Nie martw się, cukierku!

Name: Nie martw się, cukierku!
Rating: 8,2 (12 reviews)
Author: Waldemar Cichoń
ISBN: 9788394351861

Okładka książki Nie martw się, cukierku!

Waldemar Cichoń

8,2 / 10

12 ocen

2 opinii

Żwakowskie

Wydawnictwo: Żwakowskie Cykl: Kot Cukierek (tom 2) literatura dziecięca

64 str.

Kategoria:: literatura dziecięca
Format:: papier
Cykl:: Kot Cukierek (tom 2)
Data wydania:: 2018-01-01
Data 1. wyd. pol.:: 2018-01-01
Liczba stron:: 64
Czas czytania: 1 godz. 4 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788394351861

więcej

Druga część przygód Cukierka – najbardziej niezwykłego kota na świecie, znanego z książki „Cukierku, Ty łobuzie!”, która w 2017 roku została wpisana na listę lektur szkolnych Ministerstwa Edukacji Narodowej. Tym razem niezwykły czworonóg ma nie lada kłopoty – w domu pojawia się nowy członek rodziny, w ogródku dokazują wojownicze sroki, w garażu dochodzi do „kotostrofy”, a tata Marcela zapomina o swoich obowiązkach właściciela kota z powodu ważnego meczu w telewizji. Okazuje się również, że łatwiej wleźć na drzewo niż z niego zejść, wcale nie tak łatwo jest leniuchować, a ktoś, kogo brało się za włamywacza, okazuje się zupełnie kimś innym…

Średnia ocen

8,2 / 10

2 opinii 12 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Nie martw się, cukierku! w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,1

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Nie martw się, cukierku!

Średnia ocen

8,2 / 10

12 ocen

Twoja ocena

0 / 10

2 ocen

0 ocen

8 ocen

2 ocen

0 ocen

Opinia

1112

490

Karol Kordyl

16.01.2025

8 / 10

Na półkach:

Książka przeczytana wspólnie z dziewięcioletnią córką w ramach codziennej nauki czytania. Druga część nie różni się znacząco od pierwszej. Mamy tutaj głównego bohatera, kota Cukierka który jest ciekawy świata przez co pakuje się w tarapaty. Jest to książeczka bardzo ciepła z dużą dawką humoru, ilustracje w niej zawarte są świetne.

Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

207 użytkowników ma tytuł Nie martw się, cukierku! na półkach głównych

Przeczytane 172
Chcę przeczytać 31
Teraz czytam 4

39 użytkowników ma tytuł Nie martw się, cukierku! na półkach dodatkowych

Posiadam 11
2024 8
Dla dzieci 6
2025 4
Audiobook 4
Audiobooki 3
Biblioteka 3

Tagi i tematy do książki Nie martw się, cukierku!

