytać jej od deski do deski tylko można wybiórczo sięgać po interesujące nas tematy. Są tu tematy, dzięki którym dziecko będzie mogło zabłysnąć wiedzą na wszystkich przedmiotach szkolnych. Całość podzielono na dwanaście tematycznych rozdziałów: Wszystkie zwierzęta małe i duże, Twoje wspaniałe ciało, Sport jest (przeważnie) zdrowy, Ludzie sławni i osławieni, W podróż przez historię, Nasza wspaniała planeta Ziemia, W podróży po świecie, Cudowny świat nauki, O słowach i języku, Wszystko, co rośnie i kwitnie, Palce lizać!, Do gwiazd i jeszcze dalej. Jak widać tematyka szeroka i pozwalająca zachęcić do pogłębiania wiedzy z różnych dziedzin. Całość dopełnia solidna oprawa, estetyczne i oryginalne ilustracje, bardzo dobrze zszyte strony i dobry papier oraz duży format. Dzięki temu książka jest estetyczna i trwała. Plusem jest przekazywanie naprawdę wielu informacji w lekki i zabawny sposób, sprawiający, że całe otoczenie zaczyna wydawać nam się jeszcze ciekawsze niż do tej pory. Zdecydowanie polecam!

Nie dziwię się, że książkę tę przyrównuje się do "Zabić drozda". I słusznie. To napisana przepięknym językiem wzruszająca, mądra książka z wartościowym przekazem nie tylko dla dzieci. Spłakałam się na koniec. Na pewno zostanie ze mną na dłużej ta historia.

"Syn burzy" to początek cyklu pt. Bjorn, autorstwa pana Pawła Wakuły. Cykl ten został wydany przez Wydawnictwo Literatura. Tytuł ten jest powieścią historyczną, umiejscowioną w początkach państwa Polan i mówiącą o losach Wikingów w drugiej połowie X wieku. Głównym bohaterem powieści jest Bjorn Stenskalle, który w połowie XIX wieku trafia na wyspę Lindisfarne, na której umiejscowiony jest klasztor, w którym opatem jest wielebny Brendan z Corku. Mężczyzna ma za zadanie spisać historię Bjorna i poznać jego wielką tajemnicę i przekazać ją królowi Knutowi Wielkiemu. Bjorn opowiada o swoich urodzinach w trakcie największej burzy, jaką widział świat. Okazuje się, że jest on nieślubnym synem Mieszka I. Przez intrygę Dobrawy chłopiec zostaje wysłany do niemieckiej niewoli, lecz nie udaje się on do niej sam, lecz z bratem. Jakie przygody czekają Bjorna i Bolka? Kogo spotkają na swej drodze? Co będzie działo się na wyspie po przybyciu Bjorna? Dowiecie się tego z kart powieści. Powieść tę czytało mi się dobrze. Na przeczytanie 386 stron potrzebowałem ośmiu dni oraz ośmiu posiedzeń. Wynik taki plasuje tytuł ten na 177 miejscu wśród 290 książek Przeczytanych na tronie. Książka jest bardzo ciekawa i chciałbym ją polecić i zachęcić do przeczytania, gdyż jest ona mało znana. Na LubimyCzytać ma ona tylko 12 opinii i 52 oceny, więc jeśli macie możliwość zapoznania się z tą książką to nie wahajcie się ani chwili. https://www.facebook.com/czytamnatronie

Ocena tej książki na lubimy czytać jest chyba lekko zawyżona. Z jednej strony, przygody głównego bohatera Paula są bardzo ciekawe, a akcja jest bardzo dynamiczna i nie sposób przy niej się nudzić, z drugiej jednak strony - nie dałabym tej książki do przeczytania dziecku poniżej 16 roku życia. Moim zdaniem jest w niej za dużo przemocy typu zabijanie/polowanie na jelenie oraz niesprawiedliwe traktowanie ludzi o niższej randze społecznej. Niby bardzo mnie ta książka wciągnęła, a jednak czegoś mi w niej brakowało.

Pełna ciepła, odrobiny mroku i czarów oraz trudnych tematów była to opowieść. Opowieść o dziewczynce , która wraz z rodzicami musiała przeprowadzić się do małej miejscowości, gdzie legenda o przeklętej morwie rosnącej za jej nowo zakupionym domem napędzała strach i nienawiść mieszkańców. Drzewo to mianowicie miało porywać dziewczynki przed ich 11tymi urodzinami, a te właśnie zbliżały się wielkimi krokami. Immy postanowiła , że rozwiąże zagadkę dawnych zniknięć i odkryje magię morwy. Sama musząc borykać się z depresją taty, po tragicznych wydarzeniach musi także odnaleźć siłę, by zrozumieć emocje magicznego drzewa. Jak wszystko się potoczy i czy uda jej się uniknąć losu zaginonych ?Tego dowiedzcie się sami, a nie pożałujecie!

Ależ piękna była to opowieść! Opowieść dla Każdego niezależnie od wieku. Poznajemy w niej Nan Sparrow , która jest kominiarczykiem w czasach, gdy dzieci można było wykorzystywać do niebezpiecznej i ciężkiej pracy(a taką niewątpliwie było czyszczenie wielkich, brudnych kominów). Po odejściu swego ukochanego Kominiarza dziewczynka trafia do okrutnego Crudda, któremu obojętny jest los jego młodych pracowników. Gdy Nan zostaje uznana za zmarłą po podpaleniu komina który czyściła jest to dla niej szansa na uwolnienie się. Okazuje się, że Kominiarz zostawił jej niezwykły prezent -bryłkę sadzy, która zamienia się w golema chroniącego Dziewczynkę. Golem, dla którego wymyślili imię Charlie okazuje się niezwykłą istotą, pełną ciepła i dobroci, dzięki której Nan potrafi przetrwać najgorsze chwilę i rozumie jak ważna jest przyjaźń. Niestety nie mogą długo cieszyć się spokojem, gdyż były pracodawca nie wierzy w jej śmierć i chce ją dopaść za wszelką cenę. A gdy ginie maly chłopiec, z którym pracowała Nan , przelewa to czarę goryczy i dziewczynka wraz z innymi kominiarczykami postanawia pokazać ludziom jak wygląda ich los. Jak skończy się ta historia i jaką stratę będą musieli ponieść niektórzy z bohaterów przekonajcie się sami. Naprawdę warto, bo jest to opowieść cudowna, ciepła, dotykająca ciężkich tematów w sposób łagodny. Polecam!

(Jeżeli nie chce ci się czytać całej opinii, przewiń w dół) 👇 Czytałam tę książkę już jakiś czas temu. Postanowiłam wrócić do niej. Była to dobra decyzja i wydaje mi się, że im więcej razy ją przeczytam, tym bardziej będzie mi się podobać. Historia dwóch nastolatków, Bena i Halley. Uwielbiali czytać książki i zaprzyjaźnili się. Spędzali ze sobą mnóstwo czasu. Ich przyjaźń, ich historia jest głównym, wspaniałym wątkiem, ale uważam, że dzięki wszystkim pozostałym książka nabiera sensu. Uwielbiam w tej książce postać Halley. Naprawdę. Jest tak mądrą i wspaniałą dziewczyną, że aż mam ochotę przenieść się do świata książki i mieć okazję ją poznać. Uważam, że naprawdę każdy powinien przeczytać tę książkę. Daje do myślenia i jest przedstawieniem wszystkiego co najważniejsze w życiu. Przyjaźń, miłość, życie szkolne i różne problemy. Jeżeli nie wiesz co przeczytać sięgnij po "gdy do domu przyszła za mną przyjaźń", bo uważam, że nikogo ta książka nie zawiedzie.

Tytuł "O księżycu z komina domu na wzgórzu" intryguje, ale niczego nie sugeruje. Uśmiechnięty chłopak z okładki przyciąga wzrok i różowymi okularami zapowiada cukierkową treść, której tu nie ma. I tytułowy księżyc, i różowe okulary to symbole. Rozszyfruje je ten, kto przeczytał książkę. A to cudowna książka!!! Adresowana dla młodszych nastolatków, a mnie-dorosłą wciągnęła bez reszty! Od pierwszej do ostatniej strony czytałam zachłannie. Ten chłopak z okładki to wiecznie uśmiechnięty Wiktor, uważany przez kolegów z klasy za dziwadło i świra. Wydarzenia widzimy oczami Michała - nowego ucznia. Ci dwaj zaprzyjaźniają się, chociaż początki nie były łatwe. Optymizm Wiktora może wydawać się naiwny i przesadzony, ale nie jest ani udawany, ani wymuszony. On po prostu tak widzi świat :-) I w którymś momencie niektórzy zaczynają to akceptować. Ariadna Piepiórka świetnie opisała wszystkich bohaterów. Śledzimy rozwój sytuacji, uczestniczymy w ich przygodach, przywiązujemy się do nich, przeżywamy wszystko razem z nimi. A niektóre z tych przeżyć są bolesne... Cudowna, cudowna książka! https://bajdocja.blogspot.com/2021/02/o-ksiezycu-z-komina-domu-na-wzgorzu.html