dla dzieci

Inne książki autora

Więcej

8,7

Pomocy, Cukierku! Waldemar Cichoń

7,2

To jest ważne, ale nie ma znaczenia Waldemar Cichoń

8,3

Posłuchaj, Cukierku! Waldemar Cichoń

8,7

Przepraszam, Cukierku! Waldemar Cichoń

6,4

Witajcie w Wynalazkowie Waldemar Cichoń

7,0

Bebok, heksa i inksi. Rzecz o śląskich strachach i straszkach Waldemar Cichoń

8,0

Kto szczeka, nie błądzi Waldemar Cichoń

więcej

Waldemar Cichoń

Waldemar Cichoń, czyli tata Marcela, a od jakiegoś czasu także tata Macieja. Przyszedł na świat w roku, w którym Richard Nixon ustąpił ze stanowiska prezydenta Stanów Zjednoczonych, otworzono Port Północny w Gdańsku, została założona Budka Suflera, a Polska została brązowym medalistą Mistrzostw Świata w piłce nożnej pokonując Brazylię 1:0. Trudno powiedzieć, jaki te wydarzenia miały wpływ na przyszłe losy chłopaka z Tychów, jednak jakiś mieć musiały. Bo niby dlaczego nie? W dzieciństwie tata Marcela nade wszystko uwielbiał czytać. To były czasy, kiedy nikomu nie śniło się jeszcze o Internecie, grach komputerowych i 100 kanałach w telewizji, więc książki były jedną z niewielu dostępnych rozrywek. Tata Marcela czytał średnio trzy książki na tydzień. Dwa razy w tygodniu szedł więc pieszo do biblioteki położonej na sąsiednim osiedlu. Kiedy ksiązka, którą wypożyczył zapowiadała się ciekawie, tata Marcela nie mógł się doczekać, kiedy zacznie czytać, więc czytał idąc. Zaczytany systematycznie rozbijał nos o latarnie, a raz o mało nie wpadł pod samochód. Dochodziło do tego, że mama taty Marcela musiała go w wakacje zmuszać do wychodzenia na podwórko. Na niewiele się to zdało, bo tata Marcela wychodził na podwórko z książką ukrytą pod ubraniem. Czasem się udawało, jeśli jednak mamina kontrola wykryła, tata Marcela ratował się czytając książki pod kołdrą przy świetle latarki. Pisać tata Marcela zaczął stosunkowo późno. Oczywiście, w szkole pisał wypracowania, ale oprócz nauczycieli nikt ich nie czytał, więc to się chyba nie liczy. Potem poszedł na studia, skończył dziennikarstwo i zaczął pisać do gazet. Robił to przez całkiem długi okres swojego życia. Książki zaczął pisać jeszcze później. Dziś tata Marcela nie jest już dziennikarzem – pracuje w Instytucie Technik Innowacyjnych EMAG w Katowicach, gdzie zajmuje się wydawnictwami, promocją i reklamą oraz, jak mawiają jego złośliwi koledzy, sprawami z pogranicza magii i rzeczy nadprzyrodzonych. A książki pisze w tzw. międzyczasie.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Rany Julek! O tym, jak Julian Tuwim został poetą

Agnieszka Frączek Joanna Rusinek

Odwiedź mnie także na mojej stronie, będzie mi bardzo miło Cię ugościć http://kwyrloczka.pl/2026/01/01/o-tym-jak-lobuzowal-tuwim-agnieszka-fraczek-rany-julek-o-tym-jak-julian-tuwim-zostal-poeta/ RANY JULEK! Czyli kolejna odsłona biografii dla dzieci. W tym przypadku, moim skromnym zdaniem, dosyć udana. Na pewno bardziej udana niż historia o Marii Skłodowskiej-Curie. Tyle że to jest akurat moja opinia, a ja jestem już duża i książki dla dzieci nie są dla mnie. To, co było w Julku urzekające – zabawne opowieści i wierszowane wtrącenia – kompletnie nie znalazło uznania u Nasturcji i podobno u reszty klasy również, z paroma jedynie wyjątkami. W mojej ocenie wszystko tu zagrało. Prawdziwe historie z życia Juliana Tuwima – bo o nim właśnie mowa. Zdaje się, że zapomniałam wspomnieć wcześniej o tym drobiazgu. Trzeba przyznać, że miał jako dziecko bardzo oryginalne pomysły i zainteresowania, które zaprowadziły go do równie ciekawej dorosłości. Jedno jedynie mnie zastanawia: czemu nie wspomniano w całej książeczce, że mały Julek był Żydem? Jakby ta część jego życia była dziwnie wstydliwa i niewygodna, aby ujawniać ją małym polskim dzieciakom. Mam też świadomość, że skoro do mnie to wszystko tak przemawia, niestety dla dzieci będzie najprawdopodobniej zbyt skomplikowane, ciut za chaotyczne. Mieszanina stylów – pisanie raz wierszem, żeby zaraz potem powrócić do prozy w połączeniu z rymowanymi przypisami – może stanowić problem, jeśli nie czyta się jeszcze zbyt dobrze. Interpretacje tekstów wierszowanych niekoniecznie muszą być jasne i czytelnie wiązać się z fabułą – w głowie dziecka, oczywiście. To, co mnie właśnie bawiło, sprawiało, że do samego końca nie nudziłam się ani przez moment, małym czytelnikom mogło właśnie sprawiać największą trudność. SŁÓW KILKA O WYDANIU Książkę, przynajmniej tę naszą, wydawnictwa Literatura ilustrowała Joanna Rusinek. Nie jest to akurat mój ideał ilustracji. Myślę, że miały one wpasować się w czasy przedwojenne i to nawet się udało. Dzieci chyba jednak tego tak nie widzą, chociaż Nasturcja uważa, że były one najlepsze z całej książki.