Amelka Kieł i Złodziej Wspomnień to dowód na to, że Laura Ellen Anderson ma niewyczerpane pokłady wyobraźni, którą się z nami dzieli. Ta część również zachwyca światem, który został wymyślony od podstaw i dosłownie wszystko jest dopieszczone. Otoczenie, postacie, nazwy własne, przeszłość i teraźniejszość. Dodajmy do tego dużą dawkę humoru, zabawne dialogi, niecodzienną paczkę przyjaciół oraz niesamowite przygody. Powieść jest pełna niespodziewanych zwrotów wydarzeń oraz dynamicznej akcji, a do tego przykuje uwagę młodego i dorosłego czytelnika. Całość na https://zapatrzonawksiazki.pl/index.php/2020/06/11/amelka-kiel-i-zlodziej-wspomnien-laura-ellen-anderson/

Książka dla dzieci. To dość trudna w odbiorze książka. Ja sama nie wiem czy to wszystko na pewno zrozumiałam. Natomiast dzieciom podobała się, słuchali z zaciekawieniem (a jak wiadomo, nie zawsze tak jest, jak książka nie zaciekawi, nie ma co ich męczyć). Więc to zainteresowanie jest najlepszą oceną książki. Fabuła jest ciekawa: kot filozof szuka swojego właściciela "Dziadka", który zachowywał i wywiozła go nagle karetka. I nie jest to smutna książka. Wręcz przeciwnie, dość zabawna. Narratorem jest kot. Polecam. Mocno wyróżniająca się książka dla dzieci.

Dziecięcy kryminał, idylliczne miasteczko, nad którym góruje fabryka czekolady i przemyt słodyczy. To się nie mogła nie udać. Nastoletnia prywatna detektyw podejmuje próbę ratowania fabryki czekolady. Jest odważną i pełną pasji dziewczynką, nawet po wielkiej stracie potrafi znaleźć sobie zajęcie. Niestety w miasteczku wprowadzony zostaje zakaz spożywania słodyczy. Dzieci postanawiają handlować słodyczami po kryjomu, zaczynają tworzyć się gangi przemytników. Zamknięta zostaje również fabryka pana Farnswortha, a właściciel znika. Nelly postanawia rozwikłać zagadkę. Ze wsparciem przyjaciół będzie jest łatwiej, ale czy dzieci poradzą sobie ze światem, w którym rządzą dorośli? Świetna historia, dynamiczna akcja i sympatyczni bohaterowie. Bardzo ciekawie wykreowany świat, tajemnice i pomysłowość dzieci, która zaskakuje na każdym kroku. Polecam z ogromną przyjemnością. IG: bajkowa_ksiazkazamiastkwiatka

Nie należę do głównych odbiorców tej książki, bo niestety nastolatką już dawno nie jestem, ale mimo wszystko bardzo dobrze czytało mi się te odpowiadania. Zgodzę się z niektórymi opiniami, że historie były nierówne, tzn. sama fabuła jak i sposób narracji w jednych był bardziej wciągający a w niektórych bardziej toporny. Niemniej jednak bardzo polecam dla młodych czytelników, którzy chcą rozpocząć swoje przygody czytelnicze z kryminałem, ponieważ różnorodność pisania w tych opowiadaniach może przybliżyć sposoby kreowania świata tajemnic i rozwiązywania zagadek.

,,Detektyw Erik Vogler i śmierć w kurorcie” to kolejna część kultowej serii Beatriz Oses. Erik Vogler po traumatycznych zdarzeniach jakie miały miejsce w Bremie postanawia posłuchać zaleceń lekarza. Po rozwiązaniu zagadki morderstw Białego Króla wyjeżdża wypocząć wraz z babcią do luksusowego uzdrowiska. Niestety na miejscu zastaje także Alberta, którego nie znosi. Okazuje się, że babcia Erika zaprosiła na wczasy także Alberta. Główny bohater nie ma pojęcia, że zostanie wplątany w kolejną zagadkę kryminalną. Kolejne morderstwo. A wszystko przez jedną z zachcianek Erika. Przez przypadek staje się świadkiem morderstwa. Czy fakt, że Erik pojawił się w nieodpowiednim miejscu i czasie sprowadzi na niego problemy? Kolejna część serii i kolejna wyśmienita intryga kryminalna. Fabuła w tej części podobała mi się jeszcze bardziej, niż w części pierwszej. W tej części rozwija się relacja Erika z Albertem, która trzyma w napięciu. Dużo akcji. Nie zabrakło także charakterystycznego dla tej serii humoru, który uwielbiam. Przeczytałam książkę z jeden dzień, ponieważ tak bardzo wciąga i z pewnością chętnie sięgnę po kolejne części. Polecam! Dziękuję wydawnictwu Akapit Press za zaufanie i egzemplarz do recenzji ❤.

Ocena mojego synka(dla mnie tak7/10) Czytałam ją mojemu 8latkowi,czasami sluchal tez 10latek i temu mlodszemu bardzo sie podobala. Tak bardzo,ze zabieramy sie za drugi tom. Dobrze mi sie ja czytalo chociaz jest troche przydluga co zwlaszcza dla mlodego czytelnika moze to byc zniechecajace. Akcja nabiera tempa zwlaszcza pod koniec.

Bardzo dobra młodzieżówka nie tylko dla młodzieży. W drugiej części znajdziemy sporo opisów z życia i tradycji dawnych Słowian i jest bardziej mrocznie niż w pierwszej części. Zakończenie według mnie jest trochę słabe i krótkie. Brakuje mi tam dłuższej akcji a sama walka pomiędzy człowiekiem a Czarnobogiem powinna bardziej i dłużej trzymać w napięciu. No, ale w końcu książka jest skierowana do młodszych czytelników.

„25 gramów szczęścia. Historia kolczastego stworzenia, które skruszyło ludzkie serce” to jedna z tych opowieści, które udowadniają, że największe lekcje empatii i człowieczeństwa otrzymujemy często od najmniejszych mieszkańców naszej planety. Massimo Vacchetta, włoski weterynarz specjalizujący się w leczeniu bydła, w momencie życiowego zakrętu i wypalenia zawodowego spotyka stworzenie, które waży mniej niż kromka chleba – osieroconą samiczkę jeża, nazwaną później Niną. Ta książka to nie tylko zapis medycznej batalii o życie maleńkiego ssaka, ale przede wszystkim przejmujący dziennik duchowej przemiany. Vacchetta z ogromną szczerością opisuje, jak opieka nad Niną – karmienie jej pipetą co kilka godzin, masowanie brzuszka i dbanie o odpowiednią temperaturę – stała się dla niego formą autoterapii. Jeżynka, mimo swojej kruchości, staje się katalizatorem, który otwiera serce mężczyzny na piękno natury i kruchość wszelkiego istnienia. Autor z wielką czułością opisuje unikalną osobowość Niny, przełamując stereotyp jeża jako jedynie „kolczastej kulki”. Dzięki tej relacji Massimo zakłada „Centrum dla Jeży La Ninna”, poświęcając życie ratowaniu tych pożytecznych zwierząt. Książka jest pełna faktów na temat biologii jeży, ale podana jest w sposób literacki, niemal intymny. To opowieść o tym, jak troska o kogoś słabszego potrafi nadać sens ludzkiemu życiu i uleczyć dawne rany. To lektura obowiązkowa nie tylko dla miłośników zwierząt, ale dla każdego, kto czuje się zagubiony w pędzącym świecie. „25 gramów szczęścia” uczy uważności i przypomina, że każde życie – niezależnie od rozmiaru – jest bezcenne. To piękna, momentami wzruszająca do łez, ale ostatecznie niezwykle budująca historia o odnajdywaniu radości w najprostszych gestach. Po odłożeniu tej książki już nigdy nie spojrzysz na przydrożne zarośla w ten sam sposób.