Kwyrloczka

oceniła na 7 3 miesiące temu

Kapelusz Pani Wrony

Danuta Parlak Iwona Cała

„Kapelusz Pani Wrony” to zbiór czterech opowiadań ze zwierzętami w rolach głównych. W pierwszym z nich ktoś Pani Wronie kradnie kapelusz, przez który jest bardzo rozpoznawalna w lesie. Zwierzęta zachodzą w głowę, gdzie też mógł on się podziać. W końcu w akcję poszukiwawczą zostaje zaangażowany leśny detektyw niedźwiedź Barnaba. Szybko dochodzi do rozwiązania tej frapującej wszystkich zagadki, ale mimo to kapelusz nie wraca do prawowitej właścicielki. W drugim opowiadaniu poznajemy w ogrodzie Wystraszka spod paproci. To dziwny stworek, który boi się absolutnie wszystkiego. Gdy po ogrodzie rozchodzi się wieść, że grasuje w nim Straszny Stwór Wystraszek jest jeszcze bardziej przerażony. Niestety przychodzi mu się z nim zmierzyć. I dziwnym zbiegiem okoliczności udaje mu się pokonać Stwora. W trzeciej historii poznajemy NIC. Nic, które ma bardzo niszczycielskie działanie i sprawia, że niemalże wszystko znika z ogrodu i w tych miejscach pojawia się właśnie ono, czyli NIC. Tu nic i tam nic, wszędzie nic. Aż tu pewnego dnia niczym za dotknięciem czarodziejskiej różdżki w ogrodzie na powrót można dostrzec wszystko to, co jakiś czas temu zwyczajnie zniknęło. Czyżby to magia? Ostatnia przygoda dotyczy bociana Mikołaja i to ją osobiście uważam za najbardziej ciekawą. Otóż bocian ten oświadcza swym rodzicom, że znalazł wybrankę swego serca. I uwierzcie mi nie byłoby, w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że została nią żaba Izabella. Czyż to nie zabawne? Przyznajcie sami? Jak zakończy się ta historia dowiedzcie się osobiście. Myślę, że zawarty w niej morał zaskoczy niejednego czytelnika. Polecam lekturę „Kapelusz Pani Wrony”, bo szkolna. I należałoby ją przeczytać. Ale szału nie ma…

Iska

oceniła na 6 11 miesięcy temu

Pamiętnik Czarnego Noska

Janina Porazińska

Książka dziwnie się kończy, jakby ktoś próbował na szybko zakończyć historię Czarnego Noska — a szkoda. To, co mi przeszkadzało, to fakt, że czasem myśli Misia były rozbudowane i mądre, by za chwilę autorka przedstawiła misia jako bardzo głupiutkiego, który dopiero co poznaje świat.

Agata Taka

oceniła na 6 16 dni temu

Popraw się, Cukierku!

Waldemar Cichoń

Książka przeczytana wspólnie z dziewięcioletnią córką w ramach codziennej nauki czytania. Tym razem główny bohater Cukierek broi i to strasznie. Mamy tutaj dużo pozytywnego humoru, córka podczas czytania miała niezły ubaw z Cukrzycy. Książka bardzo taka ciepła i rodzinna, dodatkowo opatrzona fajnymi rysunkami.

Karol Kordyl

ocenił na 8 7 miesięcy temu

Drzewo do samego nieba

Maria Terlikowska

Przeczytana synowi do poduszki - druga klasa podstawówki, lektura szkolna. Piękna. Prosta, zwyczajna, a jednocześnie wzruszająca historia. To jest książka m.in. o tym, jak ważne może być dla ludzi, w tym dzieci, drzewo. Dla mnie - klasa, sama kocham i cenię drzewa. Chciałabym, aby szacunek do drzew był promowany wśród dzieci, dlatego cieszę się, że ta książka jest lekturą szkolną. Wcześniej nie kojarzyłam jej wcale, w moich czasach nie omawialiśmy jej. Sądziłam nawet, że to bardziej współczesna książka, a tymczasem okazało się, że powstała w latach 70. Ale rzeczywiście jest w niej przecież pokazany ten peerelowski świat - oczami dzieci wcale nie taki straszny, bez internetu i komórek, ale za to z podwórkową integracją dzieciaków i wspinaniem się po drzewach. Naprawdę urocza, polecam

Literonomia

oceniła na 8 1 miesiąc temu

Gdzie jesteś, Cukierku?

Waldemar Cichoń

Książka przeczytana wspólnie z córką w ramach codziennej nauki czytania i próbie zaszczepienia w niej miłości do książek. Cukrzyca nie zwalnia tempa, jest go wszędzie pełno, broi, broi i jeszcze raz broi. Jego przygody są przezabawne, naprawdę można się pośmiać nie tylko z niego ale z całej rodzinki. Oprócz humoru, książki z cyklu o Cukierku mają swój morał, są bardzo rodzinne, ciepłe.

Karol Kordyl

ocenił na 8 21 dni temu

Niesamowite przygody dziesięciu skarpetek (czterech prawych i sześciu lewych)

Daniel de Latour Justyna Bednarek

Kupiłam w prezencie dla dziecka w rodzinie ale z ciekawości przeczytałam sama. Jako dorosła czytelniczka strasznie się wzruszyłam. Jest to bardzo ciepła i kochana książka, z humorem i pięknymi ilustracjami. Myślę, że wspaniała książka dla dzieci ale dorosły również jak najbardziej jest w stanie się nią zaciekawić

Nova Ceres

ocenił na 9 3 dni temu

Afryka Kazika

Łukasz Wierzbicki

Książka przeczytana wspólnie z dziesięcioletnią córką jako obowiązkowa lektura w trzeciej klasie szkoły podstawowej. Kazik przemierza Afrykę rowerem (duży plus dla Kazika bo sam jestem zapalonym rowerzystą) i pokazuje nam piękno Afryki, jej dzikie zwierzęta, przyrodę, wszystko to podane w bardzo przystępny sposób dla dzieci. Oczywiście w dzisiejszych czasach z dostępem do telewizji i internetu książka troszeczkę traci na aktualności, ale liczy się coś więcej. Mamy tutaj super przesłanie, nie liczy się pieniądz, wręcz przeciwnie, najważniejsi są ludzie, przyjaźń, wspomnienia i dobra zabawa.

Karol Kordyl

ocenił na 8 1 miesiąc temu

Detektyw Pozytywka

Grzegorz Kasdepke

siążka ,, Niezwykłe przygody detektywa Pozytywki" autorstwa Grzegorza Kasdepke. To bardzo humorystyczna opowieść dla dzieci wydana w kilku dość krótkich częściach, a co najfajniejsze dostępna także w różnych formach : książki, e-booku, czy audiobooku. Nie zależnie od wybranej formy przekazu jest to opowieść o przygodach bardzo sympatycznego ,choć nie co osobliwego detektywie Pozytywka . Jest on jednak bardzo skutecznym detektywem w rozwiązywaniu spraw swoich klientów. Ma dużo cierpliwości i potrafi wyjaśnić bardzo wiele w bardzo przystępny sposób. Ta książka udowadnia, że nie liczy się to ile kto ma, ale to co się potrafi i do czego się dąży. Dlatego polecam ją każdemu nawet dorosłemu , bo każdy z niej może czegoś się dowiedzieć. Takie książki są warte uwagi: rodziców, nauczycieli ,a zwłaszcza bardzo lubiane przez dzieci. Gdy ją odsłuchałam, z początku bardzo się dziwiłam prostocie spraw , ale później dostrzegłam , że pod tą prostotą języka i różnorodnych sytuacji . Często bardzo zabawnych . Kryje się edukacja i nauka , a to bardzo cenne aby przekazać dzieciom ważne informacje w sposób nie szablonowych regułek i definicji , a wesołej zabawy i ciekawych opowieści. Dlatego polecam tą książkę jak i pozostałe jej części .

werkabooks

ocenił na 7 1 miesiąc temu

Pierwszaki z kosmosu

Rafał Witek

Lektura w pierwszej klasie mojej córki, na szczęście nie żadna "Czarna owieczka" itp. Bardzo przyjemne historyjki o dzieciach w pierwszej klasie, które w swoim gronie mają dwa urocze ufoludki. Codzienne i odświętne sytuacje opisane w miły dla ucha sposób. Połknęłyśmy w trzy wieczory.

Bravo26

ocenił na 7 6 miesięcy temu

Pięciopsiaczki

Wanda Chotomska

Jak dla mnie - 10 :) Rewelacyjna książeczka o pieskach, miłości do nich, a także o rodzinnych relacjach. Moje dzieci miały jedno zastrzeżenie do niej - za krótka! Rozdzialiki krótkie. Pani Wanda Chotomska z wielkim wyczuciem wplątała w prozę elementy swojego poetyckiego talentu :) Polecam wszystkim!

Agnieszka

oceniła na 10 1 rok temu

Nowe przygody skarpetek (jeszcze bardziej niesamowite)

Daniel de Latour Justyna Bednarek

Czytane dzieciom: dziewczynka lat 11, chłopak lat 4 Czy ktoś czuł niedosyt po zakończeniu “Niesamowitych przygód dziesięciu skarpetek (czterech prawych i sześciu lewych)”? To teraz jest okazja na kolejne podróże z kosza na bieliznę w nieznane. No to hop do dziury pod pralką! Szybko zanim tata ją zaklei nowym kafelkiem! Po fenomenie poprzedniej części autorka serwuje nam kolejne niesamowite opowieści o uciekających skarpetkach. Po przeczytaniu stwierdzam, że oprócz innych historyjek wszystko jest wręcz takie samo. Zarówno konstrukcja książki jak i długość opowiadań. Nie ma tu takiej nutki zaskoczenia. Jakby po prostu była to kontynuacja poprzedniczki. Na plus wyrasta to, że przygody są ciekawsze w tym zbiorze, a do najciekawszych należą skarpetki, które: poleciały w kosmos, zostały muzą słynnej pisarki, pomogły Panu Markowi dogadać się z robotem i zostały duchem. Niesamowite ilustracje pomagają dziecku dogłębniej zrozumieć i uczestniczyć w historii. Niestety w następnej książce kolejny raz to nie udać i uważam, że seria potrzebuje jakiejś zmiany.

Hendoslaw

ocenił na 6 4 miesiące temu

Asiunia

Joanna Papuzińska Maciej Szymanowicz

Wojna oczami małej dziewczynki. Asiunia zadaje pytania - czasem naiwne, czasem trafne (jak to dzieci) i wyłapuje zabawne anegdoty w trudnej wojennej rzeczywistosci. Bohaterka jest uważna i próbuje jak najwiecej zrozumieć, tylko jak dziecko ma zrozumieć coś tak niezrozumiałego jak wojna... Jak pisze psycholog cytowana na okładce, Asiunia 'pozwoli rodzicom poważnie porozmawiać z dziećmi o wojnie, nie wykraczając poza bezpieczne obrazy i emocje.'

eszka

oceniła na 8 3 miesiące temu

Dziadek i Niedźwiadek

Łukasz Wierzbicki

Lektura szkolna z która miałam okazję zapoznać się dopiero teraz. Zmieniają się czasy i zmienia się kanon lektur, ale jedno się nie zmienia, tak samo ciężko zagonić dzieci do ich czytania. Dziadek i niedźwiadek to historia o przyjaźni, oddaniu i trudach walki. nie brakowało uśmiechu na twarzy, łez wzruszenia i radości z zwycięstwa.

Adrianna

oceniła na 6 5 miesięcy temu

Sposób na Elfa

Marcin Pałasz

Sympatyczna opowieść o ojcu samotnie wychowującym nastoletniego syna i pod wpływem impulsu adoptującego psa ze schroniska. Książka jest prosta, ale lekka w odbiorze i pełna humoru. Dla smaczku dodano wątek mniej więcej kryminalny, ale to tak na mocno dziecięcym poziomie, ot, by urozmaicić historię. Ogólnie dobra lektura dla dzieci z pierwszych klas szkoły podstawowej.

Joseheim

ocenił na 7 5 miesięcy temu

Psie troski

Tom Justyniarski

Tom Justyniarski już od pierwszych stron niniejszej noweli, zwraca uwagę młodszym czytelnikom na niezwykłą relację, która może łączyć człowieka z jego czworonożnym przyjacielem. I nie trzeba być przy tym absurdalnie bogatym, nie liczy się ilość polubionych postów, liczba wyświetleń, czy rozmiar noszonych ubrań. W tej przyjaźni chodzi tylko i wyłącznie o szczerość okazywanego uczucia i dobro dla siebie nawzajem. A w zamian z całą pewnością otrzymamy niekiedy pobrudzony dywan, błotniste ślady łapek na świeżo umytej podłodze albo będziemy patrzeć na strużkę cieknącej śliny na widok naszej kolacji. Ale to nic, bo wybaczymy mu to wszystko. Bo to nasz najwierniejszy przyjaciel, z którym dzielimy każdy swój dzień i każdą troskę. "Psie troski, czyli o wielkiej przyjaźni na cztery łapy i dwa serca" to wspaniała lektura, która pokazuje jak zmienia się życie porzuconego w wigilijny wieczór psa, aż do momentu jego adopcji przez Adasia i jego rodzinę. W książce poruszany jest trudny temat bólu i cierpienia zadawanego zwierzętom przez ich poprzednich właścicieli. Apatia, strach przed ludźmi, wewnętrzny ból, który towarzyszy tym biednym psiakom każdego dnia. Tytułowa Betty, czyli ogromne psisko rasy bernardyn trafiła do wspaniałego domu z ogrodem, gdzie wiele czasu poświęca jej Adam wraz ze swoimi rodzicami. Jednak Betty nie jest skora do zabaw, posiłki spożywa tylko pod osłoną nocy, a jej zachowanie sprawia, że rodzina adopcyjna sama zadaje sobie liczne pytania. Czy aby wszystko robią rzeczywiście dobrze? Bardzo mi się podoba jak Justyniarski zwrócił uwagę na to, że zwierzęta oddają nam stokroć razy wiecej miłości, mają wspaniale wykształcone zmysły i nawet, gdy sytuacja jest bardzo trudna, są oni naszymi największymi sprzymierzeńcami. Autor pokazał w książce przemianę z zastraszonego, pachnącego schroniskiem i brakiem miłości psa - do uradowanego, szalonego bernardyna, który jedyne co teraz czuje to pokłady ciepła od swoich nowych właścicieli. I choć aktualnie panujący czas świąt nie jest najlepszym pomysłem na adopcję zwierzaka, tak postanowieniem noworocznym wcale nie musi być nasza zmiana wyglądu, diety czy regularne chodzenie na lekcje golfa. Naszym postanowieniem może być danie domu drugiej, pozostawionej samotnie istocie. Tak niewiele, a z całą pewnością będzie to najlepsza wersja "nowy rok, nowa ja" i dla nas i dla czworonoga. Wesołych Świąt!

Greettta

oceniła na 6 3 miesiące temu

Dziewczynka z parku

Barbara Kosmowska Emilia Dziubak

Główną bohaterką książki Barbary Kosmowskiej jest Andzia. Przed momentem straciła swego ukochanego tatę. Od tamtej chwili jej życie oraz życie jej mamy wygląda zupełnie inaczej. Taty z nimi nie ma i mama nie jest już taka, jak dawniej. Każda z nich jednak stara się walczyć ze swym smutkiem i żałobą na swój sposób, ale cały czas trwając przy sobie, choć często milcząc, a także płacząc. Andzia jednak znajduje kogoś, kto powoli zaczyna wypełniać jej pustkę po stracie rodzica. To nowy kolega z klasy o imieniu Jeremiasz. Okazuje się, że Jeremiasz też ma pewien problem… Między rówieśnikami wywiązuje się coś, co śmiało możemy nazwać początkiem przyjaźni. Wygląda na to, że wszystko powoli, bardzo powoli zacznie wracać do normy, zarówno w życiu Andzi i jej mamy, jak i kolegi z klasy. Barbara Kosmowska w swej nieco smutnej opowieści próbuje przybliżyć dzieciom temat dotyczący żałoby, po stracie kogoś bliskiego. Zawsze, bez względu na okoliczności są to dla każdego niezwykle trudne chwile. Ale mimo wszystko trzeba iść dalej przez życie i autorka właśnie stara się objaśnić najmłodszym, jak tego dokonać w swoich sercach.

Iska

oceniła na 7 4 miesiące temu

Dziadek na huśtawce

Renata Piątkowska

Mówi się, że rodzice są od wychowania, a dziadkowie od rozpieszczania. Zgodzicie się z tym stwierdzeniem? A co jeśli ktoś dziadka nie ma? Przecież życiu zdarzają się różne sytuacje. Poznajcie z nami książkę autorstwa Renaty Piątkowskiej pt. „Dziadek na huśtawce” z ilustracjami Artura Nowickiego. Pewnego dnia podczas zabawy Marcin zauważył, że w pokoju jego przyjaciela Witka nadal stoi pudełko wykonane własnoręcznie, które miał wręczyć dziadkowi jako prezent. Witek wyznaje, że nie miał pudełka komu podarować. Marcin wpada na genialny pomysł! Pozna Witka ze swoim sąsiadem, troszkę zwariowanym staruszkiem – Panem Teofilem. Jak pomyślał, tak też zrobił! Pan Teofil został obdarowany pudełkiem, chłopcy chętnie spędzali czas wraz z sąsiadem. Witek był uradowany! Zyskał dziadka (choć przyszywanego) oraz psa, o którym marzył. Bo Pan Teofil miał psa. I to nie o byle jakim imieniu. Warczysław Łobuzkiewicz– to brzmi dumnie! Pan Teofil uczył też chłopców odczytywania godzin na zegarku, robił im najlepsze „melaśniki”, był opoką w trudnych sytuacjach, oglądali razem chmury leżąc na trawie. Skonstruował i zawiesił dla chłopców na jabłonce huśtawkę, ale zanim dopuścił do niej dzieci sam huśtał się przez pół dnia. Grunt to bezpieczeństwo i sam musiał ją sprawdzić! Starszy Pan podzielił się z Witkiem historią swojego życia, wspólnie oglądali album ze zdjęciami i chłopiec przeżył niejedno zaskoczenie! Kolejnym szokiem było zobaczenie prawdziwej karety! I to w dziadkowej szopie. I tak oto między dzieckiem bez dziadka, i starszym mężczyzną bez wnuka zawiązała się niepowtarzalna nić. Samotność poszła w odstawkę. Nie chcemy Wam już więcej zdradzać. Sięgnijcie po tę niezwykle ciepłą, radosną opowieść.

Marta

oceniła na 10 2 miesiące temu

Nudzimisie i przyjaciele

Rafał Klimczak

Nadal jestem zachwycona tym bajkowym światem Nudzimisiów, ich wymyślaczem śniadań i całą resztą bajerów (moje serce skradł talerzowiec i fakt, że nie trzeba zmywać naczyń 😉 ) Ale mam wrażenie, że w tej części opowiadania były mniej emocjonujące niż w pierwszej. No i szczerze mówiąc trochę jestem rozczarowana sposobem przedstawienia relacji Łaskota z Nudzimisiami, a dokładnie tego jak to się stało, że zaczęli się przyjaźnić. Jeszcze przed rozpoczęciem czytania, po okładce sądziłam, że to będzie główny wątek tej części, a tymczasem został przedstawiony bardzo po macoszemu. To chyba jedyne moje rozczarowanie w tej książce, nie mniej jednak córce nadal się podobało, więc polecam. :)

CzytamBoLubię

ocenił na 8 1 rok temu

Mania, dziewczyna inna niż wszystkie. Opowieść o Marii Skłodowskiej-Curie

Julita Grodek

Pięknie i przystępnie opisane życie Marii Skłodowskiej-Curie dla najmłodszych czytelników. Adekwatne i ładne ilustracje, wygodna do czytania czcionka, krótkie rozdziały i wciągająco opisany życiorys. W sam raz dla uczniów klas I-III. Maria była osobowością niezwykłą jak na swoje czasy - łamała stereotypy,przekraczała bariery, łamała zasady. Od małego jeździła na rowerze, dorastała w domu rodziców - nauczycieli. Jako jedna z pierwszych w historii kobiet dostała się na wydział matematyki i fizyki Sorbony. Pierwsza kobieta z Nagrodą Nobla, jedyna dwukrotna noblistka. Jedna pierwszych kobiet na świecie uzyskała prawo jazdy na samochody ciężarowe. Była pierwszą kobietą - profesorem na Sorbonie. Jej córki były wyjątkowymi postaciami - starsza Irena poszła w ślady matki a druga Ewa została pisarką i malarką. Opisała życie matki. Ewa żyła bardzo długo - aż 104 lata, zmarła w roku 2007.

mystic_dream

ocenił na 8 13 dni temu

Cytaty z książki Nie martw się, cukierku!

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Nie martw się, cukierku!